Identity v l [ The Ripper & Mercenary ] Don't Toy With Me.

ตอนที่ 3 : Second Toy ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

"แฮ่กๆๆ เหนื่อยจังไม่ไหวแล้ว จะตายอยู่แล้ว" เสียงหัวเองก็หยุดไปแล้ว แสดงว่าไม่ได้อยู่แถวนี้สินะ





หมับ!






"เฮือก!!"




"นาอิบ?" คุณหมอ? "เป็นไงบ้างแผลลึกเชียว เดี๋ยวฉันรักษาให้นะ"



"ขอบคุณครับ"



"ตอนนี้เทรซี่กำลังถอดเครื่องสุดท้ายอยู่แล้วเราจะออกไปด้วยกันนะ"



"แล้วคุณมาร์ธ่าล่ะครับ เห็นเธอบ้างหรือเปล่า?" ผมชักเป็นห่วงเธอมากขึ้นแล้วสิ ที่แจ็คไม่ได้อยู่แถวนี้เพราะเขากลับไปหาคุณมาร์ธ่าหรือเปล่านะ



"ไม่ต้องห่วงก่อนจะมาที่นี่ฉันรักษาให้เธอไปแล้ว แล้วก็น่าจะอยู่ใกล้ๆกับเทรซี่นั่นแหละ ตอนนี้เธอห่วงตัวเองก่อนเถอะนะ" คุณหมอว่า ผมค่อยโล่งใจลงหน่อยที่ได้ยินว่าคุณมาร์ธ่าปลอดภัย




ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก




เสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะช้าๆแบบนี้แสดงว่ายังอยู่ไกลสินะ น่าจะพอวิ่งหนีได้ก่อนที่เขาจะ---




"กรี๊ดดด!!" เสียงร้องของคุณหมอเรียกสายตาจากผมก่อนที่จะได้รู้ตัวว่า 'แจ็ค' ได้มายืนอยู่ข้างหลังพวกผมแล้ว






วาร์ปมาหรอ!!






"..เจอตัวแล้วไนบ์ 'ของฉัน'.. หมดเวลาสนุกของเธอแล้ว" ผมสะดุ้งเมื่อเสียงเย็นเอ่ย เขาโยนตัวคุณเอมิลี่ออกไปที่ข้างทางซึ่งไกลพอสมควรและเธอก็หนีไป ผมรู้ว่าอีกไม่นานเธอก็ย้อนกลับมาช่วยเพราะเธอมักจะเป็นแบบนั้นเสมอ ตัวของผมสั่นราวกับลูกนกที่ยังไม่สามารถกางปีกบินได้ ไร้ซึ่งทางสู้และหนทางที่จะหนี



"หึหึ สั่นอย่างกับลูกนกแหนะ กลัวฉันหรอ?" เขาถาม จะให้ตอบกลับไปว่าอะไรล่ะ ก็เห็นๆอยู่ว่าผมกลัวเขา แต่ขืนตอบกลับไปแบบนั้น ..ไม่น่าจะรอด




"อือ.. ผมกลัว" ไม่รู้ว่าผมรู้สึกไปเองหรือเปล่าทันทีที่ผมตอบกลับไปแบบนั้นบรรยากาศที่หนักอึ้งเมื่อครู่ก็หายไปทันที ผมรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกจนน้ำตาของผมไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว


มือข้างที่ไร้กรงเล็บของแจ็คเอื้อมมาปาดน้ำตาของผมเบาๆ เขาอ่อนโยนมากผิดกับเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน แถมมือของเขาก็ยังอบอุ่นจนคลายความกังวลลงไปได้ แจ็คไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้นจนผมรู้สึกปลอดภัย ถึงจะยังวางใจไม่ได้แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อครู่มาก


"อย่ากลัวฉันเลยนะ" ผมชะงัก.. หรือว่าเขาจะพูดเพื่อให้ผมตายใจกันแน่ ..ภายใต้หน้ากากนั้นผมไม่รู้เลยว่าเขากำลังทำหน้าตาแบบไหนอยู่..



"อ-- อืม" และก่อนผมจะรู้ตัวผมก็ถูกดึงให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคนเบื้องหน้าผมแล้ว เขาอ่อนโยนมากจนผมเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่านี่หรอ ..คนที่ไล่ล่าพวกเราในเกมส์นี้



"จ-- แจ็ค?"




"ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่อยากให้เธอกลัวฉันก็ไม่รู้"




"แล้วคุณไม่ไล่ตามคนอื่นแล้วหรอ?"



"..แค่เธอก็พอแล้ว ฉันสนุกมากเลย" ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่วันนี้แทบจะมีแค่ผมที่ถูกล่าอยู่คนเดียว



"ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดีเลยล่ะครับ"



"ฮึฮึ นั่นสินะ"




"อ่ะ! คุณหมอนี่น่า" เมื่อผมเห็นออร่าสีเหลืองที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาก็เผลอโพล่งปากออกไปอย่างลืมตัว ก่อนที่ผมจะเอามือมาปิดปากตัวเองเมื่อรู้ว่าเผลอพูดอะไรออกไป



"ฮึฮึ ไม่ต้องห่วงฉันบอกแล้วนิว่าแค่เธอก็พอ" เขาตั้งใจใช่ไหม!! เขาจะทำให้ผมเขินขนาดไหนเนี่ย! ทำไมผมต้องไปใจเต้นให้กับผู้ชายที่แม้แต่หน้าก็ไม่เคยเห็นด้วยนะ



"คุณกำลังทำผมเขินนะครับ" ผมพูดด้วยเสียงอุดอู้ เพราะ ตอนนี้ผมกำลังซุกใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองลงกับอกแกร่งของคนที่ยังกอดผมไม่ปล่อย



"เธอเนี่ยน่ารักจริงๆนะ ชักอยากจะได้มาเป็นของตัวเองแล้วสิ"



"เอ๊ะ?"



"เปล่า ไม่มีอะไร นั่นไงเพื่อนเธอกำลังมาแล้ว.. แล้วเจอกันเกมส์หน้านะ วันนี้ฉันสนุกมากดีจริงๆที่ได้เจอเธอ จุ๊บ" ทันทีที่เขาพูดจบเขาก็ประทับรอยจูบบนหลังมือของผมก่อนที่จะหายไปพร้อมกับกลุ่มหมอกควัน



"เมื่อกี้เขาเปิดหน้ากากนิดหน่อยใช่ไหมนะ.."



"นาอิบ!! เป็นอะไรหรือเปล่า!?"



"คุณหมอ.. ผมไม่เป็นไร"



"โล่งอก ฉันก็นึกว่าจะตามฉัน เลยวิ่งไปซะไกล เราออกจากที่นี่กันเถอะพวกนั้นรอเราที่ประตูแล้ว"



"ครับ" ถึงจะยังเจ็บแผลอยู่แต่พวกผมก็รีบวิ่งไปที่ประตูให้เร็วที่สุด ยิ่งใกล้ประตูมากเท่าไหร่ก็เริ่มจะเห็นเงาของเพื่อนๆที่คอยโบกไม้โบกมือให้ เมื่อถึงหน้าประตูแล้วคุณมาร์ธ่าก็รีบวิ่งเข้ามาสวมกอดผมทันที ผมอึ้งไปชั่วขณะก่อนที่จะรู้สึกถึงความเปียกชื้นบริเวณหัวไหล่กับเสียงสะอื้นเบาๆ



"ฮึก! ขอโทษนะนาอิบ! ทั้งๆที่เธอบาดเจ็บอยู่แท้ๆแต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย แถมยังต้องให้เธอที่บาดเจ็บขนาดนั้นเป็นตัวล่อให้อีก!!" แล้วผมจะทำยังไงกับสถานะการแบบนี้ดี ผมยิ่งเป็นพวกพูดไม่เก่งอยู่ด้วย..



"ไม่เป็นไรนะครับ แค่ตอนนั้นคุณมาร์ธ่ามาช่วยผม ผมก็ดีใจมากแล้ว ขอบคุณนะครับ" ผมยิ้มตอบกลับไปให้เธอ แต่ดูแล้วเหมือนเธอจะร้องไห้มากกว่าเดิมเสียอีก!!



"ค-- คุณมาร์ธ่า!?"



