ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 8 : คลื่นลมสงบ ห้วงนภาแปรผัน ลมเปลี่ยนทิศ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 741 ครั้ง
    25 ก.พ. 60

      









      สองวันถัดมาทั่วทั้งจวนเจ้าเมืองก็ยังเงียบเหงา ทหารองครักษ์เดินตรวจตราไม่เว้นวันคืน ขุนนางตงฉินต่างหวั่นเกรงถึงอนาคตของแผ่นดิน ส่วนขุนนางกังฉินพากันหายเข้ากลีบเมฆสุมหัวรอดูท่าที ข่าวการประชวร

       บุตรพ่อค้าเช่นข้านั้น ชีวิตยังคงราบรื่นดี เว้นแต่หลังจากบอกปัดการรักษาจากหมิงจื้อ แทนที่ใบหน้านิ่งๆนั้นจะเมินผ่านเหมือนทุกทีที่ข้าขัดใจ แต่กลายเป็นสองวันมานี้ร่างสูงกลับตามติดข้าเป็นเงาตามตัว พยายามจะดูผิวใต้หน้ากากข้าให้ได้ พอข้าหลบไปตรวจตราร้านค้าในตลาด กลับมาก็พบขวดยาสมุนไพรลบแผลเป็นวางไว้รอท่าพร้อมจดหมายที่ขู่บังคับให้ข้าลองใช้ดู

      ถ้าคงยินดีถ้าใบหน้านี้มีแผลจริง แต่เผอิญว่าไม่มีน่ะสิ! ยาล้ำค่าขวดนั้นข้าเลยตัดสินใจยกให้จินหรงไปแทน เงาของข้าแม้จะมีสีหน้ายุ่งยากใจอยู่ครู่หนึ่งก็รับไว้แต่โดยดี

      "แผลใจใครจะรักษาให้หายได้" ข้าพึมพำ มือจรดพู่กันตวัดเป็นอักษรสวยงามในบัญชีรับจ่ายของร้านค้าและหอบุปผาสวรรค์ ข้างๆยังคงมีเทียนฟงในคราบจินหรงยืนฝนหมึกอย่างเอาอกเอาใจ จินหรงตัวจริงถูกข้าใช้ไปดูงานอื่นๆ ส่วนหมิงจื้อนั้นขณะนี้กำลังไปดูอาการของฝ่าบาทอยู่ หมอหลวงชราแล่นมาคุกเข่าตามถึงเรือนพักตั้งแต่เช้ามืด เนื่องจากพบว่าวรกายสูงศักดิ์ของฝ่าบาทร้อนราวกับไฟลนด้วยพิษไข้ ทำให้คนปากร้ายใจดีต้องออกไปอย่างเสียมิได้ 

      "คุณชาย รัชทายาทช่างหยิงเสด็จมาพบเจ้าค่ะ" สาวรับใช้ประจำเรือนรับรองนี้เดินยืนก้มตัวอยู่นอกประตู ใบหน้านางแดงระเรื่ออย่างขวยอาย

       หึ เสน่ห์ของรัชทายาทต่างแคว้นมิสามัญจริงๆ ข้ายกยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า รีบบอกนางให้เชิญร่างสูงเข้ามา ในสถาณการณ์ที่แผ่นดินกำลังคลอนแคลน หากมีการผลัดบัลลังค์ขึ้นมาจริงๆ ข้าก็อยากทราบเช่นกันว่ารัชทายาทผู้นี้จะเลือกทางใด


       พันธมิตรหรือศัตรู


       ไม่นาน สาวใช้ก็กลับมาพร้อมแขกสูงศักดิ์ ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีอ่อนก้าวเข้ามาคนแรก ข้างกันคือท่านหญิง

     
        ส่วนชายที่หน้าตาเหมือนเทียนฟง ครานี้ก็ไม่ได้มาด้วยอีกเช่นเคย


       "ฝ่าบาทช่างหยิงเสด็จมาเช่นนี้ เป็นเกียรติแก่กระหม่อมนักพะย่ะค่ะ" ข้ารีบประสานมือก้มศรีษะ

