Fic SF/ FS Reborn!!! Yaoi [XS BF 6927 1827 All27]

ตอนที่ 1 : Prat 1 : คำสัญญา (6927)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    9 ต.ค. 60

     ..สัญญา คือ สิ่งที่ไม่ควรจะเอ่ยออกมาสุมสี่สุมห้า

   ...สัญญา คือ จะทำให้คนถูกพันธนาการ

   ...สัญญา คือ คำปฏิญาณ

   ...สัญญา คือ สิ่งที่คุณทิ้งไว้ให้ผม

 
  ...ก่อนที่คุณจะทิ้งผมไป...




   'ซาวาดะ สึนะโยชิ'






   ท่ามกลางทะเลเลือดและร่างอันไร้วิญญาณของชายชุดดำมากมาย มีชายร่างสูงเพรียวคนหนึ่งยืนยกยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมตวัดสามง่ามอาวุธคู่ใจของตนเพื่อสังหารศัตรูอย่างรวดเร็ว กลุ่มศัตรูที่ยังมีชีวิตรอดต่างหวาดกลัวคนตรงหน้า ขาเจ้าตัวนั้นสั่นเป็นเจ้าเข้าแต่ก็ยังตัดสินใจบุกเข้าสู้ เลขบนดวงตาของร่างสูงเปลี่ยนไปก่อนเสาเพลิงจะปะทุขึ้นมาจากพื้นคลอกตัวของผู้กล้าที่คิดเผชิญหน้ากับตน

   "ก..แกเป็นใครกัน!!! เป็นคนของวองโกเล่งั้นหรอ!!!" ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ทั้งๆที่ตัวเองได้รับคำสั่งให้มาลอบสังหารวองโกเล่รุ่นที่10แท้ๆ แต่ชายคนนี้กลับมาโผล่ตรงหน้าแถมยังฆ่าพวกเขาที่เป็นถึงหัวกะทิของแฟมิลี่ตนอีก

   "คุฟุฟุฟุ รู้ไว้เพียงว่าผมคือสายหมอกเท่านั้นก็พอ เพราะยังไงคุณก็ไม่มีทางมีชีวิตกลับไปรายงานถึงตัวตนของผมบอสของพวกคุณได้อยู่แล้ว อีกอย่างอย่ามาแย่งเหยื่อของผม"

   "ว..ว่าไงนะ จะดูถูกกันมากไปแล้ว!!"

   "คุฟุฟุฟุ มีปัญญาแค่นี้งั้นหรอครับ น่าสมเพชจริงๆ" ใช้เวลาเพียงไม่นานร่างของศัตรูทั้งหมดก็ล้มลงจมกองเลือด เลือดสีแดงสดต่างกระจายไปทั่วบริเวณ แต่ถึงกระนั้นร่างกายของเจ้าตัวกลับไม่มีเลือดสักหยดให้แปดเปื้อน นัยน์ตาต่างสีจ้องมองไปยังร่างอันไร้วิญญาณบนพื้นด้วยความว่างเปล่าไร้ซึ่งความสงสารและรู้สึกผิด

   "น่าสมเพชจริงๆ" 

   "คุณจะหลบอยูตรงนั้นอีกนานไหมครับ... ซาวาดะ สึนะโยชิคุง"

   "รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ..มุคุโร่" ร่างบางของผู้เป็นบอสค่อยๆย่างออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ซึ่งเป็นที่ที่ตนแอบดูการต่อสู้ของผู้พิทักษ์ของตน

   "ก็ตั้งแต่ที่คุณตามผมออกมาจากฐานทัพนั่นแหละครับ" 

   "งั้นหรอ~ ว่าแต่โหดร้ายจังนะ ถึงขนาดฆ่าคนพวกนี้ได้ลงคอ" สึนะยิ้มออกมาบางๆอย่างเห็นใจในยามที่ก้มมองไปที่พื้น


   ...ไม่ว่าเมื่อไหร่คนๆนี้ก็มักจะอ่อนโยนเสมอ... เพราะแบบนี้ถึงมีแต่คนจ้องเล่นงานไงล่ะ!!


