ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 34 : ความจริง (ช่วงต้น) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 282 ครั้ง
    18 พ.ค. 62





                ร่างซูมี่ถูกนำตัวไปยังห้องลับเพื่อทำการรักษา สภาพเลวร้ายนางตอนที่ถูกช่วยออกมายังคงติดตาข้า หลังการรักษาด้วยสมุนไพรล้ำค่ามากมาย แม้จะยื้อชีวิตไว้ได้แต่แววตาไร้ชีวิตของบุตรสาวคนเดียวราวมีดที่แทงลงกลางหัวใจบิดาจนแตกสลาย บรรยากาศทั้งตำหนักเต็มไปด้วยความอึดอัดหมองเศร้า


                ข้าฝังตัวอยู่ในห้องหนังสือตั้งแต่มื้อค่ำจนพระจันทร์ตรงหัว นั่งเขียนบันทึกความเกี่ยวข้องของกลุ่มอำนาจในยุทธภพและแคว้นต่างๆรวมถึงคาดเดาความน่าจะเป็นที่จะเกิดขึ้นไปลงในกระดาษ หลังจากเลยช่วงเวลาที่ข้าตายในชีวิตก่อน ความได้เปรียบเรื่องการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าก็ใช้การไม่ได้อีก สิ่งที่ข้าทำคงสร้างความคลาดเคลื่อนกับอนาคตไม่มากก็น้อย ข้าหยิบกล่องยาสูบขึ้นมาจ่อปากแล้วสูดเข้าไปช้าๆ กลิ่นต้มยาสมุนไพรทั้งวันทั้งคืนจากตำหนักปีกที่ซูมี่รักษาตัวจึงมีกลิ่นยาสูบของควันที่ลอยเอื่อยๆปะปนจางๆ

                 บาดเจ็บยี่สิบแปด สาหัสสิบสาม ตายห้า


                 ครั้งนี้มีคนของเราบาดเจ็บมากเพราะถูกโจมตีด้วยกระบวนท่าแบบกว้าง มัันจงใจลงมือรุนแรงเปิดเผย ไม่คล้ายมาเพื่อเก็บพยานแต่เหมือนว่าจะมาเพื่อเผชิญหน้าและเเสดงอำนาจ...
     

                 หยาดหมึกซึมเป็นวงกว้างเมื่อคนเขียนไม่ได้ยกพู่กัน เสียงหัวเราะต่ำๆในลำคอดังออกมาจากห้องหนังสือของตำหนักในค่ำคืนมืดมิดไร้แสงจันทร์ 

                "ดี...ดีอย่างยิ่ง" 
     

                 สละเบี้ยไม่กี่ตัวเพื่อได้เข้าเป็นพวกของพวกมัน นับว่าหมากตานี้คุ้มค่าแล้ว

                 "ดูเหมือนงานนี้เปิ่นหวางสมควรได้รางวัล" บุรุษที่กึ่งนอนนั่งอยู่บนคานเอ่ยขึ้นยิ้มๆ ชินอ๋องสวมชุดนอนสีขาวเบาบางเผยแผงออกร่ำไร ร่างสูงที่แฝงกายในเงามืดเปล่งเสน่ห์ร้ายกาจราวกับปีศาจราคะ ยามที่ร่างนั้นโดดลงมากยืนตรงหน้าทำให้รู้สึกถึงบรรยากาศแปลกประหลาดที่ชวนให้ข้าวางมือไม้ไม่ถูก แต่ท่าทางที่แสดงออกยังคงราบเรียบไร้ที่ติ

                 "ขออภัย กระหม่อมไม่ทราบว่าพระองค์หมายถึงอะไร" ข้าตวัดพู่กันเขียนอีกสองสามคำ ไม่สนใจบุรุษที่พยายามล่อลวงผู้อื่นตรงหน้า

