Love Struck บ่นเก่งนัก รักซะเลย!

ตอนที่ 11 : 'เจ็บ'นิดนิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    8 เม.ย. 62





#เจ็บนิดนิด






     ท่าทางเมื่อคืนจะฝันดีจริงๆ วันนี้ผมจึงสามารถตื่นเองได้โดยไม่มีใครปลุก

     ถ้าถามว่าผมตื่นมาผมทำอะไรล่ะก็...ตอนนี้กำลังนอนมองหน้าพี่มันอยู่

     เหมือนเป็นชัยชนะเล็กๆที่สามารถตื่นก่อนพี่มัน ผมจึงคว้าโทรศัพท์ เปิดกล้อง และถ่ายหน้าพี่มัน ผมจะเอาไว้เเบล็คเมล์ หึหึ

     พยายามหามุมที่ถ่ายออกมาให้ตลกที่สุดก็หาไม่ได้ คนอะไรจะหล่อทุกมุมขนาดนี้วะ

     แชะ!

     แชะ!

     สรุปก็คือไม่ได้รูปที่หวังไว้ ได้แต่หน้าพี่มันหล่อๆตอนหลับ ยกกล้องขึ้นจะถ่ายอีกรอบ คราวนี้ลองซูมใกล้ๆหน้าพี่มันดู...

     แชะ!

     ชะงัก...พี่มันลืมตามองกล้องพอดี...

     หมับ!

     "นี่คุณแอบถ่ายผมหรอ" พี่มันคว้าโทรศัพท์ผม ผมก็จับไว้แน่นไม่ให้พี่มันยื้อไปได้

     "ผมจะถ่ายพี่ทำไม! ผมเซลฟี่ตัวเองต่างหากล่ะ!" ผมดึงโทรศัพท์คืน

     "เอามาดูสิ เพื่อความบริสุทธิ์ใจ" บริสุทธิ์บ้าบออะไรล่ะ! ให้ดูก็ดูได้แหละ แต่มันไม่ได้มีแค่รูปเมื่อกี้ไง!

     "ผมไม่ได้ถ่าย นี่เช้าแล้ว ผมต้องไปโรงเรียน" ผมยื้อโทรศัพท์เข้าหาตัวเอง ตีมือพี่มันที่จับโทรศัพท์ผม "ปล่อยสิ!"

     "ไม่ เอามาดู นี่คุณจะแบล็คเมล์ผมใช่มั้ย" เเบล็คเมล์บ้าอะไร จะเอาไปอัดกรอบว้อยยยย!!

     "พี่จะบ้ารึไง! ผมจะทำทำไมเล่า! ปล่อยได้แล้ว" ผมกระชากโทรศัพท์ออก และวิ่งหนีเข้าห้องน้ำ แต่พี่มันรวบเอวผม ทุ่มลงเตียง และขึ้นมาคร่อมเอวผมไว้

     เชี่ย..ท่าโคตรล่อแหลม...

     มันมีที่ไหน! ผู้ชายสองคนใส่ชุดนอนลายน่ารักแบบนี้มานั่งคร่อมนอนคร่อมกัน ห๊าา!!

     พรึ่บ!

     พี่มันใช้จังหวะที่ผมอึ้งอยู่ คว้าโทรศัพท์ผมไปหน้าหน้าเฉย ผมจะคว้าเอาโทรศัพท์คืน พี่มันจึงใช้มือข้างเดียวรวบแขนทั้งสองข้างไว้เหนือหัว ส่วนอีกมือก็เลื่อนโทรศัพท์ ก่อนที่สายตาดุจะตวัดมองผม

     "รหัส" ดีนะที่ล็อครหัสไว้

     "ไม่บอกเว้ย!" ผมดิ้นขยุกขยิก ให้หลุด แต่ไอ้พี่นี่ตัวบางๆแต่แรงเยอะจริงๆ ซึ่งไม่แปลก..เพราะทั้งกล้ามทั้งซิกแพ็ค อื้อหือ...คงไม่ต้องพูดเยอะ

     ก๊อกๆ

     เเอ๊ดดด..

