ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 1 : เริ่มใหม่เป็นตัวเองอีกครั้ง คือชะตาของสนมผู้ถูกใส่ร้าย (แก้ชื่อตอน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,222 ครั้ง
    8 ม.ค. 60

       
      

 


             


        นับตั้งแต่ฮ่องเต้ชิงหยวนต้าเหอผู้เกรียงไกรทรงแต่งตั้งฮองเฮาคู่บัลลังค์เป็นบุรุษผู้พรั่งพร้อม  'แคว้นเยว่' ดินแดนภาคกลางอันอุดมแห่งนี้ ก็กลายเป็นดินแดนในฝันที่การเสกสมรสในเพศเดียวกันมิใช่เรื่องผิดแปลกอีกต่อไป แม้แต่ในวังหลวง การรับเอาบุตรชายที่ไม่ใช่ว่าที่ผู้นำตระกูลต่างๆมาเป็นสนมหรือชายาเพื่อคานอำนาจมีให้เห็นอยู่มากมายในประวัติศาสตร์ 

       จนถึงบัดนี้ ในรัชสมัยสมัยของ 'ฮ่องเต้ชิงหยวนต้าเทียน' เจ้าแผ่นดินคนปัจจุบัน หากให้ใครสักคนลองเอ่ยนาม 'บุรุษวังหลัง' ที่งดงามและทรงอำนาจมากที่สุด ไม่แคล้วคงต้องตอบเป็นเสียงเดียวกัน...
      
        ย่อมเป็นบุรุษผู้นั้น... พระสนมเอกฝ่ายชาย 'ชิงหยวนหลี่เสวียน' หรือนามเดิม คุณชายรอง 'หลินหลี่เสวียน'

       เรื่องราวของพระองค์มีมากมายนัก บางเรื่องอัศจรรย์เกินเชื่อ บางเรื่องก็ดำมืดเกินกล่าว ตำนานก็เป็นเช่นนี้ ปากต่อปาก เลื่องลือหลั่งไหลไม่ต่างจากสายน้ำหลากเมื่อปลายเหมันต์...

      'หลินหลี่เสวียน' บุรุษผู้นั้น...คือทายาทอันดับสอง คุณชายอัจฉริยะไร้ที่ติ บุรุษผู้งงามราวเทพสวรรค์อันเป็นความหวังอีกดวงหนึ่งของตระกูลวาณิชที่ร่ำรวยและรุ่งเรื่องที่สุดตระกูลหนึ่งในสามแว่นแคว้น...

      บุรุษผู้นั้น...ได้รับการยกย่องจากท่านมหาบัณทิตว่า 'เป็นบุรุษที่มีรูปลักษณ์และสติปัญญาเจิดจ้าจนแม้เอาอัญมณีล้ำค่าทั้งท้องพระคลังมาเทียบก็ด้อยราคา'

      บุรุษผู้นั้น...เป็นหนึ่งในกลุ่มคนเพียงไม่กี่คนที่มีสิทธิได้เข้าร่วมประชุมข้อราชการในท้องพระโรงกับองค์ฮ่องเต้ และเป็นเพียงคนเดียวจากทั้งหมดไม่ได้มาจากตระกูลขุนนาง....

      ว่ากันว่า พระองค์ยังกินตำแหน่งลับๆเป็นถึงพระมารดาบุญธรรมให้องค์รัชทายาทผู้สิ้นมารดา หรือจะพูดให้ชัด พระสนมเอกฝ่ายชายสกุลหลิน คือว่าที่ พระพันปีในรัชสมัยถัดไป แม้แต่ขุนนางขั้นหนึ่งยังต้องถวายพระพรทรงพระเจริญเทียบเท่าฮ่องเต้

       ถึงบุรุษผู้นั้นมิได้อยู่เคียงข้างพระสวามีดั่งคนรัก แต่สี่ปีในวังหลวง บุรุษผู้นั้นก็ทุ่มเทความรู้และอุทิศชีวิตของตนเพื่อแผ่นดินของพระสวามีด้วยความภักดี
      
       แล้วเหตุใดในวันเกิดปีที่ยี่สิบ... บุรุษผู้นั้นกลับถูกใส่ร้ายว่าเป็นกบฏต่อราชบัลลังค์ ถูกถอดยศ และถูกพระราชทานยาพิษต่อหน้าพระสวามีทั้งที่ไม่มีความผิด!

