ตอนที่ 1 : ผมชื่อ'คริส'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    20 มี.ค. 62





#ผมชื่อ'คริส'






     ก๊อกๆ

     "คริส ลุกได้แล้ว"

       ท่ามกลางความเงียบในห้องนอนเเสนสงบ แต่กลับไม่สงบอีกต่อไป เมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของเฮีย และเงียบไป



     ก๊อกๆๆ

       และมันก็ดังขึ้นอีกครั้งหลังผ่านไปสามวินาที

     "คริส"

     "..."

     "หนู ตื่นได้แล้ว"

     ก๊อกๆๆๆ


     "โอ๊ยยยย! รู้แล้ว!"

     ปัง!

     ผมกระเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความหงุดหงิด ปาน้องคิตตี้ใส่ประตูเข้าจังๆ และตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย เคาะอยู่ได้ ประตูห้องนะไม่ใช่กลอง



     สุดท้ายก็ต้องมานั่งหน้าบูดรอไอ้คุณพี่ชายบนโต๊ะรับแขก ที่ปลุกผมตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ทั้งๆที่ตัวเองยังทำอะไรไม่เสร็จ ว่าเเล้วเล่นเกมคลายเครียดรอดีกว่า


     "ลงมาถึงก็เล่นเกมเลยเนอะ" ผ่านไปประมาณสิบห้านาที คุณพี่ชายถึงจะเสด็จลงมา

     "หนูเล่นเกมจบไปตั้งหลายตาแล้ว กว่าเฮียเคนจะลงมา" ผมตวัดสายตาสื่อถึงความไม่พอใจสุดๆใส่เฮีย

     "รออะไรเฮียอะ?" เฮียเคนเลิกคิ้วมองผม

     "เอ้า! ก็เฮียปลุกหนูแต่เช้าไม่ได้จะไปส่งรึไง นี่จะแปดโมงเเล้ว" ทำหน้าทำตางงๆไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้เห็นแล้วผมล่ะหงุดหงิดจริงๆ

     "เฮียเปล่า! เฮียแค่ปลุกหนูเฉยๆ นี่ลงมาจะกินน้ำ"

     "เอ้า! เฮีย! โอ๊ยย!! มันสายแล้วมั้ยเนี่ย!!!" ผมโวยวายใส่เฮีย วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย!! อารมณ์เสียแต่เช้าเลย!!!

     "เฮียขอโทษ หนูใจเย็นก่อนนะ เดี๋ยวเฮียไปส่ง รอแปปเดียวนะคริสนะ" เฮียรีบละล่ำละลักคำขอโทษ แล้วจะวิ่งขึ้นห้อง

     "ไม่ต้องแล้ว!! เดี๋ยวหนูไปเอง!!" ผมคว้ากุญแจรถของผมแล้วเดินตรงดิ่งออกไปหาพีซีเอ็กซ์สีขาวลูกรักที่เพิ่งขอป๊าซื้อมาได้ไม่นานทันที รู้งี้ไปเองตั้งนานแล้ว! ข้าวก็ไม่ได้กิน! ยังจะไปโรงเรียนสายอีก!

     "คริส!!! ใจเย็นๆนะ! อย่าใจร้อน! ค่อยๆขี่!" ไอ้เฮียวิ่งตามมาหน้าประตูแล้วตะโกนบอกผม เอาจริงคันนี้ให้ป๊าซื้อมาเพราะอยากได้เฉยๆแหละ ไม่ค่อยได้ขี่หรอก เฮียมันเลยกลัวว่าผมจะไปแหกโค้งที่ไหน ระดับนี้แล้ว อย่าคิดดูถูกเลยล่ะ



     "แฮ่กๆ" กว่าจะมาถึงเล่นเอาเหงื่อตก ไหนจะต้องวิ่งขึ้นตึกห้าชั้นอีก ทำไมไม่สร้างลิฟท์วะ เห็นแล้วอารมณ์เสีย เดี๋ยววันหลังขอป๊าให้สร้างลิฟท์ไปเลยดีมั้ย

     "นายพีรวัส ทำไมถึงเพิ่งมา" เสียงของอาจารย์ ทำให้ผมที่ยืนอยู่หน้าประตูเงยหน้ามอง ให้ตายเถอะ เข้าเรียนแล้วหรอวะ