     "หนูตื่นรึยัง..." ผมกับไอ้พี่สิงหันไปมองทางประตูเป็นตาเดียว เชี่ย..เมื่อคืนไม่ได้ล็อคประตูหรอวะ

     "O_O" <<<ผม

     "o_o" <<<ไอ้พี่สิง

     "O[]O" <<<เฮียเคน

     และชั่วพริบตา คนที่คร่อมบนตัวผมก็ร่วงลงไปกองที่พื้นแทบทันที ตามมาด้วยเสียงโอดโอย

     "เฮีย!!"

     "ไอ้สิง!!!" เฮียตวาดลั่น ชี้หน้าไอ้พี่สิงที่นอนกองที่พื้น

     "มึงจะถีบกูทำไมเนี่ย" พี่มันพยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่ง

     "มึงทำอะไรน้องกู! ท่าเมื่อกี้มึงกำลังคุกคามน้องกูชัดๆ!" เฮียเคนตวาดใส่ไอ้พี่เสร็จ ก็ลดน้ำเสียงมาถามผม "เมื่อกี้ไอ้สิงมันทำอะไรหนู บอกเฮียมา เฮียจะจัดการให้"

     "คือ..เฮียกำลังเข้าใจผิดนะ พี่สิงเเย่งโทรศัพท์หนูเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรจริงๆ" เฮียหรี่ตาจ้องผมอย่างจับผิด

     "แน่ใจ"

     "จริงๆ" ผมตอบย้ำ

     "แล้วทำไมต้องแย่งโทรศัพท์" เฮียหันไปถามไอ้พี่

     "น้องมึงแอบถ่ายกู"

     "หนูแอบถ่ายไอ้สิงหรอ" ทำไงดีๆๆ

     "คือ..คือหนู" ผมมองไปทั่วห้องต้องหาอะไรสักอย่างที่เป็นข้ออ้างได้ "คือออ"

     "หนู" เฮียกดเสียงต่ำ

     "ซะ...ซุปเปอร์แมน!!!!!" ผมชี้ไปข้างนอกประตูห้อง เฮียกับไอ้พี่ก็หันขวับไปดู ผมจึงรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที

     ซุปเปอร์แมนที่ไหนจะมาเดินอยู่ในบ้าน เฮียกับไอ้พี่มันเซ่อหรือโง่เนี่ย



     "มึงจะเลิกมองกูได้ยัง กูบอกว่าไม่ได้ทำ" ไอ้พี่สิงพูดขึ้น และมองหน้าเฮียที่จ้องพี่มันทุกย่างก้าว ตั้งแต่ในห้องยันลงมาข้างล่าง

     "มึงก็หาวิธีแย่งโทรศัพท์แบบอื่นได้" และสงครามทางสายตาก็เกิดขึ้น เฮียเคนหรี่ตาจ้องพี่มันอย่างจับผิด ขณะเดียวกันพี่มันก็จ้องตากลับแบบไม่สะทกสะท้านใดๆ "อย่าให้กูรู้นะ ว่ามึงหวังจะเคลมน้องกู"

     "น้องมึงเป็นผู้ชาย อย่าลืม" ไอ้พี่ละสายตาจากเฮียเคน แล้วตักข้าวกินต่อ

     "คนอย่างมึงเคยเป็นเสือมาก่อน ไม่เจอน้องแบมมึงก็ไม่หยุดหรอก" เฮียเคนก็ยังคงจ้องอย่างไม่ลดละ รู้สึกว่าวันนี้ผมดูสาวเป็นพิเศษ ก็เฮียเล่นซักไอ้พี่สิงซะอย่างกับว่าผมโดนทำมิดีมิร้าย

     "กูเป็นสิงโต ไม่ใช่เสือ" ไอ้พี่นี่ตลกหน้าตายเนอะ เล่นไม่ดูอารมณ์เฮียเลย

     "ยังไงกูก็ไม่ไว้ใจมึง น้องกูน่ารักขนาดนี้ วันไหนมึงคึกขึ้นมาทำอะไรน้องกู"

     "มึงใช้อะไรมองว่าน่ารัก"

     ฉึก!!

