Vanilla Cola

ตอนที่ 30 : เศษหนึ่งส่วนเซ็กส์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    23 มี.ค. 62

               "กูเมื่อยฉิบหาย อยากสไลด์ไปไม่อยากเดินละ กูไม่ไหวจะยกขา"

       "อะไร แค่นี้เอง ขาสั่นเลยเหรอมึง อ่อนว่ะ วันนี้มึงเข้าห้องน้ำกี่รอบแล้วล่ะไอ้กำแพง ถึงกับเดินขาถ่าง"

        "เออ ทีมึงอะเข้าห้องน้ำครั้งเดียว แต่เป็นชั่วโมง แม่งปล่อยให้กูยืนขาแข็งรับลูกค้า กูยังไม่คิดจะแขวะมึง"

หลังจากที่เถียงกันพอหอมปากหอมคอจนพอใจแล้ว ออเดอร์ก็กระหน่ำทั้งคู่ไม่ยั้ง กว่าร้านอาหารไทยวานิลลา เฟลเวอร์ จะปิดชั่วโมงทำงานก็ทำเอาพนักงานเสิร์ฟขาถ่างเดินห้างต่อไม่ไหว กำแพงไม่มีอารมณ์ซื้อของกินติดมือกลับห้อง เหมือนที่เคยทำเป็นประจำหลังเลิกงาน

        "มึงไปเดินเหอะ กูไม่ไหว"กำแพงไล่จี๊ดก่อนลงนั่งบนเก้าอี้ตัวยาวภายในวานิลลา ซูเปอร์มาเก็ต

        "แล้วมึงจะแดกห่ะอะไร ไม่ซื้อของกลับไปรับประทาน"

        "กูมีเมนูเด็ดรออยู่ที่ห้อง"กำแพงงึมงำหลังจี๊ดเดินจาก





        กำแพงขีดเส้นใต้ข้อความที่สำคัญก่อนเก็บหนังสือ สมุดใส่กระเป๋าเป้ เดินเร็วๆ จากสถาบันจนถึงคอนโด มันเป็นการออกกำลังกายแก้อาการเท้าตายจากการยืนทำงานทั้งวัน
        ตัวใหญ่ไซส์นักกีฬาย่องเบาที่สุด หลังจากเปิดประตูเข้ามาในห้อง ไฟยังเปิดทิ้งไว้ มิเกลนอนบนเตียงอย่างสบายตัว

        "คร่อกฟี้ๆ แล้วเดะไอ้ตัวยุ่ง"กำแพงพุ่งไปที่เตียง มิเกลหลับไปแล้วดังคาดเดา หนังสือเล่มหนายังคงอยู่ในมือ

        "แบบนี้เขาเรียกว่าหลับคาหนังสือ"กำแพงค่อยๆ แกะหนังสือออกจากมือมิเกล

        "วันนี้โคตรเหนื่อยอยากกอดนาย แต่นายมัวนอนจูบปากกับหนังสือ ไม่ใส่ใจคนใกล้ตัวสักนิด"กำแพงเหลือบมองโต๊ะกินข้าว กับข้าวยังอยู่กันพร้อมหน้าในจานที่มิเกลกินไว้

        "เออ ทำแต่ผัดผักๆ กะหล่ำปลีทอดน้ำปลา เห็ดนางฟ้าชุบแป้งทอด ผักกาดขาวผัดไข่ เป็นมังสวิรัติหรือไงวะ คนทำงานเหนื่อยจะตายห่ะ นายไม่คิดจะทำเมนูอร่อยๆ ให้กิน ขนาดนายยังกินเหลือ แล้วเราเหรอจะกินลง"กำแพงย้ายตัวไปยังตู้เย็น

        "หาอะไรอร่อยๆ กินดีกว่า"กระป๋องทูน่าเย็นเฉียบในช่องแช่เนื้อถูกหยิบออกมางัดฝา เนื้อทูน่าเคลือบเกล็ดน้ำแข็งโดนส้อมจิ้มเข้าปากแล้วเคี้ยวเต็มคำ

        "หือ ฟินนนน์น์น์"

        เมี้ยววว!!!