       "ไม่ต้องมากพิธี ตามสบายเถิด" ฝ่าบาทหยางหรงสะบัดมือก่อนจะเดินนำไปนั่งที่หัวโต๊ะรับรองในระดับประธาน ส่วนข้าก็นั่งถัดลงมาอีกทางฝั่งขวา ตรงข้ามคือท่านหญิงฟ่าง

        "ฝ่าบาทเสด็จมาเช่นนี้ มีอะไรให้กระหม่อมรับใช้พะย่ะคะ" ข้าไม่อ้อมค้อม ในบรรดาคนทั้งหมดฝ่าบาทหยางหรงเป็นคนเดียวที่ข้ามิอาจประเมินได้ เพราะเป็นผู้ที่อยู่เหนืออนาคตที่ข้ารับรู้ การเผชิญหน้าตรงๆคงเป็นวิธีการจัดการที่ดีที่สุด

       "หากข้ามิมีธุระ จะมาพบเจ้าไม่ได้หรือ" ว่าพลางยกยิ้มมุมปาก ดวงตาสีหยกทอประกายอ่านยาก

       "หามิได้พะย่ะค่ะ" ข้ารีบประสานมือตอบ "กระหม่อมเพียงแปลกใจเท่านั้น"
     
       "หึๆ ช่างเถิด ข้าเพียงล้อเจ้าเล่น อย่าได้วิตกไป" ร่างสูงยิ้มพอใจที่แกล้งข้าให้ลนลานได้สำเร็จ หางตามังกรเหลือบมองเทียนฟงที่ขยับยืนอยู่ห่างๆ "นั่นคนของเจ้าใช่หรือไม่ กลบไอพลังปรานได้ถึงเพียงนี้ นับว่าวรยุทธยอดเยี่ยม"

       "พะย่ะค่ะ" ข้าก้มหน้าตอบ แต่แอบเหลือบมองเทียนฟงที่ยืนนิ่งรักษากริยาสลับกับรัชทายาทไปมา

       "ว่าไปแล้วนี่เป็นครั้งแรกเลยสินะ ที่ข้าได้มาพูดกับเจ้าเป็นการส่วนตัว หวังว่าเจ้าจะมีมิตรภาพแก่ข้าได้"

       "เอ่อ...หาไม่ได้พะย่ะค่ะ" จะบอกว่ามาเยี่ยมด้วยไมตรี? ภาพที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มฉะอดีตพระสวามีนั่นเสียหน้าหงายยังติดตาข้าอยู่เลย!

        ข้าทราบแก่ใจว่าการเปิดเรือนต้อนรับราชทูตต่างแคว้น โดยเฉพาะแคว้นจักรวรรดิอย่างช่างหยิงขณะที่ฮ่องเต้ของตนเองกำลังอยู่ในเส้นเป็นตายมิใช่เรื่องดีนัก หากเป็นข้าราชสำนักชั้นสูงอาจถูกใส่ความว่าเอาใจออกห่างแผ่นดินตน และอาจรวมไปถึงข้อหาร้ายแรงอย่าง....ก่อกบฏ 

        ไม่ทราบว่ารัชทายาทผู้นี้ต้องการอะไรจากข้ากันแน่ ดูเหมือนชีวิตข้ากับข้อหานี้จะหนีจากกันได้ยากยิ่ง เอาเถิด อย่างน้อยครั้งนี้ข้าก็เป็นเพียงพ่อค้า ข้าอยู่ใต้กฏหมายแต่มิใช่คนของกฏหมาย 

        ไร้ซึ่งพันธนาการแห่งความซื่อสัตย์ภักดีที่แสนเขลา  ข้าเผลอยิ้มเล็กๆให้แก่ความหอมหวานแห่งอิสรภาพในชีวิตใหม่

