Identity v l [ The Ripper & Mercenary ] Don't Toy With Me.

ตอนที่ 17 : ความรักของผม <ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาหลัก>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

               ผมกับเขา​ เราเป็นรุ่นพี่​ รุ่นน้องกันตอนม.ปลาย​ พวกผมสนิทกันมากๆจนคนอื่นยังแปลกใจ​ พวกผมเป็นเหมือนเพื่อน​ เป็นเหมือนพี่น้องที่เปิดใจคุยกันได้ทุกๆเรื่อง​ ทั้งๆที่เราก็พึ่งเคยเจอกันไม่นาน​ ด้วยความสนิทนั้นทำให้ผมกับเขายังคบกันมานานจนถึงตอนนี้​

 

                ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขามีความสุขหรือตอนที่ทุกข์ใจ​ ก็มักจะมีผมนั่งอยู่ข้างๆเขาเสมอ​ เขาพูดกับผมแบบนั้นแต่เขารู้อะไรบ้างไหม!! ว่าการที่เขาทำแบบนั้นมันทำให้ผมอึดอัดใจแค่ไหน!!

 

 

               ไอ้รุ่นพี่บ้าเอ้ย!!!’

 

 

 

 

               แจ็ค​ คุณจะมาเกาะอยู่ห้องผมไปถึงเมื่อไหร่ครับเนี่ยเด็กหนุ่มรู้สึกเอือมระอากับคู่สนทนาเป็นอย่างมาก​ วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่แจ็คมาอาศัยอยู่ที่ห้องของเขา​ ทั้งๆที่บ้านเจ้าตัวก็ไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่มากนัก​ รวมถึงอีกฝ่ายก็ยังมีรถส่วนตัวไปไหนมาไหนก็สะดวกแต่เขากลับเอาแต่มาอยู่ที่ห้องรุ่นน้องเสียได้

 

               เดี๋ยวเถอะ! เดี๋ยวนี้กล้าไล่ฉันหรอ

 

               แต่นี่มันบ้านผมนะ อย่างน้อยๆก็หารค่าอาหารกันบ้างสิครับไนบ์บ่นกระปอดกระแปด​ เพราะ​ สามวันที่ผ่านมาเขาหมดค่าอาหารเป็นสองเท่า​ ถึงตอนนี้เขาจะอยู่ในวัยทำงานแล้วแต่ก็ใช่ว่าเขาจะมีเหลือกินเหลือใช้หรอกนะ

 

               เธอเนี่ยบ่นเป็นแม่ฉันเลยนะ​ ตอนนี้เริ่มชักจะสงสัยแล้วว่าใครเป็นรุ่นพี่กันแน่?”

 

               แก่กว่าผมแค่ปี​ สองปี​ อย่าวางท่านักเลย​ อีกอย่างคุณคิดว่าใครเป็นคนที่ดูแลคุณมาตั้งแปดปีกัน​” แจ็คหมดคำจะเถียง​ นับวันอีกฝ่ายก็ชักจะใช้คำพูดต้อนเขาเก่งขึ้นเรื่อยๆ​ จนตอนนี้คนที่บ่นเขายิ่งกว่าแฟนสาวก็คือรุ่นน้องที่แสนน่าชังคนนี้นี่แหละ!!

 

               แต่ก็เถียงไม่ออกจริงๆนั่นแหละ​ ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้คนที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอดก็คือไนบ์​ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหาร​ ที่พัก​ เสื้อผ้า​ ทำความสะอาด​ ทุกอย่างล้วนมีอีกฝ่ายมาเกี่ยวข้องด้วยเสมอ​

 

               ไนบ์~ หิวแล้วอ่าา~”

 

               คุณนี่มันขอต่อยสักเปรี้ยงได้ไหมเนี่ยถึงจะว่าอย่างนั้นไนบ์ก็ยังคงหันหลังเดินตรงไปที่ครัวอยู่ดี การกระทำที่ย้อนแย้งกันของเจ้าตัวสร้างเสียงหัวเราะให้กับแจ็คได้เสมอ​ ถึงจะชอบบ่นเขายาวยืดแต่ก็ยังทำตามความเอาแต่ใจของเขาเสมอ​ ความเอาแต่ใจขั้นเทพของเขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อนนอกจากเด็กหนุ่มที่ยืนหน้ามุ่ยคนนั้นเลย

 

               แล้วจะกินอะไร?”

 

               อะไรก็ได้~”

 

               เห้อ​ อะไรก็ผมจริงๆเลย

 

 

 

 

               เช้าแล้วนะครับ​ ตื่นไปทำงานเร็วเข้าเป็นเรื่องปกติอีกเรื่องที่ในทุกๆเช้าไนบ์จะต้องเป็นคนปลุกแจ็คเสมอ​เวลาที่อีกฝ่ายมาค้างด้วย​ แถมบางครั้งเขายังต้องคอยโทรไปปลุกในตอนเช้าอยู่บ่อยๆ​ คนภายนอกที่มักจะมองว่าเขาดูดีเสมอคงใจสลายแน่ถ้าเห็นชีวิตประจำวันของเขาที่ช่างแสนต่างจากรูปลักษณ์​ภายนอก

 

               ขออีกห้านาที

 

               ห้านาทีอะไรล่ะครับ​ วันนี้มีประชุมเช้าไม่ใช่หรือไงแจ็ครีบเด้งตัวขึ้นมาทันที​ เขารีบคว้าโทรศัพท์​เพื่อดูเวลา​และแน่นอนว่าตอนนี้เขาถึงคราวซวยของแท้​ อีกเพียงแค่สามสิบนาทีเขาก็จะถึงเวลาประชุมแล้วน่ะสิ!!

 

               เวรแล้วไง ชุดฉันก้จะไม่รีดเลย​” จะยืมสูทจากรุ่นน้องตัวเล็กคนนี้ก็คงจะใส่ไม่ได้​ ถ้าไม่มีสูทก็ดูไม่สุภาพเวลาประชุมอีก​ แล้วลูกค้าที่จะประชุม​ด้วยวันนี้ก็ดันเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่จะปล่อยให้หลุดมือไม่ได้​ รูปลักษณ์​จึงเป็นส่วนหนึ่งของความสำคัญด้วย!