หมูทอดเดินเฉียดมองเหยียดเจ้านายตัวเองด้วยหางตา เล็บข่วนขากางเกงยีนส์แคว่กๆ

        "ก็ได้ๆ"กำแพงเก็บกระป๋องทูน่าเข้าที่ ย้ายตัวมายังเตียง

        "เพราะนายเลย ทำให้หมูทอดงี่เง่าใส่เรา"

มิเกลกัดฟันกรอด เม้มปากแน่น"นายรู้เหรอว่าเรากำลังนินทาลับหลัง เดี๋ยวก็แถมด้วยลักหลับซะเลย ปากนายมันน่ากัดชะมัด ไม่อยากกินข้าวแล้ว แค่กินนายก็อิ่มได้ทั้งคืนละ"กำแพงสะกิดมิเกลตรงไหล่บางด้วยปากและฟัน

        "อือออ...ฮื่อออ"

        "ไม่มีไร แค่อยากกัด"กำแพงกระทำกับมิเกลอย่างกระหาย

        "เฮ้ย! นายเพิ่งกลับมาจากทำงาน ทำไมไม่อาบน้ำก่อนขึ้นเตียง"มิเกลลืมตาโพลง

        "ก็เราอยากทำอย่างอื่นมากกว่า"

        "ฮ่ะ!"มิเกลสตั๊น 3 วิ ตัวชากับประโยคทีเล่นทำจริงของกำแพง

        "ช่ายยย เราคงสั่งนายให้ไปอาบน้ำก่อนทำอย่างอื่นไม่ได้สินะ"

        คร่อก! ตามด้วยเสียงฟี้! และน้ำหนักตัวที่ทาบทับ

        "หืม..."มิเกลหันขวับ

        "ฮึ่ม! หนอยหนอย ไอ้หื่น มาทำให้อยากแล้วจากไป!"

มิเกลผลักกำแพงออกไปจากตัว"ไปหลับให้ไกลๆ เชิญกรนได้ตามใจชอบเลย!"กำแพงหันขวับกลับมา คว้าใบหน้าเรียว จูบปากดูดดื่ม มิเกลตาค้างแต่ไม่ลืมจูบตอบ จากนั้นมันจะเป็นเรื่องบนเตียงล้วนๆ ซึ่งมุมมองบุคคลที่ 3 ขอข้ามตอนที่ทั้งคู่ออกกำลังกายได้เหงื่อ
ถัดไป





        "ทำไมกลับดึก มัวแต่ไปส่ง จี๊ด-แฟนเก่านาย-อะเดะ"มิเกลเน้นเสียง

        "นายเข้าใจผิดละ แต่เราจะไม่อธิบาย"แต่กำแพงสาธยายยืดยาว

        ฟี้!!!

        "อ้าว หลับไปตอนไหนอะ แถมปล่อยให้เราพูดคนเดียวซะงั้น"กำแพงลูบผมมิเกลเล่น

        "ฮะๆ! กำแพง"มิเกลไม่สามารถกลั้นขำ

        "ว่าไงไอ้ขี้อำ"

        "เปล่า ไม่มีอะไร เราแค่ละเมอชื่อนายออกมาเท่านั้นเอง"

        "เหรอครับ"กำแพงตอบกลับร่างที่นอนพลิกมาพลิกไปในอ้อมแขน

        "หือ มิเกล นายเป็นอะไรอะนอนพลิกไปพลิกมา หือ โคตรหมั่นไส้"กำแพงหมั่นเขี้ยว

        "เปล่า ไม่มีอะไร เราแค่เรียกร้องความสนใจ"

        "อีกแล้ว เหรอครับ ไม่มีอะไรใช่มั้ย มาให้จูบซะดีๆ คืนนี้นายอย่าหวังว่าจะได้นอน ถ้าเราไม่ได้จูบนาย เราคงนอนไม่ได้"กำแพงจูบไม่ยั้งจนมิเกลที่ซนเหมือนลูกแมวหมดฤทธิ์ นอนขดในอ้อมกอด หลับใหลไปด้วยกัน รอจนเช้าวันใหม่มาปลุกให้ตื่น





        ค่ำนี้หลังจากที่กำแพงอาบน้ำเสร็จ พาตัวเองออกจากห้องน้ำพร้อมเช็ดผม ร่างที่นอนขดอยู่บนเตียงมันเป็นเป้าหมายของสายตา และเป้าหมายของปลายนิ้วคือเส้นผม กำแพงลงนั่งบนเตียง นิ้วมือเขี่ยเส้นผมสีดำสนิท

        "ตอนนั้นก่อนคบกัน เราก็แค่ แอบลูบๆ คลำๆ นายด้วยสายตา แต่ตอนนี้เราสามารถทำได้มากกว่านั้น"ปลายนิ้วชี้หมุนไปมาบิดผมสีดำสนิทที่กระด้างจากการทำสีเป็นเกลียว

        เป๊ะ!

