ตอนที่ 8 : บทลงโทษxของแม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

หลังจากแม่นางเอกของเราโดนท่านพ่อและท่านปู่ลากกลับมาก็พึ่งถึงหน้าประตูบ้าน
"ฮิรูมิเปิดมันให้พ่อดูทีสิ"ซิลเวอร์ปล่อยมือจากลูกสาวก่อนจะมองไปที่ประตูบ้าน
"ค่ะ..แต่หนูไม่เข้าไปไม่ได้หยอ~"หันไปทำตาปริบๆใส่พ่อตัวเอง และมั่นใจด้วยว่ามันต้องใช้ได้!เพราะเมื่อก่อนใช้บ่อย=0=
"ไม่ได้!เปิดแล้วก็เดินเข้าไปซะ!"
"ค่ะQ^Q"ตะไมต้องตะคอกหนูด้วยแง~ร่างบางทำท่าเหมือนจะร้องไห้ก่อนจะใช้มือทั้งสองผลักเปิดประตูเข้าไป
ตึง!ตึง!ตึง!ตึง!ตึง!
5ชั้นที่ร่างบางเปิดได้
แล้วก็เดินคอตกเข้าบ้านไปโดยมีขุนพ่อกับขุนปู่เดินตามมา
เมื่อเดินมาถึงใกล้ๆบ้านพักของคนใช้ก็หยุดเดินส่วนพ่อกับปู่นางเดินลิ่วๆไปถึงตัวบ้านแล้ว!
"โกโต้...แม่สั่งมาใช่มะ?"
"ครับ...ผมเองก็ไม่อบากทำแต่คุณนายสั่งให้ทำ..."ร่างสูงของหัวหน้าคนใช้เดินออกมาพร้อมกุญแจมือและโซ่และพ่อบ้านฝึกหัดที่ร่างบางจำได้ว่าชื่อคานาเรีย
"แม่สั่งไว้ว่ายังไง?"ร่างบางยื่นข้อมือให้ใส่กุญแจอย่าว่าง่าย
"คุณนายสั่งกระผมไว้ว่าให้จับคุณหนูไปขังคุกใต้ดินแล้วลงโทษจนกว่าคุณหนูจะพูดว่า จะไม่หนีออกจากบ้านอีกแล้ว และห้ามให้ท่านอิรุมิ ท่านซิลเวอร์ ท่านเซโน่ ท่านมิรุคิ ท่านคารุโตะ  ท่านคิรัวร์ที่อยู่ข้างนอกรู้เป็นอันขาดถ้าพวกท่านถามให้บอกว่าคุณหนูออกไปทำภารกิจ น่ะครับ"

"งั้นหรอ..."

"เชิญครับ"ร่างบางเดินไปตามแรงจูงจากโซ่ของหัวหน้าพ่อบ้านไปยังคุกใต้ดิน



เมื่อมาถึงร่างบางแขนของเธอก็ถูกใส่กุญแจข้อมือห้อยไว้จากผนัง(แบบเดียวกับคิรัวร์เป๊ะ)ไว้กลางห้อง

โกโต้กลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ทรมาณนักโทษสารพัด

"ผมเองก็ไม่อยากทำหรอกนะครับ..แต่ผมขัดคำสั่งไม่ได้..เพราะฉะนั้นผมก็ขอโทษหากทำรุนแรงไป...อ๋อ...ห้องนี้ไม่มีแม้แต่ก้องวงจรปิดหรอกนะครับเพราะงั้นท่านมิรุคิไม่สามารถแฮ็กเข้ามาได้หรอก"โกโต้ถือเหล็กที่รนไฟไว้ในมือ

"ไม่ต้องออม..มือ....อยากจะทำอะไนก็เชิญแต่ชั้นจะไม่พูดมันออกมาเด็ดขาด"

"งั้นก็ขออภัย"โกโต้เดินไปข้างหลังของเธอก่อนจะค่อยๆเอาเหล็กที่รนไฟมาร้อนๆฟาดหลังของเธอจนเลือดซึมเสื้อออกมาและเสื้อผ้าก็ค่อยๆขาดไปตามคงามร้อนของไฟเหลือเพียงเกาะอกตัวข้างไหนส่วนเสื้อช่วงล่างก็หล่นออกไปเหลือเพียงกางเกงขายาวถึงเข่าสีขาวและผ้าพันแผลที่ท้อง

"อึก...อึก!"

คานาเรียเบนสายตาไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นเจ้านายที่รักตนเหมือนน้องสาวไม่ใช่คนรับใช้ต้องโดนทรมาณโดยที่ตัวเองช่วยอะไรไม่ได้เลย

'ขอโทษค่ะคุณหนูที่คานาเรียคนนี้ช่วยอะไรคุณหนูไม่ได้เลย!'

โกโต้ยังคงฟาดต่อไปแม้ว่าหลังของร่างบางจะมีเลือดออกมาเยอะมากเท่าใดหรือกลายเป็นแผลเหวอะวะน่ากลัว

"พูดออกมาสิครับ!คุณหนู!!"

