บุปผาซ่อนเล็บ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,928 Views

  • 23 Comments

  • 308 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,834

    Overall
    5,928

ตอนที่ 2 : บทนำ2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    15 เม.ย. 62

      นางที่เริ่มกลายร่างเป็นเสือเต็มตัว มองสำรวจตัวเองอย่างเชื่องช้า จึงพบบัดนี้ตัวเองเป็นเสือสีขาวที่มีลายพลางสีดำอยู่บริเวณอุ้งเท้า นางอยากพบเห็นร่างตนชัดๆจึงค่อยๆก้าวไปยังลำธารขนาดใหญ่ พลางส่องรูปร่างตนเองในเงาสะท้อนของน้ำ  ปรากฏเป็นรูปร่างเสือตัวใหญ่ขนดกสีขาวแววตาสีดำสนิทดูหน้าเกรงขาม

       ในระหว่างที่นางส่องภาพมองดูตนเองอยู่เงาสะท้อน ก็พบหนูขนาดเล็กวิ่งตรงเข้ามา นางที่กลัวหนูเป็นทุนเดิมจึง เอ่ยปากหวังจะกรี๊ดอย่างลืมตัว แต่กลับเกิดเสียงคำรามดังทั่วป่า

        ชาวบ้านที่อยู่ในบริเวณป่าพลันแตกตื่น บ้างพลันหยิบอาวุธเมื่อได้ยินเสียงร้องของเสือ ไม่นานก็มีชาวบ้านกลุ่มใหญ่ เข้ามาในป่าเพื่อกำจัดเสือที่ส่งเสียงคำรามดังลั่นทั่วป่า

       “ข้าว่าต้องมีเสืออยู่แถวนี้ ดูรอยเท้ามันสิ”ชายหัวล้านท่าทางภูมิฐานหันไปบอกเหล่าชายหนุ่มจำนวนมากมาย

        “ท่านผู้ใหญ่เรารีบกันเถอะก่อนที่จะมืดค่ำ”เหล่าชายด้านหลังมีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเขาเองก็กลัวอันตราย

         “ข้ารู้แล้ว เราน่าจะปีนขึ้นไปตรงต้นไม้ใหญ่”เมื่อผู้ใหญ่บ้านรับสั่งชายฉกรรจ์จำนวนมากต่างปีนต้นไม้เพื่อหลบซ่อนตนในเงามืด

            หมิงฮวาที่กำลังงงงวยกับตนเองอยู่นั้น จึงไม่ทันระวังว่ามีเหล่าผู้คนจำนวนมากหลบซ่อน

             ทางเหล่าชายฉกรรจ์เมื่อเห็นเสือขาวขนาดใหญ่รูปร่างสง่างาม จากที่คิดจะใช้ธนูเพื่อปิดชีพต่างเฝ้าดูมันด้วยความแปลกใจปนดีใจเพราะเสือขาวนั้นหาได้ยากยิ่ง การปรากฏตัวของมันนับเป็นเรื่องยินดีหากนำไปให้ท่านเจ้าเมืองก็นับเป็นเรื่องประเสริฐพวกเขาก็จะได้รับความดีความชอบกัน

           แม่เสือสาวมือใหม่ที่ยังไม่รู้เรื่อง ในหัวนางตอนนี้คิดเพียงแต่จะกินอะไรเพื่ออยู่ท้องขณะกำลังก้าวเดินช้าๆ ก็มีธนูดอกหนึ่งปักเขาที่ขาหลัง ภาพที่เคยปกติกับพล่ามัว ก่อนที่ร่างเสือของนางจะล้มลงไป

          เวลาเนิ่นนานนางตื่นขึ้นมาภายในกรงขนาดใหญ่ ขยับตัวไปมาก็พบผู้คนจำนวนมากมายล้วนเป็นชายเฝ้าอยู่รอบๆ นางที่สับสนกลับเรื่องที่เกิดขึ้น จึงคำรามออกมาเสียงดังหวังให้ชายแปลกหน้าปล่อยนางไป

         “ท่านเจ้าเมือง นี่เป็นของขวัญที่ประเสริฐนัก พวกข้าเดินทางมาไกลเพื่อนำมามอบแก่ท่านเจ้าเมือง”ชายหัวล้านไม่สนใจเสียงคำรามของเสือขาวกลับรีบกล่าวอย่างประจบสอพลอ