       "มีเรื่องดีๆหรือ" เสียงทุ้มของรัชทายาทหยางหรงทำให้ข้าหลุดจากพวังค์ ข้าเพียงส่ายหน้าทั้งที่ริมฝีปากยังแต้มยิ้มอ่อน ไม่สังเกตุสายตาที่ไหวระริกเพียงวูบเดียวของผู้สูงศักดิ์ จากนั้นอีกครึ่งก้านธูปพวกเราเพียงจิบชารสดีเงียบๆ มองหิมะที่ค่อยๆโปรยปรายลงช้าๆ

       "ฟ่างหง ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมของฝากเล็กๆน้อยที่จะให้ใต้เท้าหลิน เจ้าช่วยไปนำมาทีได้หรือไม่" บรรยากาศที่เย็นนิดๆกลายเป็นเหน็บหนาวราวพายุ ฟ่างหงสะดุ้ง นางมองข้าสลับกับเจ้าเหนือหัวคงทราบว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้างในการสนทนาส่วนพระองค์ สายตาที่มองข้ามีแววกังวลพาดผ่าน นางลุกขึ้นยวบกายทำความเคารพอย่างสง่างามแล้วถอยจากไปเงียบๆด้วยท่าทางผิดจากทุกคราว 

       "เจ้าออกไปก่อน" ข้าเอียงคอสั่งคนด้านหลัง เทียนฟงสบตาข้างอย่างไม่เห็นด้วยนักแต่ก็ถอยจากไปแต่โดยดี เรือนพักของข้าตกอยู่ในความเงียบ
กลิ่นกำยานหอมลอยมาตามลมชวนให้สงบ เสียทีที่บรรยากาศนี้กลับทำให้ข้ายิ่งรู้สึกราวกับจะหายใจไม่ทั่วท้องไปเสียแทน 


       "จวนของเจ้าจะลุกเป็นไฟ ข้าเดาว่าเจ้าเองก็คงทราบแล้ว" 

       ข้าเผลอกลั้นหายใจกับคำถามเรียบๆที่เป็นภาษาช่างหยิงนั้น ดูท่ารัชทายาทคงไม่แม้จะให้คนของข้าเข้าใจในสิ่งที่เราสนทนากัน

       "ที่ทางของเจ้าในภายภาคหน้าอาจคับแคบกว่าเดิม มิสนใจจะลองขยับขยายโยกย้ายไปที่อื่นบ้างหรือ" ทรงโน้มกายเท้าคางบนโต๊ะ เอียงคอมองข้าคล้ายผู้ใหญ่มองเด็กน้อย

       "พ่อค้าอย่างข้าย่อมทราบทิศทางลมดีกระหม่อม" ข้ายิ้มตอบ ขณะรินชาลงในจอก "และข้าก็สนใจการทำการค้าในดินแดนอื่นมานาน แต่จะให้ย้ายบ้านย้ายเรือนตอนนี้ ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่ไปเสียหน่อย" การเดินทางทั่วหล้าและทำการค้ากับต่างแคว้นเป็นสิ่งที่อยู่ในแผนสำรองของข้าหลังจากการแก้แค้นอยู่แล้ว 

       "ทั้งที่จิตใจเจ้าก็มิได้อยู่ที่นี่อย่างแล้วนั้นหรือ"

       "ใจที่บริสุทธิ์ ใจที่เข้มแข็งเชื่อมั่น อยู่ที่ใดก็ย่อมสงบพะย่ะค่ะ" ข้าเอ่ยสั้นๆ อย่างไม่จริงจังนัก ก่อนก้มศรีษะลงอีกเล็กน้อยแสดงความนอบน้อม

        รัชทายาทหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะของพระองค์จะค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ ข้าเงยหน้ามองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างมิเข้าใจนัก พอร่างสูงเห็นสีหน้าคล้ายโง่งมของข้าก็ยิ่งหัวเราะมากกว่าเดิมจนดวงตาสีแปลกหรี่ลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ข้ามองท่าทางนั้นอย่างอิหลักอิเหลื่อ

       เสียงนั้นดังอยู่นานทีเดียวกว่าพระองค์จะระงับพระอาการลงได้ ใบหน้าคมดูอ่อนโยนลง แล้วจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงละมุนละไม

       "ใจบริสุทธิ์ ใจที่เข้มแข็งย่อมสงบงั้นรึ ดี... ดียิ่งนัก!" ว่าพลางขยับลุกขึ้น จนข้ารีบลุกตามแทบไม่ทัน ร่างสูงก้าวเพียงสองครั้งก็ประชิดถึงตัวข้า พอยืนเทียบกันเช่นนี้ทำให้ร่างตรงหน้าดูสูงใหญ่ขึ้นกว่าที่เคยเห็นหลายเท่า แม้กวานบนศรีษะของข้ายังสูงเพียงปลายคางพระองค์เท่านั้น ช่างหยิงหยางหรงก้มหน้าลงมา ดวงตาสีอ่อนจ้องลึกมาในดวงตาของข้าราวกับจะมองให้ทะลุลงไปภายในจิตใจอันดำมืด

       "เจ้ารู้หรือไม่ ว่าความสามารถพิเศษของเชื้อพระวงศ์แคว้นช่างหยิงที่มีนัยย์ตาสีมรกตคืออะไร..." ร่างสูงเอ่ยเบาราวกระซิบ ข้ายังคงยืนนิ่งทั้งที่แผ่นหลังแข็งเกร็ง

       "กระหม่อมไม่...."

       "ดวงตานี้จะปรากฏขึ้นในผู้ที่เป็นรัชทายาทที่แท้จริง ในบางคราวมันสามารถมองเห็นอดีตที่ผ่านมา อนาคตที่อาจจะเกิดขึ้น ตลอดจนถึงอ่านใจของผู้คนที่เชื่อมโยงด้วยโชคชะตากับได้" ร่างสูงขยับยิ้มมุมปาก "นั่นทำให้แผ่นดินของเราเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่มาหลายศตวรรษ จักรพรรดิแห่งช่างหยิง...คือสายเลือดมังกรที่แท้จริง" น้ำเสียงเรียบเรื่อยนั้นเต็มไปด้วยความทระนงและทรงอำนาจ ตอนนั้นคล้ายดวงตาสีมรกตส่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี


       "และข้า...มองเห็นอดีตและอนาคตของเจ้า เสวียนเอ๋อร์"


          "อ่า ฝ่าบาททรงล้อหม่อมฉันเล่นแล้ว"
          ข้าผงะถอยห่างร่างสูงไปสองก้าว ก้มหน้าประสานมือนอบน้อม มุมปากกระตุกยิ้มอย่างที่ตนเองยังรู้สึกว่าไม่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

         รัชทายาทจากแคว้นมหาอำนาจมองมาด้วยสายตาอ่านยาก รอยยิ้มจางๆที่ประดับมุมปากหยักที่กดลงจนดูเย็นชา

        "เจ้ากำลังบอกว่าคำพูดของข้าผู้เป็นรัชทายาทเป็นเรื่องไร้สาระ ใต้เท้าน้อยช่างขวัญกล้านัก"

น้ำเสียงทุ้มเย็นผิดเคยทำให้แผ่นหลังของข้าพลันหนาวสะท้าน มือที่ประสานค้างบีบกันแน่น แต่น้ำเสียงที่ถ่ายทอดไปยังคงราบเรียบอ่อนน้อมมากมารยาทเช่นเคย

         "หามิได้พะย่ะค่ะ"
      
         "...เจ้ากำลังหนี รู้ตนเองหรือไม่เด็กน้อย" รัชทายาทผู้ลึกลับแห่งแคว้นช่างหยิงเอ่ยขึ้นลอยๆ ก่อนจะถอยห่างไปไม่รับคารวะ พอเงยหน้าขึ้นก็พบดวงตาสีมรกตเป็นประกายเรืองรอง "วันที่พบเจ้าคราแรก ข้าเห็นชะตาของเจ้ามากมายหลายรูปแบบ ที่แท้สวรรค์ชักนำพวกเราให้มาพบกันนับครั้งไม่ถ้วน..."
ข้าขบริมฝีปาก สิ่งที่ข้าพยายามไม่คิดถึงมาตลอดสองปีได้ย้อนกลับเข้ามาในหัว....