 

               คุณนี่นะ​ ถ้าไม่มีผมจะทำยังไง​ ผมรีดเสื้อไว้ให้แล้วสูทของคุณผมก็เตรียมไว้แล้วด้วย​ รีบไปเถอะครับ

 

               เธอคือคนที่พระเจ้าส่งมาให้ฉัน!!” แจ็คยิ้มร่าทันที​ เขาลืมไปได้ยังไงนะว่าที่นี่มีรุ่นน้องที่แสนจะน่ารักอยู่ตรงนี้ทั้งคน! แจ็ครีบแต่งตัวทันที​ แบบนี้เขาก็คงจะทันแบบวางใจได้อยู่​แต่น่าเสียดายที่ไม่มีเวลามากินข้าวเช้า

 

               เอานี่ข้าวกลางวัน​ ส่วนกล่องนี้สำหรับข้าวเช้าประชุมเสร็จก็หาเวลาทานนะครับ​พอมองๆไปก็เริ่มเปลี่ยนจากแม่มาเป็นภรรยาเสียอย่างนั้น​ เพราะแบบนี้ไงเวลาเขามาค้างทีไรก็มักจะเลินเล่อ​ทุกที​ แจ็ครับไว้ด้วยความเต็มใจอย่างมาก​ ก่อนจะรีบร้อนใส่รองเท้าพร้อมออกไปทำงานทันที

 

               งั้นฉันไปก่อนนะ​ ขอบใจนะไนบ์

 

               เดี๋ยวสิแจ็ค​ คุณนี่นะถึงรีบแค่ไหนก็ควรจะส่องกระจกสักหน่อยนะ​ไทเบี้ยวแล้วไนบ์เข้ามาจัดเนคไทให้เข้าที​ ถ้าคนผ่านไปผ่านมามองยังไงพวกเขาก็คือคนรักกันแน่ๆ​ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ใช่​ ไม่รู้ว่าเพราะ​อีกฝ่ายมักจะใส่ใจในรายละเอียดต่างๆอยู่แล้วหรือเปล่า​ เรื่องแบบนี้มันเลยกลายเป็นเรื่องปกติ​ “เอาล่ะ​ เรียบร้อย

 

               แต้งกิ้ว​ งั้นไปนะ​ ถ้าจะออกไปอย่าลืมล็อคประตู​ด้วยล่ะว่าแล้วแจ็คก็รีบวิ่งออกไปทันที​ ช่างเป็นคำพูดที่ชวนให้หงุดหงิดเสียจริงๆ

 

               นี่มันบ้านผมนะ  ถึงแม้จะคุยกับอากาศแต่ยังไงเขาก็อยากจะเถียงกลับไป ไนบ์เดินเข้ามายังห้องนอนของตนอีกครั้งเพื่อที่จะนอนต่อ​ วันนี้เขาตื่นเช้ามากๆเพื่อมาทำอาหารและจัดการการแต่งตัวของอีกคน​ แต่ทันทีที่เขาอย่างเข้ามาในห้องนอนเขาก็ต้องเบือนหน้าหนีกับสภาพห้องที่ดูกระจัดกระจาย​ ทั้งเสื้อผ้า​ ผ้าปูที่นอนมันระเกะระกะ​เต็มพื้นห้องไปหมดรวมถึง

 

               ไนบ์ยืนจ้องสิ่งนั้นพร้อมกับใบหน้าขึ้นสี​ ถึงจะเห็นจนชินตาแล้วแต่ความรู้สึกมันไม่ได้ชินไปด้วยสักหน่อย​

 

               อย่างน้อยๆก็ช่วยเก็บกางเกงในหน่อยเถอะ​เจ้าบ้า ////// ” ไนบ์จัดการกับกองเสื้อผ้าเสร็จศัพท์เขาก็เลือกที่จะหยิบเสื้อตัวหนึ่งจากกองเสื้อผ้านนั้นขึ้นมาพร้อมลากมันไปที่เตียงด้วยกัน​ เขากอดมันเอาไว้แน่นด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีจัด​และไซส์เสื้อที่ใหญ่เกินไปสำหรับตัวเขาก็คงจะรู้ๆกันอยู่ว่าของใคร  เพราะ​ มันเป็นตัวเดียวกันกับตัวที่แจ็คใส่นอนที่นี่เมื่อวาน​

 

               แจ็ค..”

 

               นี่เป็นเวลาแปดปีแล้วที่ไนบ์แอบชอบอีกฝ่ายอยู่ฝ่ายเดียว​ ที่เขาทำดีด้วย​ ที่เขาพยายามมาตลอดมันไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล​ แต่ก็แค่มันไม่มีทางที่จะได้รับสิ่งตอบแทนกลับมาเท่านั้น​ ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่สำหรับเขาแล้วแค่นี้มันก็มากเกินพอแล้วจริงๆ​ ชีวิตๆหนึ่งไม่คิดว่าจะได้อยู่กับที่ชอบนานถึงขนาดนี้​ ถึงจะมีบ้างที่ต้องเจ็บปวด​ แต่พอคิดถึงรอยยิ้มนั้นแล้วก็อดที่จะมีความสุขไม่ได้

 

               ชอบนะครับ​.. รุ่นพี่

 

 

 

 

 

               เอ๊ะ? แฟน?”

 

               ใช่​ เธอชื่อเอลเลน​ เราคบกันมาสักพักแล้วล่ะ

 

               แล้วทำไมมาบอกผมเอาตอนนี้ล่ะไนบ์พยายามทำทุกอย่างให้ปกติ​ แม้ความจริงเขาแทบจะไม่อยากรับฟังอะไรก็ตาม​ แจ็คยิ้มแย้มอย่างมีสุขเมื่อพูดถึงเธอคนนั้น​ มันเป็นรอยยิ้มที่แปดปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้สัมผัส​ และน่าแปลกที่เขาดูจะเป็นกังวลกับรอยยิ้มนี้มากเหลือเกิน

 

               คนนี้ฉันจริงจังนะ​ ก็เลยอยากจะดูๆกันก่อนที่จะบอกเธอ​ นี่ฉันบอกเธอคนแรกเลยนะงี่เง่า.. ไนบ์อยากจะตะโกนด่าคนตรงหน้านี้มากๆ​ เขาว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็ไม่ได้ถึงขั้นปิดบังอย่างแยบยลเลยนะ​ ไม่เคยตะหงิดใจบ้างเลยหรือไง

 

               งั่นเธอก็คงจะเป็นคนดีน่าดูเลยนะ

 

               มากๆเลยล่ะแจ็คยิ้มกว้าง​ ยิ่งพูดก็ยิ่งดูมีความสุข​ ไนบ์อยากรู้นักว่าแจ็คไม่ได้ดูสีหน้าของตอนนี้บ้างเลยหรือยังไง​ ดูไม่ออกหรอว่าเขาไม่อยากฟัง​ ไนบ์ได้แต่เออออตามน้ำไปพร้อมกับมือเล็กที่กำแน่น​จนแทบจะจิกเข้าเนื้อตัวเอง​ แจ็คดูไม่มีทีท่าว่าจะสาธยายถึงตัวเธอคนนั้นจบในเวลาอันสั้น​ ไนบ์จึงตัดบทโดยการเข้านอนทันที​

 

 

 

 

               ในตอนที่ผมรู้ตัวเองว่าชอบรุ่นพี่​ ผมต้องการเพียงแค่ให้เขามีความสุขไม่เคยบอกความรู้สึกตัวเองไปตรงๆ​ เพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางตอบรับดังนั้นจึงขอแค่อยู่ข้างๆ​แล้วรับฟังเขาในทุกๆเรื่อง​ แต่มันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ​ ไม่คิดเลยว่าผมจะทนมาได้ตั้งแปดปี​ แต่ว่า​ มันคงใกล้จะจบแล้วล่ะ... 

 

               ไปแล้วหรอ?”

 

               อืม ต้องกลับไปให้ถึงก่อนเขาน่ะผมตอบกลับ​พลางใส่เสื้อผ้าของตัวเองไปด้วย​

 

               คนที่เคยพูดถึงบ่อยๆสินะ​ มิน่าช่วงนี้​ถึงไม่มาเจอกันเลย

 

               ก็นะ​ โทษทีแล้วกัน​

 

               คราวหน้าล่ะ?​ ฉันจะเจอนายได้อีกครั้งเมื่อไหร่?”