        “ไหนๆข้าดูสิ”ชายแก่รูปร่างอ้วนทวบเดินตรงมายังกรงก็พบเสือขาวขนาดใหญ่ก่อนที่จะหลุดถามขึ้นมาว่า“ไอเหยา พวกเจ้าไปหาเสือนำโชคตัวนี้จากที่ใดกัน”

       “พวกข้าจับได้ในป่าตอนใต้ของเมือง”ชายหัวล้านเอ่ยอย่างเร่งรีบ

         “ดีๆ ข้านับว่าดี นำเงินร้อยตำลึงมามอบให้คณะเดินทางนี้ซะซิ”ท่านเจ้าเมืองที่รูปร่างอ้วนท่วมหันไปสั่งพ่อบ้านที่อยู่ไม่ไกล ก่อนที่จะยิ้มหน้าบาน

         ชายชราผู้เป็นพ่อบ้านเมื่อได้ยินดังนั้นก็หายเข้าไปในห้องหนึ่งจนกระทั่งถือหีบประจุเงินออกมา

        “นี่ขอรับ”พลางยื่นให้แก่กลุ่มชายแปลกหน้า

       “พ พวกข้าขออำลาท่านเจ้าเมืองเพียงเท่านี้”ชายหัวล้านผู้นำขบวนเมื่อเห็นเงินก้อนใหญ่ถึงกับพูดติดๆขัดๆ

       “ไปดีมาดีล่ะ”ท่านเจ้าเมืองเอ่ยอำลาอย่างพอเป็นพิธี ก่อนที่จะเริ่มสนใจเสือขาวตรงหน้า ท่าทางของมันหน้าเกรงขาม ไม่ตื่นกลัวมนุษย์ มีลักษณะที่ดีหากเขาได้นำมันไปถวายแก่จักรพรรดิด้วยมือ ตระกูลของเข้าคงได้หน้าไปอีกนาน

        เมื่อคิดได้ ดังนั้นเขาจึงสั่งบ่าวไพร่มากมายเตรียมตัว เดินทางจากเมืองช่างม่านไปเมืองหลวง ที่ไม่ห่างไกลกันมาก เขาจึงคิดที่จะไม่ส่งคนคุ้มกันภัยไปหลายคน

       นางที่อยู่ในกรงฟังอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่จะเบื่อใจนางรู้อยู่แล้วว่าเสือขาวเป็นสัตว์หายาก ใครมากมายต่างอยากได้นำไปครอบครองเพื่อเสริมโชคลาภบ้างล่ะ นางที่ไม่ได้สนใจเรื่องทางนี้จึงปล่อยทุกอย่างให้เป็นชะตากรรมกำหนดอย่างไรนางก็ยังต้องมีชีวิตอยู่ถึงอีกพันปี

       เสียงของเกวียนไม่นานก็ค่อยๆเคลื่อนที่อย่างช้าๆ โดยมีท่านเจ้าเมืองขี่ม้าอยู่หน้าขบวน พร้อมคนที่รับจ้างดูแลขบวนอีกเพียงหยิบมือ

       นางนั่งอยู่ในกรงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งอาทิตย์ลับขอบฟ้าผู้คนจึงหยุดพักผ่อน

        ในราตรีที่เงียบสงบ ไม่ห่างไกลมีกลุ่มโจรมากมายที่กำลังซุ่มลอบทำร้ายด้วยธนูอย่างเลือดเย็น ก่อนที่จะมีเสียงของดาบกระทบกันดัง  ฝูงโจรเข้าล้อมขบวนเจ้าเมืองจนหมดทำให้คณะเดินทางต้องล่าท้อยทิ้งเสือขาวไว้อยู่กับกลุ่มโจร อย่างเสียมิได้

       กลุ่มโจรเมื่อเห็น ว่าล่าท้อยแล้วต่างพากันสำรวจสิ่งของต่างๆในขบวน พบเพียงเสือขาวเพศเมียขนาดใหญ่พวกเขาที่ไม่เห็นความจำเป็นอะไรจึงปล่อยเสือขาวออกมาจากกรงแล้วโยนเนื้อที่ล่าส่งไปให้

        โจรพวกนี้นับมีน้ำใจที่ปล่อยนาง นางที่เริ่มกลายเป็นเสือเต็มตัว ตอนนี้กลับพบว่าตนเองเริ่มสูญเสียความเป็นมนุษย์ หากเป็นนางเมื่อก่อนคงจะไม่คิดกินเนื้อดิบ แต่เมื่อได้รับเนื้อนางคงต้องขอรับไว้ก่อนไม่รู้ภายภาคหน้านางจะสามารถหากินเองได้รึไม่

          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

0 ความคิดเห็น