        การเกิดใหม่ในร่างเดิม ลึกๆแล้วข้าก็ไม่อาจทำใจได้ว่าสิ่งอัศจรรย์เหล่านี้จะบังเกิดกับตนได้เลย

         การที่ได้ตื่นขึ้นมาเป็นตนเองในวัยเยาว์อีกครั้งราวกับความทุกข์ที่ผ่านพบในชีวิตก่อนเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง บางคราวข้าจึงอดคิดไม่ได้ว่าหากชีวิตที่แสนสุขนี้เป็นเพียงฝันกลางวันของอดีตสนมต้องโทษผู้หนึ่ง แล้ววันใดที่ข้าต้องตื่นขึ้นมาเผชิญความจริงในคุกหลวง ข้าจะทำเช่นไรต่อไป

          เพียงคิดก็หวาดกลัวเข้าไปถึงกระดูก ที่คิดว่าตนเองเข้มแข็งหาได้มีความจริงไม่

          ยอมรับว่าใจหนึ่งก็สงสัย แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวความจริงยิ่งนัก...

         "เสวียนเอ๋อร์ ชีวิตที่แล้วของเจ้าข้ามาพบเจ้าช้าไป จึงมิอาจยืนมือมาปกป้องเจ้าได้ ยามนี้เพียงหวังว่าจะได้เล่าทุกอย่างให้เจ้าฟัง ช่วยเหลือเจ้า ...บุญคุณที่เคยกระทำกันไว้จะได้ไม่ติดค้างอีก"

         ท้ายประโยคพระองค์เอ่ยเบาจนข้าจับใจความไม่ได้กระนั้นดวงตาสีน้ำทะเลคู่นั้นมีแววสั่นไหวราวกับใครบางคนโยนหินลงในสระกว้าง แต่พอรู้สึกตัวว่าถูกจับจ้องช่างหยิงหยางหรงจึงหันหลังเดินออกไปหน้าประตู เมื่อข้างหนึ่งก้าวออกไป น้ำเสียงที่คล้ายจะอ่อนลงหลายส่วนทำให้หัวใจข้าอุ่นวาบขึ้นมา

         "วันนี้เจ้าคงเหนื่อยแล้ว ข้าไม่รบกวน ของที่จะให้ไม่ช้าฟ่างหงคงจะนำมา"

         "ขอบพะทัยพะย่ะค่ะ หลินหลี่เสวียนขอน้อมส่งองค์รัชทายาท..." ข้าเอ่ยเสียงแผ่ว มองเงาร่างของฝ่าบาทหายลับสายตาไป

          ข้ายังนั่งพับเข่าอยู่บนพื้นห้อง สั่งเทียนฟงขัดประตูไว้มิให้ใครรบกวน แม้ยามท่านหญิงฟ่างก็นำปิ่นประดับอัญมณีสีมรกตมาให้จนขอตัวจากไป ข้าก็เพียงย้ายตนเองไปนั่งที่เก้าอี้ ฝากคำขอบคุณแก่นางพร้อมข้ออ้างว่าป่วยเท่านั้น

         "นายท่าน..."

         เสียงทุ้มแผ่วดังขึ้นจากคานเรือนพัก เพียงโบกมือเป็นเชิงรับรู้ ร่างในชุดพรางดำก็โดดลงมาคุกเข่าตรงหน้าข้า
 
          "ที่ท่านให้ไปจัดการเรียบร้อยแล้ว" จินหรงเอ่ยเบาๆ ข้าพยักหน้ารับ จินหรงคงเห็นว่าข้าไม่ใคร่ปกตินัก
  
         "ดีมาก เจ้าคงเหนื่อยแล้ว ไปพักเถิด" ข้าเอ่ยเบาๆ มองร่างสูงค่อยๆเลือนหายไปราวภูติพราย

          ข้านั่งทบทวนแผนการต่างๆที่เก้าอี้ หากทุกสิ่งสำเร็จ ไม่เพียงอำนาจของตระกูลหลินจะมั่นคงกว่าเคย ความแค้นที่คั่งค้างในใจข้าย่อมได้รับการสะสาง ทว่ายามนี้จิตใจของข้ากำลังอ่อนไหว อ่า เพราะคำพูดของฝ่าบาทช่างหยิงช่างมีอิทธิพลนัก


        "นายท่านขอรับ ข้าน้อยนำชามาให้..."

