ริมฝั่งรัก

ตอนที่ 1 : บทนำ --- 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    18 ต.ค. 62

บทนำ

 

“ดา ห่อหมกนี่ยกไปนึ่งได้เลยจ้ะ เดี๋ยวพี่จะทำผักต้มกะทิ” มือบางที่สาละวนหยิบจับกระทงใบตองเรียงใส่ในลังถึง ยกชั้นขนาดกระทัดรัดซ้อนกันส่งให้อีกฝ่ายอย่างคล่องแคล่ว

           “ได้จ้ะ แต่แกงเขียวหวานดาชิมแล้วนะพี่ลิน ให้ใส่มังคุดเลยมั้ยจ๊ะ” มือบางขยับถ้วยใส่เนื้อมังคุดสีขาวเป็นเม็ดสวยไปวางไว้ข้างหม้ออวยที่กำลังเดือดปุดๆ อยู่บนเตา ก่อนจะหันมาจัดการเรียงชั้นลังถึงซ้อนขึ้นไปเพื่อนึ่งห่อหมกปลาช่อนที่คนปรุงสั่ง ไม่ลืมปิดฝาให้สนิทเหมือนทุกๆ ครั้ง

           “จ้ะ ใส่ได้เลย รสชาติโอเคแล้วใช่มั้ย”

           “ค่ะ หวานเค็มกำลังดี กลมกล่อม สูตรพี่ลินนี่สุดยอดเลย ... แต่ อืม หนูสงสัยว่าทำไมมันถึงไม่เผ็ดล่ะคะ ทั้งที่ตอนตำเครื่องแกงก็เห็นพี่ลินใส่พริกไปตั้งเยอะ”

           เจ้าของสูตรยิ้มน้อยๆ ... มือที่ม้วนจับยอดอ่อนชะอมค่อยๆ แยกผักชนิดต่างๆ ที่ได้ทำการล้างไว้แล้ว เพื่อเตรียมจะต้มในน้ำกะทิที่อยู่ในหม้ออีกใบ

           หญิงสาวมองฟองที่เริ่มเดือดเล็กๆ ลอยกรุ่นอยู่ในหม้อ แขนเล็กๆ ค่อยๆ หยิบผักใส่ลงไปต้มทีละอย่าง อย่างใจเย็น

           “ใช้พริกเม็ดใหญ่จะไม่เผ็ดมากเท่าไหร่ ... ทำเผ็ดมากไม่ดี เพราะบางคนที่เขาทานเผ็ดไม่ได้จะเสาะท้องเอา”

           คนฟังเจ้าของสูตรอธิบายยกถ้วยเนื้อมังคุดหันไปยังเตาที่ตั้งอยู่อีกด้าน ห้องครัวเปิดโล่งตรงนี้เป็นครัวโบราณรูปตัวแอล ... กลิ่นหอมของอาหารที่ทำอยู่ทั้งวันลอยฟุ้งตลบอบอวล จนบ้านใกล้เรือนเคียงที่ได้กลิ่นต่างก็ต้องมาขออุดหนุนกันเป็นประจำ

           “เขาสั่งยำถั่วพูกุ้งสดด้วยพี่ลิน พี่แจ๋วจัดการพวกอาหารทะเลไว้ในถังแช่เรียบร้อยแล้ว พี่ลินปรุงได้เลย เดี๋ยวหนูจัดจานทอดมันไปเสิร์ฟก่อน แล้วจะกลับมาตักแกง”

           ดาบอก ก่อนจะใช้ทัพพีตักมังคุดที่ตัวเองเพิ่งแกะเปลือกออกเมื่อสักครู่ ใส่ลงไปในหม้อแกงเขียวหวาน เครื่องแกงที่เดือดอยู่ในหม้อส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ร่างเล็กของเด็กสาววัยสิบแปดปีที่มาหารายได้พิเศษในวันหยุดเสาร์อาทิตย์กระโดดแผล็วไปคว้าชุดจานสำหรับใส่ทอดมันปลากรายชิ้นพอดีคำเรียงลงไปอย่างชำนาญ มีแตงกวาฝานและใบมะกรูดทอดเป็นผักแกล้ม

           ร้านอาหารรสมือไทยแห่งนี้เปิดมาเกือบสามสิบปีแล้ว ... ขายมาตั้งแต่ตอนเมลินดายังไม่เกิด คือมีคุณยายเป็นผู้บุกเบิก แล้วต่อด้วยแม่ของเธอ ตอนนี้คุณยายเสียไปแล้ว มีเธอกับแม่และลูกจ้างอีกสามคนที่ช่วยกันดูแลต่อ

           ในร้าน เมลินดาเป็นแม่ครัวหลัก หญิงสาวจะทำพวกเมนูกับข้าว และเมนูโบราณหาทานยาก รวมถึงกับข้าวที่มีตามฤดูกาล ส่วนน้านิด แม่ครัวรุ่นแม่ จะดูแลในส่วนของทอด ของกินเล่น และมีพี่แจ๋วกับดาช่วยกันเสิร์ฟ ช่วยกันเก็บจาน ในระหว่างที่แม่ของเธอคอยต้อนรับลูกค้า คิดเงินและรับออเดอร์