                 "ก็ที่เปิ่นหวางช่วยเปิดทางให้พวกมันเข้าถึงตัวซูมี่อย่างไรเล่า แล้วก็ที่ช่วยจัดการนางกำนัลที่มาจากตำหนักฮวาไท่เฟยให้มารับใช้น้องสาวเจ้าในวันนี้ด้วย" ชินอ๋องเอ่ยเสียงอ่อน ถ้ามีหูกับหางก็คงลู่ลงไปแล้ว จะว่าเป็นผลงานของอีกฝ่ายก็นับว่าไม่ผิด ในหมู่ผู้ที่บาดเจ็บสาหัสและตกตายมีสายของหลายกลุ่มอำนาจอื่นที่แฝงตัวเข้ามาในตำหนักข้าเกิดแปดในสิบส่วน

                 "อ่า เป็นเช่นนั้น" ข้าขานรับอย่างขอไปที "เป็นพระมหากรุณาธิคุณต่อกระหม่อมยิ่งพะย่ะค่ะ"
   

                ฮวาไท่เฟยในยามนี้คือผู้กุมอำนาจวังหลังแคว้นเยว่ อดีตนางทาสทำหน้าที่สายลับและนกต่อของข้าต่อหน้าพวกราชสำนักได้ดี ที่น่าเหนื่อยใจคงเป็นความพยายามที่จะเป็นมากกว่าลูกน้องที่ซื่อสัตย์ของนางจนทำให้ตัดสินใจอะไรที่โง่เขลา

               นางกำนัลหลายนางเป็นคนที่ฮวามี่หมิงส่งเข้ามารับใช้ข้า บางส่วนก็เพื่อรับใช้แรงงานทั่วไป และที่งดงามหน่อยก็เพื่อสร้างปัญหาให้ข้ากับชินอ๋องที่ผู้คนต่างรู้ว่าเป็นคู่หมายข้า บางนางก็ปล่อยข่าวลือเรื่องตั้งครรถ์บุตรของข้า บ้างก็พยายามปีนเตียงข้า บางคราข้าก็ทำเป็น 'เล่นด้วย' เพื่อให้สมกับภาพลัษณ์คนโฉดเเละเพื่อเก็บข้อมูล พอข้าเบื่อฮวามี่หมิงก็จะแสดงท่าทีเข้าอกเข้าใจและจัดการลงโทษให้ 

                นางทำตนราวกับเป็นฮูหยินเอก ไม่แปลกที่จะมีข่าวลือว่าข้าเป็นชู้รักของนาง 

                "สตรีนางนั้นแท้จริงก็มิได้ฉลาดสักเท่าไหร่" วาจาร้ายกาจออกจากปากบุรุษหล่อเหลา ชินอ๋องยังมีสีหน้ายิ้มบางๆผิดกับรังสีสังหารแผ่ออกมาช้าๆ "นางส่งคนเข้ามา ไม่ได้ตรวจสอบให้ดีว่าเป็นคนของใคร ฝ่ายสนับสนุนราชวงศ์ช่างหยิงคงดีใจไม่น้อยที่เจ้ากับข้ามีปัญหากันแล้วยังได้ข้อมูลจากเจ้าไปด้วย"

               ข้าหยุดเขียน วางพู่กันลง "แล้วเรามีปัญหากันหรือ" 

               "ไม่มี...ไม่มีทาง นางไม่มีทางรู้จักเจ้าดีเท่าเปิ่นหวาง" อีกฝ่ายจับมือข้าที่เล็กกว่าเล็กน้อยไปทาบแก้ม "เสวียนเอ๋อร์ เจ้ามือเย็นเหลือเกิน ดึกป่านนี้ยังไม่ยอมกลับนอนพัก เปิ่นหวางอุส่าห์รอเผื่อพระชายาจะมอบรางวัลที่สวามีผู้นี้จัดการเรื่องหลังบ้านได้ดี"

                ข้าเลือกที่จะนิ่งเงียบ ข้าพัฒนาขึ้นแล้ว ไม่มีหรอกการหลักหนีหรือโวยวาย แม้จะถูกโมเมว่าเป็นพระชายาไม่ใช่ว่าที่พระชายาก็ตาม


                "...ฝ่าบาท" ข้าเอ่ยขึ้นขณะที่มองมือที่ถูกกอบกุม


                "หืม?" อีกฝ่างหลับตาครางต่ำรับ ปลายนิ้วยังลูบวนอยู่ที่มือข้า

                "ถ้าวันหนึ่งท่านต้องเลือกระหว่างความรักและอำนาจท่านจะเลือกสิ่งใด"