 

               ขอโทษนะไคลน์​ ช่วงนี้คงมาเจอไม่ได้ถ้าเป็นคนอื่นผมคงปฏิเสธ​กลับไปแรงๆ​ แต่กับคนนี้ผมไม่กล้าพูดคำที่ทำร้ายจิตใจเขาได้​ เพราะสายตาที่เขาส่งมาให้ผมมันเหมือนกันตัวผมเองเวลาที่มองแจ็ค​ ผมเข้าใจความรู้สึกของเขา​ แต่ก็ตอบรับมันไม่ได้เช่นกัน

 

               อย่ามองฉันแบบนั้นสิ​ ฉันไม่ได้อยากทำให้นายลำบากใจนะ​ ขอแค่นานๆครั้งนายต้องการฉันก็พอฉันรอได้

 

               ไคลน์ขอโทษนะอย่ารอฉันแบบนี้เลยผมรู้สึกผิดนะ​ ผมเองถ้าแจ็ครู้ถึงความรู้สึกผม​ เขาก็คงจะเข้าหน้าผมไม่ติดเหมือนกัน​ เราก็คงจะกลายเป็นคนแปลกหน้า​ แปดปีที่ผ่านก็จะสูญเปล่า

 

               ทีนายยังรอหมอนั่นได้เลย​ ฉันเองจะรอนายเหมือนกัน​ ให้ฉันได้อยู่ตรงนี้เถอะนะทำไมคนที่ผมชอบถึงไม่ใช่ไคลน์นะ! ถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างก็จะลงตัวแท้ๆ

 

               เข้าใจแล้ว​ แต่ถ้านายเจอคนอื่นที่ดีกว่า​ ก็ไปเถอะนะผมรีบออกจากห้องไปทันที​ถึงอยู่ไปก็มีแต่จะทำให้เขาเจ็บ​ แต่ก็นะพูดไปก็เหมือนเข้าตัวเอง​ บอกตามตรงไคลน์น่ะดีกว่าแจ็คแน่นอน​ หมอนี่น่ะทั้งเอาใจมากกว่า​ อยู่ด้วยแล้วก็สบายใจกว่า​แถมเขายังรักผม​ แต่สุดท้ายผมก็มองเขาไปเป็นอย่างอื่นไม่ได้อยู่ดี

 

               อา.. ฉันรอได้

 

 

 

 

               ไปไหนมาน่ะ?” ในขณะที่ไนบ์กำลังจะก้าวเข้าห้อง​ เขาก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงที่แสดงถึงความไม่พอใจจากด้านหน้า​ แจ็คยืนหน้าบึ้งตึงกอดอกพลางถามอย่างคาดคั้น​ ไนบ์เองก็ดูตกใจไม่น้อยที่เวลานี้อีกฝ่ายกลับมาถึงเร็วกว่าเขา​ ทั้งๆที่ต้องพึ่งจะหกโมงกว่าๆ​

 

               ไปซื้อของน่ะ

 

               แล้วไหนล่ะของ?”

 

               มันไม่มี…” ไนบ์เดินเข้าบ้านไปด้วยท่าทีปกติ​ เขาไม่เห็นเข้าใจทั้งๆที่มันเป็นบ้านของเขาแต่ทำไมเขาต้องมาทำตัวลับๆล่อๆอย่างคนมีความลับแบบนี้ด้วย

 

               เดี๋ยวสิไนบ์​ เย็นขนาดนี้แล้วทำไมเธอถึงมีกลิ่นสบู่ล่ะ?” อา.. เขาอยากจะบ้าตาย

 

               ผมพึ่งอาบน้ำก่อนไปซื้อเอง​ ทำไมวันนี้คุณถามผมแปลกจัง

 

               งั้นหรอ​ แต่ฉันกลับมาที่นี่ตั้งแต่สามชั่วโมงแล้วนะ​ เธอออกไปข้างนอกตั้งสามชั่วโมงโดยที่ไม่ได้อะไรกลับมาเลยเนี่ย​มันเชื่อได้หรอ?”

 

               เห้อ​ แล้วมันมาเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะเนี่ย​ ผมโตแล้วนะจะไปไหนมันก็เรื่องของผม

 

               แต่ฉันเป็นห่วงเธอนะ! ตั้งสามชั่วโมงที่เธอไม่อยู่บ้านแถมยังกลับมากับกลิ่นสบู่แปลกๆอีก!” ไนบ์ถอนหายใจเขาไม่อยากจะมาทะเลาะด้วยตอนนี้หรอกนะ​ ไนบ์เดินจ้ำเขาห้องตัวเองทันทีโดยไม่สนเสียงเรียกถามของแจ็คเลยสักนิด​

 

               ไนบ์!” ก่อนที่ประตูจะปิดสนิทแจ็คจึงได้ใช้มืองัดประตูไว้​ ไนบ์รู้สึกทั้งเหนื่อย​ ทั้งหงุดหงิด​ อารมณ์ต่างๆที่ไม่เคยแสดงต่อหน้าใครมันกลับเผยออกมาจนหมด

 

               พอสักทีเถอะ​ นี่มันบ้านผมนะ มีมารยาทหน่อยสิ

 

               ถ้าอย่างนั้นก็บอกสิว่าไปไหนมา

 

               เลิกยุ่งเรื่องของผมสักที​ ผมจะไปไหน  ไปอยู่กับใครหรือทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับคุณสักนิด​ เราเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องนะทำแบบนี้ไม่คิดว่าเกินไปหน่อยหรอไนบ์กดเสียงต่ำ​ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้​ ขนาดตัวเขาเองยังสับสน​ อยากจะทำตัวอย่างปกติ​ แต่หัวใจมันกลับเต้นแรง​ ว้าวุ่นจนน่ารำคาญไปหมด​ ร่างกายและถ้อยคำที่เปล่งออกไปดูไม่ใช่ตัวเขาเลย​ แต่ว่า​ ตอนนี้เขาก็ควบคุมมันไม่ได้เช่นกัน

 

               ช่วงนี้เป็นอะไรของเธอน่ะ?​ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ?”

 

               นั่นสินะ​ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน​ เอาไว้ผมหัวเย็นลงกว่านี้ค่อยคุยเถอะครับ​

 

               ถ้าไม่คุยตอนนี้เธอก็ไม่พูดความจริงกับฉันน่ะสิ!​” แจ็คยังคงดื้อดึง​ เขาใช้แรงทั้งหมดผลักประตูเข้าไปเขารู้นิสัยเด็กคนนี้ดีไนบ์เป็นประเภทที่มักจะไม่พูดหากไม่ต้อนให้จนมุมดังนั้นหากบีบให้ไม่เหลือทางเลือกได้ด้วยความกดดันไนบ์ก็จะพูดมันออกมา​ จริงๆแล้วเขาไม่ได้ชอบวิธีแบบนี้เท่าไหร่หรอก​ แต่ว่าหากไม่ได้คำตอบในเรื่องนี้​ เขาคงไม่เป็นทำอะไรแน่

 

               ออกไปนะ! ผมบอกแล้วไงว่าค่อยคุยน่ะ!​ คุณเป็นอะไรกับผมไม่ทราบถึงมีสิทธิ์​ที่จะมาก้าวก่ายชีวิตผมขนาดนี้!!”