           “น้องลิน เดี๋ยวพี่จะหุงข้าวเพิ่มนะ วันนี้วันเสาร์ แขกมาเต็มแต่เช้า ใกล้เที่ยงเราจะเอาไม่ทัน”

           “ค่ะ พี่แจ๋ว ขอหุงไรซ์เบอรี่เพิ่มอีกหม้อนะคะ ลูกค้าบางส่วนชอบสั่งค่ะ”

           “จ้ะ ได้เลย”

           พอเสร็จจากเมนูหนึ่ง อีกเมนูหนึ่งก็ถูกสลับสับเปลี่ยนมาปรุงอยู่บนเตาทันที เมลินดายกแขนบอบบางของตัวเองขึ้นตำน้ำพริกมะอึกด้วยความคล่องแคล่ว ใช้เวลาไม่นาน เครื่องเคียงที่เป็นผักต้มกะทิก็ถูกสาวน้อยรูปร่างบอบบางตักขึ้นไปจัดใส่จานรอน้ำพริกไว้อย่างสวยงาม

           “เสร็จแล้วจ้ะ ดายกไปเลย” พอโรยกุ้งสดฉีกบนหน้าถ้วยน้ำพริกลายครามเล็กๆ จนทั่วแล้ว คนเสิร์ฟก็จัดการนำออกไปเสิร์ฟทันที

           “ห่อหมกสองโต๊ะเดี๋ยวให้ดามาทำ ตอนนี้เหลือยำถั่วพู”

           แม่ครัวหน้ามันย่องพึมพำกับตัวเองเสียงเบา คนตัวเล็กไม่ต่างจากเด็กลูกจ้างในร้านเสตามองออเดอร์แล้วก็รันรายการที่ต้องทำด้วยตนเอง

           “แกงคั่วสับปะรด ... แกงวุ้นเส้น”

           พอเสิร์ฟชุดน้ำพริกและของทอดบางส่วนเสร็จแล้ว สาวน้อยก็วิ่งกลับเข้ามาจัดการตักแกงเขียวหวานมังคุด ที่เจ้าของร้านเพิ่มเป็นเมนูพิเศษตามฤดูกาลใส่ถ้วยทันที

           “หอมมากพี่ อย่างนี้ลูกค้าน้ำลายสอแน่ๆ”

           แม่ครัวยิ้มละมุนส่งให้ ได้ยินเสียงตะโกนโฆษณาขายของฝากและขนมท้องถิ่นจากร้านค้าที่อยู่ถัดกันไปเป็นตรอกยาว ... การยืนอยู่หลังครัวตรงนี้ทำให้มองเห็นฟากหนึ่งของชุมชน ที่มีบริเวณรอบๆ ล้อมด้วยแม่น้ำสายใหญ่ ร้านนี้เป็นทั้งร้านที่ครอบครัวใช้ทำมาหากิน และยังเป็นบ้านที่อยู่อาศัยมาตั้งแต่เล็กจนโต ... ไม่มีวันไหนที่ร้านรวงต่างๆ จะปิดบริการ โดยเฉพาะวันหยุด ที่นี่ก็จะคึกคักไปด้วยผู้คนมากเป็นพิเศษ

           “พี่ลิน ลูกค้าร้องอื้อหือตั้งแต่ที่ตักเข้าปากช้อนแรกเลยพี่ เขาบอกว่าอร่อยมากๆ”

           คนที่กำลังถูกชมว่าฝีมือดีพยักหน้าน้อยๆ ขยับมีดที่ถืออยู่ในมือซอยถั่วพูสดกรอบอย่างเป็นจังหวะ

           “ดาช่วยพี่แจ๋วดูลูกค้าข้างนอกก็ได้จ้ะ เดี๋ยวที่เหลือพี่ยกออกไปเอง” เด็กขยันขันแข็งค้อมตัวรับทราบและผลุบหายไปจากประตูเชื่อมห้องครัวกับด้านในร้านทันที

 

บ่ายแก่ๆ แสงแดดคล้อยต่ำ ลับแนวต้นมะม่วงสูงใหญ่ไปแล้ว ผู้คนที่เข้ามานั่งรับประทานอาหารที่ร้านก็ค่อยบางตาไป ทุกคนช่วยกันทยอยเคลียร์ของสดและอุปกรณ์ถ้วยชาม พี่แจ๋วกับดาครองตำแหน่งคนล้างถ้วยชาม น้านิดกับเมลินดาก็จัดการกับของสดที่เหลือ เพื่อจะได้ทราบจำนวนของวัตถุดิบที่ควรจะซื้อเพิ่มในวันพรุ่งนี้

