ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 27 : พยัคฆ์เหยียบมังกร 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 435 ครั้ง
    18 ส.ค. 61








             ตำหนักที่ประทับและที่ทรงงานขององค์ฮ่องเต้แห่งแคว้นเยว่ทุกรัชสมัย กล่าวขานกันว่าเป็นตำหนักที่งดงามที่สุดในวังหลวง ทุกอณูล้วนถูกสลักเสลาหล่อหล่อมต่อเติมขึ้นจากความตั้งพระทัยของบรรพกษัตริย์ แม้ในยามค่ำคืนแสงโคมที่ตกแต่งทั่ววังก็ยังทำให้ตำหนักนี้งดงามราวกับอยู่กลางหมู่ดาว
              ทว่าบัดนี้ ไม่มีชาวเมืองหลวงคนใดไม่ทราบ เป็นเวลายาวนานกว่าหกเดือนแล้วที่โอรสมังกรองค์ปัจจุบันไม่ได้ออกว่าราชการและพบปะผู้ใดหลังพระอาการบาดเจ็บจากง้าวของแม่ทัพแคว้นจ้าวนอกจากหมอหลวง
              คืนเดียวกับที่ฮ่องเต้หนุ่มเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงในสภาพหมดสติคำประกาศราชโองการห้ามขุนนางสนมนางในเข้าเยี่ยมรบกวนและแต่งตั้งกุ้ยเฟยแซ่ฮวาให้สยายปีกหงส์ขึ้นมาเป็นผู้กุมอำนาจปกครองแทนพระองค์ ตำหนักที่แสนงดงามยามนี้กลับเงียบเหงาวังเวงจนน่าสังเวชใจ ผิดกับตำหนักหงส์ของกุ้ยเฟยที่มีแขกเหรื่อเเวะเวียนมาพูดคุยหารือข้อราชการไม่ขาด

             ตำหนักใหญ่โต ไร้บ่าวไพร่ ไร้ผู้ชื่นชม คนนอกไม่อาจเข้าถึง ก็ไม่ต่างอะไรกับคุกของนักโทษชั้นดี 

              ข้ากระตุกบังเหียนเจ้าชิงไม่ให้มันยกขาหน้าขึ้นตะกายฟ้า หน้ากากโลกะสีเงินที่ไม่ได้สวมมานานในฐานะคุณชายตระกูลหลินกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกๆครา แสงจากคบเพลิงตกลงกระทบลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาที่หล่อขึ้นอย่างปรานีตบนหน้ากาก 
ซึ่งหากพิจมองให้ละเอียด 

             ใต้ลายเมฆมีวงโค้งของดวงจันทร์(เยว่)

             ข้าเผลอเอื้อมมือไปจับกริชพกที่สหายคนสำคัญของข้ามอบให้ซึ่งยังคงเหน็บที่ข้าเอว อัญมณีที่หลุดออกมาถูกช่างฝีมือที่ดีที่สุดประกอบให้และเจียระไนซ้ำจนเปล่งประกาย

             ...แต่เย็นชืดไร้ชีวิตเช่นเดียวกับผู้มอบให้ 

             ข้าหลับตาลงสูดหายใจลึกเมื่อตระหนักได้อีกครั้ง

             องค์ชายจิวซา...จากไปแล้ว

             ปีนั้นที่พบกัน ข้าไม่คิดว่าคนผู้นี้จะมีความสำคัญใดมากกว่าคู่ค้าที่ถูกคอ แต่มิตรภาพที่คนมอบให้ข้าทำให้ข้ายอมรับ

            ก่อนข้าจะกลับมาที่นี่ มีจดหมายลับจากองค์ชายจิวซาส่งมาถึงมือข้า องค์ชายสองบัลลังค์รู้ถึงความผิดปกติบางอย่างก่อนที่ข้าจะส่งตัวอย่างโลหิตและจดหมายไปถึงมือเขาเสียอีก เขาคาดการณ์สิ่งที่อาจเกิดขึ้นและล่วงรู้บางสิ่งมากกว่าที่ใคร จดหมายฉบับสุดท้ายที่ส่งมาจึงเป็นความปราถนาดีสุดท้ายก่อนที่มัจจุราชจะพรากเอาเขาไป

