ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 26 : เงาในเงา 120%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 562 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

     








       ข้ายืนอยู่เหนือป้อมปราการ ทอดมองภาพความเสียหาย บริเวณที่เคยเพลิงไหม้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน รวมถึงบริเวณที่เต็มไปด้วยซากศพถูกจัดการอย่างรวดเร็วด้วยการทำงานของทหารและกองกำลังลับของข้าที่คอยแทรกแทรง ศพของผู้ที่ยังเหลือสภาพร่าง ถูกขุดหลุมฝังอย่างง่ายๆที่ด้านหลังของค่าย สายฝนชะล้างคราบเลือดและคราบขี้เถ้าจนสิ้น ราวกับไม่เคยเกิดเหตุร้ายใดมาก่อน

       ทว่าม้าเร็วมาแจ้งข่าวเมื่อห้าวันก่อน ฮ่องเต้ชราแคว้นจ้าวสวรรคตแล้ว...

       แม้จะยึดบัลลังค์ไม่สำเร็จ แต่ฉูเกาลิ่วก็สังหารบิดาตนได้จริงๆ

     ฉูเกาหรานที่ยังอยู่ในอารมณ์หม่นหมองจำเป็นจะต้องกลับเมืองหลวงเป็นการด่วน การตายของทั่วป๋าไท่จะถูกปิดเงียบจนกว่าพิธีเถลิงราชย์จะเสร็จสิ้น แม่ทัพกับกองกำลังปีศาจได้กลับมาเข้าร่วมศึกและควบคุมการรบเช่นเดิม 

       อย่างไรก็ดี แม้ว่าค่ายจะถูกเผาและสูญเสียทหารกว่าแสนนาน แคว้นจ้าวก็ยังได้เปรียบแคว้นเยว่ที่ถูกตีเมืองแตกถึงสามเมือง

      ช่วงเวลานี้เป็นเวลาอันดี รอเพียงฉูเกาหรานได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ และแต่งตั้งอดีตฮองเฮาหรือปัจจุบันคือไทเฮาจากฮ่องเต้ในรัชกาลก่อนเป็นใหญ่สุดในวังหลัง อะไรๆที่ข้าวางแผนไว้จะง่ายขึ้น ซึ่งมีความเป็นไปได้สูง ไทเฮาผู้นี้แม้จะไม่ลงรอยกับรัชทายาทและชังองค์ชายแฝดฉูเกาลิ่วมากนัก แต่ตัวนางเองไม่มีพระโอรสจึงไม่เคยลงมือรุนแรงด้วยเกรงบุตรชายจากสนมอื่นจะก้าวขึ้นมามีอำนาจเกินที่นางจะควบคุม

      เช่นเดียวกับฉูเกาหรานที่มีแต่กองทัพ แต่ขาดมารดาและตระกูลมารดาเพียงตระกูลเดียวมิอาจหนุนหลังในราชสำนัก การสั่งปลดไทเฮาซึ่งมาจากตระกูลอัครเสนาบดีในขณะที่ตนเองเพิ่งขึ้นเป็นฮ่องเต้ ดูจะเป็นการลงมือที่เสี่ยงต่อความมั่นคงของตำแหน่งตนเองมากเกินไปเช่นกัน อาจมีขุนนางจำนวนมากที่ไม่พอใจ และหมายล้มล้างการขึ้นครองราชย์ครั้งนี้ได้

     ราชสำนักแคว้นจ้าวต่างต้องการคานอำนาจกันและกัน โดยไม่รู้เลยว่ามีมือมืดหลายมือบงการอยู่
 
      หลังคืนไฟไหม่ข้ายื่นข้อเสนอขอรั้งอยู่ที่ค่ายในฐานะกุนซือ ข้าทราบดีว่าในยามที่ฉูเกาหรานวุ่นวายอยู่ในเมืองหลวง เป็นช่องว่างที่ข้าจะแทรกแซงกองทัพได้มากที่สุด และจะใช้โอกาสนี้สืบเรื่องคนเบื้องหลังนั้นต่อไป