     คำนี้เจ็บปวดยิ่งว่าคำที่ว่าผมเด็กอีก

     "น้องกูน่ารักขนาดนี้มองไม่ออกได้ไง! ไปตัดแว่น!!" ผมเข้าข้างเฮียสุดฤทธิ์ ตอนแรกก็ว่าจะช่วยพี่มัน แต่ไม่ช่วยแล้ว หึ!

     "น่ารำคาญมากกว่า" พี่มันพูดจบก็ลากสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า และลากจากเท้าจรดหัว "หดหมด"

     ว็อท! เดอะ! ฟ**********!!!!!

     ไอ้พี่สิง! ไอ้คนมีตาหามียายไม่!! ไอ้ว้อยยยยยย!!!!!!!

     ผมนั่งกำช้อน กัดฟันกรอด ถ้าไม่ติดว่าเป็น...เพื่อนเฮียนี่ต่อยร่วงไปแล้ว!!!



     ตึง!

     ผมเหวี่ยงกระเป๋าลงโต๊ะทันทีที่มาถึง

     "อ่าว เป็นไรมึง เมนส์มารึไง" ผมหันขวับค้อนใส่มะนาว และกระเเทกตัวลงเก้าอี้ "มาก็ไม่สาย ไม่ได้กินข้าวหรอวะ"

     "กินแล้ว" ผมตอบห้วนๆยกแขนขึ้นกอดอก

     "แล้วเป็นไรวะ"

     "เสือก"

     "อะไรวะ" มะนาวนั่งเกาหัวแกรก แล้วเลิกสนใจผม

     "หวัดดี" ผมเหลือบตาคนมาใหม่แล้วเลิกสนใจ กอดอกอยู่กับตัวเองต่อ

     "เออดีๆ" มะนาวโบกมือกลับไป

     "คริส" แว่นโบกมือผ่านหน้าผม เพราะเห็นผมนิ่งไป

     "..." ผมตวัดสายตามองมันเล็กน้อย ไม่อยากเหวี่ยงใส่ เดี๋ยวมันจะกลัวผมอีก

     "คริสเป็นอะไรหรอ" แว่นถามคนที่นั่งข้างผม

     "ตกมัน"

     "ตกมันพ่อง!" ผมด่าไปพร้อมกับโบกหัวมัน จนเกือบทิ่มโต๊ะ

     "รุนแรงจังวะ?" มันบ่นพึมพำในลำคอ

     ผมเลิกสนใจทุกสิ่งแล้วตั้งใจเรียน แต่ยิ่งพยายามไม่คิด ก็ยิ่งคิด ไอ้พี่ปากหมา!! แล้วผมจะคิดทำไมเนี่ย!! หยุดคิดสิวะ!!

     จนจบคาบผมก็เรียนไม่รู้เรื่องเลย เพราะมัวแต่ทะเลาะกับตัวเองให้เลิกคิด พักเที่ยงครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ผมดีใจเลยสักนิด ผมยังคงนั่งกอดอกอยู่กับที่ ผิดกับแว่นและมะนาวที่ลุกขึ้นพร้อมจะไปกินข้าวเเล้ว

     "ไม่ไปรึไงมึง" มะนาวหันมาถามผม

     "ไม่หิว" ผมยังคงตอบห้วนๆเช่นเดิม ไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครทั้งนั้น "มึงกับแว่นไปเลย"

     "ให้เราซื้อขนมปังเผื่อมั้ย" แว่นถามผม

     "ไม่เป็นไร" พวกมันพยักหน้าตอบแล้วเดินออกไป ผมจึงฟุบลงโต๊ะ หวังจะหลับสักงีบเผื่อจะเลิกคิด

     ...