            เเละเป็นเครื่องตอกย้ำความโง่งมและผิดพลาดของข้า

           'เมื่อเจ้ารับจดหมาย ข้าอาจจะไม่อยู่แล้ว บางสิ่งกำลังคุกคามทะเลทราย น่าเสียดายที่ข้ารู้ตัวช้าเกินไป ไม่ช้าแคว้นของพระบิดาและแคว้นชาวชนเผ่าจะห้ำหั่นกันเพราะการตายของข้า...ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทำบางสิ่งที่สำคัญ ไม่ว่าจะเกิดอะไร จงระวังตัวให้ดี ข้าและประชาชนของข้าคงต้องฝากหวังไว้ที่เจ้าแล้ว '

            'ขอดวงดาวจงนำทางเจ้า'

             ฝ่าบาทจิวซา พระองค์ทรงพระปรีชาสมเป็นว่าที่จอมกษัตริย์ น่าเสียดายที่ชาตินี้ข้าไม่มีวาสนาได้ร่วมอุดมการณ์กับท่าน

             ข้ารำลึกถึงเนื้อความที่ข้าอ่านซ้ำๆจนขึ้นใจก่อนที่จะเผาทำลายกระดาษจนมอดไหม
 
             ในวันที่ข้าเลือกเดินเส้นทางนี้ ข้ารู้ว่าสักวันตัวข้าจะกลายเป็นทรราช แต่กระนั้นข้ายังแอบหวัง ที่จะไม่ต้องสูญเสียใคร

             แต่สุดท้าย ผลของการพยายามเปลี่ยนแปลงอนาคต ย่อมต้องจ่ายคืนด้วยราคาที่สาสม

           ในเมื่อท้ายที่สุดข้าจะมิได้รับการอภัย การเสียสละนี้จะต้องไม่สูญเปล่า

            ข้าเสียสหายแสนดีผู้หนึ่งเพื่อสังเวยแก่พวกมัน เช่นนั้นแผ่นดินเยว่ที่พวกมันชักใยอยู่ ก็ต้องคืนมาให้ข้า!

            หากข้าสามารถรวบเอาแผ่นดินจ้าวและเยว่ไว้ในมือ ไม่ว่าผู้ใดก็จะมาพรากเอาคนสำคัญและทำลายข้าได้อีก 


            วินาทีที่รู้ว่าสูญเสียสหายผู้นี้ เป็นครั้งแรกที่ข้าเข้าใจว่าทำไมทรราชมากมายในประวัติศาสตร์ถึงกระหายในอำนาจ


           "บังอาจขี่ม้าเข้ามาในเขตพระราชฐาน! เจ้าจะโดนโทษประหารเจ็ดชั่วโครต!" 
เสียงคำรามขององครักษ์ประจำพระองค์พร้อมกระบี่พระราชทานที่ยื่นตระหงานขวางกั้นระหว่างกองกำลังของข้ากับตำหนักสูงส่งและเดียวดายของโอรสสวรรค์
ภาพตรงหน้าซ้อนทับภาพของจินหรงที่ยืนหยัดปกป้องข้าในอดีตแว้บผ่านหัวไป 

           เพียงเสี้ยวอึดใจก็ทิ้งตะกอนตกค้างไว้ในจนเกิดระลอกคลื่นในตาสั่นไหวขึ้นในดวงตาของข้าก่อนจะจางหาย

            ...และไม่อาจทำให้ข้าสูญเสียปนิธาน

            ข้าทอดสายตาลงยังคนตรงหน้า เมื่อชีวิตก่อนเป็นสหาย หลายปีก่อนยังพูดคุยกันถูกคอ บัดนี้กลับต้องมาห้ำหั่นกันเสียแล้ว

            ข้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฮวากุ้ยเฟย ไม่สิ ฮวาไท่เฟยเพิ่งประกาศราชโองการแต่งตั้งรัชทายาทขึ้นเป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่เมื่อสักครู่ ข้าเพียงมาเชิญเสด็จพระราชบิดาของพระองค์ ขอเชิญท่านองครักษ์หลีกทางด้วย"

