ตอนที่ 10 : สงคราม'หมอน'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    5 เม.ย. 62





#สงครามหมอน





     แกร๊ก!


     "ชุดผมล่ะ" ผมเงยหน้ามองคนที่เพิ่งออกจากห้องน้ำ


     ช็อค.. เหมือนรู้สึกตัวว่ากำลังอ้าปากค้าง แล้วรีบหลุบสายตาลงมองมือตัวเอง


     กล้ามเนื้อเรียงสวยบนผิวสีน้ำผึ้ง กับผ้าเช็ดตัวผืนสีฟ้าที่พันเอวเอาไว้ ถึงอยู่ด้วยกันมาเดือนกว่าก็เถอะ แต่พี่มันก็เอาเสื้อผ้าไปใส่ในห้องน้ำทุกที


     "ยะ..อยู่ตรงนั้น" ผมชี้ไปที่โต๊ะข้างตู้เสื้อผ้า


     "อ่อ ขอบคุณ" ได้ยินพี่มันตอบเท่านั้น และเสียงปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น พร้อมกับชุดนอนที่หายไป

ผมทิ้งตัวนอนแผ่บนเตียง


     ฮรุก..โซฮ็อต... กร้าวใจสุดๆ อ๊ากกกกกกน้องคริสฟินนน ครั้งแล้วที่ละเมอไปกอดเห็นไม่ชัด ครั้งนี้เต็มตาเลย ม๊าาาาาาาา!!!!


     บ้าจริง...หุบยิ้มไม่ได้ ผมคว้าหมอนมาปิดหน้าตัวเอง แล้วกลิ้งไปมา หยุดยิ้มสิ ฮื่ออออ หยู๊ดดด!!


     แกร๊ก!


     "ผมเสร็จแล้ว คุณไปอาบต่อเลย" ผมมองไอ้พี่ที่อยู่ในชุดนอนของผม หมดมาดขรึมเลยล่ะ


     "คิขุดีนะพี่" อยากถ่ายรูปเก็บไว้ ฮื่อออ


     เห็นพี่มันทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ผมอีก จึงเลิกเล่นเด้งตัวลุกขึ้น รับผ้าเช็ดตัวที่พี่มันยื่นให้


     แรร์ไอเท็มสุด...จะเก็บไว้ดม! น้องคริสจะไม่ซัก!


     ผมแขวนผ้าเช็ดตัวของพี่มัน ก่อนจะหยิบอีกผืนเดินเข้าไปอาบน้ำบ้าง


     "เสร็จแล้วว น่ารักป่ะพี่" ผมออกมาในชุดนอนคล้ายๆของพี่มันแค่เป็นสีชมพู


     "น่ารักดี" พี่มันเงยหน้าจากโทรศัพท์มองผม เป็นคนถามเขา พอเขาตอบกลับหน้าร้อนเองซะนี่ ตั้งสติสิไอ้คริส


     "ระ..หรอ" ผมก้มหน้าลงกลั้นยิ้ม ยกมือขึ้นเกาหัวเกาแก้มมือพันกันไปหมด


     "หมายถึงชุด" และผมก็หุบยิ้มทันที แกล้งกันหรอวะ ไอ้พี่บ้า!


     "เออ! ก็หมายถึงชุดไง ไปสิ!" ผมเดินตรงไปหาแล้วดึงพี่มันให้ลุกจากเตียง


     "หึหึ" ผมก้มมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกตามผม


     "ขำอะไรของพี่!"


     "เปล่า" พี่มันลุกขึ้นยืน ยักไหล่ใส่ผม แล้วยิ้มร่าเดินออกไป

ไอ้พี่บ้า! ฝากไว้ก่อนเถอะ!



