ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 20 : ใต้หน้ากากพยัคฆ์ เจ้าก็เป็นเพียงแมวดื้อจอมวางแผน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 682 ครั้ง
    7 ต.ค. 60

  















        "คนของเจ้านี่ทำอาหารอร่อยจริงๆนะคุณชายหลิน! ฝีมือแบบนี้เป็นคนครัวในวังได้เลยด้วยซ้ำ!" 

        เสียงพูดดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าของบุรุษผิวสีแทนเข้ม ร่างใหญ่โตกว่าแปดศอกที่มีผ้าพันแผลพันช่วงอกแกร่งและศรีษะ ทำเอาบรรดาสาวใช้ในกระโจมข้าต่างพากันตัวสั่นก้มหน้ากันเงียบ

       "ถ้าคุณชายเก้าเห็นว่าดีก็กินมากเสียหน่อยเถิด"

       ข้าเอ่ยตามมารยาท มองรัชทายาทเเคว้นจ้าวที่ที่นั่งตรงข้ามกำลังสวาปามเนื้อแกะตุ๋นอย่างเปรมปรีย์ ทีแรกข้าก็ไม่อยากจะช่วยคนผู้นี้เท่าใด แต่เพราะคิดว่าการถูกทำร้ายของอีกฝ่ายมีเงื่อนงำ และอาจทำแผนใหญ่ข้าเสียได้ ข้ากับจินหรงเลยตัดสินใจหอบหิ้วอีกฝ่ายมาที่กระโจมข้าที่ชายแดนเเคว้นซาน(พอชินอ๋องเทียนฟงรู้เข้า ก็ไม่ยอมพูดกับข้าอีกเลยถึงยามนี้) หมอที่ติดตามขบวนข้ามาเฝ้ารักษาอยู่สามวันสามคืนคนตัวโตผู้นี้จึงได้สติ ฟื้นมาก็มีท่าทีดุร้ายราวกับสัตว์บาดเจ็บ ถามอะไรก็บอกว่าศรีษะกระทบกระเทือนจำไม่ได้ ชินอ๋องเลยตัดสินใจให้ทุกคนเรียกฉูเกาหรานว่า 'คุณชายเก้า' แทนไปก่อน หนึ่งเพื่อปกปิดตัวตนของอีกฝ่าย สองหากฉูเกาหรานไม่ได้ความจำเสื่อมจริง พวกเราจะได้ลองแกล้งถามเรื่องสงครามแคว้นและจับผิดได้สะดวกขึ้น

        สรุปคือการช่วยหวังผลครานี้ ไม่ได้เรื่องสักอย่าง เนื้อก็ไม่ได้กินแถมยังได้กระดูกมาแขวนคออีกต่างหาก!


       "ทำอย่างกับว่าเจ้าเคยกินอาหารในวัง" เทียนฟงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนราวกับคุณชายเจ้าสำราญบนเบาะข้างๆข้าเเสร้งเอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก ใบหน้านิ่งขรึมสง่างามมีแววยียวน ทั้งที่กลิ่นน้ำส้มคละคลุ้งเต็มตัวปิดไม่มิด

        ข้าเอื้อมมือไปแตะต้นขาอีกคน ยิ้มขอบคุณนิดๆที่ช่วยโยนหินถามทางให้ แล้วขมวดคิ้วเมื่ออ๋องหมาป่าเหลือบมองแล้วเบือนหน้าหนีไปอย่างแง่งอน

        คนผู้นี้มัน...

        ฉูเกาหรานเลิกคิ้วมองท่าทางระหว่างข้ากับเทียนพงแล้วยกยิ้มรู้ทันเเบบที่ข้าไม่ใคร่ชอบใจนัก ก่อนตอบมาด้วยท่าทางไม่ยใส่ใจแถมสายตาที่มองยังดูเวทนา "ก็พวกเจ้าบอกว่าข้าใส่ชุดแม่ทัพทั้งยังมีง้าวของจอมทัพติดตัว ข้าก็คงเป็นขุนนางบู๊ชั้นสูง จึงอาจจะคุ้นเคยกับอาหารในวังบ้างก็ได้"

       คือจะด่าอ้อมๆว่าข้าโง่ใช่หรือไม่!