     ...

     กึ้ด...ทำไมยังคิดอยู่เลยวะ!

     นอนหลับตาได้สักพัก ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคุยกัน จนพักแล้วยังมีคนไม่ไปกินข้าวอีกหรอวะ เงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นหัวหน้ากำลังคุยธุระกับเพื่อนอยู่ จับใจความได้ว่าเรื่องงานโรงเรียน จะตั้งใจอะไรขนาดนั้น ไม่เข้าใจจริงๆ

     "น้องสาวจ๋า" อ้อ แล้วก็มีอีกจำพวกที่ไม่ยอมไปกินข้าวแบบคนอื่นๆ ด้วยความไม่อยากจะมีเรื่อง เพราะต้องรักษาหน้าตามที่หัวหน้าสั่ง ผมจึงนอนต่อ

     "เมื่อคืนน้องทำงานหนัก ให้น้องนอนพักเถอะ" รำคาญพวกมันจริงๆ ได้แต่กัดฟันกรอด พยายามไม่สนใจ

     "น้องๆ คืนเท่าไหร่หรอ พี่จะได้ไปใช้บริการ" เป็นโรคอะไรกันวะ ชอบหาเรื่องเนี่ย

     ผมลุกขึ้น จะออกนอกห้องเผื่อไปโรงอาหารไปหามะนาวกับแว่น

     ฟึ่บ

     "ไปไหนหรอจ้ะ" มันคว้าไหล่ผมไว้ ผมจึงหันกลับไปสวนหมัดเข้าหน้ามันทันที

     "โอ้ย เชี่ย!" มันสบถออกมา

     "เป็นเหี้ยไรกัน! เลิกวุ่นวายกับกูสักที!!" ไอ้น็อตมองผมนิ่งๆไม่สวนกลับ แต่เพื่อนมันพุ่งเข้ามาชกเข้ามุมปากจนแตกเลือดซิบ

     "คริส!" หัวหน้ารีบวิ่งเข้ามาหาผม รู้สึกผิดนิดๆที่คุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ไหนจะรับปากกับหัวหน้าแล้ว

     "ขอโทษ" ผมตอบหัวหน้า แล้วหันมองทางอื่น

     "น็อต! ครั้งนี้เราจะบอกอาจารย์จริงๆแล้วนะ! นายหาเรื่องคริสหลายรอบแล้ว!" เธอหันไปตวาดน็อต

     "แค่หยอกเล่นป่ะวะ" มันตอบอย่างไม่ใส่ใจ

     "เเล้วคริสเล่นกับนายมั้ยล่ะ! คำพูดหยอกล้อของนายนี่ต่ำดีเนอะ!" สาวผมเปียดึงแขนผม "ไปทำแผลก่อนมั้ย ปากนายแตก"

     "ช่างเถอะ" ผมส่ายหน้า แผลแค่นี้ไม่เจ็บมากหรอก อย่างน้อยก็แสบๆแค่นั้นแหละ

     "เราเบื่อจะพูดแล้ว นายรู้มั้ย ทุกครั้งที่นายก่อเรื่อง เราโดนอาจารย์ว่าหลายรอบแล้ว หน้าที่หัวหน้าห้องต้องดูแลเพื่อน แต่ติดที่นายชอบไปมีปัญหากับชาวบ้านเขา ทำให้เราโดนว่าไปด้วย" ไอ้น็อตมองหัวหน้าห้องอย่างอึ้งๆ ก่อนจะพูดประโยคที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากมัน

     "ขอโทษ" น็อตมองหัวหน้าอย่างสำนึกผิด "เราไม่ได้ตั้งใจ เราแค่..."