 

               “!!!” แจ็คพูดไม่ออก​ สิ่งที่ไนบ์พูดออกมามันเป็นความจริงทั้งหมดพวกเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย​ ทำไมต้องห่วงขนาดนี้ด้วยก็แค่นับกันเป็นเหมือนพี่น้องที่อยู่ด้วยกันมานาน

 

               [ก็แค่พี่น้องเท่านั้น]

 

               พี่น้องใช่ไหมล่ะ​ คุณพูดกับผมมาเป็นร้อยรอบ​ พันรอบแล้ว​ ผมไม่อยากจะฟังมันแล้ว​ ถ้าคุณไม่ไป​ ผมไปของผมเองก็ได้​

 

               แจ็คยืนนิ่งค้าง​ เขาไม่อาจเอื้อมมือไปห้ามไว้ได้​ คำพูดของไนบ์มันลอยเข้ามาในหันจนหยุดทุกการกระทำ​ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดถึงในเรื่องพวกนั้นเลย เพราะเขาคิดว่าพวกเขาจะสื่อถึงกันได้เสมอ​ ไม่เคยมีเส้นกั้นของความสัมพันธ์

 

               ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้

 

 

 

 

 

               ขอโทษนะ​ไคลน์​ ที่มาพึ่งนายอีกแล้วไนบ์นอนอยู่ในห้องหรูที่นานๆตนจะมาสักที​ ตอนนั้นถึงเขาจะบอกว่าจะออกไปเอง​แต่เขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจะให้ไปอยู่ที่ไหน​ เพื่อนก็ใช่ว่าจะมีมากมาย​ ถ้าให้ไปนอนกับคู่ขาคนอื่นก็คงไม่เอาด้วย

 

               อะไรกันฉันดีใจนะที่นายมาหา​ แล้วคราวนี้หมอนั่นมันทำอะไรอีกล่ะ

 

               อา.. ครั้งนี้ฉันเป็นคนผิดเองแหละ​ ฉันดันไปหงุดหงิดใส่เขา​ทั้งๆที่ปกติไม่เคยเป็นแท้ๆ​

 

               หายากนะที่นายจะเป็นฝ่ายเริ่ม​ เอ้านี่โกโก้ร้อนไคลน์เดินกลับมาที่เตียงพร้อมกับแก้วโกโก้ร้อนในมือ​ ไนบ์รับมันมาถือไว้แต่ก็ยังไม่ได้ดื่มมันแต่อย่างใด​ พลางเล่าเหตุการณ์​ต่างๆที่เกิดขึ้นบุคคลที่สามฟังไปด้วยเวลาที่มีปัญหาหรือเรื่องทุกข์ใจทีไรคนที่ไนบ์เลือกที่ระบายให้ฟังก็คือไคลน์เสมอ​ ​อาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายนั้นเป็นผู้รับฟังที่ดี  ไคลน์มักจะยิ้มรับและไม่เคยพูดขัดขึ้น​รวมถึงมักจะพูดในคำที่เขาอยากจะได้ยินมาเสมอ​ เขาจึงสบายใจ​

 

               ครั้งนี้ก็เป็นความผิดของนายจริงๆนั่นแหละ​ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจความรู้สึกหรอกนะ

 

               ฉันรู้

 

               แต่ดูสิ  คนที่ตรงหน้านี้ไม่ใช่หมอนั่นสักหน่อย​ นายไม่จำเป็นต้องเก็บความรู้สึกที่อดกลั้นไว้หรอกนะ​ ถ้าอยากร้องก็ร้อง​ ถ้าอยากจะตะโกนก็เชิญ​ เพราะหน้าที่ของฉันก็คือทำให้นายมีรอยยิ้มเสมอไงล่ะรอยยิ้มอ่อนโยนของคนตรงหน้าทำให้ไนบ์ต้องเข้าสวมกอด​

 

               หวาเดี๋ยวก็หกหรอก

 

               ขอโทษนะ​ ที่ฉันมันเห็นแก่ตัวแบบนี้แต่ว่านายเป็นที่พึ่งเดียวของฉัน

 

               แค่นี้ก็ดีเกินพอแล้วล่ะไคลน์ลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆอย่างปลอบประโลม​ แค่ได้รู้ว่าตัวเขาสามารถเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของรอยยิ้มพวกนั้น

 

               เอาล่ะ! เติมพลังงานเสร็จเรียบร้อย! คอยยดูนะ! ฉันจะตัดหมอนั่นออกจากสารบบชีวิตให้ได้เลย!”

 

               งั้นฉันจะรอดูนะ

 

               อืม!!”

 

               แล้วถึงวันนั้นฉันก็อยากจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างนายนะไนบ์หน้าขึ้นสี​ มือบางที่เคยว่างเปล่าตอนนี้กลับถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือของใครอีกคน​ ไนบ์ลอบยิ้มอย่างอ่อนใจกับท่าทางที่อ้อนเป็นเด็กๆ​

 

               โธ่ตอนนี้นายก็อยู่ข้างฉันไม่ใช่หรือไง

 

               งั้น.. สักวันฉันจะอุ้มนายไปพร้อมกันดีไหมล่ะ

 

               เจ้าบ้า~ รอให้ถึงตอนนั้นก่อนแล้วกัน

 

               เป็นครั้งแรกเลยนะ​ ที่นายบอกให้ฉันรอ

 

               ฉันไม่รู้ด้วยแล้ว!! นอนล่ะ!”

 

               เดี๋ยวสิ​ ไม่กินข้าวหรอ

 

               ไม่กินแล้ว!” ไนบ์คว้าห่มมาคลุมโปงทันที​ ส่วนอีกคนเองก็ยังคงหยอกกันเล่นไปมา​ เรียกได้ว่าคงมีความสุขในแบบของพวกเขาแล้วล่ะ..

 

 

 

 

               สองอาทิตย์​ต่อมา

 

               เห้อ​ หายไปไหนของเธอเนี่ยสองอาทิตย์แล้วที่ไนบ์ขาดการติดต่อไป​ ตั้งแต่วันนั้นแจ็คก็อยู่ที่บ้านอีกฝ่ายมาตลอดเพื่อหวังว่าไนบ์จะกลับมา​ แต่มันกลับไร้วี่แววของเขาโดยสิ้นเชิง​ ติดต่อไปก็ไม่ได้​ ข้อมูลที่จะติดต่อหาเพื่อนไนบ์แจ็คก็ไม่รู้​ มันเลยทำให้แจ็คได้รู้ความจริงอย่างหนึ่งเข้า​  ว่าตลอดแปดปีเขาไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับไนบ์เลยสักเรื่องเดียว

 

               เอ๊ะ? ไนบ์!” จะเพราะความบังเอิญหรือเปล่าก็ไม่รู้แจ็คจึงได้เจอไนบ์ข้างทางก่อน​ และแน่นอนว่าเจ้าตัวก็หันมาเหมือนกัน​ แต่สิ่งที่ทำให้แจ็คแปลกใจก็คือ​ ผู้ชาย​ ที่เดินอยู่ข้างๆต่างหาก!