       ข้าคิ้วกระตุก คนผู้นี้แม้ความจำยังไม่ได้กลับมา แต่ฝีปากก็ยังชวนต่อยตี ชีวิตที่ก่อนในสนามรบพูดจาปั่นประสาทผู้คนได้ดีเช่นไร ชีวิตนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น!

        เมื่อเห็นว่าข้าไม่ได้เอ่ยอะไร ใบหน้าหล่อแบบดิบเถื่อนก็เบือนไปยังเงาของข้าที่ยืนเยื้องไปด้านหลัง

       "น้องจิน เจ้าไม่กินสักหน่อยหรือ เจ้ายืนนิ่งมาครึ่งชั่วยามแล้วนะ" น้ำเสียงของคนหน้าเถื่อนอ่อนลงสองในสามส่วน จินหรงยืนนิ่งไม่ตอบโต้ ก็ยังไม่ละความพยายาม

      "..."

      "น้องจินคงเกรงใจเจ้านายสินะ คุณชายหลินคงไม่ดุเจ้าหรอก"

      "ไม่เกี่ยวกับนายท่านเลย ข้ากินทีหลังได้ขอรับ" จินหรงรีบขัดอย่างเสียไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายพาดพิงถึงข้า

      "อ่า น้องจินช่างแสนซื่อสัตย์ เสียดายที่ข้าจำเรื่องของตนเองไม่ได้ เผื่อถ้าตำแหน่งฮูหยินเอกของข้าว่างอยู่ ข้าคงสู่ขอเจ้าแน่" ร่างสูงเท้าคางเอียงคอยกยิ้มหวานที่คล้ายแสยะ ดวงตาที่จ้องมองจินหรงเหมือนมองทะลุผ้าคลุมทำเอาแม้แต่ข้ายังขนลุก

      ว่าแต่จินหรงไปถูกเห็นหน้าจริงเมื่อไหร่กันนั่น?

     "นายท่าน ข้าขอตัวก่อน" จินหรงประสานมือเร็วๆแล้วสาวเท้าเเทบวิ่งออกจากกระโจมไปทันทีโดยมีสายตาฉูเกาหรานมองตาตามไม่กระพริบ

       "เฮ้อ คนสนิทเจ้าช่างเขินอายได้น่าเอ็นดูยิ่งคุณชายหลิน" ภาพบุรุษสูงใหญ่เท้าคางมองตามบุรุษร่างสูงอีกคนตาเยิ้มแล้วถอนหายใจฝันหวานทำเอาข้าอดตะหงิดในใจไม่ได

       ภาพบุรุษผู้นี้ในอีกหลายปีข้างหน้าตามความทรงจำข้าคือจอมทรราชผู้ปกครองเเคว้นอย่างเผด็จการและเหี้ยมโหด ทั้งยังรังเกียจวัฒนธรรมการแต่งงานระหว่างเพศเดียวกันของแคว้นเยว่ยิ่งกว่าสิ่งใด จริงๆในสงครามสองแคว้นเมื่อชีวิตก่อน หากไม่ติดที่อดีตฮ่องเต้แคว้นจ้าวเสด็จสวรรคตกะทันหัน ทำให้ต้องรีบสงบศึกทั้งที่กำลังสูสีกลับไปจัดการเรื่องราชบัลลังค์ ข้าในตอนนั้นยังอดคิดไม่ได้ว่ารัชทายาทผู้นี้คงแล่นมาถล่มแคว้นเยว่จนสิ้นให้ได้ไปนานแล้ว

      แต่บุรุษตรงข้ามข้านี้ ดูอย่างไรก็คนกำลังตกหลุมรักชัดๆ

      แปลก...นี่มันแปลกเกินไปแล้ว


     ข้าขมวดคิ้วใต้หน้ากาก เทียนฟงเหมือนจะรู้ว่าท่าทางของข้าผิดปกติ ร่างสูงจึงยันกายมาเป็นท่านั่งปกติแล้ว เอ่ยกับข้าด้วยพลังปราณขั้นสูง