     ระหว่างนั่งกินข้าวบนโต๊ะอาหาร ผมก็นั่งฟังป๊าม๊าคุยกับไอ้พี่บ้าง คุยกันเองบ้าง ผมก็อยากคุยนะ แต่คิดเรื่องคุยไม่ออกเลย...อ้อ! จะว่าไปงานโรงเรียนยังไม่ได้บอกเลย


     "ป๊าม๊าพุธ พฤหัส ศุกร์หน้า ที่โรงเรียนคริสมีเทศกาลงานโรงเรียนนะ ป๊าม๊าจะมามั้ย"


     "ม๊าว่างอยู่แล้วจ้ะ ป๊าล่ะ" ม๊าตอบผมแล้วหันไปถามป๊า


     "ป๊าขอเคลียร์งานก่อน ป๊าจะไปให้ได้นะ" ป๊ายกมือลูบหัวผมพร้อมยิ้มบางๆให้ ผมจึงพยักหน้ารับ


     "แล้วห้องคริสทำอะไรหรอลูก" ม๊าถามผม


     "ทำคาเฟ่เมดหูแมวครับ"


     "อ่อ น่ารักเชียว ลูกค้าคงเยอะน่าดู"


     "ต้องเยอะสิ เพราะคริสได้ทำหน้าที่เรียกลูกค้าเลยนะ"


     "งั้นแบบนี้ป๊าต้องรีบเคลียร์งานแล้วพาม๊าไปแล้วล่ะ"


     "อื้อ! ป๊าอย่าลืมบอกเฮียเคนด้วยนะ" ผมฉีกยิ้มกว้างให้และลงมือกินข้าวต่อ


     "จ้า" รอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นบนใบหน้าผู้เป็นพ่อเเม่



     "นี่พี่ ผมเป็นเจ้าของห้องนะ" ผมกระโดดขึ้นเตียงสะกิดไอ้พี่ที่นอนเล่นโทรศัพท์สบายใจอยู่


     "อืม" พี่มันครางตอบในลำคอ แล้วเล่นเกมต่อ ไม่แม้แต่จะมองหน้าผมด้วยซ้ำ


     "พี่ต้องนอนข้างล่างไม่ก็โซฟาสิ" พี่มันละสายตาจากเกมมองหน้าผมสักพัก แล้วเล่นโทรศัพท์ต่อ


     "ผมต้องตอบว่ายังไง 'ผมไม่ยอมแบ่งเตียงหรอกนะ' หรือ 'ผมจะนอนคนเดียว' "


     "พี่ต้องนอนพื้นสิ!" นี่แหละคือช่วงเวลาเอาคืน ถ้าถามว่าจะให้พี่มันนอนพื้นจริงๆมั้ย ตอบเลยว่าไม่!


     "โอเค" ไอ้พี่สิงเด้งขึ้นจากเตียง แต่สายตายังจ้องอยู่ที่โทรศัพท์


     "ไปสิครับ" ผมนอนเท้าคางเเล้วยิ้มให้


     "ผมจะนอนยังไง? หมอนกับผ้าห่มล่ะ"


     "ก็ขั้นตอนแรกนะ" ผมลงจากเตียงไปยืนฝังพี่มัน แล้วลากให้มายืนข้างเตียง "พี่ต้องยืน"


     "..." พี่มันเลิกสนใจเกมเเล้วมองผมแทน


     "ขั้นที่สอง พี่ต้องนั่ง" ผมกดไหล่พี่มันให้นั่งลงกับพื้น พี่มันก็นั่งตาม

"..."


     "ขั้นที่สาม พี่ก็นอน" ผมดันไหล่พี่มันให้นอนกับพื้น และดึงขาที่ขัดสมาธิให้เหยียดตรง "โอเค นอนได้ล่ะ"


     "อะไรของคุณเนี่ย" พี่มันพยุงตัวลุกขึ้นมองผมที่นอนกลิ้งไปมาบนเตียง


     "ก็นอนไงพี่ ผมให้พี่นอนพื้น ไม่ได้ให้นอนฟูกสักหน่อย" ผมตอบเสร็จก็ยักคิ้วรัวๆใส่พี่มัน แล้วก็..


     ป๊อก!