     "มีปัญหาที่บ้านนิดหน่อยครับ" ตอบไปทั้งๆที่หอบแฮ่กๆเป็นหมาลิ้นห้อยอยู่หน้าประตู

     "เเล้วเสื้อแสงทำไมไม่ใส่ในกางเกงดีๆหลุดลุ่ยหมดแล้ว" เรื่องมากจริงๆวุ้ย! ก็วิ่งขึ้นมา เดินหล่อๆเข้ามาก็ไม่หลุดหรอก

     "ขอโทษครับ" ผมยัดเสื้อที่หลุดออกมาใส่ในกางเกงลวกๆ เมื่อไหร่จะให้เข้าวะ อยากนั่งจะตายอยู่แล้ว

     "อย่าให้มีเป็นครั้งที่สองอีก เชิญนั่งที่ได้ค่ะ" ผมยกมือไหว้แล้วพุ่งเข้านั่งที่ตัวเองทันที

     "มีปัญหาไรวะ ทำไมมาสาย" มะนาวเพื่อนสนิทที่ขี้เสื-- เอ่อ.. อยากรู้อยากเห็นถามขึ้น ถามไม่ดูเวลาเลยจริงๆ ตอนนี้โคตรเหนื่อย จะไม่มีใครให้พักหายใจจริงๆหรอวะ

     "ก็ไอ้เฮียอะดิ ปลุกกูแต่เช้า ก็นึกว่าจะมาส่ง นั่งรอตั้งนาน สรุปว่ามันมาปลุกเฉยๆ" นึกถึงแล้วโมโห คอยดูนะกลับไปจะให้เลี้ยงเค้กจนตังค์หมดกระเป๋าไปเลย

     "ฮ่าๆ สมน้ำหน้า" เอ้า ไอเพื่อนห่านี่ ผมมองมันด้วยหางตา หิวก็หิว ยังจะกวนตีนอีก แดกหัวมันเลยดีมั้ย?

     "เฮ้ย แว่น" ผมสะกิดเรียกเพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างหน้า

     "มะ..มีอะไรหรอ" คงเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่ทักเพื่อนในห้องแล้วมันจะตอบกลับมาเสียงสั่นๆ มีแต่ไอ้เพื่อนหน้าตี๋ตัวสูงชะลูดเป็นเสาไฟฟ้าที่นั่งข้างผมนี่แหละ ที่มันไม่เป็น สงสัยคนพวกนั้นไม่ค่อยสนิทมั้ง

     "หมดคาบนี้ไปซื้อขนมปังให้หน่อยดิ กูหิว"

     "อะ..อือ" มันพยักหน้ารับแล้วหันกลับไปเรียนเหมือนเดิม


       กว่าจะหมดคาบ แทบจะเป็นลมสลบคาโต๊ะ อาจารย์นี่ก็สั่งงานเก่งจริงๆ สั่งเสร็จก็เลยมาห้านาทีละ

     "อะเเว่น ตังค์" ผมยื่นแบงค์ร้อยให้แว่นมันไป "ซื้อมาสองก้อนนะ เอ้อ แล้วเอานมมาสองกล่องด้วย รีบไปรีบมา"

     "อืม" คนตัวเล็กกว่าพยักหน้า ตอบเสียงสั่นๆแล้วรับตังค์ไป


     "วู้วว น้องสาว หิวหรอจ๊ะ กินเยอะระวังอ้วนนะ" เสียงไอบ้านี่อีก กวนประสาทผมแต่เช้า วันนี้ไม่มีอารมณ์จะเถียงด้วย เพราะผม หิว มาก! ใครทำให้หงุดหงิดจะจับยัดเข้าปาก!

     "วันนี้น้องอารมณ์ไม่ดีว่ะะ น้องไม่พูดกะกูเลย" มันหันไปหัวเราะกับพวกเพื่อนของมัน

     "ไอ้น็อต คริสมันก็อยู่เฉยๆ มึงจะกวนตีนมันทำไมวะ" เพื่อนคนเดียวของผมคงรำคาญเต็มทนเลยถามพวกมันไป

     "มึงเป็นผัวมันรึไง อย่าเสือกดิ"

     "อ่าวเฮ้ย! ก็นี่เพื่อนกูทำไมจะเสือกไม่ได้" เพื่อนผมมันตบโต๊ะดังปัง แล้วลุกขึ้นยืน

     "เพื่อนหรือผัว กูเห็นเเม่งเดินกุ๊งกิ๊งงุ้งงิ้งกันอยู่สองคน"