         ผ่านไปราวครึ่งก้านธูป จินหรงที่กลับเข้ามามีสีหน้าคล้ายมีอะไรอยากจะเอ่ยแต่ไม่เอย ดวงตาสีเข้มเพียงหลุกหลิกไปมา แต่ด้วยนิสัยเงียบขรึมสุดท้ายเงาของข้าก็เพียงชงชามาตั้งไว้ให้แล้วยืนนิ่งไป พอข้าหันไปสบตาก็แอบเห็นร่างสูงสะดุ้งเบาๆ

        "...จินหรง"

        "ขอรับ" ร่างสูงขาน พลางขยับกายมาใกล้ๆ จนศรีษะข้าพอ

        "หากวันหนึ่งเจ้าตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเจ้าไม่ใช่มือสังหารหรือเป็นผู้ติดตามของใคร ได้กลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่มีชีวิตสงบสุข เจ้าจะทำเช่นไร" ข้ามองสีหน้าคล้ายแปลกใจของเขาอย่างจริงจังค้นหา

        "ข้าน้อยจะออกตามหาท่าน และกลับมาเป็นคนของท่าน" คำตอบกระชับเรียบง่ายคล้ายกับไม่ต้องคิด ทำให้ข้าสะอึกอึ้ง

        "...เพราะเหตุใด" ข้าค่อยๆเอ่ยเสียงแผ่ว มองดวงตาของมือสังหารหนุ่มที่ทอแววอ่อนโยนอย่างไม่เข้าใจ

        "เพราะท่านคือนายเหนือหัวข้า คือพี่น้องข้า ชีวิตนี้ข้าปราถนาเพียงได้ติดตามรับใช้และปกป้องท่านเท่านั้น ไม่ว่าจะมีชีวิตเช่นไร สิ่งที่ข้าเห็นสำคัญที่สุดคือการได้อยู่กับปัจจุบัน และทำในสิ่งที่ตนเองยึดมั่น" จินหรงตอบหนักแน่น ดวงตาที่มักไม่ทอประกายใดคู่นั้นดูจริงจังเสียจนข้าไม่กล้าสบอีกต่อไป

        "เป็นเช่นนั้น..." ข้าหรุบตาลง นั่นสินะ ไม่ว่าสิ่งที่ทำให้ข้าได้มาอยู่นี่จะเป็นสิ่งใด หรือต่อให้เป็นเพียงของขวัญจากพยายมบาลให้แก่คนเช่นข้า ข้าก็ควรที่จะน้อมรับไว้โดยดุสดีใช่หรือไม่
          ข้ายิ้มบางๆ เอ่ยขอบคุณแผ่วเบา ก่อนจะชักชวนร่างสูงให้นั่งลงจิบชา ทว่าบรรยากาศสงบเงียบกลับถูกทำลายในไม่กี่อึดใจ

           "เสวียนเอ๋อร์"

           แพทย์ล้ำเลิศผู้ออกไปรักษาฮ่องเต้อยู่หลายชั่วยามผลักประตูเข้ามาในเรือนข้าอย่างรุนแรง ตามด้วยเทียนฟงที่มีสีหน้ามืดครึ้มเห็นได้ชัดแม้ถูกผ้าดำปิดไปเกินครึ่ง พอดีกับที่จินหรงหายตัวไปทันทีโดยไม่ต้องให้บอก

           "พระอาการองค์ฮ่องเต้ดีขึ้นแล้วหรือ" ข้าจิบช้านิ่งๆ พลางเลิกคิ้วมองสหายอย่างแปลกใจ หมิงจื้อกำหมัดแน่น ข้ามองสีหน้าอัดอั้นไม่สบตาของสหาย ในอกพลันร้อนวูบขึ้นมาเสียดื้อๆ

          "หรือว่าฝ่าบะ.."

