ตอนที่ 14 : ความใน'ใจ'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    17 เม.ย. 62





#ความในใจ






[Singto talk]

     ปฏิเสธไม่ได้หรอก เพราะน้องไอ้เคนมันน่ารักจริงๆ ถึงจะเป็นผู้ชายก็เถอะ ตากลมๆ ตัวขาวๆ ปากสีชมพูพีช ใครๆก็มองตามกันทั้งนั้น

     ติดอยู่แค่ความดื้อ ความเอาแต่ใจของคริสเท่านั้นแหละ ที่ผมแสนจะรำคาญ ตั้งแต่เล็กจนโต เห็นไอ้เด็กนี่จนเบื่อ พ่อแม่ก็ตามใจลูก ด้วยความเป็นน้องคนเล็ก ยิ่งไอ้เคนยิ่งแล้วใหญ่ ตามใจน้องสุดๆ

     ตอนแรกก็อยากปฏิเสธไป แต่ก็ต้องยอมเพราะเห็นแก่ความตั้งใจของพ่อแม่ที่อยากจะให้ลูกเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าต้องเริ่มยังไง สอนตรงไหน ยิ่งโตขนาดนี้ก็ยิ่งดัดยาก แต่พอเจอเข้าจริงๆก็ไม่ยากอย่างที่คิด คริสก็ค่อยๆปรับตัวตาม แต่ความดื้อในตัวก็ยังคงอยู่

     ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ความคิดเริ่มเปลี่ยนไป ตั้งแต่คริสย้ายมาอยู่กับผม ผมก็ว่าเด็กนี่มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด มีหลายมุมที่ผมไม่เคยเห็น ด้านดีๆก็มี แต่ด้านร้ายๆก็เยอะ

     หลังจากไปซื้อยามาทำแผลให้ ก็เห็นไอ้เด็กดื้อตัวขาวกำลังนั่งเล่นกับพวกเพื่อนผม ไม่รู้รึไงไอ้พวกนี้มันร้ายจะตาย ไหนจะไอ้ชุดนอนที่แสนจะล่อแหลมขนาดนี้ ถ้าเป็นน้องผม ผมคงเผาทิ้งไปแล้วล่ะ กางเกงนอนบ้าอะไรยาวแค่คืบเดียว

     ผมพยายามไม่คิดอะไร ยังไงน้องมันก็เป็นผู้ชาย และก็อยู่ในห้อง อยู่ในสายตาของผม ไม่มีใครทำอะไรหรอก... จะมีก็แต่ไอ้พวกหื่นที่ไม่มีสมาธิทำการทำงานที่นั่งอยู่กับผม ที่ลอบมองขาน้องชายเพื่อนทุกห้านาที เจ้าตัวก็นอนท่าพิศดารอะไรบนโซฟา ชันเข่าบ้าง ยกขาขึ้นมาพาดบ้าง ไม่รู้รึไงว่ากางเกงขามันสั้น!

     ผมส่งสัญญาณบอกให้นอนดีๆ รอบเเรกก็พลิกไปพลิกมา จนผมคิดแล้วคิดอีก ทำไมไม่ไปนอนในห้อง! พลิกมาทางนี้ก็เห็นขา พลิกหันเข้าโซฟาไหนจะบั้นท้ายที่ล่อตาล่อใจเพื่อนเขาอีก คริสพลิกไปพลิกมาจนผมรู้สึกว่าไอ้เด็กนี่มันกวนผม

     สุดท้ายก็มายืนจังก้าเท้าเอวมองหน้าผม ไอ้เพื่อนที่นั่งทำรายงานก็ขำกัน ทั้งความแสบของคริส และขำผมที่พยายามจะคุมน้องให้นอนดีๆ แต่คุมไม่ได้ ไอ้เด็กดื้อนี่คงหมดความอดทน ทำหน้าบูดหน้าบึ้งใส่แล้วไปนอนห้อยหัวบนโซฟา มันมีที่ไหนไอ้เด็กบ้าเอ๊ย! เอาขาพาดผนักพิง นอนราบกับเบาะแล้วห้อยหัว ผมขี้เกียจจะพูด ปล่อยให้นอนไป เดี๋ยวเมื่อยก็คงกลับมานอนดีๆเอง