"ฮึก! ฮือออ! เจ้าเด็กบ้า!! บ้าๆๆ อย่ามาทำเป็นเท่ไปหน่อยเลยยยยย ฉันเป็นห่วงมากนะรู้ไหม! อย่าทำแบบนี้อีกนะ!" เธอบ่นผมเป็นชุดพร้อมกับหยดน้ำตาที่ออกเป็นสายผมได้แต่กอดปลอบเธออยู่แบบนั้นจนกระทั่งเธอสงบลงและพวกเราค่อยออกไปจากเกมส์ใน 'คืนนี้'







"ฮึ้มมม~ ล้า~" วันนี้เป็นวันที่ผมอารมณ์ดีแบบสุดๆจนต้องฮัมเพลงออกมา เพราะ หลังจากที่ร้างมือมานานในที่สุดผมก็หาสิ่งที่ผมคิดว่าถูกใจแบบสุดๆเจอเสียที เด็กหนุ่มคนนั้นตั้งแต่แวบแรกเห็นก็เริ่มคิดแล้วว่า อา.. ช่างน่ารักเหลือเกิน



พอยิ่งได้เห็นใบหน้าใต้ฮู้ดนั้นยิ่งกระตุ้นผมเข้าไปใหญ่แม้จะดูหวาดกลัวแต่ก็ยังน่ารัก แล้วยังเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นรวมถึงผิวกายที่ถูกฟันเป็นทางยาวจนห้ามเลือดไม่อยู่นั่นอีก..



'สงสัยคงต้องไปขอบใจลีโอเสียหน่อย"




"เป็นไงบ้าง สนุกหรือเปล่า? แต่ดูนายจะจัดการใครไม่ได้เลยนิ" พูดถึงก็มาพอดี แม้จะฟังดูเป็นคำพูดที่เหยียดหยามไปเสียหน่อยแต่เพื่อเป็นการตอบแทนที่ทำให้ผมสนุกจะไม่ถือโทษโกรธเคืองแล้วกัน..




"อ่า.. สนุกมาก ต้องขอบใจนายจริงๆ" น้ำเสียงผมดูมีเลสนัยมากเกินไปหรือเปล่านะ หมอนั่นถึงได้คลี่ยิ้มราวกับรู้ว่าผมหมายถึงอะไรอย่างนั้น






"สนใจงั้นหรอ เจ้าเด็กนั่น.."






"แอบดูคนอื่นเป็นมารยาทที่แย่มากนะ"




"ก็ยังดีกว่าใครบางคนที่มีงานอดิเรกเป็น 'การหลอก' ชาวบ้านเขาล่ะนะ" ผมไม่ตอบแต่ก็ยังคลี่ยิ้มอยู่ภายใต้หน้ากาก นั่นสินะ ผมอาจจะแย่จริงๆก็ได้ ..แต่ใครจะสนล่ะ




"เอาเถอะ ขอให้สนุกต่อไปเรื่อยๆแล้วกัน" ลีโอพูดก่อนจะเดินสวนผมไป






" ..อยากได้จังเลยน้า ไนบ์ ซูบีดาร์"













"อาจจะเจ็บอยู่สักพักนะนาอิบ อดทนหน่อยนะ" คุณหมอเอมิลี่เธอช่วยรักษาผมให้ เธอบอกว่ามันเป็นแผลที่ลึกมากและผมก็เสียเลือดไปเยอะมากด้วย ถ้าเกิดเป็นคนปกติละก็ป่านนี้กลับบ้านเก่าไปนานแล้ว แต่เพราะพวกผมยังเป็นผู้เล่นในเกมส์นี้อยู่ถึงอยากตายยังไงก็ไม่ตายเสียที...



"ขอบคุณนะครับ ดีจริงๆที่พวกคุณไม่บาดเจ็บกันมาก"




"เจ้าเด็กบ้า!!!" ทั้งคุณหมอ คุณเทรซี่และคุณมาร์ธ่า พวกเธอประสานเสียงกันต่อว่าผม ..ทำไมผมถึงโดนว่าล่ะ?



"ไม่ต้องมาทำหน้างงเลย! ใครสั่งใครสอนให้เป็นเหยื่อล่อทั้งๆที่ตัวเองบาดเจ็บอยู่กันย่ะ!!"



"คราวก่อนพึ่งว่าไปหยกๆแท้ๆ!!"



