หัวใจธารา (สำนักพิมพ์เขียนฝัน)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 --- 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 801 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

หั  ว  ใ  จ  ธ  า  ร  า



“ยัยน้ำล่ะ ไปเรียกมาหาฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

           คนที่หงุดหงิดกลับมาจากข้างนอกร้องบอกเสียงดัง ... นิ้วเรียวที่เคลือบด้วยเล็บสีสดกำกระเป๋าหนังราคาหกหลักปาส่งๆไปบนโซฟา ก่อนที่เจ้าตัวจะกระแทกบั้นท้ายตามลงไป

           “คุณอังคะ คือว่า”

           “อะไรจำปา ฉันบอกว่าไปตามลูกสาวเธอ ก็ไปตามมา ... อย่าบอกนะว่าหายหัวไปข้างนอกยังไม่กลับมา”

           “น้ำไม่อยู่ค่ะคุณอัง”

           “มันไปไหน ค่ำมืดขนาดนี้มันยังจะแรดๆออกไปไหนอีก”

           “ไปนอนบ้านเพื่อนแถวศาลายา พรุ่งนี้ต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยค่ะ”

           “อะไรนะ! นี่ใครบอกให้มันเรียน จำปา แกจำที่ฉันคุยเอาไว้เมื่อเช้าไม่ได้รึไง ฮะ”

           “แต่น้ำสอบติดแล้วนะคะคุณอัง”

           “ไม่ได้! เสี่ยคุยกับทางนั้นเขาไว้แล้ว จะให้ฉันเสียหน้าอย่างนั้นเหรอ”

           “...”

           “โทรตามมันกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ บอกมันว่าฉันไม่อนุญาตให้เรียน ให้มันกลับมาตอบแทนบุญคุณที่บ้านนี้ให้มันอยู่มาจนโตเดี๋ยวนี้”

           “คุณอังคะ ... คือ จำปาขอโทษแทนน้ำด้วย”

           “ไม่ จำปา ฉันไม่รับ เธอจะไปบอกให้มันกลับมาดีๆ หรือจะให้ฉันต้องไปตามล่าตัวมันเองเธอก็เลือกเอา”

           ร่างผอมบางของคนที่ตัดสินใจแล้วว่าหัวเด็ดตีนขาดยังไง จะไม่ปริปากบอกสิ่งที่ตัวเองได้ทำไป ค่อยๆก้าวเท้าเดินออกจากห้องรับแขกอย่างอ่อนแรง คิดถึงเหตุการณ์ต่อไปล่วงหน้าก็รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

           “จำปาขอให้คุณหนูโชคดีนะคะ จำปาทำได้แค่นี้จริงๆ”

 

ระยะทางจากกรุงเทพไปยังเหนือสุดแดนสยาม ใช้เวลายาวนานหลายชั่วโมง ทำให้คนขับจำเป็นจะต้องแวะพักไปตลอดทาง ... ไม่ใช่อะไร หากแต่เป็นเพราะคนข้างๆที่นั่งหน้าซีดปากสั่นมาด้วยกันนี่ล่ะ ... ออกจากต้นทางมาไม่ทันข้ามจังหวัด เจ้าตัวก็ห่อไหล่ขับไล่ความหนาวจนเขาสังเกตอาการที่ผิดปกติได้

           หนาวเหรอ

           เขาแค่เปิดแอร์เบาๆ ไล่ไม่ให้บรรยากาศมันร้อนจนเกินไป ... จึงไม่น่าจะหนาวได้นะ

           ค่ะ ... เอ่อ หนูขอเอาเสื้อในกระเป๋าได้มั้ยคะ

           ธัชมองคนที่แต่งตัวด้วยเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นนั่งกอดตัวเองอยู่ ก็เพิ่งฉุกคิดได้ว่าตัวเล็กๆแบบนี้ ถ้าป่วยขึ้นมาจริงๆเธอคงจะหนาวเพราะนั่งตากแอร์ไปตลอดทางแน่ๆ

           เบาะหลังมีผ้าห่ม เดี๋ยวผมหยิบให้

           เขาเอี้ยวตัวยื่นแขนไปดึงหมอนสีน้ำตาลใบหนึ่งมา ก่อนจะจัดการเปิดซิปมันออกแล้วคลี่ให้เป็นผ้าห่มส่งให้ ... คนนั่งหนาวมานานไม่รีรอ มือบางรีบรับไป แล้วห่มตัวเองเป็นก้อนกลมทันที

           นอนพักก่อนก็ได้ อีกสักพักจะแวะหาอะไรทานกัน

           จนตอนนี้ก็เกือบสามทุ่ม เขาไม่อยากปลุกเธอเพราะเห็นว่าที่นอนยาวขนาดนี้อาจจะยังเพลียอยู่ จึงขับรถต่อไปอีกสักหน่อย ... และพอบังเอิญมีสายเข้า เขาเลยวนรถไปพักจอดในปั๊มน้ำมันเพื่อคุยโทรศัพท์ และกะว่าจะดูอาการอีกคนว่าเป็นอย่างไรบ้าง

           “น้ำ น้ำ”