 

               แจ็ค?”

 

               ทำไมถึงไม่กลับบ้าน? รู้ไหมว่าฉัน---” อยู่ๆสิ่งที่อยากเขาจะพูดมันกลับพูดไม่ออก​ ก็แค่คำว่าเป็นห่วงแต่คำพูดของเจ้าเด็กตรงหน้ามันดันเข้ามาในหัว​ ไนบ์มองหน้านิ่งบอกตามตรงเขาไม่เคยอึดอัดแบบนี้มาก่อน

 

               ระหว่างที่แจ็คกำลังจ้องมองอย่างพิจารณา​สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปเห็นรอยที่ต้นคอขาวที่พ้นสาบเสื้อมาเล็กน้อย​ มันทำให้เขาตกใจมากที่ไนบ์มีรอยแบบนั้นบนร่างกาย​

 

               หมอนั่นเป็นใครน่ะ

 

               เพื่อนน่ะ

 

               เพื่อน?​ แน่ใจนะ?” ไนบ์พยักหน้าตอบ​


               [อา.. นี่ผมพยายามที่จะข่มอารมณ์ของตัวเองให้ได้มากที่สุดแล้วนะ​ แต่หมอนั่นก็ยังกล้ามาโกหกกันอีก..]

 

               กลับบ้านซะ​” แจ็ครีบคว้าของมือไนบ์ให้ตามมาทันที​ แน่นอนว่ามันต้องเสียงทักท้วงอยู่แล้ว​ แต่ตอนนี้ใครมันจะไปสนกัน​ ไนบ์พยายามยื้อร่างของตนเอาไว้ไม่ให้ตามไป แต่มันกลับยากเย็นเสียเหลือเกิน​ ทั้งๆที่ปกติแจ็คจะชอบทำตัวปวกเปียกเวลาอยู่ต่อหน้าเขาแท้ๆ

 

               ปล่อยนะ! เป็นอะไรของคุณเนี่ย!”

 

               ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอ!”

 

               ช่วยปล่อยเขาด้วยครับก็เห็นๆอยู่ว่าไนบ์ไม่อยากคุยกับคุณแจ็คหันขวับทันทีพร้อมแผ่รังสีแห่งการฆ่าฟันเต็มที่ไนบ์ที่เห็นท่าไม่ดีจึงได้เอ่ยห้ามไคลน์ไว้​ ขนาดตัวเขาเองก็ยังรู้สึกกลัวเลย​ แจ็คที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนเดิมเลยสักนิด

 

               ผมเดินเองได้น่า​ หยุดกระชากได้แล้วแจ็คยังคงลากไนบ์ไปเรื่อยๆ​ ไม่ว่าคำพูดอะไรก็ดูจะไม่ได้ส่งตรงเข้าสมองสักนิด​ ถึงอย่างนั้นไนบ์ก็ยังคงเอ่ยต่อไป​ เพราะข้อมือเจ้าตัวในตอนนี้มันแทบจะหักคามืออยู่แล้วแจ็คลากไนบ์มาจนถึงบ้านของเขาเอง​ ก่อนจะปิดประตูเสียงดังราวกับกำบังระเบิดอารมณ์ในอดืนไว้ตลอดทาง

 

               พามาบ้านคุณทำไม

 

               หมอนั่นเป็นใคร

 

               ก็บอกว่าเพื่อนไงไนบ์หลบตา​ เบื้องหน้าเขาตอนนี้ไม่ใช่แจ็คที่เขารู้จัก​ ไม่ใช่รุ่นพี่ที่ใจดี​ ชอบกวนประสาท​ แต่เป็นปีศาจร้ายที่กำลังอาละวาด...

 

               เพื่อนของนาย​ คือนอนด้วยกันงั้นหรอ?” ไนบ์รีบกุมรอบคอตัวเองเมื่อแจ็คกดเสียงต่ำ​ บรรยากาศรอบตัวช่างน่าอึดอัด​ แจ็คเอื้อมมือกระชากแขนบางที่กำลังกอบกุมลำคอตนออกอย่างแรงและใช้มืออีกข้างบีบเชิงกรามคนตัวเล็กกว่าเน้น​ จนไนบ์ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

 

               อึก! แจ็ค

 

               จริงสิ​ เราก็เป็นเพื่อนกันนิ​ ใช่ไหม?”

 

               เอ๊ะ?​ พูดอะไร?​ เราค่อยๆคุยกันเถอะนะไนบ์พยายามเกลี้ยกล่อม​ น่ากลัวจากสถานการณ์​ในตอนนี้คงไม่มีคำใดที่เหมาะได้มากกว่าคำนี้อีกแล้ว

 

               แจ็ค! หยุดนะ!” แจ็คเลิกเสื้อตัวบางขึ้นเผยผิวขาวเนียนใต้อาภรณ์​ ไนบ์เองก็พยายามที่จะดันตัวอีกฝ่ายออกอย่างเต็มที่แม้มันจะดูไม่ค่อยมีผลแจ็คเริ่มก้มลงคลอเคลีย​ไปกับซอกคอขาวพร้อมประทับตราซ้ำกับรอยเดิม​ ฝ่ามือก็หยอกล้อไปกับเม็ดไตสีชมพูหวาน​ ไนบ์กัดปาดริมฝีปากตัวเองแน่นเพียงกลั้นเสียงร้องครางหวานไม่ให้หลุดรอดออกมา

 

               อะไร? ฉันก็เป็นเพื่อนเธอไม่ใช่หรอ​ อ้าขาให้ฉันบ้างสิ?” น้ำตาที่ไนบ์ไม่คิดว่าจะหลั่งให้ใครเห็น​ มันกลับอาบใบหน้าหวานทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา​ เรี่ยวแรงที่มีมันมลายหายไปจนสิ้น​ จนแจ็คเกิดการชะงักไป​ แจ็คที่เหมือนจะเริ่มได้สติหยั่งรู้ในสิ่งที่ตนทำ​เขาก็รีบผละออกจากร่างตรงหน้าทันที​

 

               ไนบ์​ คือฉัน—”

 

               ใช่สิ.. ผมนอนกับเพื่อนตัวเองแล้วมันยังไง​ ผมจะมีอะไรกับใครแล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วยหมอนั่นไคลน์น่ะดีกว่าคุณทุกอย่าง​ เขาอยู่ข้างผม​ให้เกียรติ​ผมเสมอ​ แม้แต่เวลาที่ผมเหงา​และผมไม่เหลือใครเขาก็อยู่ข้างๆ

 

               ไนบ์..”

 

               เขาเป็นคนดีชนิดที่ว่าเป็นคนบ้า​ แล้วคุณล่ะ.. คุณมีอะไรดีสู้เขาได้คุณมักจะทำร้ายความรู้สึกของผมตลอด! เวลาที่ผมอยากให้คุณอยู่ข้างๆคุณก็เอาแต่พูดถึงคนอื่น! ไม่เคยรู้อะไรเลย!​ว่าในเวลาที่คุณพูดถึงคนอื่นผมรู้สึกยังไง! แล้วคราวนี้อะไร! อยากพาแฟนมาหาผมหรอ! บอกผมเป็นแรกเนี่ยนะ! ผมจะไปอยากรู้จักผู้หญิงที่กำลังจะแย่งทุกอย่างไปจากผมเพื่ออะไร!!”