     นั่งทำงานอยู่จนได้ยินเสียงเรียก ผมเหลือบไปมองไอ้เด็กดื้อที่นอนเลื้อยอยู่บนพื้น มาออดอ้อนให้ผมไปซื้อเค้กให้อีก ดึกป่านนี้คงปิดหมดแล้วแหละ

     สักพักคริสก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุย คงสั่งเค้กอะไรของเขาแหละ ก็ดีเหมือนกัน ถ้าขืนให้คริสลงไปเองคงโดนฉุดแน่ๆ

     ดีกับผีนะสิ! ยื่นคุยกันนานสองนานอยู่หน้าห้อง พูดคุยกันคะขา แถมคริสก็ไม่หวงเนื้อหวงตัว ให้มันลูบหัวลูบหน้า ฟังจากสรรพนามที่สองคนนั้นเขาคุยกัน ไอ้หมอนั่นเรียกคริสว่าฮันนี่ หรือจะเป็นแฟน? แต่จะเป็นหรือไม่เป็นก็ไม่ควรมายืนคุยกันหน้าห้องผมไง

     กระวนกระวายใจปนหมั่นไส้แปลกๆ เมื่อคริสนั่งยิ้มกรุ้มกริ่มกินเค้กไปด้วย ไม่รู้ว่ายิ้มกับเค้กหรือยิ้มกับคนมาส่งเค้กก็ไม่รู้

     จนล่าสุดความอดทนขาดสะบั้น เมื่อคริสจงใจยั่วโมโหผม สาบานเถอะว่าไม่รู้ว่าไอ้พวกนี้จ้องกันตาเป็นมัน ไปเลิกเสื้อกัดปากยั่วอยู่หน้ากระจก แล้วยังยักคิ้วยิ้มเยาะใส่อีก

     ผมข่มอารมณ์ตัวเองให้อย่าวู่วาม ทำอะไรรุนแรง ผลออกมาเป็นยังไงล่ะ ไปคว้าเด็กม.5 มาจูบ ดูไร้เหตุผลจนหน้าโมโห เมื่อก่อนผมก็เป็นอย่างที่ไอ้เคนมันพูดนั่นแหละ เสือผู้หญิง เลือดร้อน ป่าเถื่อน ออกไปทางลบซะมากกว่า ซึ่งพ่อไอ้เคนไม่เคยเห็นผมในมุมนั้น เพราะผมจะค่อนข้างรู้กาลเทศะเวลาอยู่กับผู้ใหญ่ นิสัยพวกนั้นก็มีเเต่เพื่อนๆเท่านั้นแหละที่เคยเห็น ถ้าพ่อไอ้เคนเขารู้ คงไม่ส่งลูกชายสุดน่ารักของเขามาเข้าถ้ำเสือหรอก

     จนผมคบกับแบมก็เลิกนิสัยพวกนี้ไปหมดแล้ว แต่พอมาเจอคริสจู่ๆนิสัยเก่าๆก็ผุดขึ้นมาซะได้ ไม่เข้าใจจริงๆ

     "พี่สิง" ผมหันตามเสียงเรียก เห็นสาวน้อยผมสั้นยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง

     "ครับ?"

     "คิดถึงจัง" แบมโผเข้ากอดผม พักนี้เราไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันเลย เพราะแบมมีธุระกับที่บ้านบ่อยๆ

     "พักนี้อ้อนบ่อยจังครับ" ผมลูบหัวแบมอย่างเอ็นดู

     "แล้วไม่ชอบหรอ" แบมฉีกยิ้มกว้าง จนผมหมั่นเขี้ยวยื่นมือไปบีบแก้มขาวๆ

     "ชอบครับ"

     ผมกับแบมเราเรียนที่เดียวกันตอนม.ปลาย ผมสะดุดตาเป็นคนแรก เเบมเป็นเด็กน่ารัก ถึงจะทำตัวเปิ่นๆไปบ้างก็เถอะ จนสุดท้ายก็ไปตามจีบจนติด ช่วงนึงผมก็ต้องเข้ามหาลัย ช่วงนั้นก็วุ่นวายมาก จนไม่มีเวลาให้แบม แต่ก็ยังดีที่แบมเข้าใจ

     จู่ๆก็คิดถึงเรื่องเมื่อคืน...ถ้าแบมรู้คงเสียใจแย่..