   "จะไปสงสารศัตรูทำไมกันครับ โลกของมาเฟียอย่างพวกคุณไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่าอยู่แล้ว"

   "ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ..."

   "เห้ออ~ คุณนี่มันอ่อนโยนเกินไปจริงๆ แถมยังบ้าระห่ำอีกต่างหาก" มุคุโร่ถอนหายใจเมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ที่พวกสึนะบุกไปยังวินดิเช่เพื่อช่วยตัวเขาออกมาแม้จะรู้ว่าสักวันอาจจะโดนเขาทรยศ 

   "เลิกบ่นฉันเรื่องนั้นสักทีเหอะน่า~~ มันผ่านมานานแล้วนะ- -" สึนะเอ่ยตอบอย่างเหนื่อยจังเพราะหลังจากที่พวกเขาบุกเข้าไปถึงวินดิเช่ก็ถูกบ่นจากเจ้าตัวเป็นประจำ ทั้งๆที่เขาอุตส่าช่วยออกมาแล้วแท้ๆ ความจริงเขาต้องรับโทษหนักแต่เพราะรุ่น9ช่วยคุยให้เขาถึงได้โดนลดโทษลงมาหน่อย

   "แล้วถ้าตอนนั้นคุณเป็นอะไรไปจะทำยังไงครับ! หัดคิดถึงตัวเองบ้างเถอะ!" มุคุโร่ตะโกนลั่นอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นท่าทีที่ไม่แยแสต่อร่างกายตัวเองของสึนะ ถึงเขาจะเข้าใจว่าเป็นคนที่อ่อนโยนและคิดถึงพวกพ้องมสกแค่ไหนแต่คนที่ขนาดยอมแลกได้ด้วยชีวิตเพื่อคนอื่นเนี่ย... อยากจะบ้าตายจริงๆ!!

   "อา.. ขอโทษนะ"

   "อึก! ให้ตายเถอะคุณนี่มัน.." ถึงพูดไปก็คงไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยของนภาแสนอบอุ่นคนนี้ได้เขารู้ดี แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากให้รู้บ้างว่าเขาเป็นห่วงมากแค่ไห...



   '..เป็นห่วงหรอ..?'

   '..อย่างผมเนี่ยนะ..'

   '..จะเป็นห่วง ซาวาดะ สึนะโยชิ..!?'

 

   "..คุโร่ มุคุโร่ มุคุโร่!!" เสียงหวานเอ่ยเรียกซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอยู่ดีๆเจ้าตัวก็นิ่งไปเสียอย่างนั้น มุคุโร่หันมองใบหน้าหวานของสึนะอีกครั้งอย่างพิจารณา เอาตามตรง.. เขายอมรับเลยว่าสึนะนั้นเป็นคนที่น่ารักมากเลยที่เดียว ถึงจะไม่ได้สวยขนาดสควอโล่ของวาเรียแต่ก็น่ารักในแบบฉบับของตน พวงแก้มขึ้นสีอ่อนๆอย่างตื่นเต้นเมื่ออยู่ๆตนก็คิดเรื่องแปลกๆขึ้นมา

   "เป็นอะไรน่ะ มุคุโร่?" 

   "ม..ไม่มีอะไรสักหน่อย ผมกลับล่ะ!" ทันทีที่ร่างสูงหันหลังเตรัยมเดินกลับยังฐานทัพ ข้อมือแกร่งก็ถูกคว้าไว้ด้วยมือของอีกคนเสียก่อน 

   "อย่าพึ่งกลับสิ เราไปเดินเล่นกันเถอะ ฉันมีที่ดีๆจะแนะนำด้วยนะเป็นที่พิเศษของฉันเอง ไม่เคยพาใครไปเลยนะเนี่ย^^" คำพูดนั้นทำให้ร่างสูงเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา



   'งั้นเขาก็เป็นคนแรกงั้นสิ'



   "-////-"

   "เป็นอะไรอีกล่ะ? วันนี้ดูแปลกนะๆ ไม่สบายหรือเปล่า" สึนะว่าด้วยสีหน้าเป็นห่วง ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้เพื่อวัดไข้โดยใช้หน้าผากแตะกับอีกคน ระยะห่างที่น้อยลงจนเกือบจะชิดกันทำให้มุคุโร่ตระหนกตกใจก่อนจะผลักสึนะออกเบาๆ

   "o////o ท..ทำอะไรครับเนี่ยวองโกเล่!!" 