     "พูดงี้ก็สวยดิวะ" เพื่อนผมจะกระโจนเข้าหามันแต่ผมดึงไว้ก่อน

     "ไอ้นาว...ปล่อยหมามันเห่าไป" มันฟังจบก็กระฟัดกระเฟียด ก่อนจะนั่งลง

       เป็นเรื่องปกติของคนในห้องนี้แล้วแหละที่จะเห็นพวกผมสองคนกับพวกไอ้น็อตที่มีกันสี่ห้าคนกัดกัน ต้นเหตุก็มาจาก...นั่นแหละครับ เดินมาโน่นแล้ว

     "อะคริส ขนมปังสอง นมสอง แล้วนี่ตังค์ทอน" แว่นวางขนมปังกับนมพร้อมตังค์ทอนลงบนโต๊ะให้

     "นี่ของมึง ค่าเดิน" ผมหยิบขนมปังหนึ่งก้อนกับนมหนึ่งกล่องอย่างละหนึ่งส่งให้มัน "ห้ามปฏิเสธ"

     "ขะ..ขอบคุณ" มันยิ้มให้ผมรับขนมปังกับนมแล้วกลับไปนั่งที่

     ครับ..นี่แหละคือต้นเหตุ ก่อนหน้านี้แว่นมันก็ไปอยู่กลับพวกไอน็อต เอาจริงๆก็ที่เขาเรียกว่าเบ๊ ผมเห็นพวกมันชอบไถเงิน บ้างก็ตบหัวระบายอารมณ์เล่น ตั้งแต่ ม.4 มาถึงตอนนี้ ม.5 เห็นตัวมันช้ำมาโรงเรียนทุกวัน จนทนไม่ไหวกับไอ้พวกรังแกคนไม่มีทางสู้ เลยไปไฝว้กับพวกมันสักรอบ มันว่าล้มมันได้ก็เอาตัวแว่นไป ก็คิ้วแตกปากแตก หน้าแหกกลับมานั่นเเหละ แต่ก็ได้ตัวแว่นมาด้วย ถือว่าโชคดีของแว่นมันแล้วกัน

     หลังจากนั้นไอ้พวกนี้ก็เลิกราวีแว่น แต่มาราวีผมแทน ก็ไม่มีไรมากสีสันของห้อง ตบตีกันเป็นเรื่องธรรมดา เข้าห้องปกครองเป็นว่าเล่น จนพ่อแม่ผมกับพ่อแม่มันสนิทกันเเล้วมั้ง...ประชดนะ



     "โอ๊ยยย พักซักที หิวข้าวแล้ววว" ผมไหลตัวเองลงกับผนักพิงเก้าอี้ มองเพื่อนที่ลุกออกนอกห้องไปแล้ว

     "ได้ข่าวว่ามึงเพิ่งกินขนมปังกับนมไปคาบแรก" ไอ้นี่ก็ขัดผมเก่งจริงๆเลย แต่ผมไม่โกรธเพราะกำลังจะได้กินข้าวว

     "มันไม่อิ่มไง ก็เลยต้องกินอีก" ผมลุกขึ้นยืนแล้วรีบเก็บหนังสือกับสมุดยัดไว้ใต้โต๊ะ

     "ถามจริงนี่กระเพาะหรือหลุมดำ" ผมยืนเท้าเอวมองมะนาวที่เก็บของช้าสุดๆ จนแทบจะหลับกลางอากาศ

     "เก็บเร็วๆดิวะ เรียงอะไรนักหนา เดี๋ยวกลับมาเรียงก็ได้" ผมช่วยเก็บหนังสือมันลงใต้โต๊ะเเล้วดึงตัวมันให้ลุกขึ้น

     "ใจเย็นดิวะ เป็นงี้ทุกเที่ยงตลอด กูก็เก็บของกูปกติ" ปากก็บ่นผมไปแล้วก็เก็บของไป แต่ผมไปสนใจหรอกเดินไปหาแว่นดีกว่า

     "แว่น ไปกินข้าวด้วยกันดิ กูเห็นมึงกินคนเดียวบ่อยๆ" ผมมองเพื่อนตัวเล็กที่ท่าทีอึกอักเล็กน้อย เหมือนจะปฏิเสธ "มีนัดสาวรึไง?"

     "ปะ..เปล่า ไม่มี"

     "งั้นไปด้วยกัน เก็บของเร็วๆ หิวแล้ว"

     "อะ..เอ่อก็ได้" แล้วแว่นก็รีบเก็บของลงกระเป๋าทันที ผิดกับเพื่อนผมที่นั่งงมอะไรไม่รู้อยู่ที่โต๊ะ ช้าจริงๆ จะแดกหัวไอแว่นแล้วนะ!


