บุปผาซ่อนเล็บ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,850 Views

  • 11 Comments

  • 184 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    932

    Overall
    2,850

ตอนที่ 7 : เรื่องในจวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

             ณ จวนสกุลหานฮูหยินและอนุต่างเฝ้ารอการกลับมาของประมุขจวน และวันครบรอบสิบห้าหนาวของ หงเหยาคุณชายใหญ่ของจวนสกุลหาน

           หมิงฮวาที่ได้เพียงเฝ้ามองสภาพความเปลี่ยนแปลงจากภายในโรงม้าขนาดใหญ่ที่ขังนาง พลางอดตื่นเต้นมิได้ กาลเวลาผ่านไปเป็นร้อยปีจวนสกุลหานแตกต่างไปจากเดิมมากนัก แต่มีหนึ่งสิ่งที่เหมือนเดิมลูกหลานของหานจื้อหงยังคงไม่ย้ายไปอยู่เมืองหลวงด้วยเหตุผลที่ว่าเมืองหลวงนั้นวุ่นวายเกินไปสำหรับเขา

      หมิงฮวาพลันบิดตัวอย่างขี้เกียจนั่งมองสตรีสวมชุดชมพูอ่อน สัดส่วนเว้าโค้งเห็นเด่นชัด กำลังนั่งอยู่กลางศาลาขนาดเล็ก หากให้บอก นางก็นับว่าสตรีผู้นี้งดงามอยู่มิใช่น้อย แต่นางเคยเห็นสตรีที่งดงามมามากล้วนคุ้นชินกับความงามที่ดาดเดื่อน

            ระหว่างที่นางลอบสังเกต ก็พบดรุณีน้อยที่สวมใส่ชุดขาวบริสุทธิ์ เดินตรงมาแล้วยกยิ้มขึ้นอย่างเย็นชาพลางมองสำรวจสระดอกบัวที่อยู่ไม่ไกล

          “ท่านน้า ดอกบัวอีกไม่นานคงโรยรา”ดรุณีน้อยเอ่ยวาจาคมคายออกมาก่อนที่จะกล่าวอีกว่า “ข้าที่พบเห็นดอกบัวเหี่ยวเฉามามากจึงเวทนาไม่น้อย”แล้วส่ายหัวไปมา

           ดอกบัวที่ไม่นานก็เหี่ยวเฉารึ คงไม่ต่างอะไรกับสตรีที่ไร้ค่า หมิงฮวาที่ลอบสังเกตพลันคิดว่าดรุณีน้อยผู้นี้คงหาใช่ธรรมดาจึงได้ต่อว่าสตรีที่มีอายุมากอย่างหาญกล้า

          “คุณหนูมีจิตใจที่ประเสริฐแม้ดอกบัวที่เหี่ยวเฉายังให้ความเมตตา”สตรีโฉมงามในชุดสีชมพูพลันยิ้มอย่างอ่อนโยน ทำให้นางนึกถึงเด็กน้อยขึ้นมาทันที

         “หึ ข้าล้วนมีจิตใจเมตตาต่อสรรพสัตว์”

          นางไม่ถือว่าเด็กคนนี้ร้ายกาจแต่อย่างใด เรื่องเช่นนี้นางเองก็ทำอยู่บ่อยๆในจวนของท่านพ่อ ที่มีอนุหลังจวนเกินสี่อนุเสียอีก

           “ท่านแม่ป่วยเห็นทีท่านพ่อคงไปดูแล”ดุรณีน้อยยกยิ้มเหยียดแก่สตรีตรงหน้า

           “ข้าคงต้องต้องต้มน้ำแกงไปฝากพี่หญิง”

           “ร่างกายท่านน้าไม่ค่อย แข็งแรงเพียงไปเยี่ยมเยือนท่านแม่เป็นพอ”

           “ขอบคุณหนูใหญ่”สตรีโฉมงามกล่าวด้วยแววตาละห้อย

             เมื่อเห็นปฏิกิริยาฝ่ายตรงข้ามคุณหนูใหญ่ ไม่กล่าวอันใดเพียงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งสตรีโฉมงามนั่งภายในศาลาเพียงลำพังดั่งเดิม

           นางที่ผ่านเรื่องราวพวกนี้มาอย่างโชกโชนล้วนเห็นใจผู้ใดไม่ ผู้อ่อนแอย่อมเหมือนปลาที่ว่ายทวนน้ำหากไม่แข็งแรงพอก็ตายเพียงเท่านั้น

           เวลาผันผ่านไปเร็วเสมอหานเห่อลุ่ยประมุขจวนของบ้านได้มาถึงในยามซวี ก็ล่วงเย็นไปแล้ว ครั้งนี้เขาได้เดินทางมาพร้อมบุตรชายหานหรงเหยา หลังจากประจำชายแดนมาร่วมเดือน

