ริมฝั่งรัก

ตอนที่ 12 : บทที่ 1 —- 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    6 พ.ย. 62

เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนที่จับความรู้สึกฝ่ายตรงข้ามเก่งในระดับหนึ่ง แค่เสียงถอนหายใจหรือสีหน้าที่มีแววกังวลเหมือนอย่างในตอนนี้ เขาก็แทบไม่ต้องเดาเลยว่าคนที่คลุกคลีกันมาตั้งแต่เล็กๆ กำลังมีปัญหาอะไรบางอย่าง
          ตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วที่เดินหายไปร้านสะดวกซื้อ ตัวเขาเองก็มัวแต่โฟกัสอยู่กับงาน กว่าจะถ่ายเสร็จ กว่าจะเก็บของก็ถึงได้มีสติหันกลับมาสังเกตคนข้างตัวว่ามีอาการเหม่อและแปลกไป
          “ลิน เป็นอะไรหรือเปล่า คิ้วยุ่งไปหมดแล้ว” มือใหญ่ยื่นไปจับปอยผมนุ่มที่หลุดลงมาเคลียไหล่อย่างเป็นห่วง เมลินดาเหลือบตามาปะทะเข้ากับเขาพอดี จึงรู้สึกตัวว่าตนเองเผลอแสดงอะไรออกไปให้เขาห่วง ร่างบอบบางรีบส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด ก่อนจะเฉไฉถามเปลี่ยนเรื่องเท่าที่พอจะทำได้ไปเนียนๆ
          “หือ เปล่า เสร็จแล้วเหรอ”
          “ครับผม นี่นั่งมองหน้าตั้งนานแล้วนะ เพิ่งรู้สึกตัวหรือไงคนสวย” เขายิ้มกรุ้มกริ่มมองอย่างใส่ใจ เห็นแก้มที่เคยแดงเพราะเขินเวลาเขาแซวยังราบเรียบก็ยิ่งทำให้อยากรุกเอาคำตอบมากขึ้นไปอีก
          “แล้วจะไปกันเลยหรือภู ยังมีธุระอีกหรือเปล่า ลินหมายถึงงานภูน่ะ จัดการให้เสร็จเรียบร้อยได้เลยนะ ไม่ต้องเป็นห่วง ลินไม่ได้เป็นอะไร”
          “เสร็จแล้วครับผม พร้อมไปแล้วนี่ไง” เขายกของที่อยู่ในมือให้ดู พร้อมทั้งยักคิ้วหลิ่วตาให้ตามประสาคนที่อารมณ์ดีอยู่ตลอด เมลินดาพยักหน้ารับทราบ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นเตรียมตัวตามเขาไปเที่ยวอย่างที่อีกคนสัญญาไว้
          “ไม่ได้เป็นอะไรแน่นะ”
          “อื้อ จะให้เป็นให้ได้เลยว่างั้น” เธอยิ้มน้อยๆ มองเขา รู้หรอกว่าไม่อาจรอดพ้นเรดาห์ที่แม้แต่ตอนที่เปลี่ยนน้ำยาปรับผ้านุ่ม เขายังตามมาทักได้ถูกกลิ่น แล้วนี่นับประสาอะไรกับเรื่องแบบนี้
          “ก็ไม่ขนาดนั้น... แค่อยากรู้เฉยๆ ไม่ได้เหรอ หืม หรือเป็นห่วงสักนิดเลยก็ไม่ได้?”
          น้ำเสียงที่เปลี่ยนมาตัดพ้อแบบไม่จริงจัง ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที... แบบนี้ทุกครั้งเลย คนอย่างภูเขาจะไม่ใช้ไม้แข็ง แต่จะหันมาใช้ไม้ตื๊อไม้อ้อนให้เธอจำใจเอ่ยปากพูดออกมาแทน
          ถนัดนัก เรื่องบีบให้จนมุมจนตัดสินใจพูดออกมาเพราะละอายแก่ใจถ้าหากไม่ได้บอก (ความรู้สึกนี้เธอเป็นเฉพาะกับเขานะ แปลกมาก)
          “เมื่อกี้... เจอเมธที่เซเว่น”
          แล้ว? คนฟังหนวดกระตุกทันทีที่ได้ยิน ทั้งที่เพิ่งจะโกนเสริมหล่อไปเมื่อวานเย็น แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันกำลังกระตุกยิกๆ เลยล่ะ
          “ฟังอยู่”
          แหม แค่นี้ก็ต้องเสียงเข้มด้วย... คนที่หยิบหมวกมาสวมกลบเกลื่อน เสหลบตามองผ่านใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องเธอไม่วางตาไป ก่อนจะพูดน้ำเสียงอ้อมแอ้ม
          “เขาขอโทษลิน (อีกครั้งที่เท่าไรแล้วก็จำไม่ได้) ... แล้วก็ เอ่อ จะชวนไปกินข้าว”
          หนวดที่ว่ากระตุก ตอนนี้ทั้งคิ้วทั้งหน้าเรียบตึงไปหมดแล้ว... เมลินดาไม่รู้ว่าคิดถูกหรือผิดที่ตัดสินใจเล่าให้เขาฟัง ก็รู้อยู่ว่าสองคนนี้ไม่กินเส้นกันมาแต่ไหนแต่ไร รวมถึงความเอาแต่ใจตัวเองที่ช่างคงเส้นคงวากันดีเหลือเกิน
          “ลินปฏิเสธไปแล้วนะ แต่เขาก็บอกว่าเขารอ...” เธอรีบบอกก่อนว่าไม่ได้ต้องการจะไปกับเขาคนนั้น ก่อนที่พ่อคุณตรงหน้าเธอนี่จะหน้าหงิกหน้างอเป็นปลาทูคอหักยิ่งกว่านี้ แต่ก็... ไม่ทัน
          “ไม่ให้ไป มันอยากรอก็ให้มันรอ ภูไม่ให้ไป จบนะ”

*******************

พี่ภูของไรท์จะโดนเทมั้ยคะเนี่ย 555555

ฝากติดตามกันด้วยน้า คืนนี้ร้อนมาก ขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนค่า
ฝันดีนะคะรีดเดอร์

... ภณิตา ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #67 berrybobie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 12:47
    ทั้งหวง ห่วง หึง มาครบเลย
    #67
    0
  2. #66 Kanokwan Ruenarom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 10:37

    รอบหน้าขอมาแบบยาวๆ หน่อยนะคะไรท์

    #66
    0
  3. #65 NungningJunart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 08:32
    ไม่นะ​ ไม่ใจร้ายกับภูมินะ​ ผิดพลาดก็คือผิดมีลูกแล้วไม่รักเมียเราก็ไม่ลดตัวนะ​
    #65
    0
  4. #64 amawasee123 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 06:00

    น้องลินน่ารัก

    #64
    0
  5. #63 ondara (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 23:56
    อาบน้ำแล้วก็กินอะไรดีล่ะ
    #63
    0