          "หึ ทรงปลอดภัย..." ร่างสูงเอ่ยขัด ข้าเกือบจะผ่อนลมหายใจออกหากประโยคที่เต็มไปด้วยอารมณ์ต่อมาไม่หลุดจากแพทย์น้ำแข็ง "แต่ฮ่องเต้หน้าตายนั่น! พอฟื้นมาก็ประกาศแต่งตั้งเจ้าเป็นราชครูของรัชทายาท! บอกข้ามาว่าเจ้าไปเล่นการเมืองตั้งแต่เมื่อไหร่!!"

          เสียงตะโกนผสานพลังปราณจากสหายผู้(มักจะ)เงียบขรึมทำให้ประสาทหูข้าแทบพังไปชั่วขณะ เทียนฟงรีบปล่อยพลังครอบเรือนไว้ไม่ให้เสียงสบถด่าฮ่องเต้จากร่างโปร่งดังออกไปข้างนอก แต่ก็พอทำให้บ่าวไพร่รู้สึกถึงความสั่นสะเทือนของผนังได้มาก

          ว่าแต่เมื่อครู่ว่าอย่างไรนะ...

           ...อดีตสวามีงี่เง่านั้นจะตั้งข้าเป็นราชครูของรัชทายาท

          หมายความว่าข้าจะต้องเข้าวังไปช่วยดูแลพระโอรสน้อยใช่หรือไม่?
    
          หมายความว่าที่ข้าจะหลุดพ้นจากฝ่าบาทหลังการรับทูตก็ไม่เป็นจริง!?


          .

          .

          ...บัดซบ!!

     
 
         
         
 .............................50%
ขอโทษที่มาช้า(มาก)ครับ ภาระงานเยอะแยะมากมาย จะพยายามมาจบตอนให้ไวที่สุดก่อนสอบไฟนอล ขอบคุณที่ติดตามครับ
      
      
..........................100%
ในที่สุดก็จบตอนนน มาจบก่อนสอบวันสุดท้ายพอดี 5555 อีกไม่กี่วันผมจะปิดเทอมคงมาอัพได้หลายตอน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามนะครับ ^^
      

      


      
          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 741 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,161 ความคิดเห็น

  1. #2130 first_m16 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 13:48
    เคยช่วยไว้ในอดีตชาติ?
    #2,130
    0
  2. #2081 Nadia. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 20:53
    ใครพระเอกว้า เหมือนโชคชะตาจะหนีจากฮ่องเต้ไม่พ้น แต่คนที่เปลี่ยนมันได้คือรัฃทายาท งง ช่างเถอะ ฉันชอบจินหรง วะฮ่าฮ่า!!!
    #2,081
    0
  3. #2055 Ray RZ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 18:21
    เชียร์รัชทายาทอะ
    #2,055
    0
  4. #2047 Angzaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 12:31
    ใครเป็นพระเอกเนี่ย
    #2,047
    0
  5. #2023 Night Blue Demon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 17:24
    อยากเอากระบี่ปักหัวฮ่องเต้!!!!!
    ดูเอาแต่ใจ เผด็จการมาก!!!!
    #2,023
    0
  6. #1997 nicharipaen04 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 21:24
    หนีไม่พ้นจริงๆ
    #1,997
    0
  7. #1962 tunty0505 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 19:17
    หนีเลยน้อง หนีไป! ไม่ชอบๆๆๆๆ ถึงจะไม่ได้ชอบใครแบบสุดๆ แต่ดูๆแล้วรัชทายาทดูโอเคสุด...
    #1,962
    0
  8. #1928 tangmo_univers (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 12:42
    สรุปค่ะ.... เอาไปเลยหลายๆp
    #1,928
    0
  9. #1874 Omma1991 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 00:07
    รัชทายาทรู้อะไร หรือจะพระองค์เป็นพระเอก5555
    #1,874
    0
  10. #1822 Bonefitty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:01
    หาผัวใหม่ให้น้องดีกว่าไหม๊
    #1,822
    0
  11. #1741 chocolato.p (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 20:48