 

               ไนบ์..” แจ็คเอื้อมมือออกไปหวังจะสวมกอดร่างเล็กตรงหน้าเพื่อปลอบประโลม​ แต่กลับถูกอีกฝ่ายปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี สายตาที่แสดงถึงความผิดหวังและเสียใจทำให้เขารู้สึกผิดมาก​ ยิ่งคิดถึงคำพูดของตัวเองก่อนหน้านี้ก็ยิ่งรู้สึกแย่..

 

               พอแล้ว​ ..ความสัมพันธ์​พี่น้องของคุณ จบมันเถอะ​ ฮึก! ผมเป็นพี่น้องกับคุณไม่ได้หรอก..” ไนบ์เสียงสั่นพร้อมปาดหน้าตาบนใบหน้าของตัวเองพลางจัดแจงเสื้อผ้าของตนให้พอเข้าที่ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป​ แจ็คนิ่งค้างไปภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตายังคงติดตรึง​ มันครั้งแรกตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาที่ไนบ์อ่อนแอถึงขนาดนั้น​  แจ็คทรุดตัวลงนั่งพลางกุมศีรษะ​อย่างหัวเสีย​ 

 

               “…นี่ฉันทำบ้าอะไรวะเนี่ย

 

 

 

 

               ตั้งแต่เรื่องครั้งนั้นได้เวลาได้ล่วงเลยผ่านมาสามเดือนแล้ว​ เป็นสามเดือนที่ไร้วี่แววคนตัวเล็กอย่างแท้จริง​ ไร้ซึ่งการติดต่อ บ้านก็ไม่ได้กลับ​ ข้าวของทุกอย่างก็ยังคงทิ้งไว้ที่เดิม​ แต่จะติดต่อทางโทรศัพท์ได้แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมรับสาย​ ถึงจะไปยังที่ๆเจอกันเมื่อคราวก่อนกี่รอบต่อกี่รอบก็ไม่พบ​ แต่มันก็แน่นอนอยู่แล้วสิ่งที่เขาทำลงไปมันยิ่งกว่าคำว่าโหดร้าย

 

               ไนบ์...”

 

               หาไนบ์อยู่หรอพี่ชายเสียงคุ้นหูดังขึ้น​พร้อมกับชื่อของคนที่ตามหา​แจ็คจึงรีบหันไปตามต้นเสียงทันที​ ก่อนจะเจอผู้ชายคนเดิมเมื่อสามเดือนก่อนที่ยืนอยู่ด้วยกันกับไนบ์ในวันนั้น

 

               นาย.. ที่อยู่กับไนบ์

 

               ไคลน์ครับ​ วันก่อนผมแทบอยากจะฆ่าคุณด้วยซ้ำ​ รู้ไหมว่าทำอะไรลงไปแจ็คเบือนหน้าหนีอย่างรู้สึกผิด

 

               แล้วนายรู้ไหมว่าไนบ์อยู่ไหน

 

               รู้สิ  เขาอยู่กับผมเอง

 

               แล้วเขาเป็นยังไงบ้างแจ็คตีหน้าเศร้ารู้สึกผิด​ จนไคลน์เองก็อดไม่ได้ที่จะพูดคุยกับอีกฝ่าย​ ถึงแม้ว่าอาจจะโดนไนบ์โกรธไปบ้างก็เถอะ

 

               เห้อ​ เราไปหาที่นั่งคุยกันหน่อยไหมครับทั้งคู่เดินตามกันมาจนถึงร้านกาแฟแห่งหนึ่ง​ เขาเลือกที่นั่งในมุมที่เป็นส่วนตัวที่สุด​ ก่อนที่ไคลน์จะเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้น

 

                รู้ไหมครับ​ คราวก่อนคุณทำเกินไปมากเลยนะ

 

               ฉันรู้.. แต่ตอนนั้นฉันสับสนไปหมด​ แล้วนายล่ะเป็นอะไรกับหมอนั่น

 

               อืม.. ก็คงจะเป็นอย่างที่ไนบ์เคยบอกคุณ​ แต่แค่มันล้ำเส้นออกมานิดหน่อย

 

               หมอนั่นน่ะ​ อยู่ๆก็เป็นอะไรก็ไม่รู้​ ฉันคิดว่าถ้าต้อนให้จนมุมเขาก็จะพูดความจริงกับฉัน​ แต่ผลลัพธ์​มันดันกลับตาลปัตร​จนฉันหาทางไปต่อไม่ถูก วันนั้นตอนที่เจอกันฉันก็ดันเอาอารมณ์เป็นที่ตั้งแล้วก็เหยียบย้ำศักดิ์ศรี​หมอนั่นไปแจ็คพูดอย่างไม่อาย​ เรื่องที่เกิดขึ้นเขาทำผิดดังนั้นจึงพร้อมที่จะยอมรับ​

 

               รู้ตัวสินะครับ

 

               อา..”

 

               ไนบ์น่ะ  รู้ไหมทำไมเขาถึงได้เป็นแบบนั้น​” แจ็คส่ายหน้าปฏิเสธ​ เพราะเขาคิดว่ากำลังจะต้องเสียคุณไปไงล่ะ

 

               เอ๊ะ? หมายความว่ายังไง?”

 

               ก่อนหน้านั้นคุณน่ะพูดถึงเรื่องของผู้หญิงที่ชื่อ​ เอลเลน​ ใช่ไหมครับ​ นั่นแหละคือฉนวนของเรื่องนี้ล่ะ​ เขาคิดว่าเธอคนนั้นกำลังจะแย่งคุณไปจากเขา​ สำหรับไนบ์แล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องที่กังวลมากที่สุด

 

               แล้วยังไง?”

 

               เห้อ​ พูดขนาดนี้แล้วก็ยังไม่รู้จริงๆหรอครับ? ไนบ์น่ะ​ ​เขารักคุณไงคิดจริงๆหรอว่าจะมีไอ้บ้าที่ไหนอดทนกับความเอาแต่ใจของคนอื่นได้มาเป็นปีๆเพราะเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันทำไมกันนะ.. แค่ข้อเท็จจริงง่ายๆข้อนี้เขาถึงได้ไม่เคยนึกถึงมันมาก่อน

 

               รู้แบบนี้แล้ว​ จะยังตามหาเขาอีกงั้นหรอ

 

               หมายความว่าไง?”