      หลายปีมานี้ข้าทราบดีว่าไม่ได้มีเพียงข้าที่พยายามแทรกแซงแคว้นต่างๆ คนผู้นั้นเเข็งแกร่งกว่าข้า ลงมือมาก่อนข้า ทั้งยังโหดเหี้ยมกว่าข้ามาก ชีวิตก่อนจึงจัดการข้าให้เป็นหมากใช้แล้วทิ้งตัวหนึ่งได้ง่ายดาย

      การจะชิงอำนาจกับคนที่อยู่ในเงาด้วยกันก็เหมือนกับการประลองในที่มืด ต่างฝ่ายต่างมองไม่เห็นกันและกัน ไม้อาจประเมิณพละกำลัง และอาวุธ

      การลงมือทุกครั้งต้องรอบคอบ การพลาดเพียงนิดจะนำอันตรายมากกว่าอย่างสุดคณา


      อินทรีดำถูกส่งบินยังทั้งสองทิศเมื่อคืนก่อน พวกมันถูกพบเห็นได้ง่ายมากกว่าพิราบส่งสาร แต่พวกมันเดินทางเร็วกว่าม้า ดุร้ายและฉลาดกว่ามาก แม้ข้าจะมีความรู้ด้านพิษ แต่พิษหนอนคุณไสยและแก่นมารนั้นเกินความรู้ข้า ผู้ที่เชี่ยวชาญกว่าหนึ่งย่อมเป็นชาวเขาเผ่าไต ต้นกำเนินวิชาไสยที่ถูกฆ่าล้างเผ่าพันธ์เมื่อร้อยปีก่อน สองคือหอโอสถสวรรค์ของหมิงจื้อและสามย่อมเป็นเผ่าทะเลทรายที่อยู่ภายใต้การดูแลของมหาราชา พระบิดาขององค์ชายจิวซา ครานี้คงต้องพึ่งพาพวกเขาที่ไว้ใจได้ให้ช่วยเหลือ

      "นายท่าน... แคว้นเยว่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว สายรายงานมาว่าตั้งค่ายอยู่ห่างไปไม่เกินสามพันลี้"

      ข้าปิดสมุดบันทึกฉับ เร่งพลังปราณเป่าพู่กันจนแห้งแล้วสอดทั้งหมดลงในอกเสื้อใต้ผ้าคลุม เอียงศรีษะบอกลูกน้องในหมู่ตึกที่คุกเข่าอยู่ด้านหลัง

      "ข้ารู้แล้ว มีอะไรก็ไปทำเถิด"

      "ทราบแล้ว" มันรับคำแต่ไม่เพียงไม่รีบหายไป กลับลุกขึ้นแล้วก้าวมาประชิดแผ่นหลัง "เอาละ คนของเจ้าไปแล้ว เจ้าจะหันมาคุยกับสวามีได้หรือยัง"

       ร่างสูงปลงผ้าคลุมศรีษะออก เผยเส้นผมสีดำที่เกิดการการย้อมเพื่อไม่ให้ใครรู้ตัวตน หน้ากากมังกรดำปกปิดครึ่งซีกใบหน้า บรรยากาศรอบตัวทำให้อีกฝ่ายดูลึกลับทรงอำนาจ

      "งานท่านเสร็จแล้ว?" ข้าเลิกคิ้ว ไม่ได้ตกใจอะไรมากเมื่อเป็นชินอ๋อง เพียงแค่จำได้ว่าถัดจากคืนไฟไหม้อีกฝ่ายก็หายตัวไป ทิ้งไว้แค่จดหมายสั้นๆที่คุ้นตาว่าจะรีบกลับ

      "ทันทีที่เรียบร้อย ข้าก็รีบมาหาเจ้า" มือหนาปัดปอยผมให้ข้าเบาๆ ก่อนน้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึม "แมวน้อย เรื่องที่เจ้าสืบอยู่อันตรายยิ่ง"