       เพียงลมหายใจสุดท้ายปลิดปลิว เสียงจอกทองคำพระราชทานร่วงหล่น...
    
       หลินหลี่เสวียน อดีตพระสนมเอกผู้นั้นก็พบว่า เขาตื่นขึ้นมาในร่างตัวเองตอนอายุสิบสี่!

       เมื่อได้รับโอกาสครั้งที่สองจากสวรรค์ เขาจะไม่ยอมกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีก คนที่อยู่เบื้องหลังอนาคตเลวร้ายนั่นเป็นใคร เขาจะขอแก้แค้นให้สมใจ หลินหลี่เสวียนสาบานกับตนเองว่า จะไม่มีทางเข้าวังเป็นพระสนมอีกเด็ดขาด!
 
        จะว่าไปแล้ว มีคำกล่าวหนึ่งของบุรุษผู้นั้น ที่เป็นที่กล่าวขานกันในหมู่ข้าหลวง คำพูดของพระองค์ในวันที่ทรงสามารถกระชากผู้อื่นลงจากจุดสูงสุด

       "พวกเจ้าคุกเข่าพร่ำกรอกหูข้าว่าทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆปี เหอะ หมื่นปีอะไรกัน แค่สี่ปีในวัง พระสวามีหูเบาผู้นั้นยังพระราชทานความตายแก่ข้าได้ลงคอเลย!"

 
        โอ้.  ข้าลืมเขียนเกริ่นนำไป เรื่องราวทั้งหมดในบันทึกนี้ เป็นเรื่องราวเบื้องหลัง...ของข้าเอง






.........................................................................







        "พระสนมเอกฝ่ายชายชิงหยวนหลี่เสวียน พระองค์ถูกจับข้อหาคิดกบฏต่อราชบัลลังค์ มีการตรวจพบอาวุธถูกซ่อนอยู่ใต้พระตำหนักกว่าพันชิ้น ทั้งยังพบยาพิษเจือปนในขนมขององค์ฮ่องเต้ที่มาจากครัวของพระองค์ ฝ่าบาทมีคำสั่งให้ถอดยศกลับเป็นสามัญชน และจะมีการพระราชทานยาพิษแกพระองค์ในบ่ายวันนี้ จบราชโองการ!!" 

        "ข้าไม่ได้ทำ พวกเจ้าปล่อยข้านะ!"


        "เสวียนเอ๋อร์ข้าผิดหวังในตัวเจ้านัก ทั้งที่ข้าไว้ใจเจ้ากว่าใคร แต่เจ้ากลับหมายชิงบัลลังค์ข้า..."


        "ฝ่าบาท!! กระหม่อมไม่ได้ทำนะพะย่ะค่ะ!!!"


        "อย่าพูดอีกเลยเด็กน้อย .... เจ้ารู้ไหม ข้ามิเคยคิดว่าจะต้องมอบของขวัญวันเกิดอายุยี่สิบให้เจ้าเช่นนี้เลย "

        
         "พระองค์ไม่เชื่อกระหม่อม....."

         
         "ดื่มยาเถิด ลาก่อนสนมข้า..."


         "ฝ่าบาท!!!!!!!!!!"


         ข้ากรีดร้องอย่างสุดเสียงอย่างสิ้นหวังเมื่อเห็นท่าทางพระสวามี นิ่งอยู่อึดใจ ก่อนมือสั่นเทาที่แห้งแตกจะรับจอกทองคำจากมหาขันที ข้าแค่นยิ้มยกขณะยกมันขึ้นจรดริมฝีปาก 

        รู้สึกถึงความแสบร้อนเกินบรรยายของยาสีดำที่ไหลผ่านลำคอและความเจ็บปวดที่แผ่กระจายไปทั่วร่าง ร่างที่คุกเข่าซวนเซล้มลงนอนบนพื้นตำหนักเย็นเยียบ 

       ในวาระสุดท้ายข้าเงยขึ้นมองร่างสูงใหญ่ในชุดมังกรทองผ่านม่านน้ำตา ขณะที่ข้ากำลังปลดปลงกับชะตากรรมนั้น ร่างของสนมอีกนางก้าวออกจากหลังม่านโอบกอดร่างฝ่าบาทอย่างปลอบประโลมราวกับเย้ยหยัน

 
       ดวงตาหม่นหมองเบิกโพล่ง เป็นนางนั่นเอง! 

