Identity v l [ The Ripper & Mercenary ] Don't Toy With Me.

ตอนที่ 4 : Third Toy ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

ในค่ำคืนนี้เอง 'ไนบ์' ก็ยังคงถูกเลือกให้เล่นเกมส์มรณะนี้อยู่ มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่คุณจะได้เล่นเกมส์ติดต่อกัน ตลอด 2-3 คืน แม้ว่าคุณจะบาดเจ็บอยู่มากแค่ไหนก็ตาม ในขณะที่ฝ่ายของฆาตกรนั้นยังคงมีศักยภาพเท่าเดิมทุกประการ ..นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งของความไม่ยุติธรรมในเกมส์นี้ ผู้เล่นทุกคนจะได้แต่สงสัยกันเท่านั้นว่าใครกันนะ ที่สร้างเกมส์บ้าๆนี่ขึ้นมา..





"หวังว่าคงจะไม่เจอหมอนั่นอีกนะ" ไนบ์พึมพัมกับตัวเองเบาๆในระหว่างที่ยังคงวุ่นวายกับเครื่องถอดรหัสต่อไป จุดที่เขาอยู่น่าจะห่างไกลจากคนอื่นๆมากพอตัว เนื่องจากที่เขากลัวจะเจอกับฆาตกรเป็นคนแรกอีกครั้ง เขาจงวิ่งไปรอบๆเพื่อตามหาเพื่อนมาแล้ว ..แต่ผลก็ออกมาให้เขาต้องยืนอยู่หน้าเครื่องถอดรหัสคนเดียวอยู่ดี





"ปั่นก็ช้า เพื่อนก็หาไม่เจอเลวร้ายที่สุด.."





"แต่ฉันหาเธอเจอนะ"





".....?"





"พ่อหนุ่มชาเขียว?"





"แจ็ค!!" เพราะการปรากฎตัวกระทันหันแบบไม่ให้ผู้อื่นเตรียมใจ จึงทำให้ไนบ์ปั่นผิดจนเกิดกระแสไฟช็อตขึ้น เจ้าตัวรีบดีดตัวออกทันที ก่อนจะออกวิ่งหนีให้พ้นจากฆาตกรที่ตามเขามาติดๆ





"ฮ่า ฮ่า เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกนะ" แจ็คฟาดกรงเล็บของตนลงที่กลางหลังจองไนบ์จังๆ ซ้ำยังทำให้แผลเมื่อคราวก่อนที่ยังไม่สมานกันดีฉีกออกอีกครั้ง ดูเหมือนว่าความเจ็บปวดในครั้งที่สองนี้จะทำเรียวขาเล็กถึงกับก้าวไม่ออก ร่างกายเพรียวล้มลงกับพื้นอย่างแรง โดยมีแจ็คยืนยิ้มอยู่ด้านหลังแง้มหน้ากากขาวออกเล็กน้อยเพื่อโลมเลียเลือดสีสดจากกรงเล็บยาวราวกับว่ามันเป็นลูกอมหวานแสนอร่อย





"อึก! เจ็บ"





"โอ๊ะโอ๋? ดูเหมือนจะไปสะกิดแผลเก่าเข้าสินะ" ในน้ำเสียงนั้นดูจะมีแต่ความสนุก ไม่ได้มีความเป็นห่วงหรือความรู้สึกผิดเลยสักนิด แจ็คใช้มือของตัวเองเลื่อนหน้ากากมาปิดหน้าให้สนิท พลางเดินไปหาไนบ์ที่พยายามจะคลานหนี





"อย่าพยายามเลย เธอถูกฉันหมายหัวเอาไว้ตั้งแต่ก่อนเริ่มเกมส์แล้วล่ะ"




"แฮ่ก ทำไมต้องเธอเป็นผมด้วยล่ะ?" เสียงหอบกระเส่าเบาๆแทบจะทำให้ฆาตกรสติแตก ไหนจะใบหน้าเซ็กซี่ยามเจ็บปวดนั่นอีก แจ็คพยายามกลั้นใจไม่ลงมือจัดการกับเหยื่อที่อยู่ตรงหน้า




'อยากจะรีดเลือด ขูดเนื้อออกมาให้มากกว่านี้'




'อยากทำให้ทรมาน..'




'อยากให้ร้องไห้..'