           "ที่แท้หอพยากรณ์ช่างทำนายได้แม่นยำนัก 'พยัคฆ์จะกลืนกินมังกร' หึ กลับมิใช่แคว้นจ้าวอย่างที่พวกเราเข้าใจ" คำเสียดสีของอีกฝ่ายมาพร้อมดวงตาที่เป็นประกายกร้าว ท่วงท่ายืนของชายในชุดองครักษ์หลวงสีน้ำเงินเปลี่ยนเป็นตั้งท่าพร้อมเข้าโจมตี

           "ท่านองครักษ์กล่าวหนักไปแล้ว" ข้าประสานมือไว้ระดับอก แต่ไม่ได้ก้มหัวให้ เอ่ยด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน "ข้าเป็นเพียงพ่อค้า รับราชโองการฮ่องเต้พระองค์ใหม่เข้ามาตามคำบัญชาเท่านั้น"

           "เจ้ากับสตรีเเพศยานางนั้นมันพวกขายชาติ! คิดชักใยองค์รัชทายาท!" สุดท้ายความอดทนขององครักษ์ซื่อก็สิ้นสุด อีกฝ่ายคำรามลั่นพร้อมแผ่ไอจิตสังหารออกมาเข้มข้น แม้นตรงหน้ามีศัตรูนับหมื่นแสนก็พร้อมต่อสู้แลกชีวิต เวลานั้นปรากฏร่างของขันทีเฒ่าผู้ที่เคียงบ่าเคียงไหล่องค์ฮ่องเต้ตั้งแต่ครั้งยังทรงพระเยาว์ ดวงตาของจิ้งจอกเฒ่าแห่งวังหลวงไม่ปรากฏอารมณ์ใด เบื้องหลังยังมีองครักษ์อีกหลายสิบชีวิตที่พร้อมจะตายในศึกนี้

            ข้ามองไปยังตำหนักฮ่องเต้... ชีวิตนั้นข้าเป็นเพียงเบี้ยหมาก ชีวิตนี้พระองค์ก็เป็นเช่นกัน

           "กล่าวหนักไปแล้ว" ข้าคลี่ยิ้มเย็น โบกมือให้จินหรงทะยานไปสะกัดสุนัขบ้าสองตัวนั้นเอาไว้ กระตุกบังเหียนนำกำลังคนอ้อมผ่านทั้งคู่ไปโดยไม่หันมองกลับ

           ต่อให้ไม่มีข้า นายเหนือหัวของเจ้าก็จะทำบัลลังค์หลุดมือไปเองอยู่ดี ชาติก่อนลุ่มหลงสตรีแซ่ไป๋จนเข่นฆ่าผู้คนไปมากมาย ชาตินี้ก็พ่ายแพ้สงครามเสียยับเยิน

           ข้าแค่นยิ้มเย็น นี่น่ะหรือมหาบุรุษที่ข้าเคยเฝ้าชื่นชมศรัทธา? ตัวท่านในยามนี้ 'อ่อนแอ'และ 'น่าผิดหวังเสีย' ยิ่งกว่าข้าในวันวานเสียอีก ฝ่าบาท

            เมื่อไม่มีข้า...ท่านก็เป็นเพียงมังกรดินเท่านั้นเอง

            แต่ช่างเถิด...

            เมื่อข้ายกมือที่กำหมัดขึ้น ลูกธนูที่จุมน้ำมันจุดไฟก็นับร้อยถูกรั้งขึ้นสาย และเมื่อข้าคลายมือ ลูกธนูร้อยกว่าชุดแรกเบื้องหลังทะยานขึ้นฟ้าตรงไปยังตำหนักหลวง ตามด้วยอีกนับพันนับหมื่นดอกที่ตำหนักอื่นที่พุ่งตาม

            ธนูไฟกว่าครึ่งแสนที่ปักตามผนังไม้ที่ถูกรดน้ำมันและเริ่มลุกไหม้ เปลวสีแดงที่เต้นระริกสะท้อนในนัยตาทำให้ใจข้ามีความสุข จนไม่อาจควบคุมรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ได้ ท้องฟ้าเหนือวังหลวงสว่างไสวสวยงาม