       ข้าจดจำใบหน้าสตรีนางนั้นได้ขึ้นใจ...

     





        "นายน้อย!!! ตื่นเถิดขอรับ นายน้อย... สวรรค์ได้โปรดเมตตา! นายน้อยหลินหลี่เสวียนกลับมาเถิดขอรับ!!"


        เฮือก!


        เสียงเรียกชื่อพร้อมกับแรงเขย่า ข้าลืมตาขึ้นภาพที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นเพดานห้องคุ้นตาเมื่อนานมาแล้ว ข้าลุกขึ้นนั่งขมวดคิ้วรีบสำรวมท่าทางให้สงบ


        ข้าอยากเชื่อว่าบางที ข้าอาจแค่ฝันไป....


       "นะ..นายน้อยฟื้นแล้ว นายน้อย! โฮ" เสียงสั่นเครือของชายชราที่นั่งร้องห่มร้องไห้ข้างเตียงทำให้ต้องหันไปมอง

  
       "เจ้า...พ่อบ้านเฉิน!?" ข้าอุทาน เบิกตาจ้องมองชายชราเคราสีดอกเลาราวกับตัวโง่งม นี่ยอมเป็นพ่อบ้านเฉินคนสนิทที่ช่วยชีวิตข้าตอนที่จะถูกลอบสังหารจนตัวตายแทนเมื่อตอนข้าอายุสิบแปดเป็นแน่


       หมายความว่าอย่างไร หรือข้าตายแล้วจริงๆ แล้วมาพบเขาที่แดนคนตาย


       "ข้าเองขอรับนายน้อย ฮึก.. ตั้งแต่นายน้อยเกิดล้มป่วย นายท่านพยายามหาแพทย์มารักษาแต่ก็ไม่ดีขึ้นเลย เมื่อครู่ท่านหยุดหายใจข้าน้อยนึกว่าจะต้องเสียท่านไปแล้ว โฮ" ชายชราที่ยังมีเค้าโครงความสง่างามในวัยหนุ่มปล่อยโฮอีกรอบจนข้าที่ยังสับสนอดจะเอื้อมมือไปตบไหล่ไม่ได้


       แต่ข้า...เอื้อมไม่ถึง เดี๋ยวก่อน! ทำไมแขนข้าสั้นแถมยังบางเล็กขนาดนี้!?


       ข้าพยายามตั้งสติก้มลงสำรวจมือตัวเอง และร่างกายทั้งหมด ตัวข้าตอนนี้เล็กลงกว่าเดิมมาก ชุดที่สวมใส่มิใช่ชุดผ้าไหมเดินดิ้นทองปักลายหงส์หรูหราอย่างเคย แต่กลับเป็นชุดผ้าไหมขาวที่นับว่าชั้นดีตัวหนึ่ง...


        ซึ่งเป็นชุดเก่งของข้าตอนอายุสิบสี่!


        "พะ..พ่อบ้านเฉิน วะ...วันนี้วันที่เท่าไหร่ แล้วข้าอะ..อายุเท่าไหร่" ข้าพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ขณะหันคอแข็งๆไปหาชายชรา พ่อบ้านเฉินเงยหน้ามองข้าอย่างงุนงง 


        "วันนี้วันที่สิบแปดเดือนสาม ปะ...ปีรัชสมัยฮ่องเต้ชิงหยวนต้าเทียนปีที่ 10 เอ่อ..นายน้อยอายุสิบสี่ขอรับ" พ่อบ้านเบิกตาโพล่ง "โถ่! นายน้อยของข้า" พ่อบ้านเฉินโถมตัวเข้ากอดข้าร้องห่มร้องไห้หนักกว่าเดิม แถมยังพร่ำเพ้อว่าข้าป่วยนานจนลืมวันลืมคืนไปหมดแล้ว


        "ขะ..ข้าไม่เป็นไรแล้ว พ่อบ้านเฉิน..." ส่วนข้าก็ได้แต่ลูบหลังอีกฝ่าย ขณะที่สมองแล่นริ้วประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำตอกย้ำ...