           “หิว หิวจังเลยลิน ... ฝั่งโน้นไม่มีอะไรน่ากินเลย ไหนมีอะไรเหลือให้กินบ้างน้า”

           เสียงน้อยเสียงใหญ่ที่คนยืนจัดการเนื้อสัตว์อยู่หน้าเขียงคุ้นเคยดังใกล้เข้ามา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขา เธอจำได้ดีกว่าใคร เพราะดอมดมมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว

           “ลินข้ามไปก็เห็นของขายเยอะแยะนะ ก๋วยเตี๋ยวเรือก็อร่อย”

           แม่ครัวที่พ่วงตำแหน่งเจ้าของร้านพูดแล้วทำหน้านิ่ง คนที่เดินมาถึงตำแหน่งที่ชะโงกหน้ามามองได้แล้วจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ด้วยความเคยชินทันที

           “ไม่อร่อยหรอก ลินไม่ได้นั่งกินด้วยกัน เราปรุงไม่ได้เรื่องเลย” เขาหมายถึงคนตรงหน้านี้ที่เป็นมือปรุงยามที่เขาลากไปกินโน่นกินนี่ด้วยกันทุกครั้ง

           “เกินไป ... ลินไม่ได้มีมือวิเศษนะ”

           “จริงนะ ... พูดจริงก็ไม่เชื่ออีก”

           เขายิ้มจนลักยิ้มบุ๋มๆ ตรงข้างแก้มพุ่งมากระแทกใจคนที่เหลือบตามองอย่างจัง

ทุกครั้งที่เขาพูดความจริง แต่เธอชอบคิดว่าเขาแซวไปเรื่อยเปื่อย ... ลินนะลิน

           “มีแกงเขียวหวานมังคุดกับขนมจีน ผักต้มกะทิก็เหลืออยู่หน่อยนึง ... จะเอาไข่เจียวด้วยมั้ย”

           เสียงหวานถามพร้อมกับเก็บมีดและตั้งท่าจะยกเขียงไม้ขนาดใหญ่ไปที่ซิงค์ล้างจาน ... คนที่รออยู่จึงแทรกตัวเข้ามารับหน้าที่อย่างตั้งอกตั้งใจทันที

           “ครับผม มา เดี๋ยวภูทำเอง ลินไปล้างมือเถอะ” เขาถกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นมาในระดับข้อศอก ก่อนจะทำการย้ายเขียงไม้มะค่าท่อนใหญ่ไปยังที่ล้างจาน และจัดการให้อย่างเรียบร้อย

           “ไข่เจียวไม่เบื่อเหรอ ... กินทุกวันเลยนะ”

           คนทำหันมาถาม มือบางตอกไข่ใส่ชามเตรียมตั้งกระทะทอด แต่ก็ยังอยากจะรู้ว่าเขาที่มาขอกินข้าวบ้านเธอทุกวันจะไม่เบื่อบ้างหรืออย่างไร ... คนตัวสูงไม่ได้หันมา แต่ดูจากตรงนี้เธอเห็นเขาส่ายศีรษะและบอกน้ำเสียงมีความสุข

           “ไม่เบื่อ ... ลินเจียวไข่อร่อย ภูชอบ”


เป็นเรื่องใหม่ที่มีชื่ออย่างไม่เป็นทางการนะคะ ... อันนี้ต่างจากที่คิดว่าจะเขียนในตอนแรก

 

พล็อตเยอะจนไม่รู้จะเขียนอันไหนก่อนแล้ว 5555 ฝากติดตามด้วยนะคะ

 

เมลินดา กับ ภูเขา >//< เดี๋ยวจะหาอิมเมจมาแปะให้ค่า

 

... ภณิตา ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #80 251888 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 13:47
    ไม่เอาอิมเมจได้ใหมคะอยากจินตนาการเอง
    #80
    1
    • #80-1 PaniWinn(จากตอนที่ 1)
      11 พฤศจิกายน 2562 / 15:01
      เรื่องนี้ไม่ได้แปะให้เลยค่า หาไม่ถูกใจจริงๆ แฮ่ๆ ><
      #80-1
  2. #24 Palmpch (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:32
    มาอ่านตอนแรก นี่คิดว่าเรื่องนี้พระนางต้องน่ารักมากแน่ๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค้าาา
    #24
    1
    • #24-1 PaniWinn(จากตอนที่ 1)
      17 ตุลาคม 2562 / 22:32
      ขอบคุณค่า​ ดีใจที่ชอบนะคะ​ ^^
      #24-1
  3. #23 juthamardsan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 14:29

    ชักแขนเสื้อ ไม่ค่อยเห็นใช้คำนี้นะคะ เคยเห็นแต่ ถกแขนเสื้อ

    #23
    1
    • #23-1 PaniWinn(จากตอนที่ 1)
      17 ตุลาคม 2562 / 14:37
      ขอบคุณมากค่า เดี๋ยวจะนำไปแก้ไขนะคะ
      #23-1