"เอาน่าๆ ถึงจะบ่นเขาไปสักร้อยครั้งเขาก็ไม่ฟังหรอก" คุณทนาย 'เฟรดดี้' ที่อยู่ๆก็เข้ามาเอ่ยขึ้น ก่อนที่พวกผมหันไปหาต้นเสียง เห็นคุณเฟรดดี้ที่มาพร้อมกับเอ็มม่า



"ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ แต่มันก็น่าโมโหอยู่ดีนี่"



"ขอโทษนะครับ.." ผมเอ่ยเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด แม้จะทำให้พวกเธอปลอดภัยได้แต่ผมก็ทำให้พวกเธอกังวลมากเช่นกัน ทุกคนดูนิ่งไปก่อนจะกรู่กันมากอดผมเอาไว้



"ฮึ่ยยย!! ทำไมถึงน่ารักอย่างนี้!! แบบนี้ยกโทษให้ก็ได้" เอ๊ะ?



"แต่แผลลึกจริงๆนะ นี่ใครเป็นฆาตกรงั้นหรอ?" เอ็มม่าถาม คนอื่นๆเองก็ดูเหมือนอยากจะรู้เช่นกัน




"นี่นาอิบ ตอนนั้นฉันได้ยินนายเรียกชื่่อเขาด้วยนะ" คุณมาร์ธ่า คุณความจำดีมากเกินไปแล้ว!!




'เวลาเราอยู่กันสองคนให้เรียกฉันว่า 'แจ็ค' นะ'




"...เขาชื่อ 'ริปเปอร์' น่ะ" ทำไมผมไม่บอกไปว่าเขาชื่อแจ็คนะ



"แค่นั้นหรอ?"



"แค่นั้นครับ" พวกเธอดูเหมือนจะเหนื่อยใจกับผมเต็มที่ ความจริงผมก็อยากจะรู้จักเขามากกว่านี้เหมือนกันนะ



"เห้อ เอาล่ะทุกคน วันนี้นาอิบคงอยากพักแล้ว แยกย้ายกันได้แล้วนะ" คุณเอมิลี่สั่ง ทุกคนดูเหมือนจะยังอยากอยู่คุยกันก่อน (ยกเว้นผม) แต่ก็เจอสายตาของคุณหมอเข้าไปทุกคนจึงได้แต่ถอยทัพกลับห้องกันเท่านั้น



"เอาล่ะ ทีนี้ก็พักผ่อนได้แล้วนะ แปปเดียวก็คงจะหายแล้ว"



"ขอบคุณครับ" เธอยิ้มให้ก่อนจะเดินออกไป ผมอยู่คนเดียวในห้องอีกครั้ง ..มันเงียบสงบแต่กลับไม่รู้สึกสบายใจเลยสักนิด.. เคยคิดว่าอยากจะหนีไปจากที่นี่แต่ที่จะให้ไปก็ไม่มี ที่จะให้กลับไปก็ไม่มีอีก.. เลยได้แต่วิ่งเต้นอยู่ที่นี่แบบนี้










'แล้วเจอกันนะ'






'แค่เธอก็พอแล้ว..'





เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนั้นใส่ ตัวเราที่ไม่เคยเป็นที่ต้องการของใคร.. พึ่งมีเขาเป็นคนแรก "..แจ็ค .."









คุยกันท้ายตอน

สวัสดีค่ะรีดเดอร์ทุกท่าน อย่างที่รู้เรื่องเก่าไม่จบมาต่อเรื่องใหม่ ฮ่า!

เรื่องนี้เราว่าจะแต่งหวานปนขมนิดๆนะคะ ไม่รู้ว่าจะแต่งโอเคหรือเปล่าแต่ลงแล้ว ? ช่างมันเถอะ...

ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา จะได้มีแรงแต่งต่อ ติชมกันได้นะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามากันน้าาาา  
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #188 sarunisuke (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 22:13

    ชอบค่ะ
    #188
    0
  2. #111 ยัยสาวโอตาคุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 07:38
    ปกติเราชอบเล่นนาอิบอยู่แล้วเรื่องตัวเข้าไปรับดาเมจแทนเพื่อนเนี่ยทำประจำเลยล่ะ บางทีก็เข้าไปช่วยจนตายเองก็บ่อย555ก็นาอิบเป็นแทงค์นี่เนอะ//ว่าแต่แจ๊คเลิกไล่ตบนาอิบตั้งแต่ต้นเกมทีเถอะ
    #111
    1
  3. #7 Efilmcomback (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 20:25

    อุบร๊ะ อีขนขายไก่ย่างนี่แกคิดจะหลอกน้องอิชิตันกรีนทรีหรอยะ

    #7
    1
  4. #1 -Bambow- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 18:25

    ชอบมากเรยยย รออยู่น้าาาา
    #1
    1