      
        ข้าไม่ใช่พระสนมเอกผู้นั้นอีกแล้ว....





       



         ครึ่งเดือนแล้วที่ข้าฟื้นจากอาการป่วย และพบว่าข้ากลับมาอายุสิบสี่ ข้าในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวเอนตัวพิงเสาเรือนริมทางเดิน ขณะที่ทอดสายตาออกไปยังลานที่ท่วมไปด้วยหิมะ ฤดูเหมันต์เริ่มขึ้นแล้ว...

         "นายน้อย ขนมขอรับ" ชายหนุ่มที่โตกว่าข้าไม่กี่ปีในชุดสีดำรัดกุมเดินเข้ามา ดวงตาสีเทาที่โผล่พ้นจากผ้าปิดหน้ามองข้าอย่างเคารพ ข้าพยักหน้าเป็นเชิงให้เขาวางมันลงที่โต๊ะเล็กๆ สายตาละจากตำราพิชัยสงครามเล่มหนาในมือมองร่างสูงตรงหน้า

         'จินหรง' เป็นองครักษ์เงาประจำตัวของข้ามานาน บรรพชนตระกูลหลินเคยมีบุญคุณกับอดีตหัวกลุ่มหมู่บ้านมือสังหาร ดังนั้นนับตั้งแต่รุ่นปู่ทวดข้าเป็นต้นมา ทายาทของตระกูลจะได้รับองครักษ์ซึ่งเป็นนักฆ่าติดตามด้วยหนึ่งคนเสมอตั้งแต่ลืมตาดูโลก เสมือนเป็นเงาของกันและกัน

          ในชีวิตก่อน ยามที่ข้าได้ขึ้นเป็นพระสนมเอก เบื้องหลังของข้าก็มีมืออาบเลือดของจินหรงคอยปกป้องเสมอ กระทั่งวันที่ข้าถูกสั่งประหาร จินหรงยังพยายามฝ่ากองราชองครักษ์นับร้อยมาช่วยข้า แต่ทั้งเขาและข้า...ก็ไม่มีใครรอด


          "จินหรง ขอบใจนะ..." ข้ามองชายหนุ่มที่ดูเด็กกว่าในความทรงจำ ใบหน้าใต้ผ้าปิดหน้าดูแปลกใจไม่น้อย แต่อีกฝ่ายก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ


         "ไม่เป็นไรขอรับ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น" เขาคิดว่าข้าหมายถึงขนมสินะ ข้าอมยิ้ม แล้วลุกขึ้นดึงแขนชายหนุ่ม จินหรงสะดุ้งแต่ก็ยอมให้ข้าลากเดินไปแต่โดยดี


         "ข้าจะไปข้างนอกสักหน่อย เจ้าไปกับข้านะ"


         "ขอรับ...เอ่อ นายน้อยไม่ใส่หน้ากากหรือขอรับ" ข้าชะงักฝีเท้า ยิ้มบางๆ


         "นั่นสินะ..." ข้าล้วงมือไปในอกเสื้อ หยิบหน้ากากเหล็กสีเงินลายพยัคฆ์เหยียบเมฆแบบปิดครึ่งหน้าซึ่งถูกสั่งทำสองวันหลังจากที่ข้าฟื้นขึ้นสวมใส่


     
    ถ้าไม่มีใบหน้านี้ ข้าก็อาจจะไม่ต้องเป็นพระสนมก็ได้...


         แต่ข้า...ไม่มีวันลืมคนที่มันทำกับข้าไว้เป็นแน่!!!