"คงเพราะ 'ถูกใจ' ล่ะมั้ง" แจ็คตอบ มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยกับการที่เลือกจ้องเล่นงานเขาคนเดียวแบบนี้



"เอาล่ะ ไหนๆก็อุตส่าจับได้แล้วเรามาเล่นกันดีกว่าไหม" แจ็คยกยิ้มภายใต้หน้ากาก น้ำเสียงฟังดูทะเล้นจนรู้สึกได้ ไนบ์ได้แต่นั่งคิดถึงคำว่าเล่นของอีกฝ่ายว่ามันจะออกมาเป็นอย่างไร




เป่ายิงฉุบแทงคนหรอ?




หรือว่าจะมานั่งกรีดเนื้อเขาเล่น?




แต่คงไม่ให้มาวิ่งไล่จับกันตอนนี้หรอก..




"เล่นอะไร..?" ไนบ์ถามกลับ เขารู้สึกได้ว่าภายใต้หน้ากากขาวนั้นแจ็คต้องคลี่ยิ้มอยู่แน่ เพราะมันมีบรรยายกาศอันตรายแปลกๆฟุ้งออกมาจากตัวแจ็คเต็มไปหมด ..สัญชาตญาณมันบอกเขาอย่างนั้น




"นั่นสิ เล่นอะไรดีล่ะ"




"ผมไม่รู้"




"งั้น... ใครขอหยุดก่อนแพ้ละกันนะ"





"หมายคว--- อื้อ!!" แจ็คใช้จังหวะที่ไนบ์เอ่ยปากก่อนประทับจูบลงบนริมฝีปากเล็ก ยัดเยียดความรุนแรงไปให้ ไนบ์ที่ไม่ได้ตั้งตัวแทบจะหมดลมหายใจไปในทันที เขาพยายามทุบแผ่นอกกว้างของคนจูบด้วยแรงทั้งหมดที่มี และเขาก็ไม่ใช่ว่าจะมีแรงน้อยแต่เพราะบาดแผลบนกลางหลังกับอากาศที่กำลังจะหมดลงทำให้แรงที่ใส่ไปแทบจะกลายเป็นการสะกิดเท่านั้น




'..ทรมาน'




"อื้มม! แฮ่ก แจ็ค อืมม!" แจ็คไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดง่ายๆ ฝ่ามือเล็กๆที่พยายามใช้ดันออกตอนนี้เริ่มอ่อนกำลังลง ภาพเบื้องหน้าของไนบ์เริ่มพร่ามัว สิ่งที่เขาเห็นเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนสติจะลับไปคือ รอยยิ้มเหยียดที่ดูสนุกสนานราวกับกำลังภูมิใจผลงานของตนเอง..






"เธอเป็นของฉันนะ ..ไนบ์"












2 อาทิตย์ต่อมา..

"แล้วทำไมคุณยังต้องไล่แต่ผมด้วยล่ะครับ!!!" ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาผมแทบจะได้ลงเล่นทุกวันและทุกครั้งคนที่เป็นฆาตกรนับตั้งแต่ครั้งนั้นมาคนที่ผมเจอนอกจาก 'แจ็ค เดอะ ริปเปอร์' แล้วก็ไม่เคยได้เจอใครอีกเลย และทุกครั้งทุกคนก็มักจะรอดออกไปอย่างปลอดภัยซึ่งนั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่ไม่ใช่กับผม!! ถึงจะไม่โดนโจมตีอะไรมากมายแต่มีเพียงแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่ถูกเขาไล่ล่า ทั้งๆที่ไม่ว่าผมจะวิ่งสวนกับคุณหมอ หรือคุณโจรเขาก็ไม่ไล่ตาม



"ก็บอกแล้วไงว่าแค่เธอก็พอน่ะ"




"ผมเหนื่อยแล้วนะครับแจ็ค!"




"ฮึฮึ หนีต่อไปเรื่อยๆเลยนะ แต่ยังไงเธอก็หนีจากฉันไปไม่พ้นหรอก" ผมขอถอนคำพูดที่ว่าเขาอ่อนโยน! ความจริงเขาเป็นพวกเอาแต่ใจที่สุด แล้วก็นิสัยเสียแบบสุดๆด้วย





"คุณมันนิสัยแย่ที่สุดเลย!"





"ฮ่าๆ ขอบคุณที่ชมนะ" แน่ะ.. ยังจะมายิ้มอีก





"ผมกำลังต่อว่าคุณต่างหาก!! อ่ะ!" แย่แล้วผมสะดุด ใกล้จะถึงประตูอยู่แล้วแท้ๆ แล้วผมก็บอกให้ทุกคนออกไปหมดแล้วด้วย ซวยแล้ว!