      "ทำไม? ท่านรู้อะไร" ข้าจับมืออีกฝ่ายออก จ้องเขม็งไปในดวงตาสีอ่อน "หรือแผลที่ติดต้วท่านมาทุกครั้งช่วงนี้ จะเกี่ยวกับเรื่องนี้"

      รอยไหม้รูปวงกลมที่ฝ่ามือนี้ยังใหม่อยู่มาก คล้ายกับคนเอามือวางทาบของร้อนจัดมา แต่ผู้ที่พลังยุทธมากอย่างชาวช่างหยิง สิ่งใดกันจะร้อนจนเกิดรอยไหม้ชัดเช่นนี้

        ก่อนนี้ช่างหยิงหยางหรงก็ฝากจดหมายกับเทียนฟงมายังข้า เนื้อความจับใจความไม่ได้นัก พี่น้องแคว้นช่างหยิงมีสิ่งที่เหมือนกันยิ่ง คนทำราวกับรู้เรื่องราวบางอย่าง บางคราก็ทำเหมือนไม่รู้อะไรเลย นั่นทำให้ข้าไม่ใคร่สบายใจนัก

        ราวกับชินอ๋องเทียนฟงจะรู้ว่าข้ากำลังครุ่นคิด สงสัยใบหน้าคมจึงเอ่ยเย้า "คิดเรื่องข้ามากขนาดนี้เลยหรือแมวน้อย ข้าดีใจยิ่ง"

        ถึงจะรู้นั่นคือการเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ข้าก็มิอาจทำอันใดได้ ข้าขบริมฝีปากมองดวงตาสีอ่อนที่ดูเจ้าเล่ห์อย่างหงุดหงิด ทำให้บรรยากาศระหว่างเราปกคลุมด้วยความเงียบ

       "ไว้ถึงเวลาเจ้าจะได้ทราบ รู้เพียงว่าหากพวกมันล้ำเส้น ข้าจะตัดมือที่เอื้อมมาไกลเกินให้เอง ส่วนเจ้าอยากทำอันใด จงทำไปเถิด ชีวิตเจ้าผ่านเรื่องราวร้ายๆมามากเกินพอ"

        ท่าทางอีกฝ่ายคล้ายหลุดไปในพวังค์ความเศร้ารุนแรงไปชั่วครู่ แต่เมื่อเห็นว่าข้ามองอยู่ จึงกลับมายิ้มหวานเชื่อมตามเดิม นัยต์ตาเต็มไปด้วยความสุขและความโหยหาล้ำลึก เราสบตากันนิ่งๆ ช่างหยิงเทียนฟงหลุบตาลง ไม่รู้เมื่อใดที่ศรีษะทุยของร่างสูงคอยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

        ...ก่อนที่ริมฝีปากของชินอ๋องจะก้มลมประทับรอยจุมพิตบางเบาที่ผิวด้านล่างของหน้ากาก

         ตรงกับตำแหน่งปากของข้า...


        "ฮ่องเต้เสด็จ!!!!"

        เสียงตะโกนของทหารเบื้องล่างทำให้ข้ารู้สึกตัว โชคดีที่ปราการฝั่งนี้ไม่มีผู้ใดผ่านไปมา เราผละออกจากกัน สมองข้าว่างเปล่า กายร้อนไปทั้งตัว เทียนฟงไม่ได้ว่าอะไร ชินอ๋องหนุ่มเพียงยิ้มจางๆให้ข้าเท่านั้น ข้าที่เริ่มไม่อยากสบตาคนขึ้นมาดื้อๆรีบประสานมือไพล่หลังแล้วกระแอมเบาๆ ไม่ให้อีกฝ่ายทราบว่าข้ากำลังประหม่า

        หัวใจข้าเต้นแรงมาก ข้าควรแวะไปหอโอสถให้หมิงจื้อตรวจโรคหัวใจสักที

        "ข้าต้องไปแล้ว" ข้าเอ่ยเร็วๆ หมุนกายเตรียมจะโดดลงจากกำแพง แต่มือหนาของอีกคนกลับคว้าตัวไว้ก่อน

       "ลงไปพร้อมกัน"

       ข้าไหวไหล่ ไม่ได้ดึงแขนออก

       จะตามมาก็ตามมาสิ!




