Identity v l [ The Ripper & Mercenary ] Don't Toy With Me.

ตอนที่ 9 : Eighth Toy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61

"อึก! อร๊าาา! พอ-- สักทีเถอะ--" เสียงใสแหบพร่าร้องขอด้วยน้ำตา ตั้งแต่ครั้งนั้นมาก็ผ่านมา2สัปดาห์แล้ว ทุกวันๆเขามักจะต้องนอนอ้าขาให้ใครต่อใครในคฤหาสน์หลังนี้เสมอ ร่างกายของไนบ์ในตอนนี้มีแต่ร่องรอยของความบอบช้ำ และมันไม่ใช่แค่ร่างกายแม้แต่จิตใจของไนบ์ในตอนนี้มันก็แทบจะเรียกได้ว่าไม่ปกติแล้ว ..แต่คนที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้กลับไม่โผล่หน้ามาเลยสักนิด














"เห้อ~ ไม่ว่าจะทำกี่ครั้งๆก็ยังรัดแน่นเหมือนเดิมเลยนะ ที่รัก~" โจ๊กเกอร์หยอกล้อกับไนบ์ที่นอนนิ่งไปกับพื้นราบด้วยความสนุก พักนี้ตัวเขาไม่ค่อยได้มาเล่นกับร่างกายนี้มากนัก เพราะ คิวที่รอต่อนี่ยาวเป็นหางว่าว จึงทำให้เขาต้องเก็บกดมากกว่าปกติ












"....."












"หืม? หมดแรงแล้วหรอ? งั้นวันนี้ฉันจะปล่อยให้นายนอนพักหน่อยแล้วกันนะ บาย~" โจ๊กเกอร์ทิ้งร่างของไนบ์ที่นอนอยู่ที่พื้น มือบางพยายามควานหาเสื้อผ้าของตนเองในสภาพที่เรียกได้ว่าน่าอัปยศที่สุดในฐานะมนุษย์ ในตาที่เคยมีประกายเล็กๆตอนนี้กลับหม่นลงจนเหมือนเป็นๅฟไผฃภไไร้ชีวิต ริมฝีปากบางพึมพัมอะไรสักอย่างซ้ำไปซ้ำมาอย่างคนไร้สติ












"--หว ไม่-- --าย ฉันอยา-- "












หลังจากนั้นไนบ์ก็สลบไปอีกครั้ง พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย













"นายรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ริปเปอร์!!!!" เสียงโกรธเกรี้ยวดังลั่นทั่วคฤหาสน์ ไวโอเล็ตต้าชี้นิ้วใส่หน้าผู้สนทนาอย่างโกรธเคือง ถึงเธอจะรู้ว่าแจ็คพาไนบ์ไปยังห้องๆนั้น แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าแจ็คจะทำได้ถึงขนาดนี้ ถึงขนาดที่ว่าปล่อยให้เด็กคนนั้นโดนกระทำจนเปลี่ยนจากอีกคนไปเป็นอีกคนได้มากขนาดนี้












"ฉันทำอะไร?" แจ็คตอบหน้าตาย ดูเผินๆแล้วไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดจองแมงมุมสาวตรงหน้าสักนิด และปฏิกิริยาเหล่านั้นยิ่งทวีความโกรธของเธอมากขึ้นอีก ด้วยความที่หมดความอดทนฝ่ามือเล็กๆของเธอก็ฉาบลงบนใบหน้าอย่างแรง ถึงแม้เมื่อก่อนแจ็คจะไม่เปิดหน้าให้ใครเห็นเลยก็ตามแต่พักนี้เขามักจะถอดมันออกบ่อยๆ




















ด้วยแรงกระทำ ใบหน้าของแจ็คจึงหันไปตามแรง เขาจ้องหน้าเธอราวกัยไม่พอใจหากแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป เขารู้ว่าเขาทำผิด เพราะ ไม่อย่างนั้นไวโอเล็ตต้าคงไม่โกรธเขามากขนาดนี้












"แกน่ะ!! เคยไปหาเขาบ้างหรือเปล่า!! เคยได้เห็นบ้างไหมว่าเด็กคนนั้นสภาพย้ำแย่ขนาดไหน!! ถ้ายังอยู่แบบนี้ต่อไปเขาก็มีแต่จะตายกับตาย!---"












"ยังไงก็ตายไม่ได้อยู่แล้วนิ"