                "อย่าถามในสิ่งที่เจ้ามีคำตอบในใจอยู่แล้ว เด็กน้อย" น้ำเสียงดุๆไม่จริงจังนักของผู้สูงศักดิ์นั้นดูอ้างว้างไม่น้อย เวลานั้นที่ใจข้าปวดแปลบขึ้นมากับสิ่งที่ข้ากำลังจะทำ 

                "หึ เหตุใดพระองค์ถึงโง่นัก" ข้าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฝืดเฝือน "มาถึงวันนี้พระองค์ควร...จะรังเกียจกระหม่อม รู้จักปฏิเสธกระหม่อมบ้างสิพะย่ะค่ะ"

                 "ถ้าใจคนสั่งได้ง่ายดายเช่นนั้น เปิ่นหวางก็คงเลิกรักเจ้าและไปนานแล้ว ดูสิ
 แ
มวดื้อตัวนี้ช่างใจร้ายเหลือเกิน" รอยยิ้มหยอกเย้าที่เคยคุ้นกลับทำให้ข้ารู้สึกทรมาณ "แต่เปิ่นหวางบอกเจ้าไปแล้วเมื่อปีนั้น ว่าจะยินดีทำทุกอย่างเพื่อความสุขของเจ้า"

                   ข้าหลับตาลง เอ่ยขออภัยร่างสูงใหญ่ตรงหน้าในใจเป็นพันครั้ง

                   "เช่นนั้น" ข้าบีบกระชับมือที่เกาะกุมกันไว้ "หากกระหม่อมพูดมันออกไปแล้ว พระองค์โปรดทรงพิจารณา"
                   "ทุกสิ่งที่เจ้าปราถนา เเมวน้อย" ร่างสูงใหญ่โน้มกายเข้ามาประทับริมฝีปากไว้บนหน้าผาก สัมผัสอุ่นร้อนที่กดค้าง กระทั่งยามที่อีกฝ่ายค่อยๆผละออกและสบตารอฟังข้าด้วยแววตาอ่อนหวาน ทำให้หัวใจข้าเต้นเร็วขึ้นยามที่เอ่ยคำ
 
 

                    "ฝ่าบาท..." คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกไปแผ่วหายจนตัวเองไม่ได้ยินมีเพียงปากที่ขยับ ทั่งที่คิดว่าพูดแค่นี้กลับไม่ได้เรื่อง ทว่าประกายตาที่อีกฝ่ายมองมาอย่างอบอุ่นทำให้ทราบว่าสารนั้นส่งไปถึงชัดเจน

                    "เปิ่นหวางยินดี" รอยยิ้มอบอุ่นจองขายที่เจิดจ้าราวดวงตะวันทำให้ข้าเผลอยิ้มโง่งมออกมา

                    ความหอมหวานเช่นนี้ ความรู้สึกที่ถูกรักแม้จะไม่ได้ทุ่มเทเพื่อแลกมา ความรู้สึกที่ว่าแม้จะไม่ใช่ดอกบัวขาวอันแสนบริสุทธิ์แต่เป็นสัตว์ร้ายก็ยังถูกคนโอมอุ้มไว้อย่างของล้ำค่าช่างแสนมหัศจรรย์

                     ภายใต้ผลประโยชน์ ทรราชผู้โง่งมกำลังเดินลงสู่กับดักของความรักที่ตัวเองหลบเลี่ยงมาชั่วชีวิตอย่างจงใจ

                    หากต้องถูกประณามว่าหลอกใช้ความรักของผู้อื่น แต่ทั้งหมดนั้น ข้าจะขอแบกรับไว้เอง



                รัชสมัยชิงหยวนต้าหลางปีที่สาม ในปีนั้นเสียงลั่นกลองประกาศข่าวใหญ่สั่นสะเทือนแผ่นดินดังขึ้นที่วังหลวงแคว้นเยว่...

                 งานอภิเสกสมรสระหว่างชินอ๋องและท่านชายแซ่หลินจะเกิดขึ้นแล้ว






.............................................



