ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

            

     สตรีชุดสีแดงอาภรณ์ประดับประดาด้วยเครื่องยศสูงศักดิ์ ยามนี้กลับนั่งคุกเข่าอย่างเวทนา น้ำตาที่เก็บซ่อนไว้เนิ่นนานไหลหลินจนชุดนางเปียกชุ่ม นางที่มิอาจเอ่ยเอื้อยสิ่งใดได้แต่เก็บงำความแค้นที่มีต่อสตรีนางหนึ่ง

      “เจ้า บังอาจวางยาบุตรในครรภ์ของฮูหยินรองในคืนเข้าหอตน จิตใจเจ้าช่างอำมหิตนัก”เสียงชายรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาคมเข้มแฝงด้วยอำนาจกล่าวขึ้นเสียงอย่างทรงพลัง

       “ฮ่าๆ ท่านเคยเห็นค่าอยู่ในสายตาบ้างรึไม่ ในใจท่านคงมีแต่นางแพศยาโสโครก ”นางหลุดคำพูดที่เอ่อล้นอย่างบ้าคลั่ง ด้วยแววตาแดงก่ำอย่างโกรธแค้น

      “ฮึ เจ้ามันสตรีไร้ยางอายกล้าแต่งเข้าจวนบุรุษอย่างไร้ศักดิ์ศรี”หานจื้อหงเจ้าของเสียงทรงพลัง ส่ายหน้าอย่างเอื่อมระอาก่อนเว้นจังหวะการพูดด้วยโทนเสียงเย็นชา “นำนางไปโบย”

      เหล่าข้ารับใช้ชายประจำตระกูลหาน ต่างถือวิสาสะหิ้วปีกแขนทั้งสองข้างของหมิงฮวาสตรีในชุดเจ้าสาวสีแดงก่อนที่นางจะโวยวายเสียงดัง

      “ปล่อย พวกเจ้าบังอาจลบหลู่ตระกูล ชิงไม่ตายดีแน่” เมื่อเหล่าข้ารับใช้ได้ยิน ต่างก็ปล่อยนางลง

      “เจ้า คงยังไม่รู้ว่าบิดาเจ้าได้โทษประหาร”หานจื้อหงกล่าวเสียงเรียบอย่างมิใส่ใจ

      “ ท ท่านโกหก”นางก้มหน้าลงอย่างไม่เชื่อหูที่ตนได้ยิน

      ที่ผ่านมาตระกูลนางเป็นเช่นไร นางย่อมรู้ดี แต่บิดาบอกว่าหากนางแต่งเข้าตระกูลหานก็มิมีเรื่องใดต้องห่วง นางหลงเชื่อคำบิดารักมั่นในตัวเขา ไม่คาดคิดว่าเรื่องทุกอย่างกลับเป็นเช่นนี้ 

     “เจ้าไม่เหลือที่ให้พึ่งพิงแล้วหมิงฮวา รับกรรมที่เจ้าทำเสียเถอะ”เขาหันหลังและตรงไปยังเรือน ชิงหนี่ว์สตรีที่เขารักสุดหัวใจโดยไม่หันหลังกลับมามองเบื้องหลัง

       “ท่านกลับมานะ”นางโวยวายขึ้นเสียงเกรี้ยวกราดราวกับคนบ้าไร้สติ ในขณะแขนทั้งสองข้างก็ถูกหิ้วไปยัง สถานที่ทำโทษประจำตระกูล

     บ่าวชายรูปร่างกำยำสมส่วนเดินถือไม้ขนาดใหญ่ ก่อนที่นางจะถูกวางให้นอนหันหลัง ไม้ที่ยกขึ้นสูงถูกกระแทกโดนเนื้อ สร้างความปวดร้าวยากเกินบรรยาย ไม้ทีหนึ่งผ่านไป นางได้แต่อดทนอดกลั้นจนถึงไม้ที่ห้า ก็เริ่มหูตาพล่ามัวไม่ได้สติ ก่อนที่บ่าวชายนายหนึ่งกำลังจะตีนางด้วยไม้ที่หก นางก็สลบไม่ได้สติไป

     ณ ป่ารกร้างห่างไกลไร้ผู้คนสัญจร ร่างของหมิงฮวาที่หลับใหลโดยไม่ได้สติ พลางได้กลิ่นความดิบชื้น จึงเปิดเปลือกตาที่แสนอ่อนเพลียอย่างช้าๆ

      “ที่นี่ที่ใด”นางที่สงสัยว่าตนมาอยู่ที่ใด ก่อนที่จะขยับตัวไปมาก็พบผ้าสีขาวที่ห่อร่างอย่างลวกๆทำให้นางมุดผ้าออกมาได้

     บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยป่ารกชัน นางสูดหายใจเข้าแล้วลุกขึ้นยืน โซเซราวกับคนไร้เรี่ยวแรง มือที่กวัดแกว่นไปมาก็พบกิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่พอให้ทรงตัว จึงจับกิ้งไม้นั้นแน่นพยุงร่างตัวเองขึ้นมามองรอบๆอีกครั้ง ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม พอนึกตรองดูในใจว่าอาจจะตายไปแล้ว จึงพลางสำรวจร่างกายตนเอง  แต่แล้วฉับพลันทุกสิ่งโดยรอบ ปรากฏเป็นหมอกควัน ในเวลาไม่นานก็มีร่างบุรุษสวมชุดดำเดินออกมาจากหมอก

      “เพ่ย สิ นี่ข้าทำงานผิดพลาดอีกแล้วรึ”บุรุษชุดดำอุทานออกมาอย่างหัวเสียก่อนที่จะมองนางไปมาแล้วกล่าวขัดจังหวะ

       “เอางี้ ข้าจะให้เจ้ากลายเป็นเสือ เพื่อชดเชยความผิดครบหนึ่งพันปีเมื่อไรเจ้าค่อยกลายเป็นมนุษย์”

      “ท่านยังไม่กล่าวให้ข้ากระจ่างแล้วไยจะให้ข้าเป็นเสือ”นางเลิกคิ้วสูงอย่างไม่พอใจก่อนที่จะเดินตรงไปยังบุรุษชราชุดดำ

     “ชะตาดอกท้อ เจ้านับเป็นปัญหา รออีกพันปีแล้วกัน ข้ายุ่ง”ชายชุดดำบอกปัดอย่างรำคาญใจ

     “ท่านกล่าวเช่นนี้ ไร้ความรับผิดชอบต่อตัวข้า ข้ามาอยู่ที่ไหน ข้าตายหรือยังท่านยังมิบอกข้าอยู่ๆจะให้ข้ากลายเป็นเสือได้เช่นไร”นางกล่าวอย่างเดือดดาลโวยวายไปมา จนทำให้สัตว์น้อยใหญ่พากันส่งเสียง

     “ใจเย็นๆสิแม่นางหมิงฮวา เจ้ายังไม่ตายข้านี่แหละทำให้เจ้าฟื้นจากความตาย ในชาติพบนี้เจ้าต้องแต่งกับบุรุษผู้หนึ่งแต่ข้าดันสะบั้นด้ายแดงผิดพลาด เอ่อ”เขาจ้องมองที่แววตาฝ่ายตรงข้ามเล็กน้อยเพื่อดูปฏิกิริยาก่อนจะพูดต่อว่า”เอางี้ไง หลังพันปีจะทำอะไรก็แล้วแต่เจ้า”

     นางที่ได้ยินบุรุษชุดดำเอ่ย จึงไม่ลืมความแค้นที่สั่งสมเอาไว้ พวกเจ้าทำกับข้าเช่นนี้ แม้ยามตายยังมิฝั่งศพยามอยู่ก็ทำให้ข้าตายทั้งเป็น อย่าหวังเลยลูกหลานพวกเจ้าจะอยู่ดี นางที่คิดในใจก่อนที่จะเดินตรงไปหาบุรุษชุดดำ

     “อีกพันปีข้าจะล้างแค้น”นางกำมือแน่น พลางนึกถึงหน้าชิงหนี่ว์ สตรีงามล่มเมืองที่นางมิอาจเทียบ แล้วยังเป็นหนามที่คอยทิ่มแทงหัวใจ

      “งั้น ข้าไปก่อนล่ะ หวังแม่นางจะโชคดีในการล้างแค้น”ชายชุดดำกล่าวอำลาต่อนางพลางกระตุกยิ้มอย่างเบาบางแล้วเดินหายจากไป

     ในเวลาไม่นาน หลังจากที่บุรุษชุดดำเดินจากไป นิ้วมือทั้งห้าของนาง พลันเปลี่ยนเป็นอุ้งเสือ ร่างกายที่สร้างความทรมานแสนสาหัสจากการโดนโบย ก็คอยๆคดงอจนไม่เหลือเค้าโครงความเป็นมนุษย์  ร่างที่บอบบางเองก็ยังคงขยายใหญ่ขึ้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #19 Bonefitty (@Bonefitty) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 20:30
    พันปี จะเหลือใครให้แก้แค้นคะคุณ
    #19
    0