"เพราะตายไม่ได้ แกเลยทำกับเขาแบบนี้งั้นหรอ!! เคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าเขาจะรู้สึกยังไง!!" เธออยากตบลงบนใบหน้านั้นอีกสักฉาบ เธอพยายามสะกดกั้นความโกรธเคืองในใจให้ได้มากที่สุด








"อู้ยยๆๆ~ แหม~ ข้าก็เคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอสุดท้ายสิ่งที่เจ้าหวงนักหวงหนาก็ต้องจบลงด้วยน้ำมือของเจ้าเอง เป็นเพียงโสเภณีที่เจ้าชอบเรียกข้าไงล่ะเจ้าคะ" เสียงหวานแหลมของหญิงสาวอีกนางหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงของเธอสัมผัสได้ถึงการเยาะเย้ยอย่างชัดเจน เรียกสายตาคมของร่างสูงให้จ้องมองเธอ












"แล้วหล่อนเกี่ยวอะไรด้วยไม่ทราบ"












"ข้าก็ไม่อยากยุ่งหรอกนะ แต่พอเห็นสภาพตัวเจ้าในตอนนี้แล้วมันดูน่าสมเพชยังไงก็ไม่รู้ ยังกับคนที่กำลังจะขาดใจตาย"












"....."












"ก็สมควรแล้วล่ะมิชิโกะ คนแบบนั้นน่ะ" ไวโอเล็ตต้าเดินเข้าไปลากตัวคนที่พึ่งมาออกทันทีโดยที่เธอก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ถึงมิชิโกะจะพูดออกไปเช่นนั้นแต่ในใจลึกๆแล้วเธอก็อดที่จะเป็นห่วงแจ็คไม่ได้ สภาพของทางนี้เองก็เรียกได้ว่าแย่ไม่แพ้กัน มันดูน่าสมเพชเกินกว่าจะปล่อยทิ้งเอาไว้เฉยๆ












"จะตามหลอกหลอนอะไรฉันนักหนา.. หายไปสักที"












"ไม่ไหวแล้ว--" เสียงแหบพร่าเอ่ยอ้อนวอน เบื้องหน้าไนบ์พร่ามัว คำที่เขาเอ่ยออกมาก็ไม่รู้ว่าจะมีใครมาได้ยินหรือรับรู้บ้างหรือเปล่าและตอนนี้ชีวิตเขามาถึงทางตันแล้ว ไม่มีอะไรที่จะให้เสียไปมากกว่านี้ ศักดิ์ศรีก็โดนเหยียบย่ำไปหมด













"ทำไมฉันต้องมาเจอ.. กับเรื่องแบบนี้"












"ทุกทีเลย-- ถ้าหายไปจะสบายกว่านี้ไหมนะ--" ริมฝีปากบางบ่นพึมพัมไปเรื่อยอย่างคนไร้สติ โดยเขาไม่ได้รับรู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาทางเขาอยู่












"น่าสงสารเสียจริงนะ เจ้าหนู"













"ท่านพี่อยู่ที่นี่เองหรือ? ข้าหาเสียตั้งนาน" ชายร่างสูงเพรียวก้าวเข้ามาหาพี่ชาย ทันทีที่คนพี่หายไปเขาก็แทบเดาได้เลยว่าจะต้องอยู่ที่นี่ เพราะเชี้ยปี่อ้านนั้นถึงจะเป็นฆาตรกรในเกมส์แต่จริงๆเขาเป็นคนที่มีจิตใจดีมากเป็นห่วงคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย ดังนั้นการที่เขาจะมาเฝ้ามองไนบ์ที่นอนพึมพัมราวกับคนไร้สติอยู่จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร "กลับกันเถอะท่านพี่ ถ้าเด็กนั่นเห็นท่านรังแต่จะทำให้ขวัญเสียซะเปล่าๆ ถ้าเป็นห่วงก็อย่าอยู่ตรงนี้เลย"












"...เข้าใจแล้ว" เชี่ยปี่อ้านทำตามที่น้องชายแนะนำโดยไม่ขัดอะไร เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาล้วนแต่เป็นสิ่งที่เป็นไปได้ทั้งนั้น แค่เด็กคนนั้นต้องมาอยู่ในสภาพนี้ก็น่าสงสารเต็มทนแล้ว จะตายก็ไม่ได้ จะอ้อนวอนให้ใครช่วยก็ไม่มีใครที่จะสามารถไว้ใจได้อีก