     พี่มันก็ประเคนมะเหงกลงหน้าผากทันที


     "โอ๊ย! เจ็บนะ!" ผมถูหน้าผากตัวเอง และก้าวลงจากเตียงเสยหน้าม้าขึ้นมองหน้าผากตัวเองในกระจก แดงเลยอ่ะ คนอะไรมือหนักโคตร


     "เจ็บมากมั้ย" ผมที่กำลังจะหันมาโวยใส่ไอ้พี่ก็หยุดสะดุดกึก เมื่อหันกลับมาเจอพี่มันยืนอยู่ข้างหลังพอดี


     "..." ผมมองท่าทีของพี่มัน ที่ปกติจะชอบทำหน้านิ่งๆไม่ก็เเสดงออกว่ารำคาญผม แต่ตอนนี้ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่า..แต่สายตาของพี่มันแสดงออกว่ากำลังเป็นห่วงปนรู้สึกผิดอยู่ด้วย


     "ขอโทษ" นิ้วโป้งลูบไล้เบาๆตรงรอยแดง อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนเกิดแผ่นดินไหวในหัวใจยังไงไม่รู้ มันสั่นจนผมกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินด้วยซ้ำ


     ผมเพ่งพิจารณาใบหน้าของพี่มันในระยะประชิด มองดวงตาของพี่มันที่กำลังมองรอยเเดงบนหน้าผาก ก่อนที่ตาคมจะเลื่อนลงมาประสานเข้าด้วยกัน


     เหมือนโลกหยุดนิ่ง แต่หัวใจของผมกำลังเต้นรัวกระหน่ำ เราทั้งสองกำลังสบตากันนิ่งโดยไม่มีใครผละออก ดวงตาที่ไม่เเสดงความรู้สึกกับผม...มันกำลังบอกขอโทษ และเป็นผมเองที่ผละออก พร้อมกับหลบสายตาคู่นั้น


     "พะ..พี่แม่ง! มือหนักว่ะ" ผมผลักอกพี่มันไป แล้วขึ้นไปนั่งสงบสติบนเตียง ขืนยืนมองตาพี่มันนานกว่านี้ พี่มันต้องได้ยินเเน่ๆ...เสียงหัวใจของผม


     "แล้วสรุปให้ผมนอนตรงไหนล่ะ"


     "ก็นอนบนเตียงนี่แหละ ผมล้อเล่นเฉยๆ"


     "อืม" แล้วพี่มันก็นั่งบนเตียงฝั่งตรงข้ามผม


     จู่ๆห้องก็เงียบลง จนอึดอัด ผมเองก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไร


     "พี่ / คุณ" ผมหันกลับมามองพี่เป็น ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวที่พี่มันหันมาหาผม


     "พี่พูดก่อน / พูดก่อนเลย" และเราก็พูดขึ้นมาพร้อมกันอีกครั้ง มันดูอึดอัดกว่าเมื่อกี้เยอะเลย


     "พี่จะพูดพร้อมผมทำไมเนี่ย" จริงๆที่ทักก็ไม่รู้จะพูดอะไร แค่ไม่อยากให้มันดูอึดอัดเฉยๆ


     "บังเอิญต่างหากล่ะ"


     "เอ่อ..พี่ชอบสีดำหรอ" นึกอะไรไม่ออก จังหวะนี้ต้องไหลตามน้ำ


     "ก็ทำนองนั้น"


     "..."


     "..."


     "..."


     "นี่พี่หาเรื่องคุยสิ! มันอึดอัดนะ!"


     "จะให้ชวนคุยอะไร ปกติก็ไม่ค่อยคุยกันอยู่แล้ว" ก็จริง ปกติจะหาเรื่องกัดกับพี่มันตลอดเลย


     ผมหันกลับไปหาพี่มัน ซึ่งที่กำลังหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดดู จะไม่มีปัญหาถ้าหนังสือนั่นไม่ได้วางทับไดอารี่ผมอยู่!


     "นี่พี่!!! ผมบอกว่าหวงของไง!!" ผมคว้าหนังสือหมับแล้ววางทับไว้ที่เดิม


     "แค่หนังสือเนี่ยนะ" ก็ใช่สิ! แค่หนังสือ แต่ใต้หนังสือมันไดอารี่ไงโว้ยยยย!!


     "ของๆผม ผมหวงหมดแหละ!" ผมยืนกรานบังโต๊ะหนังสือไว้


     "ความลับเยอะรึไง"


     "ความลับอะไร! ไม่มีเหอะ!"