 

               ผมว่าคุณก็อยู่ในที่ของคุณ​ อยู่กับผู้หญิงที่คุณรัก​แล้วก็ปล่อยไนบ์ให้เป็นอิสระ​ ไม่ดีกว่าหรอครับ

 

               “…ถึงฉันจะเข้าใจที่นายพูดก็เถอะ​ แต่จะให้ทำเหมือนแปดปีที่ผ่านมา​มันกลายเป็นแค่ช่วงเวลาที่ผ่านไปน่ะ​ฉันทำไม่ได้

 

               ผมก็คิดว่าคุณคงจะพูดแบบนั้น​ ถ้าอย่างนั้นจะมองว่าผมฉวยโอกาสก็ได้​ ผมขอให้คุณเลิกพยายามตามหาเขาได้ไหม​ และรอให้ทุกอย่างมันดีขึ้นตามเวลาของมันเอง​ คุณก็อยู่ในที่ของคุณ​ ส่วนไนบ์ก็ให้อิสระกับเขาที​ ผมขอร้องนั่นเป็นวิธีเดียวที่ไนบ์จะยิ้มได้อีกครั้ง

 

               ไคลน์ลุกขึ้นยืนพลางก้มหัวขอร้องอย่างแน่วแน่​ คำพูดของเขา​เขาย่อมรู้ดีว่ามันฟังเห็นแก่ตัวและฉวยโอกาส​ แต่ถ้านั่นจะเป็นหนทางที่จะปลดปล่อยไนบ์ออกจากวังวลนี้แล้วล่ะก็​ แค่ถูกมองว่าเลวร้ายในสายตาคนอื่นมันไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เลย

 

               “…..”

 

 

 

 

 

 

               ว่าไงนะ!​ นายไปคุยกับแจ็คมางั้นหรอ?”

 

               ใช่​ แล้วเขาก็บอกว่าขอโทษ​ เขายังอยากเป็นนายอยู่นะ

 

               ทำอะไรเนี่ย​ ฉันอุตส่าจะตัดขาดเขาไปเลยนะ

 

               คิดดูให้ดีก่อนดีกว่านะอย่างน้อยถ้าบังเอิญเจอกันก็ยังคุยกันได้  อาจจะไม่เหมือนเดิมแต่ก็ดีกว่าต้องทนอึดอัด​ไคลน์ไม่สนใจในสิ่งที่ไนบ์พูด​ เรื่องครั้งนี้เขาเป็นคนตัดสินใจเองแม้จะเคยสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวในเรื่องนี้​ แต่ถ้าจะต้องทนเห็นคนที่รักอยู่ในสภาพที่เดินต่อไปข้างหน้าไม่ได้เขาเองก็ไม่เอาด้วยเช่นกัน

 

               แต่ว่า​

 

               ฉันรู้ว่านายไม่อยากให้ฉันเข้ามายุ่งแต่เคยบอกแล้วไงว่ารักนาย

 

               ไม่เห็นจะเข้าใจเลยถ้าฉันเลิกยุ่งกับเขาไปนายน่าจะดีใจกว่าไม่ใช่หรอ

 

               แต่นายไม่มีความสุขนิ ฉันน่ะถ้าเพื่อให้นายยิ้มได้  ไม่ว่าอะไรก็ทำได้ทั้งนั้นไคลน์ยิ้มอ่อนพลางกุมมือไนบ์แน่น​ ใบหน้าหวานที่เป็นกังวลเมื่อครู่แย้มยิ้มขึ้น​อดไม่ได้ที่ยิ้มให้กับความอ่อนโยนเหมือนคนบ้าแบบนั้น

 

               นายมันบ้าจริงๆด้วย  ฮ่าๆๆ

 

               อืม​~ ฉันก็คิดแบบนั้น​

 

               “…”

 

               ไนบ์

 

               หืม?”

 

               ฉันรอนายอยู่นะ…” ไนบ์หน้าขึ้นสี​ เขาถอนหายใจดังเฮือก​จนคนพูดใจหาย​ ก่อนที่สัมผัสของมือที่กอบกุมกันมันแน่นขึ้น​

 

               บอกไว้ก่อนนะว่านี่ไม่ใช่เพราะความสงสารหรือความรำคาญ​ ถึงฉันจะยังรักนาย​ไม่ได้​ แต่นายน่ะเป็นมากกว่าเพื่อน​ แล้วฉันก็ไม่อยากเป็นพี่น้องด้วย​ แน่นอนว่าเซ็กเฟรนด์ก็ไม่

 

               “…?”

 

               แบบนี้แล้ว​ นายจะยอมรับคนเห็นแก่ตัวแบบฉันได้หรอไคลน์คลียิ้มกว้าง​ เมื่อคำๆนั้นมันไม่ใช่การปฏิเสธ​ ไคลน์ดึงไนบ์มากอดแน่น​ โดยที่อีกฝ่ายเอ1งก็ไม่ได้ปฏิเสธกับอ้อมกอดนั้น

 

               [ในที่สุดก็สื่อถึง..]

 

               รักนายนะ

 

               อืม..”

 

               ชอบนายมากๆ

 

               รู้แล้วน่า..”

 

               ฉันอยากอยู่กับนาย

 

               โธ่! อ้อมค้อม​อยู่ได้​ ถ้าชอบแล้วเมื่อไหร่จะขอคบสักทีเล่า! ฉันอุตส่าเกริ่นให้ขนาดนั้นแล้วนะ!! //// ” ไคลน์นิ่งค้าง​ ใบหน้าของไนบ์ขึ้นสีจัดแบบที่เขาไม่เคยเห็นก่อนที่ไนบ์จะทนความอับอายไม่ไหวก้มลงไปซุกอกไคลน์แน่น​ ไคลน์ที่เริ่มประมวลผลทุกอย่างได้ก็ยิ้มกว้างทันที​

 

               จริงนะ! นายจะรับรักฉันแล้วหรอ! ไม่ได้แกล้งฉันใช่ไหม!​”

 

               เร็วๆเถอะน่า!! ///// ” ไคลน์ดึงตัวไนบ์ออกมาจากอ้อมอก​ เพ่งมองไปยังใบหน้าหวานที่พยายามหลบเบือนความอับอายของตนเอง​ ยิ่งได้เห็นท่าทีแบบนั้นเขาก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่น่ะสิ!

 

               ไนบ์​ ตอนนี้นายยังไม่ต้องรักฉันมากก็ได้​ แต่ฉันสัญญาว่าจะทำให้นายมีรอยยิ้มเสมอ​ คบกับฉันนะ”.

 

               กว่าจะพูดได้นะ​เจ้าบ้า  /////” ไนบ์สวมกอดไคลน์ที่ตอนนี้ยิ้มหน้าบานมีความสุข​ ท่าทางแบบนั้นเอาจริงๆเขาก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ​ กลับกันแล้วบางทีอาจจะชอบมากกว่าที่คิดไว้ด้วยซ้ำ​ //////

 

               ฮ่าๆๆ​ ในที่สุดก็ได้มาแล้ว!!”

 

               หวา! กอดแน่นไปแล้ว! โธ่~ แต่ก็เอาเถอะ​ ตอนนี้จะปล่อยให้ก่อนก็ได้​ ฮ่าๆๆ

 

               นี่.. จูบได้หรือเปล่า

 

               ยังจะมาถามอีก เจ้าบ้า​ /////”

 





               สองปีต่อมา

 

               นี่​ มีข่าวดีจากอดีตสุดที่รักนายล่ะ

 

               หืม? จดหมาย?”