ตุบ!





"หึ จับ ..ได้ ..แล้ว" เขาเน้นที่ละคำพลางใช้แขนของตัวเองปิดทางหนีของผมไว้ทั้งสองข้าง ผมที่สะดุดล้มอยู่ตอนนี้ได้แต่นอนภาวนาไม่ให้เล่นพิเรนท์กับผมเหมือนกับครั้งก่อนๆ








"แจ็ค.. อื้ม!" คำภาวนาของผมพระเจ้าอาจจะไม่สนใจล่ะมั้ง แจ็คประกบริมฝีปากที่ผมด้วยความรุนแรง ราวกับเป็นการระบายความหงุดหงิดที่ผมวิ่งหนีเขา ลิ้นของเขาเกี่ยวพันกับผมอยู่ในโพรงปาก ไม่มีความอ่อนโยนแต่ก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนครั้งแรก เรื่องแบบนี่ยังเกิดขึ้นอยู่เรื่อยมา แต่แปลกมากที่ผมกลับไม่ปฏิเสธแถมยังตอบรับเขากลับไป







"อึก! แจ็–– อื้ม~" เขาไม่ปล่อยให้ผมหายใจเลยสักนิด ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกดีแต่มันก็ทรมานเหลือเกิน จูบของแจ็คเหมือนตั้งใจที่จะฆ่าผม ซึ่งผมไม่ปฏิเสธเลยว่าผมกลัวเขา แต่ก็ไม่สามารถที่จะขัดขืนอะไรเขาได้..







"อืออ!!" จนกระทั่งผมทนไม่ไหวจริงๆ ผมได้แต่ทุบหลังของเราเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าผมนั้นกำลังจะไม่ไหวแล้ว แต่ก็ใช่ว่าเขาจะปล่อยผมทุกครั้ง มีหลายครั้งมากที่เขาทำแบบนี้กับผมจนผมหมดสติไปเพราะขาดอากาศหายใจและเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็จะพบว่าตัวเองอยู่ที่คฤหาสน์ของฝั่งผู้รอดชีวิต









แจ็คไม่ใช่คนอ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าที่ผมคิด เขายังมีความใจดีอยู่บ้างในบ้างครั้ง ...อย่างน้อยๆผมก็คิดแบบนั้น








"จ–แจ็ค พอก่อน" ผมหาจังหวะที่เราแยกออกจากกันเพียงเสี้ยววินาทีบอกเขา ไม่งั้นล่ะก็คงจบที่อิหรอบเดิมแน่ๆ และดูเหมือนเขาจะฟังผม แจ็คก้มลงมาจูบผมอีกครั้งเบาๆก่อนจะผละออกไป เขาฉุดผมให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะสวมกอดผมไว้







"ฉันอยากได้เธอจริงๆนะ" และเขาก็พูดประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะฟังอีกกี่ครั้งก็ยังทำให้ผมใจเต้นได้
เสมอ ..แต่พอมาคิดดูดี ลึกๆภายในใจแล้วก็เผลอไปเกิดความคิดที่ว่า..









สิ่งที่เขาต้องการอาจจะเป็นเพียงแค่ร่างกายก็ได้... เพราะแม้แต่ใบหน้าของเขา แจ็คยังไม่ยอมให้ผมเห็นเลย.. สักครั้งเดียว










"...." ผมไม่ได้ตอบกลับไปมันจะเป็นแบบนี้เสมอ ทำไมผมต้องรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ด้วยนะ..







"ผมต้องกลับแล้ว แจ็ค" ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยพอใจ บรรยากาศรอบตัวดูเย็นลงถนัดตา ผมกลัวเขาแต่ก็ขัดขืนเขาไม่ได้ ผมตัวเกร็งไม่กล้าดันหรือทำอะไรทั้งสิ้นได้แต่ปล่อยให้เขากอดผมอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ และจนแล้วจนรอดเขาก็ปล่อยให้ผมเป็นอิสระ...