     "เจ้ามีอะไร"

     "มีบางอย่างไม่ถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องของฉูเกาหราน"
     
     "เจ้าจะเอาอย่างไรต่อ"

     "ข้าคงต้องจับตาดูไปก่อน"
    
      ใบหน้าคมที่มักขี้เล่นมีแววไม่พอใจวาบผ่าน ร่างสูงขยับมาใกล้แล้วเอ่ยด้วยเสียงดุลอดไรฟัน "ให้คนของเจ้าทำไป เจ้าไม่ต้องสนใจมาก"

      "ถ้าข้าไม่ทำตาม..."

      "ข้าจะเขียนจดหมายไปขอความเห็นใจจากมารดาเจ้า"

      ข้ามองคนสองบุคคลิกที่พักหลังทำตัวราวกับไหน้ำส้มเดินได้ทั้งยังทำตัวเป็นลูกรักมารดาข้าแล้วต้องพยักหน้าอย่างจำยอม

      ใครมันเคยเอ่ยว่าจะยอมปล่อยมือข้าหากต้องการห้ะ! บุรุษที่ทำตนราวพระรองในนิยายผู้นั้นมันใครกัน!?

      "พวกเจ้าจะสร้างโลกส่วนตัวกันอีกนานไหม ข้ากับบรรดาสาวใช้ยังอยู่ที่นี่นะ!" คนที่หลุดจากพวังค์ฝันหวานตะโกนแทรก ทำให้ข้ารู้ตัวว่าท่านั่งของข้ากับเทียนหลงแทบจะเหมือนเกยกันไว้ทั้งตัว ทั้งชินอ๋องยังตีเนียนโอบเอวข้าไว้หลวมๆด้วย

       ข้าขยับตัวออกเนิบๆ กระแอ่มเบาๆ มองผ่านแววตาน่าขนลุกของคู่หมั้น แล้วแสร้งชวนคุยต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

      "คิดว่าไม่เกินสามวัน ถ้าโคจรลมปราณต่อเนื่อง แผลของท่านคงหายสนิท" คนฟังยังคงมีสีหน้าสงบ ไร้พิรุจ ข้าจึงกล่าวต่อ "ท่านจะทำอย่างไรต่อไป คุณชายเก้า"

      ชายร่างยักษ์ยกจอกชาขึ้นจิบ รัชทายาทฉูแสร้งขมวดคิ้วแล้วกุมศรีษะ สีหน้าเจ็บปวดเหมือนจริงของบุรุษผู้นี้แนบเนียน หากอีกฝ่ายมิได้ความจำเสื่อมจริงๆก็นับว่ารัชทายาทผู้นี้บรรลุขั้นสุดยอดของวิชาการเสแสร้ง

      ไม่รู้ว่าควรจะชื่นชมในความสามารถหรือหมั่นไส้ดี...
         
      อ่า ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าพระราชทานอนุญาตหมั่นไส้ฝ่าบาทในใจนะพะย่ะค่ะ

      "ข้าไม่รู้ ข้าจำอะไรไม่ได้สักนิด" ฉูเกาหรานมีสีหน้าหงอยเหงาสมจริง

       ข้าขมวดคิ้วใต้หน้ากาก "เท่าที่ข้าดู ชุดของท่านคือชุดแม่ทัพแคว้นจ้าว ยามนี้แคว้นจ้าวกับแคว้นเยว่กำลังทำศึกกันอยู่ ได้ยินว่ารัชทายาทออกมานำทัพด้วยตนเอง ไม่แน่ท่านอาจจะรับภารกิจบางอย่างมา หรือไม่ในทางเลวร้ายก็อาจเป็นทหารหนีทัพที่ถูกตามล่า ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคงอันตรายมาก คุณชายเป็นทหารที่ไร้ความรับผิดชอบ ช่างน่าเสียดาย"

