ริมฝั่งรัก

ตอนที่ 38 : บทที่ 4 --- 85%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    10 มี.ค. 63

หนึ่งเดือนต่อมา...

     วันนี้ภูเขาต้องเดินทางไปถ่ายงานที่หัวหินตามกำหนด กว่าสามชั่วโมงกับการขับรถออกต่างจังหวัด และเป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มได้มีโอกาสพาคนข้างกายมาพักผ่อนนอกบ้านกันสองต่อสอง ที่ผ่านมาเวลางานของเขาและเมลินดาต่างก็รัดตัวทั้งคู่ ตอนนี้คนที่อยากเก็บเกี่ยวช่วงเวลาดีๆ ทุกวินาทีรู้แล้วว่าความสุขที่ได้จับมือกันไว้มันมีค่ามากแค่ไหน และหากว่าเขาเลือกได้ เขาก็อยากหยุดทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ให้นานเท่าที่ใจต้องการ

     คนที่นั่งคิดอะไรเพลินๆ ขับรถมาถึงชายหาดปราณบุรีในเวลาเกือบห้าโมงเย็น ร่างบางที่เขากุมมือเอาไว้ตลอดทางขดตัวหลับอุตุบนเบาะกว้าง เขาแวะเติมน้ำมันและปรับเบาะให้อยู่ในระดับที่นอนสบาย ก่อนจะนำผ้าห่มเนื้อนุ่มที่พกติดรถมาคลุมให้เธออย่างทะนุถนอม

     คนที่วางแผนพาสาวมาเที่ยวไม่ได้ดับเครื่องยนต์ เขาลงจากรถเดินไปสำรวจรอบๆ บริเวณ พบว่าชายหาดบริเวณนี้คนไม่พลุกพล่านนัก ทะเลสีฟ้าทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา มีแนวหินรอบแนวชายหาด สลับกับทิวสนสีเขียวและต้นมะพร้าวสูงชะลูดที่ลู่ลมตามรายทาง สายลมยามเย็นพัดเอาระลอกคลื่นน้อยใหญ่เข้าออกชายฝั่งอย่างเพลินตา ร่างสูงยืนสูดอากาศบริสุทธิ์จนเต็มปอด ทอดสายตามองออกไปไกล

     เมลินดาขยับตัวตื่นเพราะรับรู้ถึงความอบอุ่นที่คลุมทับอยู่บนร่างกาย แปลกที่เสียงเครื่องยนต์ยังคงดังราบเรียบ หญิงสาวลืมตาขึ้นก็พบว่าคนที่จับมือเธอมาตลอดทางหายไป คนงัวเงียค่อยๆ ลุกขึ้นมองหา ก่อนจะเห็นเวิ้งทะเลกว้างผ่านกระจกหน้ารถที่เพิ่งมีโอาสมาเห็นเป็นครั้งแรก และตรงนั้นก็มีคนที่พาเธอมาที่นี่ยืนมองทะเลอยู่เงียบๆ

      มือบางพับเก็บผ้าห่มก่อนจะเปิดประตูเพื่อลงไปหาอีกฝ่าย เธอยืนมองเขาจากด้านหลังอยู่เนิ่นนานกว่าจะสาวเท้าเข้าไปยืนเคียงข้าง วินาทีที่คลื่นลมระลอกใหญ่พัดมา ไหล่เล็กก็ห่องุ้มลงเล็กน้อย คนตัวสูงที่เริ่มรู้สึกว่ามีคนมายืนด้วยจึงหันมามองทันที 

     “อ้าว ตื่นแล้วทำไมไม่เรียกภูล่ะ” เขาขยับตัวและยื่นมือมาเคลียปอยผมที่ล้อมกรอบหน้าของเธอตามความเคยชิน