 

               ไม่ใช่สักหน่อย​ อา.. ฉันก็อยากมีวันนั้นบ้างจังนะไนบ์มองหน้าไคลน์อย่างงงๆ​ ก่อนจะเปิดของที่อยู่ในซองมาเปิดดู​

 

               [ Jack &​ Ellen]

 

               เอ๊ะ? แค่นี้เนี่ยนะ? แล้วมันคืออะไรเนี่ย?” ไคลน์ถอนหายใจกับความซื่อบื้อของคนตรงหน้า​ ก่อนที่เขาจะพลิกกระดาษกลับไปด้านหลังแล้วให้ไนบ์อ่านอีกครั้งหนึ่ง

 

               [เดือนหน้าฉันจะแต่งงานแล้วนะนายจะมาใช่ไหม? ฉันอยากให้นายมานะ​ จะเป็นในฐานะอะไรก็ได้อย่างน้อยๆในวันสำคัญ​ ฉันก็อยากจะให้นายเป็นส่วนหนึ่งของมันเหมือนตลอดเวลาที่ผ่านมานายอาจจะไม่อยากยกโทษให้ฉัน​แต่ว่า​ ฉันคิดถึงนายมากนะ]

 

               เอาไงล่ะ ตลอดสองปีเขาก็พยายามติดต่อนายตลอดนิ​

 

               เจ้ารุ่นพี่บ้าเอ้ย​ คิดว่าฉันจะจมปลักกับนายตลอดสองปีที่ผ่านมาเลยหรือไง! ฉันก็มีคนของฉันแล้วเฟ้ย​ เจ้าบ้า!” ไนบ์ปากระดาษทิ้งลงบนโต๊ะ​ ก่อนจะยืนขึ้นด่าอีกฝ่ายฉอดๆผ่านทางจดหมาย​ สภาพแบบนั้นใครเห็นก็ต้องหัวเราะ

 

               ฮ่าๆๆ​ ป่านนี้หมอนั่นคงจามจนเส้นเลือดฝอยแตกหมดแล้วมั้ง​เนี่ย​

 

               ก็มันจริงนี่น่า​ จะหลงตัวเองไปถึงไหนก่อนที่ไนบ์จะได้บ่นอะไรต่อจากนั้น​ เขาก็โดนกระชากไปกอดจากด้านหลัง​ ด้วยการที่ไม่ทรงตัวจึงทำให้เขานั่งลงไปทับกับคนที่รอรับไว้​

 

               “… แต่ฉันน่ะ​ ดีใจมากเลยนะ

 

               อึก! นายนี่มันไม่เห็นจะใจดีเลยสักนิด​ นี่ฉันโดนล่อลวงมาตลอดเลยใช่ไหมเนี่ย​ ////// ”

 

               ฮ่าๆๆ​ อย่างน้อยๆฉันก็ล่อลวงนายสำเร็จนะ​ ถึงจะใช่เวลานานไปมากก็เถอะแล้วสรุปจะไปไหม? ”

 

               ฮึ​ ก็ต้องไปสิ​ ต้องไปตอกหน้าไอ้คนหลงตัวเองสักหน่อย​ แล้วก็จะเอานายไปหยามเขาด้วย​ ฮ่าๆๆ

 

               ดีมาก!!”

 

 

 

 

 

 

 

               ยินดีด้วยนะรักกันนานๆนะจ้ะ

 

               ยินดีที่แต่งงาน​ ไม่คิดว่าเธอจะแต่งก่อนฉันนะเอลเลนคนในงานต่างทยอยเข้ามาเอ่ยแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวของงาน​ โดยที่แจ็คนั้นให้ผู้ที่กำลังจะมาเป็นภรรยาของรับหน้าแทนให้​ ส่วนตัวเองนั้นก็หันซ้ายหันขวาตามหาคนที่เขาคาดหวังว่าจะเจอในงานวันนี้

 

               มองหาเด็กคนที่ว่าอยู่หรอคะแจ็ค

 

               อา.. ขอโทษนะวันแต่งงานของเราแท้ๆ

 

               พูดอะไรกันคะ​ ฉันไม่ว่าหรอก​ ฉันเข้าใจเด็กคนนั้นคงต้องสำคัญมาก​ ก็อยู่ด้วยกันมาตลอดนี่น่า

 

               ขอบคุณนะ​แจ็คหันมาสนใจกับแขกมากขึ้นเพราะภรรยาของเขาเริ่มที่จะเหนื่อยแต่ก็ยังคงพยายามกวาดสายตาไปทั่วงาน

 

               ยินดีด้วยที่แต่งงาน​ ไม่คิดว่านอกจากผมแล้วจะมีคนทนความเอาแต่ใจของรุ่นพี่ได้อีกนะเนี่ย​

 

               ครับเอ๊ะ?” ตอนที่แจ็คกำลังจะตอบรับไป​ คำพูดกวนประสาทแสนคุ้นหูก็หยุดการกระทำของเขาเสียก่อน​ เบื้องหน้าของเขาคือเด็กหนุ่มที่คุ้นหน้ากันดีอยู่แล้วคำพูดกับรอยยิ้มกวนๆที่เขารอคอยอยู่ตั้งนาน​ ตอนนี้เขาได้เห็นมันอีกครั้ง​

 

               ในที่สุดก็ยกโทษให้ฉันแล้วหรอ…”

 

               หา? ยกโทษ​ คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

 

               แต่ว่า! ตอนนั้น---”

 

               ยังเป็นเจ้าบ้าเหมือนเดิมเลยนะ​ วันนี้น่ะผมกะจะมาตอกหน้าเจ้าคนหลงตัวเองสักหน่อย​ แต่เห็นวันนี้เป็นวันดีจะยกไปคราวหน้าแล้วกันคำว่าคราวหน้าทำให้แจ็คมีรอยยิ้ม​ เขาคิดมาตลอดว่าคราวหน้าสำหรับพวกเขาคงไม่มีจริงอีกแล้ว​ แต่พอมาวันนี้กลับได้เอ่ยมันออกมาอีกครั้ง​

 

               แล้วก็นี่! คนรักของผมเอง​ จะบอกให้นะว่าผมไม่จมปรักอยู่แค่เจ้าบ้าอย่างคุณหรอก​ เพราะงั้น​ ยินดีด้วยที่แต่งงานไนบ์คลียิ้มพลางกอดแขนไคลน์ที่ยืนข้างๆไว้แน่น​ โดยไคลน์เองก็ยืนยิ้มให้เขาด้วยเช่นกัน​ ทั้งสองคนตอนนี้ดูมีประกายแห่งความสุขกันเต็มที่​ บางทีการที่เขาตัดสินใจเว้นระยะออกไปอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องก็ได้

 

               นายดูมีความสุขดีนะ

 

               หืม? แน่นอน!!”

 

 

 

[ นี่แหละ​เรื่องราวความรัก​ 10​ ปี​ ของผม​ ]​



T
B
1px;" color="#000000">

1px;" color="#000000"><br></font></i><
T
B
/b></p>
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #190 sarunisuke (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 23:11

    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #190
    0
  2. #181 กุ๊กกิ๊ก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 18:29

    ผิดมั้ยที่เกลียดไคลน์ตั้งแต่เริ่มเรื่อง55...

    #181
    1