       คล้ายสีหน้าเศร้าๆของรัชทายาทหนุ่มกระตุกไปวูบหนึ่งเมื่อรู้สึกเหมือนถูกหลอกด่า แต่ก็พลิกกลับมาเป็นปกติได้เช่นเดิมชั่วพริบตา เพียงแต่น้ำเสียงเจือรอยหงุดหงิด

      "ข้าว่าคงไม่ใช่...คุณชายหลินอย่าได้คาดเดาไปก่อนเลย" ร่างสูงเสยิ้มขณะยกจอกชาขึ้นซด

      "ข้าก็แค่เป็นห่วงท่านและคนของข้า" ข้าไหวไหล่ สาวใช้ที่ที่แท้มากจากหอโบตั๋นก้มหน้ากลั้นยิ้ม ต่างรับรู้ว่าวันนี้นายท่านของพวกนางพูดจายั่วประสาทกว่าปกติ "พวกข้าเป็นเพียงคนธรรมดา พ่อค้ากับนักรบเหมือนปลาในน้ำบ่อกับน้ำคลอง แม้เป็นปลาแต่ไม่เคยข้องเกี่ยวกัน ได้ข่าวว่ายามนี้รัชทายาทแคว้นจ้าวนำหน้าทัพด้วยตนเองในนามฮ่องเต้ หากทรงกริ้ว เกรงภัยจะมาถึงตัวได้"

       "แล้วเหตุใดจึงคิดช่วย" หากสายตาของมังกรหนุ่มตรงหน้าเป็นดาบ ข้าคงถูกแทงทะลุ

       "เพราะเสวียนเอ๋อร์มีคุณธรรมทนเห็นคนตายต่อหน้าไม่ได้" เทียนฟงเอ่ยแทนด้วยยิ้มอ่อนโยนแบบที่แสร้งทำเสมอ กลิ่นอายสูงศักดิ์ที่ไม่อาจข่มลงทำให้คนที่น่าจะแกล้งความจำเสื่อมยิ่งดูระแวดระวัง แต่ใบหน้ากร้านกลับเสแสร้มยิ้มโง่งมตอบมา

      "นั่นก็จริง ต้องให้คุณชายเทียนฟงแนะนำแล้ว คุณชายหลินอย่าได้ถือสา"

       ตรงกลางกระโจมระหว่างมังกรสองแคว้น คล้ายมีสายฟ้าฟาดป่าน ข้ากระพริบตาปริบๆ ตอนแรกเหมือนเป็นการปะทะฝีปากของข้ากับฉูเกาหราน ใยยามนี้กลายเป็นสงครามประสาทของสองผู้สูงศักดิ์ไปแทน

       "ไม่เป็นไร คุณชายเก้าเพิ่งฟื้นขึ้นมาคงสับสน" สุดท้ายข้าจึงต้องเป็นฝ่ายห้ามทัพข้าลุกยืนแล้วฉุดแขนคนผมทองให้ลุกตาม "ข้ากับเทียนฟงจะไปตรวจดูสินค้า หากท่านจะกลับกระโจมพักก็บอกสาวใช้ได้ พวกนางจะพาไปเอง อย่างไรท่านก็ยกกำไลหยกมันแพะให้ข้าแทนค่ารักษาและค่ากินอยู่ แม้เสี่ยงอันตรายข้าก็ต้องดูแลท่านอย่างดี"

      "ขอบคุณคุณชายหลิน" ฉูเกาหรานประสานมือ

      ข้าผงกศรีษะให้ แต่ก่อนออกจากกระโจม ก็ตัดสินใจหย่อนระเบิดทิ้งไว้อีกลูก


      "เผื่อจะช่วยให้ท่านจำอะไรได้มากขึ้น ข้าได้ข่าวมาว่าฮ่องเต้ชรากำลังประชวรหนัก รัชทายาทแคว้นจ้าวเตรียมจะปราบดาภิเษกแล้ว หากท่านไม่รีบจำอะไรให้ได้ ระวังกลับไปบ้านเกิดจะตกข่าวเอานะ"
     