     "ไปยังวะ" ไอ้มะนาวเก็บของเสร็จก็เดินตรงมาหาผมกับแว่น

     "เขารอมึงอยู่คนเดียว" ผมกอดอกมองคุณเพื่อนที่สูงเท่าเสาไฟฟ้า

     "อ่าว โทษที นี่ไอ้แว่นไปด้วยกันหรอ?"

     "ใช่ ไปกินข้าวกัน กูหิวแล้วว" และในที่สุดก็จะได้กินสักที หลังจากรอมะนาวมันเก็บของร่วมแรมปี เดินกอดคอแว่นเดินออกไป แต่ก็ต้องมีมารมาขัดอีก

     "วันนี้ 3P หรอจ๊ะน้องคริส" ผมหยุดชะงัก เพื่อนร่วมห้องหรือเจ้ากรรมนายเวรวะ ความสุขของผมลดฮวบไป 50% ไม่เข้าใจ เวลาพวกมันเเซวไม่โกรธเท่าไหร่หรอก แต่ทำไมผมต้องเป็นเมียวะ

     "วันนี้น้องคริสไม่เห็นปากดีเลย" มันเดินเข้ามาใกล้ๆผม วันนี้วุ่นวายมากพอแล้ว ไม่อยากมีเรื่องเลยจริงๆ หายใจเข้า..เค้ก หายใจออก..ชาบู หายใจเข้า..บิงซู หายใจออก..ปิ้งย่าง

     ป้าบ!

     "แม่ง ตูดมึงโคตรนุ่มเลยวะ ฮ่าๆๆ" สัดเอ๊ยย กูไม่ทนแล้ว!!!

     ผมผละตัวออกจากแว่น แล้วกระชากเสื้อมันทันที แม่ง!! เล่นหัวยังไม่โกรธเท่าเล่นตูดเลย!!

     "คริสใจเย็นมึง" มะนาวมันดึงไหล่ผมเอาไว้ ผมอยากเย็นนะ แต่ไอ้สีหน้าคนที่ผมกระชากคอเสื้อมันช่างเชิญชวนให้ผมกระโดดถีบมันจริงๆ

     มองไปข้างหลังเพื่อนพวกมันก็พร้อมบวกเต็มที่ พร้อมมากใช่มั้ย! งั้นมึงก็มาเลย!!

     ผั่วะ!

     ผมไม่รีรอ ประเคนกำปั้นเข้าข้างแก้มไอ้น็อตทันที จนมันเซลงไปกองกับพื้น

     "ไม่ต้อง กูอยากใส่เดี่ยว" เพื่อนมันที่กำลังจะเข้ามารุมผมก็หยุดทันที

     หึ! อยากใส่เดี่ยวใช่มั้ย! เดี๋ยวได้ใส่เฝือก!!


     ตุ้บ ตั้บ ตุ้บ ตั้บ เละเทะกันไปตามระเบียบ มะนาวที่จะห้ามผมก็โดนเพื่อนพวกมันดึงไว้ สูงซะเปล่า ความดีความชอบก็ยกให้แว่นมันไป ถ้าไม่ตะโกนว่าอาจารย์มา คงจะต้องตีกันจนหัวร้างข้างแตกจริงๆ

     "เป็นไงบ้างวะ" มะนาวดึงผมที่นั่งอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น

     "หิวข้าวฉิบหายเลยฮะๆ" ผมตอบมันไปขำๆ ทั้งๆที่ปวดไปทั้งหน้า เอาจริงๆก็หมดอารมณ์กินแล้ว "มึงกินข้าวกันไปเถอะ แว่นมันหิวแล้วมั้ง"

     "เอางั้นหรอวะ" มันมองหน้าผมด้วยความเห็นใจ ที่ดูเหมือนสะใจมากกว่า

     "มึงตะโกนด่ากูมาเลยก็ได้ ไม่ต้องกลั้นขำขนาดนั้นมั้ย"

     "จะขำก็ขำไม่ออก ตัวเท่าลูกหมาเสือกซ่า"

     "กูกลับบ้านล่ะ ฝากลาครูด้วย" ผมมองมันเคืองๆแล้วเดินไปเก็บกระเป๋า

     "คะ..คริส" ผมหันมองตามเสียงเรียก "ขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้มีเรื่อง"