     "ไปกินข้าวกัน แม่แบมทำกับข้าวมาเยอะเลย" แบมผละออกจากผมเเล้วดึงมือให้ตามไปที่โต๊ะอาหาร "คริส กินข้าวกัน"

     "เอาเลยครับ ยังไม่หิว" ผมเหลือบมองไอ้เด็กดื้อที่นอนเล่นโทรศัพท์อย่างจริงจัง ก่อนจะนั่งลงเเละกินข้าว

     อดเป็นห่วงไม่ได้ ทั้งๆที่ปากบอกว่าช่างมัน การกระทำก็ดูเหมือนปกติทุกอย่าง แต่ผมคิดว่าในใจลึกๆเขาเองก็ต้องการคำตอบแหละนะ..


     "แบมกลับก่อนนะ เจอกันวันจันทร์นะคะ" คนตัวเล็กยืนโบกมือหน้าห้อง แบมมีธุระที่บ้านอีกแล้วล่ะ ผมคงต้องนั่งเฉาอยู่คนเดียวอีกแล้วสิ

     "รีบกลับมาไวๆนะครับ คิดถึง" ผมลูบหัวแบม และยิ้มบางๆให้

     "ค่ะ" แบมเขย่งขึ้นฝังจมูกลงแก้มผม ก่อนจะขยับออกไป

     "เป็นสาวเป็นแส้ อย่าไปทำแบบนี้กับใครนะ" ผมเอ่ยดุๆ

     "แบมทำกับพี่สิงคนเดียวแหละ" แบมอมยิ้มเล็กน้อย ทำท่าทีเอียงอาย

     "ครับ แน่ใจนะว่าไม่ต้องให้พี่ไปส่ง"

     "ไม่เป็นไรค่ะ แบมไปก่อนนะ" สาวผมสั้นโบกมือลาอีกครั้งและเดินออกไป

     ผมตัดสินใจเดินไปนั่งโซฟาที่คริสนอนอยู่ ผมเองก็ไม่อยากให้อะไรๆมันค้างคาใจ จะอึดอัดกันเปล่าๆ ต้องอยู่ด้วยกันไปอีกเดือนกว่าๆ

     "คริส" คริสเหลือบมองผมก่อนจะเล่นโทรศัพท์ต่อ "เรื่องเมื่อวานโอเครึเปล่า"

     "ผมบอกแล้วไงว่าไม่คิดมาก" ถึงปากจะบอกอย่างนั้น แต่ดวงตากลับสั่นไหวจะให้ผมเชื่อได้ไง

     "หรอ" ผมดึงโทรศัพท์ในมือออก คริสขมวดคิ้วมุ่นตีหน้าบึ้งใส่ผม

     "เออไง ผมเล่นเกมอยู่ เดี๋ยวแพ้" คริสเอื้อมมือจะหยิบโทรศัพท์คืน แต่ผมคว้าไว้ได้ เจ้าตัวจึงนั่งหน้าบึ้งกอดอก

     "เรื่องเมื่อวาน คุณไม่ต้องห่วง มันจะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง" คริสนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะกัดปากตัวเอง ผมสังเกตหลายครั้งแล้วว่าเวลาเขาจะใช้ความคิดชอบกัดปากตัวเองอยู่เรื่อย

     "พี่ทำทำไม" คริสพูดเสียงเบาราวกับว่าพูดกับตัวเอง แต่ผมเข้าใจ ว่าคริสตั้งใจจะถามผม

     "จะให้อธิบายคงยาก คงเพราะคุณดื้อ ผมจึงทำแบบนั้น" ไอ้เด็กดื้อสบตาผมนิ่ง แล้วก้มหน้างุด

     "ถ้าผมดื้อ ผมจะโดนแบบนั้นอีกหรอ"

     "คือ..มันก็ไม่ใช่ แต่ เห้ออ ผมจะอธิบายยังไงให้คุณเข้าใจดี" ต้องยกมือขึ้นกุมขมับอีกครั้ง ก่อนจะเอามือลง และจับใบหน้าหวานที่ก้มอยู่ให้เงยขึ้นสบตาผม

     "..."