     "คริสไปทำแผลเถอะ" หัวหน้าดึงผมออกจากห้อง แล้วลากไปห้องพยาบาล ทั้งๆที่เพิ่งบอกไปว่าไม่ต้อง

     มาถึงห้องพยาบาลก็...โล่ง ไม่มีอาจารย์อยู่สักคน เธอจึงจัดการทำแผลให้ผมเอง

     "โกรธเรารึเปล่า" ผมเอ่ยถามเธอ "เราพยายามคุมอารมณ์แล้ว"

     "ไม่เป็นไรหรอก เราได้ยินที่มันพูดเเล้ว เป็นเราเราก็ไม่ทน" เธอพูดพลางยิ้มให้ "นายมีแผลช้ำที่เเก้มนิดนึงนะ"

     "อือ ขอบคุณนะ" ผมมองหัวหน้าที่กำลังเก็บอุปกรณ์ทำแผลเข้ากล่อง "ไม่หิวหรอ เห็นทุกเที่ยงทำแต่งานห้อง"

     "ก็หิวแหละ แต่มันคันมือ อยากทำงาน" เธอยิ้มให้ผม "จริงๆนายก็ไม่ได้ดูร้ายเหมือนที่ใครๆเขาว่านี่"

     ก็ใช่หน่ะสิ ไปฟังใครเขามาล่ะ

     "เสร็จแล้ว เราไปกันเถอะ" เธอดึงแขนผมให้ลุกตาม "ไปกินข้าวป่ะ เดี๋ยวไปส่ง"

     "เอ่อ..ไม่ต้องดีกว่า" มันมีที่ไหนกันผู้หญิงไปส่งผู้ชาย

     "ทำไมต้องทุ่มเทให้งานห้องขนาดนี้ด้วย" ระหว่างเดินขึ้นห้องเรียน ผมก็ถามเธอขึ้น

     "เราอยากให้งานออกมาดีที่สุดอะ" ผมก็พยักหน้าเออออตามเธอไป แม้จะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ "ทำหน้าแบบนี้ไม่เข้าใจสินะ"

     "..." ผมพยักหน้าตอบ เพราะไม่เข้าใจเธอจริงๆ

     "งั้น..หมายถึงปีหน้าเราก็ ม.6 แล้วเลยอยากให้ทุกคนสนุกอ่ะ ไหนๆปีหน้าก็ไม่ได้ทำกันแล้ว"

     "..."

     "คริสก็เหมือนกันนะ อะไรที่อยากทำต้องทำเลยนะ ก่อนที่จะไม่ได้ทำ"



     "พี่สิง สวัสดีครับ" ผมก้มหน้าก้มตาเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ ดีที่มันต่อยเเก้มซ้าย ไม่งั้นต้องโดนไอ้พี่สิงบ่นใส่แน่ๆ

     "อืม วันนี้เพื่อนผมมันมาทำรายงานที่ห้องนะ" ไอ้พี่มันพูดขึ้น และออกรถไป ผมก็พยักหน้าหงึกๆไป ยังไงผมก็ยังเคืองเรื่องเมื่อเช้าอยู่เหอะ


     "เดี๋ยว" ผมสะดุดกึก ขาที่กำลังก้าวเข้าห้องนอนหยุดทันที

     "คะ..ครับ?" ผมไม่หันกลับไป ยืนคุยกับพี่มันแบบหันหลัง

     "หันหน้ามานี่" ผมค่อยๆหันหน้าด้านขวาไปหาพี่มัน

     "มีอะไรหรอพี่" ผมยิ้มแห้งให้ พี่มันก็จ้องผมเขม็ง แล้วเดินเข้ามาจับหน้าผมให้หันไปหาพี่มัน "โอ๊ย!"