...........................................
บทนำมาแล้ว ใครที่รอคงเพราะ...เป็นคุณ เดี๋ยวจะรีบไปลงให้นะครับ ส่วนเรื่องนี้เห็นคอมเม้นต์มาแล้ว เลยเอามาลงก่อน ไม่รู้จะถูกใจทุกคนมั้ยนะ 5555







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.222K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,166 ความคิดเห็น

  1. #2142 แรมโรย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 23:44
    ห้องเต้หูเบาแว่นแคว้นคงได้ล่มจมเป็นแน่!!! เอาเลยลูก หาฮ่องเต้คนใหม่แล้วกำจัดทั้งเจ้าลูกเต่าโง่งมนั่นกับนางคนนั้นให้สิ้นซาก!
    #2,142
    0
  2. #2124 first_m16 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 12:44
    หูเบาอาจจะมีส่วนแต่น่าจะตั้งใจกำจัดอยู่แล้ว
    #2,124
    0
  3. #2074 Nadia. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 18:48
    ฮ่องเต้หูเบา!!! นังแพศยาคนนั้นเป็นไผ!!!
    #2,074
    0
  4. #2073 Nadia. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 18:48
    ฮือออออดีงามมมมมม กรี๊ดดดดดดดดดด โอยยยยร้องไห้ๆๆๆๆ
    #2,073
    0
  5. #1990 nicharipaen04 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 17:43
    ดีงามมมม
    #1,990
    0
  6. #1961 tunty0505 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 17:30
    บรรยายดีจังค่ะ ชอบบรรยายแบบนี้~ สนุกๆ
    #1,961
    0
  7. #1941 PPSnook (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 11:47
    น่าสนุกมาก
    #1,941
    0
  8. #1939 Friday (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 06:00

    อยู่กับจินหลงนี่แหละลูกดีแล้ว/ก้าวขาลงเรือ

    #1,939
    0
  9. #1886 Pissuda627 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 11:15
    พึ่งมาอ่านค่ะ เนื้อหาน่าสนใจมากเลย
    #1,886
    0
  10. #1872 Omma1991 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:29
    จัดไปปปปป!!
    #1,872
    0
  11. #1861 รุ่งอรุณที่ไร้แสง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 16:51
    พระเอกไม่เอาอิเต้นะ
    พรีสสสส
    #1,861
    0
  12. #1760 PaulaPum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 11:50
    น่าสนุกมากค่ะ
    #1,760
    0
  13. #1734 chocolato.p (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:35

    แล้วพระเอจะใช่ฮ่องเต้มั้ยหนอแบบนี้

    #1,734
    0
  14. #1722 siranya55069 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 01:49
    กลัยมาย้อนอ่านอีกครั้ง ลืมหมดแย้วววว
    #1,722
    0
  15. #1689 9494 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 01:42
    ทำไมเพิ่งมาเจออออออ สนุกมากค่ะ
    #1,689
    0
  16. #1679 trp1021 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:47

    ฝ่าบาทต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแน่ๆอะ อะไรจะเชื่อง่ายปานนั้น สั่งขังหรือกักบริเวณก็ไม่มี แถมเตรียมยาพิษให้เรียบร้อย พูดปุ้บประทานยาเลย ช่างง่ายดายจริงๆ

    #1,679
    0
  17. #1654 GALAXY♪ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 21:19

    ฮือ;-; พึ่งเริ่มอ่านติดตามค่ะ

    #1,654
    0
  18. #1645 _Daonuea_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 09:09
    ตามมมมมมมม
    #1,645
    0
  19. #1619 ilovejaebum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 11:31
    ลงเรือจินหรงแล้ววววววว
    #1,619
    0
  20. #1590 อิป้าใจคอไม่ดีเลยลูก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 01:56
    สนุกดีค่ะ
    #1,590
    0
  21. #1570 TamanegiJa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 10:06
    บัลลังก์*
    #1,570
    0
  22. #1554 ROS195 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 21:45
    ใครเป็นพระเอกหนอ
    #1,554
    0
  23. #1519 คิเซริ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 10:34
    อิฮ่องเต้เอ้ยยยยยย
    ทำไมโดนหลอกง่ายอย่างน้านนนนนน
    #1,519
    0
  24. #1508 ammykjd (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 21:45
    ไม่มีความเชื่อใจกันเลยหรอ
    #1,508
    0
  25. #1479 ploybrf2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 15:41
    หนูว่าพี่หนูมันต้องชอบแน่ๆมันชอบแนวนี้
    #1,479
    0