ริมฝั่งรัก

ตอนที่ 37 : บทที่ 4 —- 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    1 มี.ค. 63

วันหยุดพักร้อนของหนุ่มลูกครึ่งกรุงเทพ-เมืองจันท์หมดลงในอีกอาทิตย์ถัดมา โดยปกติแล้วคนเจ้าเล่ห์ที่พักหลังมักจะเรียกร้องเอาแต่ใจกับเมลินดาตลอดจะต้องงอแงบ้าง แต่คราวนี้เขากลับยิ้มหน้าบาน มิหนำซ้ำก่อนจะกลับยังกอดหอมน้องพราวและป้ามนยกใหญ่
          “เดี๋ยวพามาอีก อย่าทำตาละห้อยแบบนั้นสิ” ขณะที่เธอลอบมองเขาเพลินๆ พ่อคนอารมณ์ดีก็หันมาแซวเข้าให้
          ใครทำตาละห้อยกันล่ะ มั่วแล้ว
           “หืม ตาละห้อยเหรอ ลินยังไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย” มือบางที่จับกระเป๋าตัวเองอยู่บนตักถูกอีกคนคว้าหมับไปกุมไว้ ตำแหน่งตุ๊กตาหน้ารถที่เขาเคยมอบให้มักจะถูกทำแบบนี้เสมอ
          “อ้าว เหรอ ขนาดไม่ทำนะเนี่ย ยังน่ารักเลย” เดี๋ยวๆ มาทำกะลิ้มกะเหลี่ย ท่าทางชีกอ ทั้งที่แม่ก็นั่งอยู่ด้วยเนี่ยนะ!
          “ภู แม่นั่งตรงนี้นะ ยังจะพูดอีก” คนถูกจับมือถือแขนรีบปรามอย่างเอือมระอา แก้มสาวมีสีระเรื่ออ่อนๆ แม้ปากและสายตาจะดุเขาแต่ท่าทางที่กำลังเขินอยู่นี่ก็ทำให้หนุ่มคนเดียวในรถไม่ยอมสะทกสะท้านกับคำเตือนนี้
          “น้ารีภูขออนุญาตนะครับ ที่จริงขอนานแล้วใช่มั้ยฮะ แต่คนนี้เค้าเจ้าระเบียบ ต้องได้ฟังคำอนุญาตกับหู ภูถึงจะไม่โดนความผิดฐานล่วงละเมิด”
          “เว่อร์” คนที่ยิ้มจนตาหยีเป็นอีกหนึ่งผู้โดยสารที่นั่งอยู่เบาะหลังกับสุนัขสุดที่รักของเจ้าของรถ ภาพความสนิทสนมและรักใคร่กลมเกลียวกันของทั้งคู่เป็นอะไรที่คนอาบน้ำร้อนมาก่อนเห็นจนชินตา
          แต่เห็นแล้วมีความสุขอย่างตอนนี้... ยังไม่เคยเลย
          “น้ารีกลัวว่าลูกสาวจะเป็นสาวแก่ขึ้นคาน เลยให้ภูมาสอยไปดูแลเนี่ยแหละ”
          “ขนาดนั้นเลย” สาวที่มีแววจะแก่ขึ้นคานจ้องหน้าอีกคนแล้วยิ้มขำ ส่วนผู้โดยสารที่นั่งด้านหลัง จากแค่ยิ้มอย่างเดียวตอนนี้ได้หลุดเสียงหัวเราะออกมาเป็นที่เรียบร้อย ประโยคเด็ดจากว่าที่ลูกเขยมีความจริงผสมอยู่กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลย เรื่องที่ลูกสาวคนเดียวจะกลายเป็นสาวแก่ขึ้นคานน่ะ
          “มีความเป็นไปได้สูงนะ ลินลองคิดดูสิว่านอกจากภูแล้วในชีวิตลินจะมีเวลาไปเห็นหน้าหนุ่มที่ไหนได้อีก ไม่มีหรอก” ทุกวันนี้เขาถีบตัวเองมาเสนอหน้าให้เธอเห็นทุกๆ เช้าค่ำ บวกด้วยการลากเธอไปโน่นมานี่ในวันหยุดบ้าง มันก็คือทั้งหมดของเวลาชีวิตของหญิงสาวแล้ว
          “มั่นใจขนาดนั้นเลย” หมั่นไส้จริงๆ เลย คนขี้อ่อย
          “อื้อ มั่นใจมาก เนาะตูเนาะ เห็นมั้ย มันมองตาตอบภูด้วยแหละ”
          “มันง่วงจนตาจะปิดละมากกว่า”
          “อ้าว เหรอ ไม่น่าใช่นะ ลูกชายภูเลี้ยงมากับมือ เราสื่อสารกันได้แม้ทางสายตาเคลิบเคลิ้มนั้น”
          “ตั้งใจขับรถไปดีกว่าไหม พูดจนหมาหลับแล้ว” แน่ะ ไปต่อไม่เป็นก็ได้แต่พูดแบบนี้ มันเขี้ยวจริงๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจน้ารีเลเวลสิบนะ จะรีบจอดรถให้รางวัลความน่ารักสักฟอดใหญ่ๆ เลยล่ะ
          ตอนนี้ทำแบบนั้นไม่ได้... เฮ้อ
          “คร้าบ หมาน่ะหลับได้ แต่ตุ๊กตาหน้ารถต้องไม่หลับนะ ถ้าหลับเดี๋ยวคนขับเหงาแย่เลย”
          “เฮ้อ ก็ได้ ไม่หลับก็ไม่หลับ เลิกหยอดได้แล้ว”



***********************************
ฝันดีค่ะรีดเดอร์
คิดถึงกันไหมน้า
... ภณิตา ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

222 ความคิดเห็น

  1. #200 aranyaorchid (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 09:51
    หยอดไปหยอดได้ตลอดเวลา
    #200
    0
  2. #199 ondara (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 05:38
    ฝันดีมากมากค่ะ
    #199
    0
  3. #198 MinneeDee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:25
    ง่าาฝันดีค่าา
    #198
    0