     พี่มันเลิกคิ้วมองผม ก่อนจะเลิกสนใจแล้วกลับขึ้นไปนั่งบนเตียง


     "ทำไมพี่ชอบทำหน้ารำคาญผมด้วย กับคนอื่นไม่เห็นทำเลย" ผมอ้อมเตียงกลับไปนั่งที่


     "ก็เพราะผมรำคาญ" ตรงๆไม่มีอ้อมค้อม แสกเข้ากลางหน้าเลยพี่มึง


     "รำคาญอะไรอ่ะ ผมออกจะน่ารัก" ผมยิ้มกว้างจนตาหยีแล้วเอานิ้วจิ้มๆให้พี่มันดู แต่พี่มันก็จ้องนิ่งๆ


     "รำคาญเด็กดื้อ" จากที่ยิ้มกว้างจนตาหยีน่ารักๆฉบับของผม ตอนนี้กลับคิ้วขมวดทำหน้าบึ้ง "จริงๆคุณไม่ได้ดื้อหรอก คุณแค่เอาแต่ใจ พอไม่ได้ดั่งใจก็เลยดื้อ"


     "แล้วทำยังไงพี่ถึงจะเลิกรำคาญผมอ่ะ" ถ้าพี่มันเลิกรำคาญผมล่ะก็ พี่มันก็อาจจะเห็นความน่ารักของผมก็ได้


     "ไม่รู้สิ เห็นหน้าก็รำคาญแล้ว รับรู้ถึงความวุ่นวาย"


     "อะไรกัน นี่เขาเรียกมีอคติต่างหากล่ะ!"


     "เรียกแบบนั้นก็ได้ ไม่ถูกโฉลกกับเด็กดื้อสักเท่าไหร่"


     "ถ้าผมเลิกดื้อ พี่จะเลิกรำคาญผมใช่ป่ะ" ผมกะพริบตาปริบๆอย่างมีความหวัง


     "คงงั้นมั้ง" พี่มันขมวดคิ้วมองผมอย่างสงสัย


     "งั้นผมเลิกดื้อล่ะ" ผมล้มตัวลงนอน ตะแคงไปอีกฝั่ง คว้าหมอนใบใหญ่ขึ้นมา "พี่สิง"


     "มีอะไ---"


     ตุบ!


     "ฮ่าๆๆ หน้าพี่โคตรฮาเลย" หลังจากขว้างหมอนใบโตเข้าหน้าเต็มๆ เห็นพี่มันทำหน้าเหวอ ผมจึงหัวเราะเยาะใส่ไปยกใหญ่


     "ไอ้เด็กบ้านี่..." พี่มันกัดฟันกรอด เหมือนมิชชั่นคอมพรีท เเกล้งให้เขาโมโหคือที่สุดแห่งความสุขแล้ว


     "อะไรครั---" อุ่ก! ผมโดนหมอนใบเดิมขว้างกลับมากระแทกหน้าอย่างจังจงเกือบหงายร่วงลงเตียง


     "ไหนว่าจะเลิกดื้อ"


     "ผมบอกตอนไหนจะเลิกตอนนี้เล่า!" ผมตอบไปพลางยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "พี่รู้มั้ยว่าการที่พี่ปาหมอนกลับมามันหมายความว่าไง..."


     "อะไร" พี่มันขมวดคิ้วจนชนกัน


     "ก็หมายความว่า 'สงครามได้เริ่มขึ้นแล้ว' นี่ไง!" ผมขว้างหมอนกลับไปหาพี่มันที่นั่งนิ่ง ไร้ปฏิกิริยาโต้กลับ


     ผมจึงจัดการขว้างหมอนใส่ไปอีกหลายใบ หลายขนาด ไม่เป็นไรครับ บ้านผมหมอนเยอะ!


     ตุบ!


     ตุบ!


     ตุบ!