       รัชสมัยฮ่องเต้ชิงหยวนต้าเทียนที่สิบสอง ย่างเข้าปีที่สามในสงครามจ้าวเยว่ หลังเหตุการณ์เพลิงไหม้ที่ค่ายหลวงแคว้นจ้าว กุนซือแซ่เฟิงพร้อมด้วยรักษาการแม่ทัพใหญ่ถือโอกาสบุกโจมตี ทว่าฝ่ายแคว้นจ้าวนำโดยฮ่องเต้ฉูเกาหรานสามารถต้านทานไว้ได้ กองทัพเยว่จำต้องถอยร่นกลับฐานที่มั่น ภายหลังถูกแคว้นจ้าวบุกตีชิงเมืองชายแดนได้เพิ่มถึงเก้าเเห่ง นำประชิดเมืองหลวง นำพาความหวาดกลัวสู่ปวงประชาชาวเยว่...
 

       ข้ายังอยู่ในค่ายทหารแคว้นจ้าวในฐานะกุนซือของกองทัพ แต่งานหลักคือการดูแลเชลยและแจกจ่ายเสบียงเสียมากกว่า เรื่องที่ข้าเป็นนายของหมู่ตึกมือสังหาร คนที่ได้ยินฉูเกาลิ่วพูดในวันนั้นก็มีไม่มาก เมื่อนานวันผู้คนก็ลืมเลือนไป อีกทั้งยามปกติถ้ามิใช่เรื่องงานข้าจะไม่สุงสิงกับใคร พวกทหารจึงพากันเรียกข้าว่า 'กุนซือไร้นาม'

      เเม้จะได้รับสายตาหวาดระแวงจากแม่ทัพของกองพันปีศาจ แต่ตราบใดที่ข้ายังมีชื่อว่าเป็นผู้มีพระคุณของฉูเกาหรานค้ำคอ ผู้ใดจะกล้าสงสัย ฉูเกาหรานออกปากยกตำแหน่งให้ข้าพวกอยากลองดีก็ยังต้องห่วงชีวิตอยู่สองในสามส่วน จนมีคนลือกันลับๆเมื่อได้ยินเสียงขลุ่ยที่ข้าเล่นก็ลือไปว่าข้าเป็นปีศาจวนิพก ใช้ดนตรีมารทำเสน่ห์ควบคุมฉูเกาหราน...

      ...หึ! ดนตรีมารอันใด เสน่ห์อันใด คนที่ฉูเกาหรานแพ้ทางจริงๆ คงเป็นองครักษ์เงาของข้าเสียมากกว่ากระมัง ตั้งแต่เสียน้องชายแล้วได้จินหรงนั่งเผากระดาษเงินกระดาษทองตากน้ำค้างเป็นสหายตลอดคืน เดี๋ยวนี้วิชาพรางกายและสีหน้าเยือกเย็นของจินหรงดูจะไร้ผล เจ้าคนต่างแคว้นนั่นตามกลิ่นเขาได้เร็วยิ่งกว่าสุนัขของกรมอาญาเสียอีก ...

      ช้าก่อนอย่าคิดเช่นนั้น! ข้าไม่ได้ริษยาคู่ยวนหยางนั่นเสียหน่อย และไม่ได้คิดอันใดกับหนึ่งในสองคนนั้น แค่ช่วงนี้รู้สึกขวางหูขวางตา 'ใครบางคน' แถวนี้ๆเท่านั้น

      "นายท่าน..." สัมผัสเบาๆจากมือเย็นๆของจินหรงทำให้ข้าต้องคลายมือที่จรดพู่กันแช่บนสมุดบัญชีกองทัพจนหมึกซึมเป็นวงและเริ่มยับยู่ด้วยแรงบีบ ข้าละสายตาจาก 'คู่ยวนหยางอีกคู่' มองสมุดที่น่าสงสารแล้วสะบัดมือเบาๆ ให้มันกลับคืนสภาพ