"ฉันจะไปส่ง"

















"กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ แจ็ค" สาวญี่ปุ่น 'มิชิโกะ' หรือที่เหล่าเซอร์ไวเวิลเรียกเธอกันว่า 'เกอิชา' เธอเอ่ยถามทันทีที่แจ็คกลับมายังคฤหาสน์ของฝั่งฮันเตอร์ สายตาคมภายใต้หน้ากากสีขาวเมียงมองไปทางหญิงสาวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ และเขาก็ไม่ตอบเธอกลับไปทำเพียงแค่เดินสวนเธอไปก็เท่านั้น เกอิชายกยิ้มมีนัยก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ทำให้แจ็คต้องกลับมาสนใจเธอ







"ดูท่าทางคุณสนุกน่าดูเลยนะเจ้าคะ ..กับเด็กนั่น"







"....."






"ชอบหรือเจ้าคะ หรือเพียงแค่ ..." เธอเว้นช่วงพลางกางพัดประจำตัวขึ้นมาปกปิดใบหน้าอันงดงามของเธอ








"... เล่นสนุกเท่านั้น"









'พรึบ!!!'








เสียงฮวดกรงเล็บดังขึ้นทันทีที่สิ้นคำพูด กรงเล็บยาวของแจ็คจ่ออยู่ไม่ไกลจากลำคอระหงส์ของเธอมากนัก และมันคงถูกบั่นลงมาเรียบร้อยแล้วหากเธอไม่ใช้พัดคู่ใจมากันไว้เสียก่อน ..เกอิชาดูจะไม่แปลกใจมากนัก เธอยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์ฉบับตัวเองต่อไปก่อนจะปัดกรงเล็บของอีกฝ่ายออกไปไกลๆ







"หึ ..แทงใจดำหรือเจ้าคะ"







"นี่หล่อนอยากตายนักใช่ไหม" แจ็คเอ่ยเสียงเย็นอย่างน่าหวาดหวั่น ขนาดไม่ต้องเห็นหน้าก็สามารถรับรู้ได้จากบรรยากาศรอบตัวที่เย็นลงว่าเขากำลังโกรธมากขนาดไหน







"คนที่ทำให้คนอย่างคุณเป็นได้ขนาดนี้คงไม่ใช่แค่เล่นสนุก.. แต่ก็คงไม่ได้สละสำคัญอะไรขนาดนั้นสินะ" เกอิชายังคงพูดจายียวนไม่ลดละ ภายในคฤหาสน์ดูเหมือนจะเริ่มเกิดสงครามขนาดย่อมขึ้น หากแต่ว่ายังพอมีโชคดีอยู่บ้างที่ลีโอและไวโอเลตต้าเข้ามาห้ามได้อย่างทันท้วงที 'ไวโอเลตต้า' หรือ 'สาวแมงมุมจักรกล' เธอใช้ใยพิเศษของเธอมาตรึงเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของเกอิชา ในขณะที่ลีโอใช้อาวุธปลาฉลามของตนมาหยุดการโจมตีของแจ็ค






"พวกแกจะทำอะไรกัน"






"จริงด้วย คิดจะพังคฤหาสน์หรือไง!?"






"...."






"มาขวางทำไมเจ้าคะ ไวโอเลตต้า?"






"ก็มาหยุดเรื่องบ้าๆของพวกหล่อนไงล่ะ" เกอิชาดูจะหงุดหงิดไม่ใช่น้อย เธอดึงใยที่พันรอบตัวออกอย่างรุนแรงจนหมดก่อนจะมองไปทางแจ็คอีกครั้ง...








"ไวโอเลตต้า คล้องโซ่ 'ยัยโสเภณี' นั่นให้ดีๆล่ะ ถ้ายังปากมากอีกคราวหน้าฉันฆ่ามันแน่" สิ้นคำแจ็คก็เดินจากไป บุคคลที่ถูกเรียกตัวว่าเป็นโสเภณีนั้นดูท่าจะโกรธมากก่อนจะตะโกนด่าอีกฝ่ายไล่หลังไป







"ถ้าข้าเป็นโสเภณี!! สิ่งที่ท่านทำอยู่กับเด็กนั่นก็คงไม่ต่างจากพวกซื้อกินเสียเท่าไหร่หรอกเจ้าค่ะ!! คอยดูเถอะอีกไม่นานเด็กคนนั้น!! ไนบ์ ซูบีดาร์!! ก็จะไม่ต่างอะไรกับสิ่งที่ท่านเรียกว่าโสเภณีหรอก!!!"







เธอโกรธและโกรธมาก ไม่ว่าคำว่าร้ายไหนก็ไม่ทำให้เธอเจ็บปวดเท่าคำที่แจ็คว่าเธอเลย 'โสเภณี' หญิงสาวขายบริการ ผู้ที่ขายร่างกายของตัวเองเพื่อเงิน ..แต่เธอไม่ใช่!!





