            ช่างเป็นภาพเปลวเพลิงเต้นระบำที่งดงามยิ่งนัก




             หลังการเผาพระราชวังในค่ำคืนนั้น ทั่วทั้ง แว่นแคว้น ก็ตกอยู่ในภาวะระส่ำระสาย ตลอดสามสี่ปีมานี้ ประชาชนแทบจะอยู่ไม่เป็นสุข แม้แคว้นเยว่เป็นแคว้นที่อุดมสมบูรณ์ก็จริง แต่การพ่ายแพ้ศึกใหญ่กับจ้าวถึงสองครั้งรวมถึงการสูญเสียอดีตฮ่องเต้กะทันหันย่อมจะทำให้ประชาชนเสียขวัญกำลังใจเป็นอย่างมาก เมื่อมีข่าวการกลับมาของข้า พวกขุนนางหัวเก่าก็ส่งฎีการ้องเรียนมากมาย เขาเกรงว่าข้านั้นจะกลับมายึดเอาดินแดนนี้ให้กับว่าที่สวามี 

            คำว่าทรราชตกอยู่บนหัว คำว่ากบฏแบกอยู่บนไหล่ ลับหลังยังมีพวกปากสุนัขตราหน้าว่าข้าแอบคบเป็นชู้รักของฮวาไท่เฟยเสียด้วยซ้ำ

            ถ้าไม่มีข้าขึ้นมาสักคนพวกมันคิดหรือว่าแคว้นจ้าวหรือแคว้นอื่นๆจะไม่บุกตี เพราะพวกเขายังเกรงใจตัวข้า พวกเจ้าจึงยังมีที่ซุกหัวนอนอยู่อย่างนี้ไงเล่า พวกบัดซบ!

            บัลลังค์นี่ไม่ช้าข้าจะเหยียบมันขึ้นไป ใครจะมองข้าอย่างดูแคลน จะกล่าวหาข้าว่าเป็นเพียงพ่อค้าต่ำศักดิ์ เป็นเพียงบุรุษที่ต้องแต่งให้บุรุษอื่นไม่ได้อีก!

           ข้ารู้ดีว่าสายตาของพวกมันที่มองข้าตอนที่อยู่ในท้องพระโรงคือความเคลือบแคลงหวั่นใจและโกรธเกรี้ยว ข้าก้าวขายังไม่เร่งรีบไม่แยแสว่าการมาช้าเช่นนี้ไม่ต่างกับตบหน้าคนทั้งท้องพระโรง รวมทั้งเชื้อพระวงศ์ที่ประทับอยู่

           แคว้นเยว่เต็มไปด้วยระเบียบพิธีรีตอง ข้อจดจำง่ายๆเกี่ยวกับมารยาททั่วไป...คนต้องมารอหมายถึงผู้ด้อยกว่าหรือต่ำศักดิ์กว่า เพราะผู้ที่สูงย่อมไม่ต้องเกรงใจ

            ข้ามองเลยพระพักตร์เย็นชาและว่างเปล่าเหมือนไร้ชีวิตของฮ่องเต้น้อยวัยเพียงสิบกว่าชันษาไปยังที่นั่งของตนซึ่งถูกจัดในระดับเดียวกับไท่เฟยแต่อยู่ฝั่งตรงข้ามกันเพื่อให้เกียรติในฐานะว่าที่ชายาเอกชินอ๋องช่างหยิง แล้วหมุนกายนั่งลงอย่างง่ายๆ 

             ฮ่องเต้ชิงหยวนต้าหลาง อดีตเด็กชายเอาแต่ใจที่เมื่อก่อนแวะมาวิ่งเล่นในจวนข้า ร้องหาหมิงจื้ออย่างนั้นอย่างนี้ในวันวาน บัดนี้เติบโตเป็นเด็กหนุ่มส่อเค้ารูปงามเทียบเคียงพระราชบิดา น่าเสียดายที่เส้นทางข้างหน้าของพระองค์คงไม่ง่ายดายเช่นอดีตฮ่องเต้ผู้นั้น