      "เอ่อ...ทะ ท่านกุนซือ คือว่าเรื่องที่.เอ่อ.." เสียงกล้าๆกลัวๆของท่านขันทีที่ยืนสนทนาค้างกับข้าก่อนหน้านี้

      "ท่านขันที..." ข้าต้องตอบรีบตอบรับไปด้วยความสุภาพอย่างเสียไม่ได้ เพียงแต่น้ำเสียงค่อนข้างทุ้มแข็งและเรียบเย็น "กองทัพย่อมมีกฏกองทัพ ปกติจะมิให้สตรีเข้ามาวุ่นวาย"

      ถ้าทำตนนอบน้อมได้ไม่เนียน ก็จงไปเรียนมาใหม่เถิด!

      ขันทีของไทเฮาที่ข้าไม่ใส่ใจจำชื่อ รีบประสานมือทำท่าขออภัยแต่ดวงตาเต็มไปด้วยการหมิ่นแคลน คาดว่าสาเหตุคงไม่ต่างกับหลายๆคนในค่ายที่สงสัยตัวข้า และมองข้าเองก็เป็นคนนอกที่เข้ามาใหม่เช่นกัน

       "คุณหนูเว่ยผิงหลานสาวไทเฮาเป็นสตรีฉลาดเฉลียว มีอุปนิสัยใจคอเข้มแข็ง ทั้งยังเป็นว่าที่ฮองเฮาในองค์ฮ่องเต้ นางขอพระราชทานอนุญาตไทเฮาจากเมืองหลวงมาหน้าที่กุนซือทัพแทนกุนซือคนก่อนที่เสียชีวิตในกองเพลิง แต่ไม่คาดว่าจะมีชาวยุทธมากฝีมือเช่นท่านมาแทนตำแหน่งนี้ก่อน คงต้องรบกวนท่านช่วยดูแลนางแล้ว"

       ไทเฮา? อ่อ ที่แท้ก็สตรีแก่แห่งวังหลังแคว้นจ้าวคงถือโอกาสที่ฉูเกาหรานปล่อยปะละเลยวังหลังยึดอำนาจ และส่งหลานตัวเองมายังกองทัพ

       คงกลัวฮ่องเต้ฉูเกาหรานแต่งตั้งชายารองๆที่ตอนนี้เลื่อนขั้นเป็นสนมชั้นผินและเฟยชิงตำแหน่งนี้จากหลานตัวเองไปจนตัวสั่น

      ข้าตวัดสายตาไปอีกทาง คุณหนูเว่ยผิงเป็นสตรีร่างบาง เรือนผมสีดำยาวมัดรวบประดับปิ่นหยกสวยงามในชุดสีเขียวปักขนสัตว์ดูทะมัดทะแมง ผ้ารัดเอวห้อยกระบี่ขับให้รูปร่างนางดูน่ามอง นางกำลังเงยหน้าพูดคุยเสียงเจื้อยแจ้วกับชายที่สวมหน้ากากครึ่งหน้า เรือนผมสีดำยาวถักเป็นเปีย ใบหน้าซีกล่างไร้รอยยิ้มแต่ก็มิได้มีท่าทีรำคาญอันใด อีกทั้งบรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูรื่นรมณ์อย่างยิ่ง    

        "เป็นเช่นนั้น?" ข้าแค่นยิ้มภายใต้หน้ากาก "แต่ดูท่าคุณหนูจะมิได้ใส่ใจจะมาดูงานกับข้าเท่าที่ควรเลยสักนิดนะขอรับ วันๆเห็นตามติดแต่บุรุษอื่นที่ไม่ใช่คู่หมาย น่าสนใจใช่หรือไม่ท่านขันที" พูดจบข้าก็ผละจากอีกฝ่ายทันที ขันทีในไทเฮาจึงได้แต่ยืนหน้าซีด

      แม้เสียงข้าเมื่อครู่จะไม่ได้ดังนัก แต่เชื่อว่าคนคงได้ยินกันไม่มากก็น้อย ใครว่าบุรุษหรือแม้แต่ชายชาติทหารไม่ชอบการนินทา