    หัวล้อนนนน อดีตพระสวามีนี่ช่างวุ่นวายนัก ทั้งเรื่องคือชอบจินหรงมากที่สุด รองลงมาเป็นคุณหมอ เพราะดูไม่มีนอกมีในมากสุด 55555

    #1,741
    0
  12. #1725 Midories (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 22:35
    เวรกรรม อุตส่าห์พยายามหนี คือ หนีไม่พ้นสินะ
    #1,725
    0
  13. #1715 9494 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 16:53
    พระเอกคือรัชทายาทสินะ เท่มากๆ //นั่งเรือรัชทายาทต่อไปด้วยความแน่วแน่
    #1,715
    0
  14. #1690 trp1021 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 01:45

    สรุป ไม่ว่าจะทำยังไง เรื่องก็จบลงเหมือนเดิม ว่างั้นเถอะสหาย

    #1,690
    0
  15. #1622 Hummai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 19:27
    อยากฝากความหวังไว้ที่จินหรง=^= ดูซื่อสัตย์เเละน่าไว้ใจได้สุดๆละ=_=
    #1,622
    0
  16. #1597 KmowmaybeCH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 17:25
    ตัดเรือฮ่องเต้ทิ้งละ สละเรือตั้งแต่ประทานยาพิษ กระทั่งทิ้งน้องไว้ด้วย ฮึ เกลียดนาง
    #1,597
    0
  17. #1581 นัทมิมิ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 01:19
    เราลงเรือไหนได้บ้าง55555
    #1,581
    1
    • #1581-1 su-mei(จากตอนที่ 8)
      7 ตุลาคม 2561 / 21:05
      กดไลค์ได้มั้ย นี่ก็กะลังลังเลอยู่เหมือนกัน
      #1581-1
  18. #1526 คิเซริ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 12:51
    ตอนนี้ใจเราไปอยู่ที่องค์รัชทายาทหมดแล้วค่ะ
    #1,526
    0
  19. #1456 fanggg- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 08:32
    หนีกันไม่พ้นจริงๆ
    #1,456
    0
  20. #1378 จ้าวแมวน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 06:19
    โถ่เอ้ย ฉันเชียร์รัชทายาทไปแล้วนะ! จริงๆอยากได้ฮาเร็มด้วย!!! จอนกรงทำอิชั้นอ่อนระทวย
    #1,378
    1
    • #1378-1 จ้าวแมวน้อย(จากตอนที่ 8)
      17 มีนาคม 2561 / 06:22
      จอนกรงไรฟะ ฉันเขียนจินหรง ดิคนี่ก็นะฮ่วย
      #1378-1
  21. #1340 Whereareu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:44
    คิดว่าฮ่องเต้เป็นพระเอก และอดีตต้องใช้อะไรสักอย่างให้นายเอกย้อนกลับมา อยากดูเรื่องราวหลังความตายอะ
    #1,340
    0
  22. #1322 Sopimzize (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 19:09
    พอจะเดาได้แล้วว่าใครเป็นพระเอก แต่พอรู้ละแบบ เฮ่อ... องค์รัชทายาทยังดีซะกว่า
    #1,322
    0
  23. #1176 coco i cookie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 18:01
    น่าสงสาร 55+
    #1,176
    0
  24. #1133 ุ6หน้า21ตา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 01:09
    ไม่เอาฮ่องเต้น่ะ รู้สึกไม่ ok????????????????
    #1,133
    0
  25. #1094 มิรามารินทร์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 06:49
    รู้ว่าฮ่องเต้เป็นพระเอกแหล่ะ
    แต่ไม่ค่อยชอบนาง อยากให้เสวี่ยนเอ๋อร์หนีไปซะ
    (ดูชั่วร้ายเน่อะ)
    #1,094
    0