        “ท่านพี่ เชิญพักก่อนเจ้าค่ะ”ฮูหยินใหญ่ หานลู่เหมยประคองชายหนุ่มที่ดูราวมีอายุตรงหน้า แล้วพลางกล่าวว่า “ เมิ่งลู่ป่วยหนักเลยไม่ได้มาต้อนรับ”

         “อือ แล้วหลินเฟยล่ะ อยู่ที่ใด”

         หานลู่เหมยเมื่อได้ยิน สามีเรียกอนุที่ต่ำกว่าตน สีหน้าพลันเปลี่ยนด้วยความริษยาก่อนที่จะแย้มยิ้ม

         “อนุหลินเฟย สุขภาพนับวันยิ่งแย่ลง ข้าเป็นห่วงนางนัก”นางรีบเปลี่ยนเรื่องโดยเร็วแต่ก็ยังแสดงถึงความเมตตา

          เขาเมื่อเห็นฮูหยินเอกทำหน้าไม่พอใจเพียงพริบตาเขาจึงเปลี่ยนเรื่อง“อีกไม่กี่วัน ก็ครบรอบของหรงเหยา ข้าอยากให้เขาเลือกสตรีที่เป็นฮูหยินเอกด้วยตัวเอง”

         “เอ๋อร์หรง เป็นบุรุษเต็มตัวข้าอยากให้แต่งกับคุณหนูเหมย สกุลหยางท่านเห็นสมควรกว่าหรือไม่”ลู่เหมยไม่เห็นด้วยที่สามีตนจะให้บุตรชายหาฮูหยินเอกเองพลางกล่าวขัดด้วยท่าทางสุภาพ

        “ข้าเอ่ยเช่นไรย่อมเป็นเช่นนั้น” เขาที่แต่งงาน ทางกลางเมืองไม่มีสิทธิแต่งคนรักเข้ามาเป็นฮูหยินเอก จึงอยากให้ลูกชายเป็นฝ่ายเลือกด้วยตนเอง

          ฮูหยินใหญ่เมื่อได้ยินดังนั้น พลันเงียบลง “ท่านพี่วันนี้จะพักที่เรือนใด”

          “ข้าจะไปหาหลินเฟย”เขาที่นึกขึ้นได้ ครั้นเบื่อและรำคาญความเจ้ากี้เจ้าการของฮูหยินเอกพลันลุกขึ้นโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

        “เจ้าค่ะ”หานลู่เหมยตอบรับด้วยเสียงค่อย ก่อนที่จะเห็นเพียงแผ่นหลังสามี

       นางที่แต่งเข้าจวนสกุล หานมาหลายปี มีบุตรชายให้เขา แต่ก็ยังไม่ได้รับความโปรดปรานแต่กลับเป็นนางหมูโสโครกนั้น

          “ฮูหยินเจ้าค่ะ”บ่าวตัวน้อยเมื่อเห็นทีท่าไม่ดีของนายตนพลันรีบเข้ามาประคอง

         “ข้าแต่งนังหลินเฟยเพื่อชิงความโปรดปรานจากฮูหยินรอง มันกลับทำเรื่องไม่ไว้หน้าข้าถึงเพียงนี้เห็นดีข้าคงเลี้ยงไว้มิได้”หานลู่เหมยผลักสาวใช้ออกไปแล้วก่ำมือแน่นด้วยความเคียดแค้น

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เอ๋อร์ 儿 เป็นคำนาม แปลว่า ลูก 
ลูกชาย คือ 儿子 เอ๋อร์จื่อ
ลูกสาว คือ 女儿 นวี่เอ๋อร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:53
    เอ๋อร์หรง?? น่าจะเป็นหรงเอ๋อร์มากกว่าหรือเปล่าคะ? เพราะถ้าพ่อแม่ที่เรียกลูกลงท้ายด้วยเอ๋อร์ ที่ไม่ใช่ชื่อแปลได้ว่าเอ็นดู เช่นฮวาเอ๋อร์

    ซือเอ๋อร์ หรือแม้แต่หรงเอ๋อร์ (แนะนำค่ะ)
    #5
    3
    • #5-1 Pimimi20 (@Pimimi20) (จากตอนที่ 7)
      20 เมษายน 2562 / 15:49
      ไรท์คิดว่า เอ๋อร์หรงใช้กับผู้ชาย ถ้าผิดพลาดเดี๋ยวจะแก้ไขค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #5-1
    • #5-3 Pimimi20 (@Pimimi20) (จากตอนที่ 7)
      21 เมษายน 2562 / 22:41
      ขอบคุณค่ะ
      #5-3