   "หืมม? ก็วัดไข้ไง แต่กูเหมือนจะไม่มีไข้นะ" 

   "ห..แหงอยู่แล้วครับ คุณบอกจะพาผมไปที่พิเศษของคุณไม่ใช่หรอ จะไปกันหรือยังล่ะ" 

   "อืม ไปสิ^^" ว่าแล้วทั้งคู่ก็ออกจากพื้นที่นั้นไป เดินเพียงไม่นานทั้งสองก็มาปรากฎตัวอยู่หน้าชาดหาดแห่งหนึ่ง ดวงดาวนับล้านที่ล่องลอยอยู่บนฟากฟ้ายามขึ้นคืนกระทบลงกับผิวน้ำทำให้ผืนทะเลดูเปล่งประกายสวยงามมากขึ้น มุคุโร่มองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา ความสวยงามของทะเลยามค่ำคืนมันติดตาจนไม่อาจจะลืมได้ลง สึนะนั่งลงบนผืนทรายช้าๆปล่อยให้ลมเย็นๆที่พัดมาทำให้คนเรารู้สึกผ่อนคลาย มือเรียวกวักมือเรียกร่างสูงให้มานั่งข้างๆด้วยรอยยิ้มซึ่งอีกฝ่ายนั้นก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธ

   "ห้ามเอาเรื่องของที่นี่ไปบอกใครนะ เป็นความลับแค่ของเราสองคนเท่านั้น" สึนะว่า ร่างสูงเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเขารู้สึกถึงน้ำหนักที่โถมเข้ามาที่ไหล่ซ้าย เขาเหลือบมองด้วยหางตาเมื่อเห็นว่าร่างบางนั้นกำลังนั่งซบเขาอยู่พลางมองออกไปทางทะเลกว้าง


   "..สวยมาก.."

   "นั่นสินะ ทะเลตอนนี้เนี่ยสวยมากจริงๆ"

   "ไม่ใช่..."

   "....?"

   "ผมหมายถึงคุณต่างหากล่ะ สึนะโยชิคุง" ร่างบางชะงักก่อนจะหันไปทางมุคุโร่ที่จ้องมองตนกลับเช่นกัน นัยน์ตาของทั้งคู่ที่สบกันต่างสั่นไหวด้วยความรู้สึกต่างๆมสกมายที่ท้วมท้น 

   ร่างสูงค่อยๆเคลื่อนตัวลงช้าๆ ระยะห่างที่ค่อยๆสั้นลงของทั้งคู่ยิ่งทำให้รู้สึกประหม่า เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบระเบิดออกจากอกของทั้งคู่ยิ่งทำให้ทั้งสองสับสนกับความรู้สึกตนเข้าไปใหญ่ ร่างบางค่อยๆหลับตาลงเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ปฏิเสธร่างสูงจึงใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าหน้าขึ้นมาก่อนจะประทับรอยจูบลงกับริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนไม่มีการลุกล้ำใดๆทั้งสิ้น นานนับนาทีกว่าทั้งสองจะผละออกจากกัน ร่างสูงค่อยๆเคลื่อนตัวออกช้าๆราวกับเสียดายรสชาติอ่อนหวานที่พึ่งได้ลิ้มลองไป ไม่รู้สึกตัวพวงแก้มหวานก็ขึ้นสีทันทีด้วยความเขินอาย ก่อนจะรีบลุกขึ้นหันหลังเพื่อปกปิดอาการของตน แต่ถึงกระนั้นก็ยังสร้างรอยยิ้มให้มุคุโร่ได้อยู่ดี