             ...เพราะโลกนี้มันโหดร้ายนัก

            ข้าชันศอกไว้ที่เก้าอี้แล้วนั่งท้าวค้างกับมือตน ท่าทางที่คู่หมั้นของข้าผู้นั้นเคยกล่าวว่าดูเกียจคร้านราวกับแมวเซา มองผ่านช่องตาในหน้ากากไปยังท่านราชครูเฟิ่งที่ถือป้ายประจำตำแหน่งก้มหน้าอยู่ในแถวหน้าสุดของเหล่าขุนนางในฐานะขุนนางขั้นหนึ่ง คนผู้นี้หลังผ่านด่านรักมาได้ หัวใจและพลังรอบตัวดูเข้มแข็งขึ้นไม่น้อย หลายปีที่ติดตามแม่ทัพไปเป็นกุนซือคงทำให้ได้รู้ได้เห็นสิ่งต่างๆมากทีเดียว


              แต่สายตาเกรี้ยวกราดที่คนใช้ลอบมองข้าขัดตายิ่ง เจ้าหอกข้างแคร่ผู้นี้ข้าควรจัดการเช่นไรดีนะ?


              "ถวายพระพร ฮ่องเต้ /ถวายพระพรไทเฮา ขอทั้งสองพระองค์จงทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆปี!"

              เงามือของสตรีเบื้องหลังฉากกั้นสีม่วงสะบัดเบาๆ เหล่าขุนนางที่พากันก้มคำนับจึงพากันลุกขึ้น 

              เอาเถิด...ยังพอมีเวลาอีกมาก



         

              ปีรัชสมัยฮ่องเต้จ้าวหรงจินเทียนปีสุดท้าย ฮ่องเต้จ้าวหรงจินเทียนประชวรจากพระอาการบาดเจ็บเรื้อรัง ไม่อาจออกว่าราชการ ประกอบกับบ้านเมืองเข้าสู่กลียุค ออกประกาศราชโองการสละราชสมบัติให้กับองค์รัชทายาทขึ้นเถลิงราชสมบัติ ใช้พระนามชิงหยวนต้าหลางฮ่องเต้ในวัยสิบสองชันษา ให้กุ้ยเฟยแซ่ฮวาเป็นไท่เฟย สำเร็จราชการแทน 

          

              ...สิ้นสุดรัชสมัยฮ่องเต้ชิงหยวนต้าเทียน เริ่มรัชสมัยฮ่องเต้ชิงหยวนต้าหลางปีที่หนึ่ง


              ปีรัชสมัยฮ่องเต้ชิงหยวนต้าหลางปีที่หนึ่ง ต้นเดือนหก หลังการเถลิงราชสมบัติหนึ่งสัปดาห์ ไท่เฟยแซ่ฮวาว่าราชการหลังม่าน ออกราชโองการในนามฮ่องเต้น้อย เชิญตัวท่านชายแซ่หลินพระคู่หมั้นในชินอ๋องแคว้นช่างหยิงกลับเมืองหลวงเพื่อพระราชทานความชอบหลังทราบคุณความดีที่ช่วยเหลือราษฎรผู้ต้องภัยสงคราม แต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาพิเศษด้านการค้า


              ปีรัชสมัยฮ่องเต้ชิงหยวนต้าหลางปีที่หนึ่ง เดือนเดียวกัน เกิดเพลิงไหม้ที่ตำหนักมังกรที่ประทับของอดีตฮ่องเต้ 

             พระราชบิดา อดีตฮ่องเต้จ้าวหรงจินเทียนสิ้นพระชนม์ในกองเพลิง




              ปี1945 ตำบลหูเกวย เมืองอุทยานประวัติศาสตร์เยว่ สาธารณรัฐประชาชนเจียงเฉา มีการขุดค้นพบจารึกบทประพันธ์บนแผ่นหินของกวีไร้นามที่หลุมฝังของเจ้าหอพยากรณ์แคว้นเยว่สมัยเจ็ดแคว้นหนึ่งจักรวรรดิ คาดว่าน่าจะแต่งในช่วงที่เเคว้นเยว่โบราณเข้าสู่กลียุค นักประวัติศาสตร์ยังคงถกเถียงถึงความนัยของเนื้อหา และยังไม่ได้ข้อสรุป

             พงศาวดารประวัติศาสตร์จารึกไว้ตามคำบอกกล่าวของผู้ชนะ แต่ใครเล่าจะล่วงรู้ความจริงที่ซ่อนอยู่...


              พยัคฆ์ขาว เยื้อย่าง           เหยียบจันทร์
         หมอกพรางร่างพลัน              หลอกลี้
         โผนผงาดฆาตมังกร              ดับดิ้น ชีพแฮ
         เพลิงแดงดั่งชาด                   เย้ยฟ้า เหยียบสวรรค์.