"ข้าได้ยินว่าวันนี้มีฮันคนใหม่มาด้วยนะ" คนพี่หันไปตามเสียน้องชาย บทสนทนาเกี่ยวกับฮันคนใหม่นั้นเป็นประเด็นที่ทำให้เขาเลิกนึกถึงเด็กคนนั้นได้ เรื่องสัพเพเหระต่างๆถูกยกขึ้นมาเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขากลับมาถึงห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์












"ยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อ 'โจเซฟ' เป็นเพื่อนใหม่ของพวกคุณ" ชายหนุ่มในชุดผู้ดีอังกฤษยืนทักทายสองหนุ่มที่พึ่งเดินเข้ามา ดาบที่เน็บอยู่ที่เอวกับนัยน์ตาสีฟ้าทำให้ทั้งคู่ทราบทันทีว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นฮันคนใหม่ที่พวกเขาพึ่งพูดถึงกันไปไม่นาน













"อ-- อ่า ข้าเชี่ยปี่อ้าน ส่วนนั่นน้องข้าฟ่านอู่จิ่ว"




















"ยินดีที่ได้รู้จัก"












"อ้าว? มาถึงแล้วหรอ ฉันกำลังจะออกไปรับเลย ฉันชื่อลีโอเป็นผู้ดูแลที่นี่" เสียงของลีโอเรียกสายตาจากคนในห้องให้หันมอง รอยยิ้มผู้ดีถูกส่งให้บุคคลที่มาใหม่ จนบางทีพวกเขาก็นึกไม่ถึงว่าคนๆนี้จะมาเป็นฮันเตอร์ได้จริงๆ













"ขอบคุณสำหรับความหวังดี คุณลีโอ"












"ท่านพี่ คนแบบนี้น่ะหรอจะเป็นฝ่ายล่า"












"ชู่ว เบาๆสิ"












"เห็นอย่างนี้แต่ผมก็มั่นใจในฝีมือของตัวเองพอควรนะ" โจเซฟขัดขึ้น














"จริงสิ ไว้ฉันจะแนะนำทุกคนให้นายรู้จักแล้วกัน" โจเซฟพยักหน้ารับ ก่อนจะขอตัวขึ้นห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ตามที่ลีโอบอก













"จริงสิ ฉันยังไม่ได้บอกนี่น่าว่าห้ามไปที่สุดทางเดินนั่นน่ะ" แน่นอนว่ามันเป็นห้องที่ไนบ์ถูกกักขังอยู่ สองพี่น้องหันไปมองต้นเสียงอย่างใคร่รู้












"นั่นมันห้องที่เจ้าตัวเล็กถูกขังอยู่นิ?"












"ทำไมถึงห้ามเขาไปล่ะ"












"พวกนายไม่รู้สึกสงสารเด็กนั่นบ้างหรือไง ถ้าเกิดพ่อคนใหม่ดันไปมีจิตฟั่นเฟือนเหมือนเจ้าพวกนั้นอีกคน เขาคงได้เป็นบ้าไปจริงๆแน่คราวนี้" นั่นเป็นเรื่องจริงแค่ตอนนี้อาการทางจิตของไนบ์ก็เริ่มแสดงออกมาให้เห็นทีละน้อยแล้ว จากคนที่เข้มแข็งตอนนี้แทบจะเรียกได้ว่ามีอาการทางจิตที่ย่ำแย่กว่าเอ็มม่าเสียอีก
















"นั่นสินะ" คนพี่ตอบกลับไป พวกเขาคงได้แค่หวังไม่ให้คนที่พึ่งมาใหม่มีจิตวิปลาสเท่านั้น














"ห้องสุดทางเดินงั้นหรอ" รอยยิ้มมีนัยน์ผุดขึ้น เขาคงได้เจออะไรสนุกๆแน่ ...















..ทั้งๆที่คิดแบบนั้น













"นี่มัน-- อะไรกันเนี่ย" เบื้องหน้าอันโหดร้ายของเด็กหนุ่ม มันทำให้เขาแทบทรุด ถึงจะคาดเดาได้อยู่ว่าที่นี่นั้นโหดร้ายแต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้ สภาพของคนตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับศพที่ตายไปแล้ว












"ตายแล้ว ..หรือเปล่านะ?" โจเซฟเดินเข้าไปใกล้ร่างของไนบ์ ใบหน้ายามหลับใหลก็จัดว่า 'น่ารัก' อยู่หรอก แต่ถ้าร่างกายไม่มีรอบฟกช้ำพวกนั้นมันคงจะดีกว่านี้มาก มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสใบหน้านั้นเบาๆแต่ไม่ทันไรมือนั้นก็ถูกปัดออกไปอย่างแรงด้วยฝีมือจองคนที่ควรจะหลับอยู่