                  ข้ามองบานประตูไม่นิ่งเนิ่นนาน ห้องพักของซูมี่ยังคงเงียบสงบเมื่อคนที่เฝ้าอยู่ภายในนั้นไม่คิดส่งเสียงรบกวนคนที่เขาคิดว่ากำลังหลับสบาย

                 วันนี้บิดาก็ยังคงมาเฝ้านางเช่นเดียวกับทุกๆวัน

                  เมื่อล่วงเข้าเดือนที่สอง ภาวะอารมณ์ของท่านพ่อก็ค่อยๆมั่นคงขึ้น อย่างน้อยก็ไม่มีอาการเก็บตัวอย่างที่เคยเป็นมา ท่านแม่ขอมาเยี่ยมอยู่สองสามครั้งพร้อมพี่ใหญ่ นางมีสีหน้าสงบตอนที่ได้ฟังเรื่องทุกอย่าง มีเพียงแววตาที่อ่อนแสงและเศร้าสร้อย ส่วนพี่ใหญ่นั้นเเสดงออกซึ่งความผิดหวังและไม่ต้องการรับรู้ด้วยการหันหลังจากไปตอนที่ฟังได้เพียงส่วนเดียว ข้าหวังเพียงให้พายุลูกนี้จางลง กระทั่งแสงสว่างอันอบอุ่นกลับมาสู่ครอบครัวเราได้ในสักวัน

                ไม่ว่าในใจแต่ละคนจะเป็นเช่นไร การแต่งงานของข้าทำให้ทุกคนในจวนต้องวิ่งวุ่นกันไม่น้อย ท่านแม่ที่แม้จะยังเศร้าใจเรื่องซูมี่แต่ก็ยังลุกขึ้นมาจัดแจงเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายให้ข้าอย่างกระฉับกระเฉงโดยมีพี่สะใภ้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญ ส่วนพี่ใหญ่กับบุตรพ่อบ้านเฉินที่เกษียรไปเมื่อปีกลายก็ช่วยกันทำรายการบัญชีสินเดิมที่จะส่งไปพร้อมตัวข้า

              อีกไม่ถึงสองสัปดาห์ ข้าจะต้องเดินทางไกลนับหมื่อลี้เพื่อไปยังจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่อีกฟากของมหาสมุทร แม้แต่สหายชนชั้นสูงในเมืองหลวงรวมถึงพันธมิตรในยุทธภพล้วนทราบเรื่องแล้ว ของกำนัลที่ส่งมที่จวนาจึงมากมายจนคลังของจวนแทบไม่พอจัดเก็บ

                เพียงเเค่ท่านพ่อเท่านั้นข้าอยากจะมาบอกข่าวนี้ด้วยตนเอง ไม่ว่าอีกฝ่ายจะต้องการรับรู้หรือไม่







............30%

ฉวยโอกาสที่ฉวยโอกาสที่มหาลัยมีงานกีฬามาอัพครับ ชินอ๋องจะมีบทเยอะขึ้นแล้วนะทุกคนน ขอบคุณที่ยังติดตามกันนะครับ



............100% 

ตอนแรกคิดจะรวบตอนนี้เป็นชุดเดียว แต่ถ้าทำแบบนั้นตอนจะยาวแบบไม่สมดุลมากๆ เลยตัดสอนใจแบ่งเป็นช่วงต้นกับช่วงปลายแทน เฟสสองของเรื่องจะจบในตอนหน้า เฟสสุดท้ายผมได้พิมพ์ไว้บ้างแล้วซึ่งจะเข้มข้นดราม่ามากขึ้นแต่จะมีปริมาณตอนสั้นกว่าภาคพ่อค้าสกุลหลิน และภาคทรราช เป็นสรุปจบของเรื่องทั้งเรื่องคนเบื้องหลัง เรื่องรัชทายาทช่างหยิง รวมถึงสาเหตุการย้อนเวลาของเสวียนเอ๋อร์

เวลาอ่านนิยายแนวข้ามเวลา ผมมักจะคิดเสมอว่าตัวเอกมีดีอะไรนะ พระเจ้าถึงได้ให้โอกาสเขาได้เริ่มใหม่ ในเมื่อโลกนี้ยังมีคนทุกข์ยากกว่านี้มากมาย การปูทางของเรื่องทั้งหมดจะเฉลยในเฟสสุดท้ายก่อนจะรีไรท์และลองส่งสนพ.