........................................100%
ขอโทษที่หายไปนานครับ เนื่องจากตอนนี้เข้าสู่พาร์ทท้ายของเรื่องแล้ว ไรท์ต้องไปทำรีเสริชเรื่องในวัง เรื่องการเมือง กลยุทธต่างๆเยอะมากๆ ไหนจะเรียนด้วย ไหนจะปิดต้นฉบับของนิยายอีกเรื่องด้วย พลังงานถูกสูบไปเกลี้ยงเลย????

สังเกตว่าชินอ๋องค่าตัวแพง ปล่อยเขาไปครับ เรามาติดตามคุณชายแมวของเราขุดหลุมดักคนดีกว่า!

เรื่องนี้จะอัพช้านิดนึงนะครับเพราะเนื้อหามันเข้มข้นมากๆ แต่หวังว่าทุกท่านจะถูกใจกันนะครับ

ขอบคุณทุกท่านที่ยังติดตาม ไว้พบกันตอนหน้าครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 435 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,167 ความคิดเห็น

  1. #2057 Ray RZ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 21:37
    ไม่ชอบน้องตอนนี้เลย รู้สึกน้องก็ไม่ต่างจากพวกนั้นที่น้องล้างแค้นไปเลยอะ แต่ก็เพียงหวังว่าน้องจะไม่หลงระเริงในอำนาจจนเกินไป และไม่กระหายในอำนาจจนเกินไป

    ชินอ๋องก็เตือนน้องหน่อยนะถ้ามันเกินอะ อย่าตามใจจนเกินไป แค่นี้น้องก็ไม่รู้ว่าจะบิดเบี้ยวไปถึงไหนแล้ว

    จริงๆคิดว่าน้องจะล้างแค้นแค่ผู้หญิงคนเดียว แต่ไปๆมาๆดันรวบเอาแผ่นดินไว้เองซะงั้น เหอ โคตร แบบ ทำลายความคาดหวังกับความรู้สึกเรามากๆอะ

    แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงซะเราก็อ่านต่อไปเหมือนเดิมแหละ

    จริงๆอยากให้เรื่องนี้เป็นเหมือนเรื่องของพี่หมอมากๆ อบอุ่นดีเราชอบ เรื่องนี้ดราม่าค่อนข้างหนักในระดับนึงเลย เราไม่ชอบค่อยดราม่าด้วย แต่เพราะชอบนิยายของไรท์ถึงพยายามอ่านประจวบกับที่ชอบน้องและชินอ๋อง เลยยังอ่านต่อ