           วางสายเสร็จ เขาก็เรียกเธออยู่สองสามที แต่คนนอนหลับมาหลายชั่วโมงก็ยังไม่รู้สึกตัว ธัชจึงตัดสินใจเปิดไฟเพื่อสำรวจดูความผิดปกติของเธอให้ชัดๆ ... เห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นเต็มไปหมด

           แบบนี้คงไม่พ้นเป็นไข้อย่างคิดเอาไว้จริงๆ

           “น้ำ น้ำ ตื่นก่อนเร็ว น้ำ ... ได้ยินผมรึเปล่า”

           เจ้าของชื่อครางงึมงำไม่เป็นภาษา ธัชจึงอนุญาตให้ตัวเองยื่นมือไปแตะที่หน้าผากเธอเพื่อเช็คระดับอุณหภูมิความร้อนว่ามันอันตรายขนาดไหน

           “ตัวร้อนอย่างกับไฟ ... น้ำ ลืมตาก่อน”

           อึดใจต่อมา คนที่ถูกเรียกก็ปรือตาขึ้นมามองเขา ใบหน้าเล็กๆ จมูกและแก้มของเธอแดงก่ำ ร่างเล็กค่อยๆขยับมือที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ยกขึ้นกุมศีรษะตัวเองอย่างอ่อนแรง

           “ผมจะพาไปหาหมอนะ เราตัวร้อนมาก”

           คนพูดไม่พูดเปล่า เขาบิดกุญแจสตาร์ทรถและออกตัวไปในทันที ... จนขับมาถึงเขตตัวเมืองที่ยังมีรถราพลุกพล่าน เขาก็พุ่งเป้าหมายไปยังคลินิกสักแห่งที่ปิดดึก เพื่อหวังว่าหมอจะช่วยรักษาอาการของเธอได้ทัน

           “ตรงนี้ยังเปิดอยู่ เดี๋ยวผมวนหาที่จอดก่อน เราลุกไหวไหม”

           ร่างเล็กที่ไม่มีแรงขยับตัวพยักหน้ามองเขาตาปรอย ... ธัชชื่นชมในความเข้มแข็งที่ไม่โอดครวญหรือร่ำร้องแสดงความอ่อนแอของอีกฝ่าย

           แต่ตอนนี้เขายังไม่ควรคิดอะไรทั้งนั้น ... รีบพาไปให้หมอจัดการก่อน สำคัญที่สุด

           “เดี๋ยวผมอุ้มไป”

           เขาเปิดประตูแล้วก็ชะโงกหน้าเข้าไปถาม เห็นเธอค่อยๆยันตัวลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเลก็คอยระวังหยิบจับรองเท้าสวมให้

           “หนูไหวค่ะ”

           “อ่อ โอเค งั้นก็ค่อยๆนะ เดี๋ยวผมขอจับมือไว้ก่อนแล้วกัน เผื่อจะล้มก็เกาะไว้”

           “ค่ะ”

 

ขอชื่อจริงนางเอกหน่อยค่ะ ... ไรท์ตั้งว่า ... ธารา ... รีดว่าไงคะ ดีรึเปล่าเอ่ย

 

ฝากนิยายละมุนๆสไตล์ภณิตาด้วยนะคะ ... ดีใจที่เข้ามาติดตามกันอีกเรื่องแล้ว ><

 

ไรท์จะพยายามอัพบ่อยๆนะคะ ... มาทักทายกันได้น้า

 

... ภณิตา ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 801 ครั้ง

1,336 ความคิดเห็น

  1. #1325 saifon2014in (@saifon2014in) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 10:21

    แค่เจอกันไม่กี่ชั่วโมงยังใส่ใจขนาดนี้ นานวันไปจะเป็นยังไงน๊า... อยากรู้จัง. ลุ้น!!!!!!!!https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-09.png

    #1325
    0
  2. #692 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 13:16
    น่ารักแล้ว ธารา
    #692
    1
    • #692-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 2)
      9 กันยายน 2562 / 15:54
      ขอบคุณที่เข้ามาติดตามกันนะคะ
      #692-1
  3. #631 sunrisesomchao (@sunrisesomchao) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 08:30
    ดีคะน่ารัก
    #631
    1
    • #631-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 2)
      6 กันยายน 2562 / 10:27
      ขอบคุณมากนะคะ
      #631-1
  4. #7 Pnac (@Pnac) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:44
    หืมใจดีจัง พี่ธัชชช
    #7
    1
    • #7-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 2)
      21 มิถุนายน 2562 / 23:33
      อิอิ แอบปลื้มกับคำชมน้าาาาา >< เข้ามาอ่านบ่อยๆนะคะ
      #7-1
  5. #5 ดอกพวงหยก (@chanchaoka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 07:16
    รอค่ะ :)
    #5
    1
    • #5-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 2)
      21 มิถุนายน 2562 / 11:58
      ขอบคุณที่ติดตามกันมากๆเลยนะคะ
      #5-1
  6. #4 Timasai (@Timasai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 19:15
    รอติดตามตอนต่อๆไปนะคะ
    #4
    1
    • #4-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 2)
      20 มิถุนายน 2562 / 19:50
      &#10084;&#65039;&#10084;&#65039;&#10084;&#65039; พรุ่งนี้รอได้เล้ยยยยยย
      #4-1