ผมปิดเทอมแล้ว เรื่องนี้จะถูกอัพอย่างต่อเนื่องที่สุดและถ้าทำได้จะจบอวสานภายในสิงหานี้ ขอโทษที่หายไปนานเพราะโมเดลกับอาจารย์ไม่ปรานี รับรองจะกลับมาอัพกันยาวๆแน่นอนครับ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 282 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,163 ความคิดเห็น

  1. #1972 กอลลิล่าแพนแพน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 06:10
    น้องหลอกใช้อะไรรรรรรรรรรรร แงงงงงงงงงง
    #1,972
    0
  2. #1936 น่องขาหมู (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 18:03
    ในที่สุดก็ได้แต่ง!!
    #1,936
    0
  3. #1902 SuSaya (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 15:47
    เอาใจช่วยพระเอกอ่ะ คืออดทนมาก
    #1,902
    0
  4. #1901 kumaaye (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 00:30
    โฮㅠ유 ขอให้ได้ตีพิมพ์นะคะ จะซื่อเก็บมาไว้อ่านเลย
    #1,901
    0
  5. #1899 ChatchayaNB (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 04:58
    ไม่รู้ว่าตัวเราเคยคอมเม้นไปให้บ้างไหม แต่พออ่านตอนนี้จบ อยากให้กำลังใจไรท์มากๆเลยค่ะ เนื้อเรื่อง สำนวนสนุก เราชอบมากๆ เป็นกำลังให้สำหรับเรื่องนี้ในต่อหน้า และเรื่องอื่นๆของไรท์นะคะ 💜
    #1,899
    0
  6. #1892 M.D. MayDay (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 12:31
    รอตอนต่อไปปป ขอบคุณที่มาต่อนะคะ
    #1,892
    0
  7. #1891 Whatever it is (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 10:28
    ขอบคุณค่ะ
    #1,891
    0
  8. #1890 STI .45 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 04:14
    รอน้าาา
    #1,890
    0
  9. #1889 boooai (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 00:16
    พึ่งจะได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้ อ่านรวดเดียวถึงตอนปจบ.เลย สนุกมากๆค่ะ รอมาต่อเลยค่ะ
    #1,889
    0
  10. #1885 Omma1991 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:58
    งือออออ~ กลัวน้องและชินอ๋องกับน้องเข้าใขผิดกันที่สุดอ่ะ555 ดราม่าเหนือดราม่า
    #1,885
    0
  11. #1877 I'indy Aw (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:41
    น้ำตาจะไหล อัพแล้ว และในที่สุดของที่สุดคือพระเอกมีบท!!!!! อห.ค่าตัวแพงโครต
    #1,877
    0
  12. #1873 พี่ทนได้ พี่โอเค (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:35

    ทำไมเพิ่งมาเจอเรื่องนี้!!!! กรี๊ดดดดมันดีมากๆๆๆๆ สู้ๆนะคะ!
    #1,873
    0
  13. #1871 ชานัวร์ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 15:19

    สู้ๆนะคะนักเขียน

    #1,871
    0
  14. #1870 อยากเปลี่นชื่อID (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 10:44

    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1,870
    0
  15. #1869 Bybe@BB (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:17
    รอมาตลอดเลย ชอบมากกกก มาอีกนะคะ
    #1,869
    0
  16. #1867 Zinezynner (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 07:58
    เย้ ชินอ๋องมีบทเยอะขึ้น~
    #1,867
    0
  17. #1866 ssan2 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:46
    รอค่าาาา
    #1,866
    0
  18. #1865 Nicefox (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:43
    ยิ่งอ่านยิ่งหดหู่
    #1,865
    0
  19. #1863 SuSaya (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:12
    ชินอ๋องจงเจริญ
    #1,863
    0
  20. #1862 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:07
    ขอบคุณครับ
    #1,862
    0