     พี่มันก็ยังไม่โต้ตอบ ผมจึงคว้าผ้าห่มแล้วกระโจนไปทับพี่มัน แล้วคลุมผ้าทั้งตัว เอาหมอนทับไว้


     "เล่นอะไรของคุณเนี่ย" พี่มันลุกขึ้น เเต่คงไม่ทันระวังมองผม เพราะผมกำลังเงื้อหมอนข้างฟาด และก็เข้าหน้าพี่มันเต็มๆ


     "อุ่ย..พลาดไปนิด" ผมปล่อยหมอนทิ้งแล้วมองพี่มัน


     "พลาดบ้าอะไร! ซัดมาซะเต็มหน้าเลย!"


     "ขอโ---" กำลังจะขอโทษ แต่โดนหมอนปากลับมาชุดใหญ่ ไม่เว้นช่องว่างให้ผมได้พูดเลย


     "นี่พี่ ให้ผมได้พูดบ้---" ไม่ทันพูดจบพี่มันก็ปาหมอนเข้าหน้าอีกใบ แล้วยิ้มเหนือใส่ จะเอางี้ใช่มั้ย ได้!


     และสงครามหมอนก็เริ่มขึ้น ผมปาหมอนที่กองอยู่กับพื้นใส่หน้าพี่มันไม่ยั้ง ขณะเดียวกันที่พี่มันก็รับได้และปากลับใส่ผมอย่างไม่ยอมเช่นกัน


     เวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ตอนนี้ผมกับไอ้พี่หมดสภาพกันทั้งคู่ เสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งๆที่เปิดเเอร์ เราทั้งคู่นอนแผ่บนเตียง ท่ามกลางสมรภูมิรบที่เละเทะรอให้เก็บอยู่


     "โคตรเหนื่อยเลย ฮ่าๆ" ผมพูดกระท่อนกระแท่น หลังสงบศึกได้ไม่นาน


     "ใครคิดเกมนี้ขึ้นมาอยากรู้จริงๆ" พี่มันพูดพลางหอบ "เหมือนผมได้กลับไปเป็นเด็กยังไงไม่รู้"


     "แต่ที่รู้ๆผมว่าเก็บห้องเถอะ" ผมกับพี่ลุกขึ้นเก็บหมอนและผ้าห่มที่กองระเนระนาดบนพื้น มาวางเรียงบนเตียง แล้วล้มลงนอน


     "นอนเลยป่ะพี่ หรือจะเล่นต่อ" ผมหันไปหาพี่มันที่นอนข้างๆ


     "พรุ่งนี้คุณต้องไม่เรียน นอนได้แล้ว" พี่มันเอื้อมมือไปปิดสวิตซ์แล้วล้มตัวนอนข้างผม


     "พี่สิง" ผมนอนตะแคงหันไปหาพี่มันที่นอนหงายอยู่


     "ว่า"


     "ฝันดีนะพี่"


     "อืม ฝันดีเหมือนกัน"


     คืนนี้ต้องเป็นคืนที่ฝันดีมากแน่ๆ



     คงเป็นเพราะประโยคธรรมดาๆ จากคนพิเศษ










---------------

แม่ขาาาเขาจ้องตากันแล้วค่าาา งุ้ยยย


อยากเล่นช่วงทอลสเปอ่ะ มีใครจะเล่นบ้างมั้ย


ใครจะเล่นก็พิมพ์คำถามที่อยากถามตัวละครนั้นไว้เลย เราจะให้ตัวละครนั้นมาตอบเองน๊าาา


ปอลิง.ขออนุญาตนะ ถ้าคนเล่นไม่เยอะเราขอไม่ทำน๊าา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #68 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 10:12
    ต่างคนต่างแอบชอบกันอะเปล่านิ ทำซึนทั้งคู่
    #68
    0
  2. #27 Lovenovel_>o< (@LoveStampberryGG) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:37
    ถามพี่สิง : เอาจริงๆ ตอนที่คริสไม่ดื้อนี่คริสน่ารักแค่ไหนคะ แล้วก็..ถ้าอยากมอบของอะไรก็ได้ให้คริสจะให้อะไรคะ
    #27
    0
  3. #22 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 12:51

    เขาคุยกันดีแล้ว.. อยากให้ใจตัวเองไวๆจัง
    #22
    0