     “ครั้งแรกที่ได้มาทะเลนะเนี่ย อากาศดีจัง” สาวแก้มแดงบอกยิ้มๆ เขามองใบหน้างดงามอย่างเผลอไผล ร่างสูงก้าวเข้าไปยืนซ้อนด้านหลังและกอดเอวบางเอาไว้ คางเหลี่ยมเป็นสันวางลงบนไหล่เนียน เขาสูดเอากลิ่นหอมอ่อนๆ จากลำคอระหงนั้นอย่างหลงใหลและเอาแต่ใจ

     “อื้อ! ตรงนั้นมีคนมองอยู่นะ” หญิงสาวกระทุ้งศอกใส่เขาเบาๆ เพราะคนเจ้าเล่ห์ชอบมาทำรุ่มร่าม ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างไม่ยี่หระ แล้วสัมผัสยุกยิกก็ค่อยๆ ผ่อนแรงลง

     “ภูเห็นลินหนาว ก็เลยต้องกอดไว้ไง อย่าดิ้นเลยนะ ดูทะเลตรงโน้นดีกว่า กำลังสดชื่นเลย” เขาทำเป็นหูทวนลมกอดเธอนิ่ง ต้องการเก็บช่วงเวลาดีๆ เหล่านี้เอาไว้เป็นพิเศษ

“ยังไม่ได้บอกว่าหนาวสักหน่อย แต๊ะอั๋งตลอดเลยนะ” คนถูกกอดส่งค้อนให้เขา ก่อนที่ใบหน้ายียวนจะก้มลงมาแนบชิดแก้มสาว แล้วตั้งใจสูดเอาความหอมอย่างมันเขี้ยว

      “แต่ภูหนาวนี่ หนาวมาตั้งนานแล้วด้วย ยิ่งพักนี้ยิ่งเป็นบ่อยเลย” คนมีร้อยเหตุผลพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ฝ่ายที่เสียเปรียบไม่อยากเถียงอีก เพราะเถียงไปเธอก็ไม่ชนะอยู่ดี

       “เราจะกลับเมื่อไหร่เหรอภู” จบประโยคที่เมลินดาถามขึ้นแบบไม่ได้ตั้งตัว แขนแกร่งที่รัดเอวบางไว้ก็คลายออกทันที

“ลินไม่อยากอยู่กับภูเหรอ” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นจนคนฟังตกใจในความเปลี่ยนแปลงแทบจะทันที เมลินดาหันไปมองคนที่ยืนซ้อนข้างหลังแล้วก็เริ่มเข้าใจว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไง

        “ที่ลินถามเพราะลินจะได้รู้ แล้วก็จะได้โทรคุยกับแม่เรื่องของที่จะมาส่ง... ทำเสียงแบบนี้อย่าบอกนะว่างอน?” คนตัวเล็กพยายามอธิบายหน้าตามีเหตุผลก่อนจะตบท้ายด้วยคำถามตรงประเด็น ร่างสูงที่คิ้วขมวดอยู่จึงเปลี่ยนท่าทางจากหน้ามือกลายเป็นหลังมือทันที 

“ก็ภูคิดว่าลินไม่อยากอยู่กับภูน่ะสิ มาถึงไม่ทันไรก็ถามหาแต่จะกลับ... ขอโทษนะที่คิดไปโน่นเลย” มือปลาหมึกเลื้อยกลับมาที่ตำแหน่งเดิมอีกครั้งอย่างซุกซน

       “ทำไมชอบงอแงนักฮึ ไม่เข้าใจอะไรก็คุยกันดีๆ สิ” เธอดุเขายิ้มๆ แววตากลมใสมองเขาอย่างหมั่นไส้ปนเอ็นดู

       “ก็คนมันรัก ทำไงได้ ทั้งห่วงทั้งหวงเลยรู้ไหม” คนขี้หวงฉวยหอมแก้มเธออีกรอบ จนเสียงหัวเราะของหนุ่มสาวดังก้องไปทั้งชายหาด

           “ไม่เกี่ยวกันเลย จะรัก จะหวง จะห่วง ก็คุยแบบมีเหตุผลได้ ไม่ใช่มาแง้วๆ ใส่ ทั้งที่ยังไม่ได้ถามแบบนี้”