      หลังวางกับดักอันใหญ่ ข้าก็แค่ยิ้มกริ่มกับแผนในใจตนเอง เดินออกจากกระโจมมาเรื่อยๆจนถึงส่วนกระโจมเก็บสินค้า พอหันไปมองด้านข้างก็พบคนเจ้าเล่ห์ที่ตามมาตอนไหนไม่รู้กำลังมองหน้าด้วยรอยยิ้มแปลก

       "ท่านมีอะไรก็ไปทำสิ ยืนมองหน้าข้าทำไม" ข้าเอ่ยแก้เกี้ยว

       "เสวียนเอ๋อร์เล่นลากจับชายแขนเสื้อข้าแน่นแบบนี้ แล้วจะให้ข้าหนีไปไหน หืม?"

        ข้าเหลือบตาลง พบว่ามือขวาของตนกำลังกุมชายแขนเสื้ออีกคนอยู่ก็รีบปล่อยอย่างแนบเนียน

        "...ปล่อยแล้ว" ข้าเหลือบดูนิ่งๆ เทียนฟงเลิกคิ้วแล้วปล่อยเสียงหัวเราะออกมาดังจนบ่าวไพร่หันมาดูอย่างสนใจ ที่จริงข้าคิดว่าทุกคนแอบคงลอบมองมาตั้งแต่ข้าลากคู่หมั้นออกจากกระโจมแล้ว

        ที่สำคัญข้าแอบเห็นนางรำที่จ้างมาแสดงหลายนางมองชินอ๋องอย่างเคลิ้มฝันด้วย! ทำไมชีวิตบุรุษเช่นข้าไม่มีบ้างกันนะ!


       "มีเรื่องอะไรน่าขันกัน เมื่อครู่ข้าแค่จะยั่วรัชทายาทจึงลากท่านออกมาเท่านั้น" ข้าบ่นพึมพำ ขมวดคิ้วมองชินอ๋องหนุ่มหัวเราะอย่างไม่สบอารมณ์แล้วเดินออกมาเกือบสุดนอกเขตที่พัก จนคนตัวโตเห็นว่าข้าอารมณ์เสีย จึงค่อยๆกลั้นหัวเราะแล้วก้าวตามมา

       "เมื่อก่อนตอนที่ข้าไม่รู้ตัวว่าชอบเจ้า เวลาคิดถึงเจ้า ข้าจะนึกถึงพยัคฆ์หนุ่มที่งดงามแต่ร้ายกาจ ทั้งยังมีจิตใจซับซ้อนทะเยอทะยาน" ดวงตาสีเทาทอประกายอ่อนแสง "แต่ต่อมาข้ากลับพบว่า ถึงจะชอบเอาผลประโยชน์มาเป็นที่ตั้ง ที่แท้เจ้าน่ะก็เพียงคนแข็งนอก อ่อนในเหมือนกับแมวดื้อๆตัวหนึ่ง..."

         ข้าหันหน้าออกไปยังทะเลทรายเบื้องนอก เหลือบมองอีกฝ่ายด้วยหางตาแล้วตัดบทเรียบๆ "พูดอะไรยืดยาว ไม่ทราบว่าท่านผันตัวจากเชื่อพระวงศ์ฝ่ายบู๊ไปเป็นกวีตั้งแต่เมื่อไหร่"

         "ก็ได้... ข้าจะได้เข้าเรื่องเสียที" ชินอ๋องยังคงยิ้มนิ่ง ก่อนจะเปลี่ยนมาสื่อสารด้วยปราณ 

         "ที่ข้าหมายถึงคือ เจ้าจงใจพูดแบบนั้นเพราะต้องการเตือนฉูเกาหรานใช่หรือไม่"

         ข้ายังคงนิ่ง ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ

         "เจ้ารู้ข่าวเมื่อสองวันก่อนว่ามีคำสั่งรัชทายาทแคว้นจ้าว ประกาศสังหารเชลยแคว้นเยว่ที่กักตัวไว้จนหมดค่าย ทั้งที่ตอนแรกจะใช้เป็นตัวประกันต่อรอง "เทียนฟงพลันมีสีหน้าราบเรียบ "แต่ในเมื่อเราตรวจสอบแล้วว่าฉูเกาหรานที่ไม่ได้สติอยู่ที่นี่เป็นตัวจริง เจ้าจึงรู้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้มีเงื่อนงำ"
          