    ปล.ไม่ต้องอ่านเม้นทืเราก็ได้นะคะ ด้วยความที่อินจัดเลยอาจจะพูดอะไรไร้สาระออกไปบ้าง อย่าถือสาเราเลยนะ TT
    #2,057
    0
  2. #2017 nicharipaen04 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:06
    แง้ น้องงง อย่าหลงระเริงเกินไปนะ
    #2,017
    0
  3. #1984 Goukaze (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 14:48
    คิดถึง code geass เลย
    #1,984
    0
  4. #1966 กอลลิล่าแพนแพน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 05:00
    กลัวนางจะระเริงกับอำนาจ กลัวว่าแท้จริงสุดท้ายก็เป็นหมากตัวหนึ่งของ'เขา'เหมือนในชาติก่อน ตอนแรกคิดว่าจะแก้แค้นผู้หญิงคนนั้นอย่างเดียว ไม่คิดเลยว่ามันจะมาไกลถึงขั้นรวบเอาทั้งแผ่นดิน แถมยังต้องไปสู้กับคนที่ไม่รู้เป็นใครนั่นอีก น้องในตอนนี้โคตรจะบิดเบี้ยว แบบ ฮ่า ดราม่าสุดยอด เมื่อไหร่จะได้รู้สิ่งที่ชินอ๋องปกปิดไว้นะ
    #1,966
    0
  5. #1894 kumaaye (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:20
    ชอบเวลามีคำกล่าวท้ายบทที่เหมือนมาเล่าเรื่องในประวัติศาสตร์มากๆ มันทำให้อินมากกกก กลอนก็เพราะมากๆด้วย แต่งดีมากๆเลยค่ะ ดูท่าเจ้าหลินจะแค้นมากจริงๆ ตอนแรกเข้าใจว่าจะแก้แค้นแค่ผู้หญิงไป๋คนนั้นคนเดียวซะอีก ที่ไหนได้แก้แค้นคนทั้งแผ่นดินเลยอ่ะ แรงมากแม่ ชินอ๋องกลัวเมียตัวเองบ้างมั้ยคะขอสัมภาษณ์หน่อย555555555555555555
    #1,894
    0
  6. #1753 AwkorMZ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 04:50
    มันชักจะดราม่าขั้นสุด ยังมีหนักกว่านี้มั้ยเนี่ย จุกแล้ว ตกลงต้าเทียนเป็นคนยังไงยังไม่เข้าใจเลย คือรู้สึกว่านางก็เป็นเหยื่อจาก 'เขา' ที่บอกว่าชักใยอยู่เหมือนกันยังไงไม่รู้ เจอเรื่องแย่ขนาดนี้ก็ชักสงสาร ไหนจะต้าหลางอีก ฮือออ เด็กน้อย
    #1,753
    0
  7. #1707 M'PaaX'NR'C (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:45
    รู้สึกเสียใจนิดหน่อย สงสารฮ่องเต้น้อย
    #1,707
    0
  8. #1625 จ้าวแมวน้อย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 01:48
    ชอบกลอนมากๆ ดูเหมาะกับลูกเหลียนสุดๆ!
    #1,625
    0
  9. #1607 fanggg- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 23:55
    เป็นกำลังใจให้จ้า สู้ๆนะคะ
    #1,607
    0
  10. #1595 Karn2526 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 20:20

    เอาอีก เอาอีก

    #1,595
    0
  11. #1593 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 07:19

    ชอบคำว่าเย้ยฟ้าเหยียบสวรรค์มากๆเลยค่ะ แล้วก็ชอบที่บอกว่า ทำไมทรราชย์ถึงกระหายในอำนาจมากนัก สู้ๆนะคะนักเขียน

    #1,593
    0
  12. #1589 ningkum4 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 11:41

    รออออออนะเจ้าค่ะ
    #1,589
    0
  13. #1588 Zoul_Zap (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 06:12
    รอตลอดดดดด
    #1,588
    0
  14. #1586 94Pu[244] (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 14:50
    แอบลืมเนื้อเรื่อง...บทหลังคือการทาสสคริปใช่ไหม
    #1,586
    0
  15. #1580 P.Tala (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 16:58

    รอๆๆๆตอนต่อไปอยู่น่าาาา
    #1,580
    0
  16. #1578 KR-Rainstorm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 02:26

    รออออ อยู่น้าาา
    #1,578
    0
  17. #1577 MinsMe (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 22:18

    ไรต์สู้ ๆ ค้าบบบ
    #1,577
    0
  18. #1576 N\'noey Butter (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:05

    เยยย้ ไรท์มาแล้วว รอตอนต่อไปนะคะ
    #1,576
    0
  19. #1569 MIN&FRONG (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 09:50
    ขออย่างเดียว ให้ชีวิตคู่เป็นไปด้วยดี เรื่องอื่นช่างมัน 555555
    #1,569
    0
  20. #1566 Bybe@BB (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 16:07

    สะใจ! จุดจบฮ่องเต่ถูกใจมาก! มันทำกับแมวเซาของเราช่ติก่อนไว้เยอะ ถึงโดนบงการก็สมควรแล้ว!
    #1,566
    0
  21. #1565 shirayuuki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:45

    รอตอน​ต่อไป​เลยค่า
    #1,565
    0
  22. #1564 ยมทูตผู้ช่วงชิง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 13:33

    ขอเข้มๆเลยนะคะ
    #1,564
    0
  23. #1563 M.D. MayDay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 13:24
    อบคุณที่มาต่อรอติดตามค่า
    #1,563
    0
  24. #1562 Luxยิ้ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 12:59
    ขอกลับไปอ่านตอนเก่าก่อนนะ
    #1,562
    0
  25. #1561 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 12:41
    ขอบคุณครับ
    #1,561
    0