     "เออ รู้ตัวไว้ก็ดี" ผมเก็บของเสร็จก็ยืนมองมัน

     "ขะ..ขอโทษ" เพื่อนตัวเล็กทำหน้าเศร้า

     "สู้คนบ้างดิวะ กูจะได้ไม่ลำบาก" ผมเดินผ่านมันแล้วตบไหล่มันเบาๆ "ไปกินข้าวไป เพื่อนกูรอนาน เดี๋ยวมันจะตายห่าหน้าห้องซะก่อน"





     ขี่พีซีเอ็กซ์คู่ใจกลับบ้านมาพร้อมกับของฝากให้ป๊าม๊า เดินเข้าบ้านมาม๊านี่ตะลึงเลยล่ะ

     "คริส! ใครทำหนู ทำไมมีแผลอีกแล้วลูก" ม๊าวิ่งเข้ามาประคองหน้าผมทันที จะบอกว่าผมนี่แหละเริ่มก่อนม๊าจะภูมิใจมั้ย "เจ็บมั้ย ม๊าทายาให้นะ"

     "อ้าว คริสทำไมกลับเร็ว เฮ้ย! แล้วนี่มีเรื่องอีกแล้วหรอ!!" เดินเข้ามาก็เจอป๊านั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ใครว่าประโยคข้างต้นคือการดุ ให้คิดใหม่นะครับ "ใครทำ! บอกป๊ามา! ไอนั่นอีกแล้วใช่มั้ย! เดี๋ยวป๊าจะไปจัดการมัน!!"

     "ช่างมันเถอะป๊า คริสเริ่มก่อนเองแหละ" ผมนั่งลงรอม๊าที่ไปเอากล่องพยาบาลในห้อง ภูมิใจดีมั้ย ที่ว่าผมมีกล่องพยาบาลส่วนตัวเป็นของตัวเองเลยนะ

     "เห้ออ คริส ลูกอยู่ ม.5 แล้วก็ทำตัวให้สมวัยบ้าง อีกไม่กี่ปีก็จะเข้ามหาลัยเเล้ว ป๊ายังเห็นหนูมีเรื่องต่อยตี เป็นเด็กๆอยู่เลย"

     "นี่ป๊าว่าคริสงี่เง่าหรอ!" ผมลุกขึ้นยืนพรวด กอดอกแล้วหันไปอีกทาง "คริสขอโทษแล้วกันที่เป็นเด็กดีให้ป๊าไม่ได้!"

     "มะ..ไม่ใช่ๆ คริสไม่ได้งี่เง่า แค่ยังไม่โต.."

     "ป๊า!!!"

     "ใช่ๆๆ คริสโตแล้ว คริสน่ารัก คริสเป็นเด็กดี อย่าโกรธป๊านะ คริสอยากได้อะไร กินขนมมั้ยเดี๋ยวป๊าซื้อให้" พูดงี้ค่อยน่าคุยหน่อย ผมหันกลับมาแล้วนั่งลงข้างๆป๊า

     "คริสอยากกินเค้กกก" ผมขยับเข้าไปใกล้ๆกอดแขนป๊าแล้วเอาหัวกลมๆถูไหล่เอาไว้ นี่แหละคือจุดอ่อนของบ้านนี้ ทุกคนหน่ะตามใจผมสุดๆ ถ้าผมโกรธก็จะง้อ ถ้าผมอ้อนก็จะยอมทุกอย่างเลยล่ะ

     "โอเค เดี๋ยวป๊าให้เฮียเคนซื้อเข้ามาให้" จะว่าไปพูดถึงเฮียเคนเเล้วขึ้น!

     "ป๊าาา เมื่อเช้าเฮียเคนทำให้คริสไปโรงเรียนสาย ป๊าจัดการเฮียเคนให้คริสด้วยนะ" พูดไปหัวกลมๆก็ถูไหล่ไป

     "เดี๋ยวป๊าจัดการให้เลย! เจ้าเคนมันทำงี้ได้ไง!"

     "อ้อนอะไรป๊าอีกล่ะคริส มาทำแผลก่อนเร็ว" ม๊าเดินเข้ามาพร้อมกล่องพยาบาลลายคิตตี้ ผมเป็นคนเลือกเองเเหละ น่ารักละสิ


     "อูยย ม๊า คริสเจ็บ"

     "ดีแล้ว จะได้จำ"

     "ม๊า!!!" ปกติม๊าจะโอ๋ตลอดทำไมวันนี้ซ้ำเติมผมล่ะ! ฮึ่ย!