         "เพิ่งทราบว่านอกจากฝึกเป็นกวีแล้ว ชินอ๋องยังทำตนเป็นนักสืบด้วย" ข้าเอ่ยเสียงเย็น

         "เปิ่นหวางเองก็พอมีเส้นสายอยู่บ้าง หากตามไม่ทันว่าที่หวางเฟยของตัวเองเลย เกรงว่าเจ้าจะอับอายที่มีว่าที่สามีโง่เขลา"

         "หึ...แล้วฝ่าบาทมาบอกกระหม่อมเช่นนี้ ต้องการอะไรจากพ่อค้าผู้มากเล่ห์อย่างกระหม่อมกันเล่า จะขายข่าวของกระหม่อมหรือฝ่าบาท?" ข้าแสร้งเอ่ยอย่างจีบปากจีบคอ ประสานมือไพล่หลัง เชิดหน้าขึ้น

         "ความคิดเสวียนเอ๋อร์น่าสนใจ แต่ทำแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไร ทั้งอาจทำให้ว่าที่หวางเฟยของเปิ่นหวางโกรธได้ เหมือนตอนนี้" ข้าลอบคิ้วกระตุก อีกคนจับแขนข้าหมุนมาเผชิญหน้า  "ไม่ต้องพูดทางการใส่เปิ่นหวางแล้ว ที่เปิ่นหวางบอกเพราะเจ้าจะได้รู้ว่าเปิ่นหวางมองเจ้าอยู่ เจ้าเเมวดุของเปิ่นหวางจะได้ไม่ไปยุ่งกับคนผู้นั้นมากนัก เปิ่นหวางเคยได้ยินว่า ความใจอ่อนเป็นต้นกำเนิดของความรัก"

        "หรือท่านกลัวว่าข้าจะร่วมมือกับเขาก่อกบฏในแคว้นเยว่แล้วกระทบมาถึงท่าน?" ข้าปัดมือที่จับตัวออก ไม่พูดทางการแล้วแต่หางเสียงยังสะบัดโดยไม่รู้ตัว

         ใบหน้าหล่อเหลาเเย้มยิ้มอ่อนหวาน มือปลาหมึกย้ายมาแตะลงที่เอวข้าอย่างเนิบนาบก่อนจะดึงตัวเข้าประชิด โอบไว้หลวมๆ "เรื่องนั้นเปิ่นหวางไม่เคยใส่ใจ เจ้าอยากทำอะไรก็เรื่องของเจ้า เพียงแต่เปิ่นหวางไม่ชอบให้ตนเองมีคู่เเข่งเยอะนัก"
 
        "ข้ายอมรับว่าข้าเตือนฉูเกาหราน แต่นั่นอยู่ในการคาดการถึงเป้าหมายที่ใหญ่กว่า ไม่ใช่เพราะใจอ่อนกับเขา" ข้าเอียงหน้ามองผ่านไหล่อีกคนไป พึมพำอุบอิบ "คนที่ข้าใจอ่อนด้วย...มีไม่เยอะหรอกพะย่ะค่ะ"

        คำพูดนั้นทำเอาคนฟังยิ้มกว้าง ศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมสีเดียวกับทะเลทรายก้มลงแนบชิดกับศีรษะข้าก่อนน้ำเสียงพร่าจะเอ่ยขึ้นข้างหูชวนให้ขนลุก

       "จนกว่าเจ้าจะยอมรับความรู้สึกเปิ่นหวางทั้งหมด ใครที่เข้ามาในชีวิตเจ้า มีทางใดตัดไฟแต่ต้นลมได้เปิ่นหวางก็จะทำ แม้หากเจ้าคิดยื่นดอกซิ่งแดงออกนอกกำเเพงแล้ว(สำนวน ดอกซิ่งแดงยื่นไปนอกกำแพง หมายถึง การนอกใจ)  เปิ่นหวางก็จะไม่ตัดกิ่งเจ้า แต่จะขยับรั้วออกไปแทน"