"อย่าแตะนะ! ต้องการอะไรอีก!! อย่ามายุ่งกับผมนะ--" จากน้ำเสียงแข็งกร้าวค่อยๆสั่นเครือ เด็กหนุ่มตรงหน้านั่งกอดตัวเองแน่น สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาหม่นคู่นั้นไม่มีภาพของคนตรงหน้าอยู่เลย มันเหมือนสิ่งที่ไนบ์มองเห็นมีความโหดร้ายที่เขาได้เจอมาเท่านั้น












"ใจเย็นนะ ฉันไม่ได้จะทำร้ายเธอ" โจเซฟพยายามเกลี่ยกล่อมให้ไนบ์ใจเย็นลง แต่ดูเหมือนคำพูดของเขาจะเป็นเพียงอากาศที่ผ่านลอยไป เพราะ ไนบ์ดูจะไม่ดีขึ้นเลยสักนิด













"อย่านะ-- ได้โปรด--" โจเซฟต้องเป็นฝ่ายที่ยอมแพ้ไป เขาค่อยๆถอยห่างจากร่างตรงหน้า เพื่อให้อีกฝ่ายได้ใจเย็นลงและดูมันจะได้ผลพอเขาออกห่างไปในระดับหนึ่งไนบ์ก็ดูใจเย็นลงมาก แต่ถ้าเข้าใกล้อาการเมื่อครู่ก็อาจจะกลับมาอีก












"ใครกัน ..ช่างโหดร้าย"












"นายเป็นใครน่ะ!! ออกห่างจากเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้นะ!!" เสียงของไวโอเลตต้าดังขึ้นพร้อมกับปล่อยใยแมงมุมพุ่งออกไปหาโจเซฟ แต่ด้วยความที่มีไหวพริบทำให้เขาใช้ดาบประจำตัวขึ้นมารับใยไว้ได้ทันแบบหวุดหวิด












"ถอยออกมาซะ" ร่างของมิชิโกะโผล่เข้าด้านหลังพร้อมกับใบมีดพัดคมกริบที่จ่ออยู่ที่ลำคอ












"เดี๋ยวก่อนสิ ไม่คิดจะฟังผมอธิบายสักหน่อยหรอ?" สองสาวมองหน้ากันก่อนที่มิชิโกะจะปล่อยโจเซฟออกไป













"ว่ามาสิ"












"ผมชื่อ โจเซฟ เป็นนักล่าคนใหม่ แล้วผมก็แค่บังเอิญมาที่ห้องนี้เท่านั้น" เขาโกหก จริงๆแล้วตั้งใจมาเลยต่างหาก ก็แค่ไม่คิดว่าจะมาเจอกับสภาพแบบนี้เท่านั้น












"แล้วไง คงไม่ได้จะมาทำร้ายเด็กคนนั้นอีกคนหรอกนะ"












อีกคน งั้นหรอ?












"เปล่า"













"งั้นก็ดี เจ้าออกไปซะ ถ้านาอิบเห็นเจ้าอีกอาการคงทรุดมากกว่านี้แน่" โจเซฟหันกลับไปทางไนบ์อีกครั้ง พลางพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแล้วจึงค่อยเดินออกไป สองสาวมองจบลับสายตาก่อนจะเดินเข้าไปหา คนตัวเล็ก












"ไม่เป็นไรแล้วนะ"












"พวกข้ามาก็ปลอดภัยแล้วล่ะเจ้าค่ะ" พวกเธอสวมกอดไนบ์เอาไว้ คงเพราะพวกเธอเป็นผู้หญิงอีกฝ่ายจึงไม่ค่อยกลัวเธอมากนัก ไนบ์หลับลงในอ้อมกอดของทั้งคู่อีกครั้งแสดงให้เห็นว่าตัวเขานั้นไว้วางใจคนทั้งคู่มากเพียงใด












"ขอโทษด้วยนะจ๊ะ นาอิบ"


















คุยกันท้ายบท




มาแล้ววววว>< เนื่องจากยังหาข้อสรุปไม่ได้ และก็มีคนอ่านผ่านทางหน้าเว็บด้วยเหมือนกัน ดังนั้นเราจะยังใช้พื้นของหน้าเว็บไปก่อนนะคะ เพราะว่า ถ้าจัดหน้ากระดาษตามแอพก็จะไม่สามารถอ่านตามเว็บได้ เพราะมันจะออกมาแย่มาก ฮ่าาๆๆ ไว้จะมาต่อน้าาา








ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันะคะ บ๊ายบายยยย~~
 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #185 Naibgreentea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 16:19

    ขอบคุณโจเซฟนะที่ไม่ทำร้ายน้องแง่งง

    ไวโอเล็ตต้ากับมิชิโกะทั้งสองคนมาช่วยใช่ไหม

    ใจดีจัง

    #185
    0
  2. #180 cinic6493 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 09:20

    ดร่ามาสุดๆกว่าจะทำใจอ่านแต่ละตอนได้นี่10กว่านาทีแงง


    #180
    1
  3. #117 ยัยสาวโอตาคุ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 18:32
    รู้สึกชอบแมงมุนกับคุณแม่มากขึ้นถึงความเป็นจริงจะไม่ใช่
    #117
    1
  4. #90 A.R.M.Y.P.J.H.S (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 12:32
    ฮือออ อิแจ็คอิเฬววววววววว ทำร้ายน้องได้ไง ไม่เอาอิแจ็คเป็นพระเอกแล้ว เอาโจเซฟแทนก็ได้ อิแจ็คมันเลวเกินอ่า ต่อให้สุดท้ายจะรักยังไงเราก็ไม่โออ่ะ แบบนี้มันแย่เกินไปอ่ะ ทำเกินไปแล้ว😭😭😭😭😭😭😭
    #90
    1
  5. #59 pang1901 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:24
    ไม่รู้ว่าหนูรู้สึกอินเกินไปรึป่าวแต่พออ่านมาเจอนาอิบเป็นแบบนี้หนูร้องไห้เลยอะ ดราม่าสุดๆ (อีแจ็คแกมันโง่ หือ~ T^T )
    #59
    1
  6. #58 I'หนูผู้เสwวๅย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 01:49
    เอาเจ้เกกับเเมงมุมมีสัมติงๆนะ จาทำไรน้องง
    #58
    3
    • #58-1 ซาตานกลางสายฝน(จากตอนที่ 9)
      22 ธันวาคม 2561 / 23:53
      นั่นสิๆจะทำไรน้องง>< ไว้จะคิดดูนะคะ555 ขอบคุณน้าาา
      #58-1
  7. #57 Jongfox (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 11:49

    ถึงจะรำ่ร้องอยากเปลี่ยนพระเอกใจจะขาด แต่ในใจก็ตะโกนjacknaib
    #57
    1
  8. #56 MijiYoki (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 15:36
    ทำซับเองแม่ม น่าจะเข้ากับชาเขียว

    อิไล คลาว ผมขอโทษสำหรับทุกๆ เรื่อง

    กอดเข่าตัวเองร้องไห้ไป แถมยังดูดนิ้วไปด้วย

    คุณหมอ ทุกๆคนครับ หวังว่าเราคงได้พบกันอีกนะ

    เพราะร่างกายผมนี้ มันพังยับเยินไปเสียแล้ว!!!!

    Yeah !!!!!!

    จ้องมองเลือดที่ไหลเป็นทาง จากมีดที่ไร้ซึ่งลวดลาย

    ไม่เป็นไรหรอกจริงมั้ย ถ้าจะเปลี่ยนลวดลายมันด้วยตัวผม

    "อยากได้ความรักเหลือเกิน" พึมพำออกมาเบาๆ

    ถ้าหากได้มีดที่มันคม กว่านี้ล่ะก็

    จะตัดหนังหน้านั้นทิ้งซะ!!!!!

    ถ้อยคำอันรอบรู้นั้นนะ ช่วยบอกผมทีสิ

    นอกจากมันสมองแล้ว อย่างอื่นก็ไม่จำเป็นหรอก

    ทำไมกันผมถึงไม่รู้กัน?

    เจ็บเพราะความลังเลในใจ ที่คิดจะสร้างอนาคตในวันใหม่

    ช่องว่างระหว่าง ตะเข็บที่ถูกเย็บ จากเจ็บปวดในใจ

    ผมขอร่ำลาทุกคน ขอให้ทุกคนจงโชคดี

    หยดน้ำตาที่ไหลเอ่อนี้ มันเปียกชุ่มชื้นไปหมด

    คนซื่อสัตย์นี่มันเป็นยังไงกันนะ ?

    คนซื่อสัตย์เนี่ยมันก็เป็นคนโง่ยังไงละ

    คนซื่อสัตย์เนี่ยมันเป็นยังไงกันนะ ?