        "เฮ้ย!"เส้นผมสีดำสนิทขาดติดนิ้วดังเป๊ะ 

        "ผมทำสีมันก็งี้แหละ ขาดง่าย นายห้ามโวยวาย เมื่อก่อนผมนายร่วงเต็มหมอน เต็มที่นอน สีม่วง สีชมพู เหมือนโรตีสายไหม เรายังไม่เคยโวยวายที่ต้องมาตามเก็บซากผมนาย แล้วก็ตอนนั้นนายโคตรแสบ"กำแพงแลบลิ้นใส่

        "และตอนนี้เส้นผมสีดำเต็มหมอนไปหมด เอ่อ แต่ไม่ว่าผมนายจะเป็นสีอะไร หัวใจของเราก็ไม่เปลี่ยนสีหรอก มันเป็นสีชมพูตลอดเวลาที่อยู่กับนาย"

        "อยากจะอ้วก"

        "อ้าว เฮ้ย! นายไม่ได้หลับ"

        "หลับแล้วจะได้ยินเหรอครับ หมีแพนด้า"

        "นายมันก็ไอ้เมี้ยว แมวจอมซ่า"

        "ห้ามเรียกเราว่าไอ้ ต้องเรียกเราว่าคุณ"มิเกลย้ายหัวจากหมอนมานอนหนุนตักกำแพง

        "เอาจริงๆ เลยนะ คือเราไม่ใช่จิ้งจก เราเลยไม่เปลี่ยนสี"

        "อือ โดยเฉพาะขอบตานายที่ยังคงดำเหมือนกับหมีแพนด้า"

        "หืม เราอดนอนเพราะใครล่ะครับคุณเมี้ยว"

        "กำแพงครับบบ"

        "หือ ทำเสียงอ้อนงี้ นายจะเอาอะไรอีกล่ะ นายควรจะพึงระลึกว่าขอบตาของเรายังคล้ำอยู่มากกว่า"

        "หนังสือเล่มนั้น"

        "590 THB ที่นายเคยเปรยๆ"

        "ไม่ใช่ แค่ 490 เอง เพิ่มราคาให้เราตลอดเลย นายใจกว้างเหมือนทุ่งหญ้าสะวันนา"

        "กึ๋ย"

        "ยังไม่หมด แล้วนายก็หล่อด้วย"

        "อย่างนี้สัญญาลูกผู้ชายเลยว่า เราจะซื้อให้นายทันทีที่หนังสือวางแผง"กำแพงขยี้หน้ากับแก้มมิเกล

        "ฮะๆ! จั๊กจี้ตอหนวดนายอะ"

        "แค่หนังสือเล่มเดียว อดหลับอดนอน เพิ่มชั่วโมงทำงาน ไม่งั้นก็ทำงานในวันหยุดของเราก็ได้แล้ว 900 บาท แถมฟรีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้งบิ๊กแพคด้วย แล้วถ้าเป็นไปได้เราอาจจะทำให้ความฝันของนายเป็นจริงในเดือนตุลาคม"กำแพงพูดยังไม่ทันขาดคำมิเกลก็ยื่นคำขาด

        "อือ เอาเป็นว่าถ้านายผิดสัญญาลูกผู้ชาย นายต้องพาเราไปงานมหกรรมหนังสือระดับชาติ"






        มิเกลสะดุ้งเฮือก ความฝันโหดร้ายดึงร่างน้อยให้หวาดผวาในอ้อมแขนของร่างหนา ฝันร้ายของมิเกลพาลให้กำแพงตื่นขึ้นมาฟังเสียงหัวใจของคนในอ้อมกอดเต้นเป็นจังหวะรัวกลอง

        "มิเกล"กำแพงกระซิบเรียกชื่อ หอมฟอดที่ท้ายทอยเพื่อเรียกขวัญ มิเกลยังคงหน้ายุ่ง

        "นายอย่าบอกนะว่า นายฝันว่าเบย์แมกซ์ตาย"

        มิเกลที่ ฮาล์ฟ แฮร์ คัลเลอร์ อย่างมากนายก็แค่นอนละเมอเพ้อเจ้อ แต่หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์โคตรโหด นายที่เคยมีสีสัน กลายเป็นโดนย้อมด้วยสีดำ
        เสียงดังของประตูเมื่อโดนลมพัด ปัง!
        เสียงก้อนน้ำแข็งเมื่อมันละลายแล้วกระทบกับแก้วน้ำ แกร๊ง!
        ทุกสรรพเสียงมันพร้อมจ้องหลอกหลอนนายให้ขวัญผวา เหมือนกำลังอ่านหนังสือการ์ตูนสยองขวัญ...
        เราคงต้องพานายไปพบจิตแพทย์ หรือว่า จะใช้จิตวิทยาของเรารักษา...