         ข้าอึ้ง มองคนจิตใจพิลึกเกินเยียวยาตรงหน้าขึ้นๆลงๆแล้วหันเดินหนี ทีแรกว่าจะรักษามาดเดินไปช้าๆ แต่เสียงที่ลอยตามมาทำให้ข้ารีบสับขาเร็วขึ้น

        "ทาสแมวเช่นเปิ่นหวางตามใจถึงเพียงนี้ เจ้าจะรีบหนีไปไหนเล่าแมวน้อย!"


         แมวบ้านท่านสิ!
        

      

       

     

        


     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 682 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,163 ความคิดเห็น

  1. #2139 first_m16 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 15:04
    ตามใจเมียสุดๆ
    #2,139
    0
  2. #2052 Angzaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 06:38

    น่ารัก
    #2,052
    0
  3. #2009 nicharipaen04 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:21
    น่ารักเกินนนน
    #2,009
    0
  4. #1893 kumaaye (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 20:46
    ใจชั้นนนนนนน
    #1,893
    0
  5. #1879 Omma1991 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 19:44
    น่ารักกกกกก
    #1,879
    0
  6. #1844 UkeOtakuSama (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 18:17
    น่ารักจริงวุ้ย
    #1,844
    0
  7. #1829 Red_Bunny (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 21:22
    โง้ยยยยย น้องแมวน้อยยยยย ><~~
    #1,829
    0
  8. #1788 Iovely39 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:48
    พบทาสแมวหนึ่งอัตรา
    #1,788
    0
  9. #1730 Midories (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 00:58

    แง้ลูกแมวน้อย โดนพี่เค้าเต๊าะจนไปไม่เป็นเลย
    #1,730
    0
  10. #1702 trp1021 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 04:36

    เป็นพยัคอยู่ดีๆก็กลายเป็นแมวน้อยเฉย 55555

    #1,702
    0
  11. #1667 khao-chae (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:29
    หวายยยยย ยัยแมวไม่รอดแร้ว!
    #1,667
    0
  12. #1652 _Daonuea_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 14:01
    ฮือออออ น่ารักกก
    #1,652
    0
  13. #1555 ชามัส (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 12:32
    หมาป่าจะตะปบแมวน้อยแล้วว
    #1,555
    0
  14. #1538 คิเซริ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:56
    น่าร๊ากกกกก
    ><
    #1,538
    0
  15. #1467 fanggg- (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 10:02
    เค้าเหมาะกันมากเลย
    #1,467
    0
  16. #1402 artiannie (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 20:22
    แล้วอย่างนี้จะรอดมือเทียนเทียนได้เหรอ??ยากนะน้องแมว
    #1,402
    0
  17. #1326 angle-wing (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 10:59
    ทาสแมววว555
    #1,326
    0
  18. #1317 [:Wynn:] (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 17:17
    ทาสแมวขนานแท้อยู่นี่แล้ว ใครยังไม่เคยเห็น เร่มาดูชินอ๋องนี่แร้ววววว
    #1,317
    0
  19. #1315 แกรบค่ะเตง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 18:42
    เตรียมมีสามีเป็นหวางเย่เลยลูก!!!!!
    #1,315
    0
  20. #1311 tan~tan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 21:00
    ทาสแมวววววว
    #1,311
    0
  21. #1277 ang_9potion (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 01:06
    ชอบการยื่นรั้วออก 5555
    #1,277
    0
  22. #1265 Petitcat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 17:07
    น่ารักไปอีกกก
    #1,265
    0
  23. #1198 Think_out (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 00:53
    โอ๊ยเขินคู่นี้เขาจริงๆค่ะ แงงงง
    #1,198
    0
  24. #1197 Ahe215 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 14:10
    ชอบทาสแมวอะเขาเขิล
    #1,197
    0
  25. #1195 Luciano_aummy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 00:00
    อ่านไปเขินไปค่ะ;___________;
    #1,195
    0