     "เมื่อวาน คุณใส่ขาสั้นมาก ไม่รู้หรอว่ามันล่อตาล่อใจพวกเพื่อนผม พวกนี้มันก็หื่นกามกันทั้งนั้น ไหนจะที่คุณออกไปรับเค้กคุยกับผู้ชายคนนั้น ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณสนิทกันขนาดไหนแต่มันก็ไม่ควร และสุดท้ายที่คุณตั้งใจยั่วโมโหผม ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ผมหมดความอดทน ถึงคุณจะเป็นผู้ชาย แต่นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว คุณต้องรู้จักระวังตัวเองด้วย"

     "พี่หวงผมหรอ" ดวงตากลมสั่นระริก ใบหูขาวขึ้นสีระเรื่อ จนผมคิดว่าผมตาฝาด

     "ใช่สิ ทั้งหวง ทั้งห่วง คุณเป็นน้องไอ้เคน ก็เป็นน้องผม" เพียงเสี้ยววินาทีตากลมโตหมองลง และกลับมาเป็นปกติ

     "อือ...แล้ว..พี่จะปล่อยหน้าผมได้ยัง" คริสมองมือผมอย่างไม่สบอารมณ์ ปัดมือออก และสะบัดหน้าไปทางอื่น

     อะไรของเขา?

     "คุณโอเครึยัง?" ผมถามย้ำอีกครั้ง

     "อือ โอเคแล้ว" คริสตอบนิ่งๆ แต่ยังไงผมก็ยังคิดว่าเขาไม่สบายใจอยู่ดี หรือจะคิดมากเรื่อง...

     "คริส"

     "ครับ?"


     "คุณไม่ต้องกังวลนะ ผมคิดกับคุณแค่น้องชายของเพื่อนเท่านั้น และจะไม่คิดเกินเลยกับคุณ สบายใจได้"


     คนตรงหน้ามีท่าทีอึ้งค้างไป ไม่ได้กังวลเรื่องนี้หรอกหรอ หรือผมพูดตรงไป

     "คริส"

     "คะ..ครับ อ่อ อืม" คริสเลิ่กลั่กรีบผละตัวออกห่างจากผม ผมจึงวางมือบนหัวทุยและลูบผมนุ่มเบาๆ พร้อมคลี่ยิ้มบางๆให้

     "เลิกกังวลได้แล้ว"

     "ผะ..ผมเลิกคิดตั้งนานแล้วเถอะ" คริสปัดมือผมออกแล้วกลับไปจิ้มโทรศัพท์ตามเดิม

     ดูล่กแปลกๆ คงคิดไปเองมั้ง

     "ตั้งแต่พรุ่งนี้ผมต้องซ้อมงานโรงเรียน กลับเย็นหน่อยนะ ประมาณหกโมง"

     "ซ้อมงานโรงเรียนหรอ?" ผมชักไม่แน่ใจเท่าไหร่ เพราะครั้งที่แล้วก็อ้างเรื่องทำรายงาน สุดท้ายก็หนีเที่ยว

     "ก็..งานเรียกลูกค้านั่นแหละ"

     "อ่อ คงไม่ได้หนีเที่ยวนะ"

     "จะบ้าหรอพี่! เห็นผมเป็นคนยังไง"

     "เด็กขี้โกหก"

     "ชิ..ผมไปซ้อมที่ร้านกาแฟ ที่พี่เคยไปกับพี่แบม จำได้มั้ย"

     "จำได้"

     "จริงๆ ผมเอารถไปเองก็ได้ ไม่กี่วันเอง จะได้ไม่รบกวนพี่ด้วย"

     "ไม่เป็นไรผมไปรับได้ หรือจะให้ผมนั่งไปเฝ้าดี?"