     หินก้อนเดียวตกน้ำวงคลื่นกระจายกว้าง นับประสาอะไรกับคำคน

      หลังวางระเบิดเวลาแก้เบื่อ ข้าสาวเท้าตรงดิ่งไปยังกระโจม จินหรงที่ตามติดมารีบจัดน้ำชาตรวจสอบพิษและส่งให้ข้า

      ข้าเปิดหน้ากาก กระดกดื่มจนหมดจอก พลางสะบัดผ้าคลุมนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิดอย่างไม่มีสาเหตุ

      ตัวตนแปลงของชินอ๋อง เมื่อสี่ห้าปีก่อนยามเข้าวังแคว้นเยว่กับคณะทูตเทียนฟงก็ให้องครักษ์เงาของตนแต่งหน้าเป็นตนเองและย้อมผมดำเช่นนี้ ทำให้ทั้งคู่ปรากฏตัวพร้อมกันได้

     จริงอยู่ ที่ข้าเป็นคนบอกให้อีกฝ่ายปลอมตัว แต่ไม่คาดว่าพอไม่มีเรือนผมสีสว่างน่ากลัวในสายตาชาวแคว้นจ้าว อีกฝ่ายจะเรียกสายตาคนได้ดีเช่นนี้ เมื่อสองสามวันก่อนแทนที่ว่าที่ฮองเฮาจะสนใจดูงาน กลับเอาแต่ตามชายที่ได้ชื่อว่าเป็นองครักษ์ของข้า

      ดี! ดียิ่ง!

      จินหรงทรุดกายลง ยกมือข้าขึ้นวางแนบแก้มที่โพกพันด้วยผ้าดำ

       "ถ้าชินอ๋องทำให้ท่านเสียใจ เป็นข้าได้หรือไม่ ที่จะ..."

      "ข้าเพียงรู้สึกเพลียๆเท่านั้น" ข้าตัดบทเอ่ยเรียบๆ ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มคนโตกว่าอย่างเอ็นดู "เจ้าล่ะ ไม่รู้สึกอะไรเรื่องฮ่องเต้หมีนั่นสักนิดเลยหรือ"

      จินหรงหลุบตาลง ใบหน้าคมคายเรียบนิ่งแต่ระลอกหนึ่งที่ข้าเห็นคือความหม่นเศร้า เอ่ยประโยคที่ยาวที่สุดในรอบหลายปี  "ข้าติดตามนายท่าน ชั่วชีวิตเป็นเงาของท่าน ข้าละทิ้งชีวิตตนไปแล้ว ข้าจะ...ไปมีใครได้อีก"

      ข้าถอนหายใจผ่อนอารมณ์ที่เขม็งตึงลง เลื่อนที่มือที่แตะแก้มอีกฝ่ายออก ช้อนจับคางแล้วดึงให้เชิดหน้าขึ้น "หากเจ้าไม่คิดสู้เพื่อตนเองเสียบ้าง เจ้าอาจจะเสียดายไปชั่วชีวิต"

      จินหรงเป็นทั้งคนสนิท พี่ชาย และเป็นหลายสิ่งที่มีค่าในชีวิตข้า หากวันนั้นอีกฝ่ายยืนกรานที่จะเลื่อนสถานะระหว่างเรา ในวันนี้คนที่ใจข้ายอมรับอาจเป็นเขา

      แต่คำว่า 'หาก' ไม่ใช่ปัจจุบัน จินหรงแสนดีเกินกว่าจะบังคับหรือทำสิ่งที่สร้างความลำบากแก่ข้า ในตอนท้ายชีวิตก่อนเขาสู้เพื่อข้าจนตัวตาย โดยที่ข้าไม่อาจมอบใจให้ได้จนถึงวันสุดท้าย

     ในเมื่อวันนี้ข้าได้รับโอกาสให้มีชีวิตใหม่จึงปราถนาให้ 'เงาผู้แสนดี' ของข้าได้มีโอกาสเลือกชีวิตและอนาคตของตนเองเช่นกัน