   "กลับกันเถอะครับสึนะโยชิคุง" ร่างสูงว่าก่อนจะเอื้อมมือไปจับกับอีกฝ่าย ถึงจะดูพลการไปบ้างแต่ร่างบางก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือทำท่าทางไม่พอใจอะไรกลับกันสึนะก็บีบมืออีกฝ่ายกลับเช่นกัน ทั้งสองเดินจับมือกันกลับฐานทัพวองโกเล่โดยไม่ได้พูดอะไรต่อแต่ถึงกระนั้นบรรยากาศก็ไม่ได้ดูอึดอัดซ้ำยังให้ความรู้สึกเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาขึ้นไปด้วยซ้ำ 



   "เอาไว้มาที่นี่ด้วยกันสองคนอีกครับ สึนะ"



   "อืม สัญญาเลย ต้องมาแน่ๆ มาด้วยกัน... สองคน"




   ...แต่นั้นคงเป็นจุดเริ่มต้นของความเศร้าก็เป็นได้...












   "ฮึก! รุ่นที่10"

   "สึนะ ขอโทษนะ ฮึก!"

   "ซาวาดะ!!!"

   "คุณสึนะอย่างตายนะครับ!!"

   "ผมยังไม่ได้ขย้ำคุณเลยนะ ห้ามตายเด็ดขาดเข้าใจไหม!!"

   "สึนะคุง!! ฮือออ"

   "คุณสึนะคะ!!"


   ต่างคนต่างเอ่ยเรียกถึงร่างบางผู้เป็นบอสที่กำลังนอนหอบหายใจอย่างทรมานเพราะฤทธิ์บาดแผลอยู่บนตักของผู้พิทักษ์แห่งหมอก ร่างสูงไม่เอ่ยเรียกหรือแม้กระทั่งมีน้ำตาสักหยดไหลจากดวงตา ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งคล้ายไม่แยแสต่อร่างตรงหน้า แต่ใครจะรู้ว่าในใจของเขาตอนนี้กำลังร่ำไห้อย่างหนัก ทั้งเศร้า ทั้งโกรธปนเปกันไปหมด อยากจะกอดร่างนี้ไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย อยากทำทุกอย่างที่ยังไม่ได้ทำด้วยกัน 

   "อ..อย่าเสียงดังสิ...ทุกคน ฉันไม่เป็น แค่ก! อะไรหรอก.." เสียงหอบเหนื่อยรวมถึงเลือดที่ไหลออกมาจากริมฝีปากและแผลตามตัวยิ่งทำให้สมาชิกกังวลและร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่ ร่างบางยิ้มรับกับภาพเบื้องหน้าที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยเพื่อนที่เปรียบเสมือนดั่งครอบครัวของตน 

   "ฮึก! ฮือออ" 

   "พอแล้วน่า.. ฉันอายนะ"

   "ยังจะพูดเล่นอีกงั้นหรอ!!"

   "เอาน่า.. ขอบคุณทุกคนมากนะที่อยู่ด้วยกันมาตลอด.."

   "...."

   "..แล้วก็ ขอโทษนะมุคุโร่ แฮ่กๆ! คงจะทำตาม ..ที่สัญญาไว้ไม่ได้ซะแล้ว"

   "...."

   "อา.. ถ้าฉันฟื้นขึ้นมาได้อีกครั้งคงจะต้องโดนนายบ่นอีกแน่เลย"

   "แน่นอนอยู่แล้ว ..คุณมันบ้าวองโกเล่" 

   "ฮะๆ นั่นสินะ ...ขอโทษนะ"

   "...."

   "ช่วยอะไรฉันอีกสักนิดได้ไหม"

   "อะไรล่ะ" เสียงของมุคุโร่เริ่มสั่นเข้าไปทุกที เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มจะไม่ไหวเต็มทน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพยายามให้ทุกอย่างดูปกติที่สุด

   "ช่วยพาไปที่นั่นที.. ด้วยภาพมายา อึก! ..ของนาย ฉันยังไม่ได้พูดเรื่องสำคัญกับนายเลย แค่ก! อย่างน้อยก็อยากเห็นอีกสักครั้ง ...ด้วยกัน" สิ้นคำนัยน์ตาก็ไร้ชีวิตไป ซึ่งเป็นสัญญาณอย่างดีว่าในตอนนี้ร่างตรงหน้าได้หมดลมหายใจไปแล้วจริงๆ รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้แห่งความเสียใจ มุคุโร่กอดร่างอันไร้วิญญาณไว้แน่นไม่พูดไม่จา 