     "มีเรื่องอีกแล้ว?" ผมยิ้มแห้งส่งให้

     "ก็นิดหน่อย" ผมดึงมือพี่มันที่จับหน้าผมออก

     "เห้ออ" พี่มันยกมือลูบหน้าตัวเอง "ไปอาบน้ำก่อนไป เดี๋ยวผมทำแผลให้"

     พยักหน้าเป็นอันรับรู้ แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำตามที่พี่มันสั่ง ไม่ได้อยากจะมีเรื่องสักหน่อย มันมาหาเรื่องก่อนทั้งนั้น แต่แปลกแหะ ปกติไอ้น็อตจะสวนผมกลับ แต่ครั้งนี้เพื่อนมันกลับต่อยผม ช่างมันดีกว่า เลิกคิดๆ

     ก้าวขาเดินออกจากห้องน้ำ หยิบชุดนอนแขนยาวออกมา ก่อนจะนึกอะไรขึ้น 



     'คริสก็เหมือนกันนะ อะไรที่อยากทำต้องทำเลยนะ ก่อนที่จะไม่ได้ทำ'


     วางมันกลับเข้าที่ แล้วหยิบชุดนอนที่ขาสั้นที่สุดออกมาใส่ คนอย่างไอ้คริส ฆ่าได้หยามไม่ได้เฟร้ย!


     ผมหยิบไดอารี่ที่ไม่ได้เขียนมาหลายวัน พร้อมจรดปากกาลงเขียนในสมุด

     'จะอ่อยแล้วนะ!'









---------------

แอบน้อยใจ ตอนที่แล้วไม่มีใครเล่นด้วย แต่ไม่เป็นไร! เป็นไรท์เตอร์ต้องสตรอง แงงงง


ไอ้เราก็อุส่าห์ได้ข้อคิดดีๆจากหัวหน้า ไหงน้องคริสทำงี้ โถ่ลูกกกก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #240 แฟนคลับ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 11:04

    ทำไมปรับขนาดตัวอักษรไม่ได้ ป้าปวดตา แต่ว่าเขียนได้สนุกดีจ้า ชอบๆ

    #240
    0
  2. #69 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 10:51
    น้องน้อยใจพี่แล้วนะ ส่วนน๊อตคิดไรกับเพื่อนแน่ แกล้งแหย่ให้โกรธ เพื่อดึงความสนใจ
    น้องเริ่มอ่อยพี่แล้วนะ.
    #69
    0
  3. #30 Masaki Kilala (@unging-stylist) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:33
    โอ๋ๆนะต๊ะไรต์
    #30
    0
  4. #29 Masaki Kilala (@unging-stylist) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:32
    /หัวหน้า...จะบอกว่าทำดีก็คงจะดูไม่ดี555

    แค่คิดก็ลุ้นแทน สู้ๆนะคริส!!
    #29
    0
  5. #28 Lovenovel_>o< (@LoveStampberryGG) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:41
    คือเราส่งคำถามตอนนี้ทันไหม.. อยู่ในเม้นตอนที่แล้ว แงง
    #28
    1
    • #28-1 Pink_Glasses (@Pink_Glasses) (จากตอนที่ 11)
      9 เมษายน 2562 / 00:17
      งุ้ยยย มีคนเล่นกะเราแล้นน ไปเรียกพี่สิงแป๊บบ ตอนหน้าเจอกันจ้าา
      #28-1
  6. #26 Smun_Peraya (@saowalaknuk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:41
    น้องคิดแปลความหมายของหัวหน้าห้องผิดนะนี่ว่า55555
    #26
    0
  7. #25 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 08:23

    งุ้ยยยย..น้องจาเริ่มอ่อยแล้ว...รอๆๆอิพี่ใจอ่อน
    #25
    0
  8. #24 Nattaporn_peraya (@Nattaporn_peraya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 07:44

    จะอ่อยแล้วนะ ง้อว~~~
    #24
    0
  9. #23 a-raikan (@a-raikan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 03:14
    ลูกแม่จะอ่อยแล้ว นั่งรอ นอนรอ ยืนรอเลย. 555
    #23
    0