      หากข้าช่วยจินหรงให้ลงเอยกับฮ่องเต้ได้ ด้วยฐานะของชินอ๋องแห่งช่างหยิง การแต่งคุณหนูเว่ยเป็นชายานั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย ฐานะท่านชายหลินหลี่เสวียนของข้าก็เป็นเพียงว่าที่ชายาในนามเท่านั้น

      ในส่วนลึก ข้าทราบดีว่าตัวข้าไม่เคยมอบความชัดเจนและการเอาใจอันอ่อนหวานแก่พระองค์ แม้จุมพิตแรกยังเป็นการจุมพิตผ่านหน้ากากที่ใช้เวลารอคอยกว่าห้าปีนับแต่ที่รู้จักกัน ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ต้องอดทนอันใดก็ได้ ไม่ต้องเลย...

       ที่ผ่านมามีเพียงความเห็นแก่ตัวของข้าและความมั่นคงของพระองค์เท่านั้น สิ่งที่ยึดโยงความสัมพันธ์ของเรา

       แต่วันนี้ ยามเห็นท่านกับนาง

       ดูงดงามเหมาะสม...


       ข้าหยิบมีดสั้นของสหายชาวทะเลทรายที่ให้มาเป็นของขวัญในวันสวมกวานของข้าที่เหน็บข้างเอวขึ้นมาพินิจดู ฝ่าบาทจิวซามอบมันให้ข้าพร้อมจดหมาย เนื้อความในบอกให้ข้าใช้ปกป้องตนเองหากถูกสามีกดขี่ แต่กระนั้นคนๆเดียวกันยังแนะนำให้ข้าเปิดใจให้ผู้อื่น

      อ่า สหายเอ๋ย ตัวข้า...อาจไม่เหมาะกับการมีความรักจริงๆ
     
      ฟุบ!

     "ผู้ใด!" 

       จินหรงหมุนกายขว้างมีดสั้นออกไป ปักตรงปลายเท้าของผู้บุกรุก ไอสังหารคละคลุ้ง พร้อมจะกำจัดใครก็ตามที่เข้ามา

       "ขออภัยที่บุกรุก ข้าหมายเลขเก้าขอรับ!" ร่างในชุดดำรีบคุกเข่าลง หมายเลขเก้าแห่งกองกำลังโบตั๋นที่ข้าใช้ให้ตามอินทรีดำไปทางแคว้นทะเลทราย

      มันยกมือขวาขึ้นทาบอกทำความเคารพ ขณะมีมือซ้ายอาบไปด้วยเลือดห้อยนิ่งอยู่ข้างตัว

      "รายงานสถานการณ์..."
     
      ดวงตาของมือสังหารที่คุกเข่าต่ำทำให้ใจข้ากระตุก

     "อินทรีดำกับของหายไป เผ่าของพระชายาในองค์ชายจิวซาถูกสังหารหมู่ ไม่รอดสักชีวิตเดียว..."

      ตุบ...
   
      มีดสั้นในมือข้าร่วงหล่น ทับทิมที่ประดับอยู่ตรงกลางด้ามหลุดออกจากแป้น...


      "ว่าต่อไป..."    

      จินหรงมองหน้าข้า แม้ในใจจะหวาดหวั่น ข้าก็แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

      "เรียนนายท่าน...องค์ชายจิวซาและพระชายาสวรรคตแล้วขอรับ! 




     
      
    
      
      
        




.........................50%
ขออภัยที่มาช้าครับ ไรเตอร์ป่วยเข้ารพ.ยาว พอออกจากมาได้ก็มีอุบัติเหตุที่แขนอีกซ้ำเติมไปอีก ซวยซ้ำซวยซ้อนมากๆ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว จะพยายามกลับมาอัพบ่อยๆครับ




.........................120%
แต่งไปแต่งมาทะลุร้อยไปแล้วครับ แต่จะตัดไปตอนต่อไปก็ดูแหม่งๆเลยใส่มาในนี้หมดเลย เงาทั้งสองฝ่ายเริ่มห้ำหั่นกันแล้วครับ องค์ชายจิวคือเหยื่อรายแรกของคนเบื้องหลัง 