    คนซื่อสัตย์เนี่ยมันก็เป็นคนโง่ยังไงละ

    อา ... แค่นี้มันยังไม่พอ ... หรอกนะ

    จะใช้มีดที่ ตัวใหญ่กว่านี้ เอาให้มันแทงลึกถึงขั้วหัวใจ

    ถ้อยคำอันรอบรู้นั้นนะ ช่วยบอกผมทีสิ

    เอ้า ช่วยบอกผมทีสิ!!!!!

    นอกจากมันสมองแล้วอย่างอื่นก็ไม่จำเป็นหรอก

    ทำไมกันผมถึงไม่รู้กัน!!!!!

    เจ็บเพราะความลังเลในใจ ที่คิดจะสร้างอนาคตในวันใหม่

    ช่องว่างระหว่าง ตะเข็บที่ถูกเย็บ จากเจ็บปวดในใจ

    ไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่เหลืออีกแล้ว ทุกสิ่งโดนชีกกระชากไปจนสิ้น

    แม้แต่ร่างกายผมนี้ ก็คงจะโดนทิ้งลงทะเลนั้นด้วยใช่มั้ย

    ไม่ใช่จริงหรอกนะ ไม่จริงหรอกนะ ผมไม่ได้ถูกทอดทิ้งนะ

    ก็แค่ไม่มีที่ๆ ผมจะสามารถกลับไปได้ ก็แค่นั้น

    หลักฐานการมีตัวตน

    อ๊า !! หุบปาก !!!!!

    ในเมื่อร่างกายเเละจิตใจนี้ยังคงอยู่

    ถ้าอยากทำลายมัน

    ก็ทำมันซะในตอนนี้เลย

    นี่แหละ คือคำตอบ ของผม !

    ไม่ทำลายมันเหรอ ? อยากฆ่าผมรึเปล่า ? ทำไมไม่ทำ ?

    หรือเพราะอยากทรมาณผมกัน!!!!!!

    กระชากรอยตะเข็บ ที่เย็บเอาไว้ จนขาดไม่เป็นชิ้นดี

    ดับเปลวเพลิงของชีวิต ที่โชติช่วงอยู่ในตอนนี้

    ไม่ว่าผมจะเป็นใคร แต่ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
    #56
    5
    • #56-3 minimagaronkun(จากตอนที่ 9)
      21 ธันวาคม 2561 / 13:32
      นี้มันเพลง โตเกียวเทดดี้นิ !!!! (สุดยอด!!!!)
      #56-3
    • #56-4 minimagaronkun(จากตอนที่ 9)
      21 ธันวาคม 2561 / 13:35

      เพลง โตเกียวเทดดี้แบร์ ก็มา 555+
      #56-4
  9. #53 Knight keys (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 07:23
    เปลี่ยนพระเอกเถอะ สงสารน้องง ;0;
    #53
    1
  10. #52 Betty_chan393 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 06:35
    นาอิบ โจเซฟผัวใหม่หนู่นะลูกไม่ต้องกลัววว~~~~(โจเซฟสุภาพบุรุษมาก)//แจ็ค! -ทำลูกกู!กูขอให้-เสียใจตายขอให้ไม่มีคนรัก-อีกต่อไป!!!(อินเกิน)ถ้านาอิบมีผัวใหม่นะ-จะสมน้ำหน้าให้ดู!!!(อินไรปานนั้นนนน)
    #52
    2
    • #52-1 Betty_chan393(จากตอนที่ 9)
      20 ธันวาคม 2561 / 06:36
      ขออภัยหยาบคายค่ะแต่ดิฉันอินนนน
      #52-1
    • #52-2 ซาตานกลางสายฝน(จากตอนที่ 9)
      20 ธันวาคม 2561 / 09:09
      ขอบคุณนะค่าาา>< ให้อภัยในความหยาบคายค่ะ5555
      #52-2
  11. #51 aeiou (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 23:55

    แง น้องงงงง ใครก็ได้เอาน้องvvdไปดูแลที ;w;

    #51
    1
  12. #50 minimagaronkun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 23:34

    โถ่น้อง~T-T

    ขอใหEปิ้งไก่อกแตกตายไปเลย!!
    #50
    3
    • #50-1 Park BBam(จากตอนที่ 9)
      19 ธันวาคม 2561 / 23:46
      อิแจ็ค ทำไมทำกับน้อนแบบนี้ TT
      #50-1
  13. #49 gm2412241 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 23:31
    อุ้ย~ผัวใหม่กำเนิด
    #49
    1