        "นายกับเรามาแลกลมหายใจกัน จากนั้นค่อย..."กำแพงรั้งเอวมิเกลเข้ามาแนบตัว เตรียมพร้อมจู่โจมทางอากาศ

        พลั่ก!

        "โอ๊ยยย!"

มิเกลชกกำแพงเต็มหมัด ทั้งๆ ที่ยังหลับ เสียงซี้ดปากของกำแพงดังกลบความเงียบของตอนดึก นิ้วมือกำแพงค่อยๆ แตะสำรวจ เลือดซิบๆ ซึมตรงมุมปาก

        "อืมมม สงสัยฟันโยกแล้วมั้ง พรุ่งนี้กูคงต้องไปพบทันตแพทย์ ซี้ดดด!"





        จูบร้อนแรงทะลุมวลอากาศเย็น มันเป็นจูบของยามเช้าสุดหนาวที่ปลุกให้มิเกลตื่นจากฝันปวดร้าวเมื่อคืน

        "เมี้ยว! ตื่น! ป่ะ อาบน้ำกัน"

        "ไม่เอาเราหนาว!"มิเกลขยี้ตา

        "หนาวเหรอ ที่นายอุตส่าห์ไปสักยันต์กันหนาวที่อก มันไม่ได้ช่วยอะไรนายเลยเหรอ อืม มันคงไม่สามารถป้องกันหย่อมความกดอากาศสูงจากเราที่แผ่ลงมาปกคลุมความเตี้ยของนายสิท่า"

        "หนอยหนอย มันหนาวเหมือนแช่น้ำแข็ง เพราะฝนตกต่างหาก นายอย่ามาโทษส่วนสูงของเรา"มิเกลตื่นเต็มตา 

        "ตอนต่อไปนายจะพูดอะไรต่อก็ระวังคำพูดด้วย เพราะถ้าพูดพล่อยๆ มีหวังโดนต่อยปาก นี่คือคำเตือน"

        "นายก็แค่ไปอาบน้ำ ตอนต่อไปก็กินข้าวกันไง เราหิวแล้ว"กำแพงเอามือลูบท้องมิเกล

        "ไม่! เราไม่หิว นายเชิญกินก่อนเลยถ้านายหิว"

        "เราไม่หิวข้าว แต่เราหิวนาย"

        "หือ ไอ้หื่น"มิเกลซบหน้าลงกับกางเกงนอนตัวบาง โอบสะโพกขนาดมหึม บีบขยำเล่นด้วยสองมือ

         "ใครกันแน่ที่หื่น เห็นกันจะจะว่านายแอบจับก้นเรา"

         "เมี้ยว!"มิเกลร้องเสียงแมว

กำแพงโน้มตัวลงสูดดมผมสีดำสนิทของมิเกลที่กำลังออกอาการแมวขี้อ้อนนอนหนุนตัก

          "เป็นไงฟีโรโมนของเรา นายสูดเข้าไปแล้วมึนได้ที่มั้ย"

        "อ๊ากกก! มันหอมที่สุด มิเกลรักนายจะตายชัก"กำแพงสอดมือเข้าไปในเสื้อยืดตัวหลวมของตัวเองที่มิเกลสวมนอน

        "ตอนนี้นายยอมใช้ของร่วมกับเราแล้ว ยกเว้นแปรงสีฟัน"

        "อือ แล้วไงต่อ"

        "นายช่วยเราหน่อยสิ เราอยากลองใช้แปรงจัดฟันของนาย"

        "หืม นายช่วยตัวเองเหอะ"

        "เมี้ยวนายใจร้าย เราอยากเสพนายจนแทบจะลงแดงตาย นายก็รู้"

        "แต่เราแค่อยากนอนกอดนาย ไม่ได้อยากหื่น นายมันเสพเซ็กส์จนเสพติด"

        "งั้นเอางี้ นายลองเรียกเราว่าฮันนี่ คืนนี้เราจะนอนกอดนายทั้งคืนรับรองเลยปลอดความหื่น"กำแพงล้วงมือลงไปในกางเกงนอนลายกะโหลกของมิเกล