ปล.ตอนหน้าจะตามในอีกไม่ช้า


       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 562 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,165 ความคิดเห็น

  1. #2054 Angzaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 17:53

    สหายหนึ่งเดียว
    #2,054
    0
  2. #2027 Night Blue Demon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:46

    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย
    จิวซาาา
    #2,027
    0
  3. #2016 nicharipaen04 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:01
    ช็อคจ้าาาาาาาา อห.
    #2,016
    0
  4. #1953 jkooktaev (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 17:00
    เห้ยยย จิวซา~ แงงง้
    #1,953
    0
  5. #1881 Omma1991 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 08:18
    ม่ายยยจยยย
    #1,881
    0
  6. #1852 axaum (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 15:37

    ช็อค จิวซา....

    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    #1,852
    0
  7. #1831 Red_Bunny (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 12:59
    ม่ายยยยยยยยยยยย องค์ชายยยยย;-;))))
    #1,831
    0
  8. #1800 นมชาเขียว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:25
    เขาที่อยู่เบื้องหลังเป็นใครอ่ะ น่ากลัวมาก น่ากลัวแบบที่คิดไม่ถึงจริงๆ คืออออออออ ทำไมคิดถึงคนตาสีแปลกๆที่อยู่อีกด้านตอนต้นๆเรื่อง
    #1,800
    0
  9. #1779 MaliLa 111 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:29
    เวรกรรม องค์ชายตายได้ไง
    #1,779
    0
  10. #1774 PaulaPum (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 00:44
    ไม่น้าาา องค์ชาย ฮืออออ
    #1,774
    0
  11. #1710 trp1021 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 13:00
    ....ตายทีละคน
    #1,710
    0
  12. #1653 _Daonuea_ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 15:50
    ฮืออออออออออออ พี่จิวไม่น้าาาา
    #1,653
    0
  13. #1630 Kaning Guliko (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 02:46
    ฮือออออ ไม่น้าาาา
    #1,630
    0
  14. #1624 จ้าวแมวน้อย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 01:36
    อหหห เอาอย่างนี้เลยหรอไรต์ แงงงงงง พี่จิวของน้องงงง
    #1,624
    0
  15. #1559 เราคือมนุษย์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 14:28
    รอน้าาาาาา
    #1,559
    0
  16. #1557 yjtan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 03:03
    รอออออ
    #1,557
    0
  17. #1551 Kviinz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 21:46
    สนุกมาก เข้มข้นมาก รอๆ
    #1,551
    0
  18. #1550 Raina. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 22:25
    ไม่ได้อ่านมานาน องค์ชายจิวซานี่ใครหว่า แหะๆ
    #1,550
    0
  19. #1547 คิเซริ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 23:41
    ม่ายเจรงงงงง
    ไม่อยากให้สูญเสียใครไปเลยอ่าาาา
    YOY
    #1,547
    0
  20. #1542 ATHAMAS (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 19:52
    ฮือออออออT_Tเจ็บปวดสุดๆ(ไรต์ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ไม่ต้องรีบ เรารอได้เสมอออ)
    #1,542
    0
  21. #1541 -SB- (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 01:03
    จิวซาาาาา TT
    #1,541
    0
  22. #1518 099987606543 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 10:55
    😢😖 ขอบันไดให้ข้าที่มันค้างมาก ทำไมท่านจิวซาถึงตายอะ ท่านอ๋องท่านจะไปคุยกับคนแบบนั้นไม่ได้นะ รอน้าาาา
    #1,518
    0
  23. #1517 Ap_Fortune (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 00:20
    ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมท่านจิวต้องตายยยยยย!!!!
    #1,517
    0
  24. #1512 aom 2002 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 15:27
    ไรต์ดูแลตัวเองด้วยนะเรารอได้^_^
    #1,512
    0
  25. #1511 aom 2002 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 15:26
    ไม่ๆๆๆๆฮื่อออออออ(╥_╥)(╥_╥)(╥_╥)
    #1,511
    0