   เวลาผ่านไปหลายวันพิธีศพวองโกเล่ก็สิ้นสุดลง ร่างของสึนะถูกใส่ไว้ในโลงชั้นดีกลางป่าอย่างสงบ ผู้พิทักษ์ยังคงแวะเวียนไปเรื่อยๆทุกวี่ทุกวันอย่างไม่รู้จักเหนื่อย รวมถึงตัวของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกเองก็ด้วย...

   "เอาแต่นอนอยู่นั่นแหละครับ คิดจะผิดสัญญากับผมหรือไงกัน"

   "..พวกมาเฟียก็เป็นซะแบบนี้ ชอบผิดสัญญาอยู่เรื่อย ..ใจร้ายมากเลยนะครับ สึนะ"

   "เรื่องสำคัญที่ว่าก็ไม่ยอมบอก ..สัญญาก็ทำไม่ได้.."

   "ฮึก! ทำไม.. ทำไมถึงต้องตายด้วย สึนะ.." หยดน้ำตาใสไหลอาบพวงแก้มทั้งสองข้าง เสียงสะอื้นที่ดั่งก้องป่าเขาไม่สนว่าใครจะมาเห็นสภาพของเขาในตอนนี้หรือไม่ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้ไม่แสดงความอ่อนแอออกไป แต่แล้วสุดท้ายก็ทำไม่ได้อยู่ดู ไร้ซึ่งนภา สภาพอากาศก็คงไร้ซึ่งความจำเป็น..

   "ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้บอกไปตั้งแต่แรกก็คงจะดี ฮึก! ผมรักคุณนะสึนะคุง รักมาก..."

   "ถ้านภาอย่างคุณหายไป สายหมอกอย่างผมจะอยู่กับใครล่ะครับ"

   "คุณนี่มัน ...บ้าจริงๆ ความปราถนาสุดท้ายของคุณ ..ผมจะทำให้มันเป็นจริงเอง..." ฉับพลันบริเวณเหล่านั้นก็เปลี่ยนไปเป็นภาพของทะเลดวงดาวยามค่ำคืนที่พวกเขาได้อยู่ร่วมกัน ร่างสูงเปิดฝาโรงออกเผยให้เห็นร่างไร้วิญญาณของนภาผู้แสนอ่อนโยน เขาดึงร่างนั้นนขึ้นมากอดเอาไว้แน่นด้วยความทรมาน

   "ดูสิ ..เราอยู่ด้วยกันแล้วนะ สึนะคุง"

   "...."

   "ความต้องการของคุณ ..ผมทำให้แล้ว ตื่นขึ้นมาสักที... ฮึก! ตื่นขึ้นมาทีเถอะ ผมรักคุณ" 






   'ขอบคุณนะมุคุโร่ แล้วก็ขอโทษ ..ถ้ามีเวลาอีกสักนิด ฉันก็อยากบอกนายเหมือนกัน ...'









   'ฉันเองก็รักนายนะ...'





   ...สัญญา คือ สิ่งที่ไม่ควรจะเอ่ยออกมาสุมสี่สุมห้า

   ...สัญญา คือ จะทำให้คนถูกพันธนาการ

   ...สัญญา คือ คำปฏิญาณ

   ...สัญญา คือ สิ่งที่คุณทิ้งไว้ให้ผม





   ...และสุดท้ายคุณก็ทิ้งผมไป...




   ...สึนะ...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #1 _JING_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 15:13
    จะมีต่อมั้ยอ่าไรท์
    #1
    1
    • #1-1 ซาตานกลางสายฝน(จากตอนที่ 1)
      29 กันยายน 2560 / 23:05
      อันนี้ต้องขอลองดูก่อนนะคะมแต่คิดว่าอาจมีต่อนะ^^
      ขอบคุณมาคอมเม้นนะคะ
      #1-1