     "ไม่ต้อง!...เอ่อ มันน่าเบื่ออ่ะ พี่ไปต้องไปหรอก"

     "ผมนั่งกินเค้กรอก็ได้"

     "เอ๊ะ! พี่นี่พูดยาก ไม่ต้องไปก็ไม่ต้องไปสิ!"

     ผมจ้องคริสอย่างจับผิด มันมีอะไรถึงไม่อยากให้ผมไปขนาดนั้น

     "อย่าจ้องแบบนี้ดิพี่..มันไม่มีไรจริงๆนะ" คริสยิ้มแห้งให้ผม เอาเป็นว่าพยายามจะไม่สนใจแล้วกัน

     "อืม" ผมกำลังจะลุกออกไปแต่นึกอะไรขึ้นได้ "คริส ผู้ชายคนนั้น แฟนหรอ?"

     "ผู้ชายคนนั้น..." คริสนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนจะโวยขึ้น "เฮ้ย! ไม่ใช่! นั่นพี่ชายเพื่อนผมต่างหากล่ะ ผมยังไม่มีแฟนสักหน่อย"

     "อ่อ..." ทำไมรู้สึกโล่งใจนะ เป็นอะไรวะไอ้สิงโต ผมทึ้งหัวตัวเองสองสามที

     "เป็นไรอะพี่ ปวดหัวหรอ"

     "เปล่าๆ" ผมลุกขึ้นยืนแล้วเหลือบมองกางเกงที่คริสใส่ "กางเกงสั้นๆพวกนี้ทิ้งให้หมดนะ"

     "หือ อะไรอะพี่ ทิ้งทำไม" คริสเงยหน้ามองด้วยความสงสัย

     "สั้นขนาดนี้ ไข่ลอดเห็นถึงไหนต่อไหนแล้ว"

     "ฮะ..เฮ้ย!" ไอ้เด็กดื้อหน้าแดงก่ำ มือทั้งสองข้างปิดของสงวนตัวเองไว้

     ผมกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทีของคริส ก่อนจะเดินออกไป โดยมีเสียงไอ้เด็กดื้อไล่ตามหลัง

     "ไอ้พี่โรคจิต! ผมใส่ชั้นในอยู่เถอะ!"


     ได้แกล้งไอ้เด็กดื้อนี่ก็สนุกดีเหมือนกันนะ...




     จะว่าไป..เค้กก็อร่อยดี...


[end talk]










---------------

เตรียมรับมือกับคลื่นสึนามิลูกใหญ่ พร้อมจะพาอารมณ์รี๊ดๆ ขึ้นและลงในเวลาเดียวกัน


ถ้ารี๊ดจ๋าเป็นไบโพ ไม่ต้องเเปลกใจ เพราะไรท์แพร่เชื้อเอง อุ้อิ้!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #126 16183410 (@16183410) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:29
    โห เป็นเราได้ยินประโยคนั้นเข้าไปวิ่งไปร้องไห้ในห้องน้ำแล้วเถอะ
    #126
    2
    • #126-1 Pink_Glasses (@Pink_Glasses) (จากตอนที่ 14)
      2 พฤษภาคม 2562 / 20:27
      น้องคิดของพวกเรา โซ สตรอง ฮับ!
      #126-1
  2. #73 moomamiaw (@moomamiaw) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 22:06
    รออยู่นะไรท์
    #73
    0
  3. #72 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 11:46
    ทำเป็นคิดแค่น้อง ให้มันจริงเถอะ จะหลงน้องไม่รู้ตัว
    #72
    0
  4. #64 amhalo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:06

    เง้ออออ.... สึนามิ ><

    #64
    0
  5. #56 SamaiChaisit (@SamaiChaisit) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 19:10
    รอต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
    #56
    0
  6. #55 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 08:29

    รอๆนะจ๊ะ..รีบต่อเลย
    #55
    0
  7. #54 janjoa (@janjoa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 01:31

    ไรท์รีบมานะ
    #54
    0
  8. #53 Mindstk_ (@kunapun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 00:56

    อยากเห็นคนทั้งหวงทั้งห่วงแล้วสิ
    #53
    0