"แหม!! ทำอะไรอยู่ย่ะ! กว่าจะออกมาได้นะ" ทหารสาวเอ่ย เมื่อเพื่อนของเธอออกมาช้าเกือบ 20 นาที ทั้งๆที่ก่อนที่พวกเธอจะออกมาเธอก็เห็นไนบ์อยู่ใกล้ๆประตูแล้วแท้ๆ







"ขอโทษ ผมขอไปพักก่อนนะ" ไนบ์ตอบกลับสั้นๆ ก่อนที่จะเดินสวนกับเพื่อนของเขาไปแล้วขึ้นตรงไปที่ห้องของตัวเอง...







"นาอิบ?"











"...เหนื่อยจัง" ร่างเพรียวบางของไนบ์ล้มลงบนเตียงนุ่ม ตอนนี้เขาแทบจะแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขาเหนื่อยจากการวิ่งหนีแจ็ค ..หรือเหนื่อยเพราะเหตุผลอื่นกันแน่










"..อยากได้งั้นหรอ แบบนี้ก็เหมือนกับว่าผมเป็นแค่สิ่งของไม่ใช่หรือไง.."











_____________________________________________






คุยกันท้ายบท






สวัสดีค่ะทุกคน ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ แต่ถ้าจะให้ดีช่วยคอมเม้นเป็นกำลังให้กันหน่อยน้าา พลีสสสส






เออใช่.. ไม่นานมานี้เราพึ่งไปอ่านฟิคเรื่องหนึ่งมา เราพึ่งเห็นว่า เออออ.. พล็อตเราคล้ายกันเลย? แต่ด้วยความที่ว่าเขาลงก่อนเราและเราก็พึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก เราเลยคิดอยู่ว่าควรเปลี่ยนพล็อตดีไหม? แต่เราตั้งไว้แบบ
เรียบร้อยแล้วเลยคิดว่าคงไม่น่าจะเปลี่ยน แค่อยากบอกให้รู้ไว้เฉยๆว่าเราไม่ได้ไปก็อปพล็อตใครมานะคะ อาจเห็นว่ามันดูคล้ายๆกัน แต่ทุกอย่างมันเกิดจากความคิดเราเองน้าาา เชื่อเถอะ..





แล้วไว้เราจะเข้ามาแก้ธีมและอื่นๆที่ผิดพลาดให้อีกครั้งนะคะ^^




ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ≧ω≦
 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #112 ยัยสาวโอตาคุ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 10:28
    ใครก็ได้เอามีดมาทีเถอะ ฉันจะฆ่าแกแจ๊ค!!!!!กล้าดียังไงมาทำลูกชายฉัน//ไปว่าเขาดูตัวเองด้วยนะ:แจ๊ค//โดนแจ๊คตบ
    #112
    2
  2. วันที่ 21 กันยายน 2561 / 21:11

    ต่อๆสู้ๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

    #10
    1
  3. #9 Efilmcomback (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 20:39

    ไรท์คะ ช่วยตบข้าน้อยผู้นี้เถอะค่ะท่าน ข้าน้อยผู้นี้มันปากพล่อยเกินไปเจ้าค่ะ ปากไวกว่าความคิด ช่วยตบข้าน้อยสักทีเถอะค่ะไรท์

    ตอนที่น้องนาอึ๊บเอ้ยอิบพูดว่า

    นาอิบ:อยากได้งั้นหรอ แบบนี้ก็เหมือนกับว่าผมเป็นแค่สิ่งของไม่ใช่รึไง

    แล้วอีนี่ก็หลุดปากออกมาสะดังว่า

    ข้าน้อย:พึ่งรู้ตัวหรอจ้ะ

    อร๊ากกกกก!! ข้าน้อยสำนึกผิดแล้วhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png

    #9
    1
  4. #8 Madaddy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 20:34
    โอ้ยพึ่งได้มาอ่าน สนุกมากๆเลยค่ะ ภาษา เรื่อง ดีมากๆเลย
    #8
    1
  5. #5 Sleep_py (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 16:56

    มันต้องมาต่อแล้วค่ะจังหวะนี้
    #5
    1
  6. #4 linkzhang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 07:07
    อ่านแล้วภาษาลื่นมากกกก
    ชอบบบบบ สู้ๆค่ะ
    #4
    1