           “โกรธภูเหรอ” เขาถามใบหน้ากรุ้มกริ่ม ทำเอาคนที่ยืนนิ่งให้กอดคิดจะดุเพิ่มแต่ก็ดุไม่ลง

           ”ไม่ได้โกรธ ก็แค่บอกให้เข้าใจเฉยๆ”

           “ต่อไปจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น จะไม่แง้วๆ โดยไม่มีเหตุผลอีกแล้วครับ” คนที่เกือบสำนึกผิดไม่ทันกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น กอดอีกฝ่ายด้วยความสุขที่มีอยู่ท่วมท้นใจ...

“ลินว่ามั้ย... ลมทะเลที่นี่อุ๊นอุ่นนะ สงสัยคงต้องพามาบ่อยๆ แล้วล่ะ” พูดจบก็หอมแก้มสาวฟอดใหญ่ ความรู้สึกทั้งรักทั้งหลงที่นิยามไม่ได้มันเป็นแบบนี้นี่เอง

           “ฮื่อ อุ่นจนแก้มร้อนเลยอ่ะ”

 ****************************

คิดถึงรีดเดอร์จังเลยค่ะ ... ไรท์มีความคิดว่าถ้าเขียนเรื่องนี้จบ (ถ้าจบนะ 555555 น่าจะยากนิดนึง) อาจจะเปลี่ยนชื่อเรื่องค่ะ

เดี๋ยวยังไงจะมารบกวนให้ช่วยตั้งชื่อ 5555 จะเล่นเกมแจกหนังสืออ่ะค่ะ รอก่อนน้า

 

คงอีกนานเลย

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

 

... ภณิตา ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #210 ฝั่งชล (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 07:07

    เออ ลงรถกันหมด ไม่ดับเครื่องด้วย

    เดี๋ยวรถหาย จะหัวเราะให้ เศรษฐกิจยิ่งไม่ดีอยู่

    ขโมยขับออกไปเลยจะทำงั้ยนะ 

    ข้าวของ ทรัพย์สินเป็นของนอกกาย

    แต่หายถ้าหายไปทั้งรถทั้งของ 

    จะอยู่อย่างงั้ย คิดถึงโมเม้นท์นี้บ้าง ประมาทเกินไปนะ


    #210
    1
    • #210-1 PaniWinn(จากตอนที่ 38)
      25 มีนาคม 2563 / 21:45
      รถที่ขับมาทางไกล ส่วนใหญ่จะยังไม่ดับเครื่องค่ะ จะทิ้งไว้สักพัก
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท้วงติงนะคะ ^^
      #210-1
  2. #205 m-mew-miew (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 20:50
    ชื่อนี้ดีแล้ว​ อ่านแล้วละมุน​มากอยากจะมีผู้ชายแบบนี้าักคนในชีวิต55แต่ไม่มี​ รอคร้าา​
    #205
    0
  3. #204 berrybobie (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 12:48
    มดตอมหมดแล้ว
    #204
    0
  4. #203 ondara (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 23:14
    พิมพ์ผิด เปลี่ยนทำไม
    #203
    1
    • #203-1 PaniWinn(จากตอนที่ 38)
      10 มีนาคม 2563 / 23:24
      งื้อออ​ ชื่อนี้ดีแล้วใช่มั้ยคะ​ พอดีคิดว่าเรื่องจะออกไปไกล​ ไม่เกี่ยววกับรักริมฝั่งอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรกน่ะค่ะ​ 5555​ เดี๋ยวยังไงดูอีกทีละกันเนอะ​ ขอบคุณมากนะคะที่ท้วงไว้​ ><
      #203-1
  5. #202 ondara (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 23:13
    เปลี่ยนมัน ชอบ ริมฝั่งรัก ค่ะ
    #202
    0
  6. #201 Pnac (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:08

    หวานมากกก
    #201
    0