        "ได้เลย ฮอร์นี"มิเกลงึมงำ กำแพงสะดุ้งโหยงดึงมือที่ซุกในกางเกงนอนออก ไม่วายสบตากับลายบนกางเกงนอน

        "เหมือนหัวกะโหลกมันกำลังแสยะยิ้มเลยว่ะ"กำแพงเลิกจ้องตากับหัวกะโหลก รีบลุกไปผสมน้ำอุ่นให้มิเกลอาบ มิเกลยังอิดออด นอนต่ออยู่บนเตียงเลี่ยงการอาบน้ำ

        'นายนี่มันไม่เคยซื่อตรงต่อการอาบน้ำเอาซะเลย'มิเกลหูแว่วประโยคนั่น เมื่อหมูทอดแมวไทยพันธุ์ขาวมณีกระโดดขึ้นเตียง

        "หมูทอด! เรารู้นะว่านายก็ไม่ชอบอาบน้ำเหมือนกันนั่นละ ฮะๆ! ฮะ ฮัดเช้ยยย!"มิเกลจามปิดท้ายประโยคยอกย้อน

        "เมี้ยวนายมาอาบน้ำซะดีๆ"กำแพงกลับมาจัดการกับเป้าหมาย มิเกลกระเด้งตัวขึ้นจากเตียง"เดี๋ยว! เรายังทำใจไม่ได้"

        "ง้นนายมาเอานี่ไป เผื่ออะไรๆ มันจะดีขึ้น"

        "ฮะ!"มิเกลอ้าปากค้าง

        "อย่างไม่น่าเชื่อ สมาร์ทโฟนถึงจะไม่ใช่รุ่นล่าสุด แต่สุดยอด"มิเกลพลิกมือถือในมือเล่น

        "ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากเรา"กำแพงยิ้มกว้าง

        "แต่มีข้อแม้ว่า เราจะเช็คมือถือนายทุกวัน"

        "เฮ้ย งั้นเอาคืนไปเหอะ เราไม่เอาแล้ว"

        "ฮะๆ! ล้อเล่น! เราไม่ขี้หึงหรอก เราก็แค่หวง"กำแพงยิ้มยียวน

        "นายนี่มันกวนชะมัด มัวคุยกับนายมันเสียเวลาเปล่าๆ ไปอาบน้ำดีกว่า"

        "นั่นสิ อาบด้วยกันนะ"กำแพงพามิเกลหายเข้าไปในห้องน้ำ

        อือ เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เราอยากอาบน้ำเย็นเฉียบ อุ่นอยู่ในแผ่นอกกว้าง จากหนาวกลายเป็นร้อนอบอ้าวจนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อท่วมตัว

        "มิเกล!"

        "ฮะ!"

        "ยืนมึนอยู่ได้ ทำไมนายไม่เตรียมอุปกรณ์ถูหลัง"

        แคว่ก! 

มิเกลละเลงสบู่เหลวบนแผ่นหลังพร้อมรอยเล็บ

        "ซี้ดดด! แสบ! นายมันสัญชาตญาณแมวชัดๆ"

        "ขอโทษ"มิเกลพูดห้วน ใจลอยไปถึงสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่ที่กำแพงมอบให้

        หวังว่าเราคงได้รับข้อความตอบกลับจากสำนักพิมพ์ที่เราเคยส่งเรื่องสั้นผ่านทางอีเมล์ หรือว่าอีเมล ขณะที่เดินเล่นสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่บนฟุตปาธ หรือว่าฟุตพาท หลังจากนั้นเราสะดุ้งเฮือก เมื่อโดนมอเตอร์ไซค์บีบแตรไล่บนทางเท้า นั่นละไคลแมกซ์

        "เราเบื่อคำทับศัพท์ชะมัด"

        "หืม"

มิเกลเงยหน้าสบตากำแพง"เราเบื่อมือถือเครื่องเก่าชะมัด หวังว่าเราจะได้รับข่าวดีผ่านทางจดหมายอิเล็กทรอนิกส์จากสำนักพิมพ์ที่เราเคยส่งเรื่องสั้นด้วยมือถือเครื่องใหม่ของนาย"

        "ของนายต่างหาก"กำแพงจูบลงไปบนหน้าผาก

        "อือ"มิเกลโอบร่างหนาโชกสบู่เหลว ที่ตัวเองละเลงไว้เต็มแผ่นหลัง แล้วฝังรอยจูบลงไปบนแผ่นอกแทนคำขอบใจ จากนั้นห้องน้ำก็เต็มไปด้วยคราบ
ถัดไป














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

8 ความคิดเห็น