     "ม๊าล้อเล่นหน่า" ผมเบะปากนั่งกอดอกงอแงใส่ม๊าก่อนจะหันไปมองป๊า

     "ป๊า แล้วเมื่อไหร่เฮียจะมาอ่ะ คริสอยากกินเค้กแล้ว"

     "ป๊าโทรบอกเฮียแล้ว เฮียบอกว่ากำลังซื้อเค้กให้คริสอยู่ รอแป๊บนึงนะ" ป๊ายกมือขึ้นลูบหัวผมให้ใจเย็น ผมก็นั่งหน้ามุ่ยรอเฮียไปสิ



     "มาแล้วครับผมม" ทันทีที่เสียงเฮียสุดที่รัก (เฉพาะตอนนี้) ดังขึ้น ผมก็ลุกขึ้นวิ่งไปหาเฮียทันที

     "เฮียเคนนนนนน" วิ่งไปก็เจอเฮียมาพร้อมกับกล่องเค้กสี่ห้ากล่อง เห็นแล้วใจฟู ที่ไหนมีเค้ก ที่นั่นมีคริส "ของหนูหมดเลยหรอออ"

     "ใช่ เฮียซื้อมาง้อหนูไง"

     "รักเฮียที่สุดเลยยย" ผมกระโดดกอดเฮียทันที แล้วลากเฮียเข้ามาในบ้าน

     "นี่หนูมีเรื่องมาอีกแล้วหรอ" เฮียใช้นิ้วจิ้มแผลที่เเก้มผม

     "โอ๊ย! เฮีย หนูเจ็บนะ" ผมโยนค้อนลูกใหญ่ใส่เฮียไป

     "แหะๆ กินเค้กดีกว่าเนอะ"


     เฮียเคนเอาเค้กใส่จานให้ผม น่ากินมากก เค้กช็อคโกแลตหน้านิ่ม ไม่รอช้าลงมือกินเค้กในจานทันที อร่อยสุดๆ หันไปมองเฮีย ก็เห็นซุบซิบคุยอะไรไม่รู้กับป๊าม๊า นินทาผมรึเปล่านะ ช่างมันก่อน กินเค้กต่อดีกว่า



     "สวัสดีครับ ขอโทษนะครับที่ให้รอนาน" ระหว่างกินเค้กอยู่ เสียงๆนึงก็ดังขึ้น จะว่าไปก็คุ้นๆนะ แต่ไม่มีอะไรน่าสนใจมากไปกว่าเค้กในมือผมอีกแล้วล่ะ

     "ไม่นานจ้ะ สิงโตนั่งพักก่อนเดี๋ยวม๊าไปเอาน้ำให้นะ" เสียงม๊าดังขึ้น สงสัยคุยกับคนๆนั้นละมั้ง จะว่าไป สิงโตหรอ..?

     "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปเอาเองก็ได้"

     "คริส ไม่สวัสดีพี่เขาหน่อยหรอ" ม๊าหันมาสะกิด ผมเหล่ตามองม๊าเล็กน้อย เฮียเคนผมยังไม่ไหว้เลย เป็นใครทำไมผมต้องไหว้ด้วย

     เงยหน้ามองคนตรงหน้าก็ต้องช็อค เรื่องพีคสุดในวันนี้ก็คนตรงหน้านี่แหล่ะ!





อะ อะ! ไอ้พี่สิงโต!!!!!









---------------

มาวางน้ำจิ้มจ้าา

รอทอดไก่ก่อนน๊าา ม๊วฟฟ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

248 ความคิดเห็น

  1. #58 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 23:00
    ซ่าตลอดเลยนะ แต่ทั้งป๊าทั้งม๊าตามใจมากกกก เจอคู่ปรับตลอดกาลแล่ววววว
    #58
    0
  2. #45 Chocoe'clair (@reren) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:39
    อย่างดื้ออออ แต่น่ารัก ถ้าอุ้มกลับบ้านได้ก็จะตามใจเหมือนกัน 5555
    #45
    0
  3. #2 jungkookieee (@jungkoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 14:07
    อ่านมาจนจบ นี่นึกว่าแว่นคือสิงโต แบบ นึกว่าคริสเรียกแว่นเพราะไม่รู้ชื่อ 5555555 แง่ว สนุกก ต่อนะคะะ
    #2
    0
  4. #1 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 08:23

    ชอบสนุกน่ะ...น้องคริสนี่ดื้อสุดๆเหมือนกันนะ..
    #1
    0