"อึก..อึก!..ไม่..พูด..หรอก...ต่อให้โดนยิ่งกว่านี้ก็ไม่กลัว..."ร่างบางยืนยันอย่างแน่วแน่ว่าจะไม่พูด

โกโต้จึงหยุดมือแล้วหันไปหาคานาเรีย

"คานาเรียไม่หยิบแส้มาให้ชั้น!"

"ค..ค่ะ"คานาเรียนงหันไปรับแท่งเหล็กรนไฟมาก่อนจะส่งแส้ให้

ร่างสูงของโกโต้ฟาดแส้ใส่ร่างบางไม่ยั้งมือ

จนตอนนี้ร่างบางมีแผลเต็มตัวและเลือดกบปากจนไหลออกมาจากมุมปาก

"พูดออกมา!พูดออกมา!!"

"ไม่..แค่ก......ไม่......มี.......ทาง"

"แค่ก!!"ร่างบางสำลักเลือดออกมาจากปาก

แต่โกโต้ไม่สนยังคงฟาดแส้ใส่ต่อไป


ร่างบางยังคงโดนทรมาณจากบทลงโทษต่อไปติดต่อกันมา3-4อาทิตย์จากอุปกรณ์ทรมาณนักโทษไม่ว่าจะเป็น

ถูกฟาดด้วยแท่งเหล็กที่รนไฟมา

ถูกฟาดด้วยโซ่

ถูกมีดแทง

ถูกตีด้วยดาบจนมันบาดหลัง

ถูกฟาดและตีด้วยแส้

ถูกตบหรือเตะหรืออาจจะเป็นต่อยตามร่างกาย(ตบจะเป็นที่หน้า)

ถูกบังคับให้กินยาพิษแต่ด้วยร่างกายของเธอนั้นพิษไม่สามารถทำอะไรได้จึงแค่ทรมาณเฉยๆแต่ก็ไม่ถึงกับตาย

ถูกเหวี่ยงไปติดกำแพง

และมักจะจบโดยการที่ถูกราดน้ำเกลือใส่เสมอๆ

สภาพร่างบางตอนนี้เรียกว่าดูไม่ได้เลย

ตามตัวมีทั้งบาดแผลถลอกและบาดแผลฉกรรย์ แผลเล็กๆน้อยๆและแผลใหญ่ตามตัวมีรอยฝกช้ำ ที่หน้ามีรอยช้ำเนื่องจากโดนตบ

มุมปากมีเลือดไหลลงมามีแผลตรงข้อมือเพราะโดนกุแจมือบาดและที่มือเองก็มีแผลเพราะกำโซ่ เรียกได้ว่าสาหัสและอาจจะตายได้แต่ร่างบางไม่แม้แต่จะปริปากพูดออะไรออกมาสักคำนอกจากเสียงกรีดร้องเพราะเจ็บหรือทรมาณ

เหล่าพ่อบ้านที่เอาข้าวเอาน้ำมาให้ต่างก็สะเทือนใจกับภาพของคุณหนูใหญ่จนแทบไม่อยากจะมองพรางคิดเป็นเสียงเดียวกันว่า

'นี่มันยิ่งกว่าตอนท่านคิรัวร์อีก!คุณหญิงคิดยังไงถึงทรมาณลูกตัวเองขนาดนี้!คุณหนูอาจจะตายได้เลยนะนั่นน่ะ!!'


ร่างบางได้เหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

ดวงตามืดมนกวาดมองไปรอบๆสักพักจึงเห็นคานาเรียที่มาเพียงคนเดียวไรท์เงาของโกโต้

"คา.......นา......เรีย...."เสียงแหบๆถูกเปร่งออกมาจากริบฝีปากที่เคยมีสีชมพูแต่บัดดี้กลับซีดเซียว

"โธ่...คุณหนูคานาเรียมาช่วยแล้วนะค่ะ"คานาเรียใช้ตฑาของเธอฟาดโซ่จนมันขาดออกก่อนจะพยุงคุณหนูของเธอออกไป

"...คา....นา...เรีย...ปล่อย....ชั้น....ถ้า...มีคน.......มาเห็น....เธออาจจะ.....โดนลง...โทษก็ได้....นะ..."

"ดิฉันไม่กลัวหรอกคะ...แค่พาคุณหนูออกจากที่นี่ได้ก็พอ..."คานาเรียพยุงร่างบางออกจากตุกใต้ดินได้สำเร็จก่อนจะพาไปที่ห้องของคุณหนูที่เหล่าพ่อบ้านเตรียมไว้ให้แล้ววางลงเบาๆจากนั้นก็ค่อยๆเช็ดคาบเลือดออกไปจนหมดแล้วออกไปตามพ่อบ้าน(ผู้หญิง)อีกคนมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วทำแผลให้

"ขอบ..คุณ..พวกเธอ...มาก...นะ"

"ไม่เป็นไรคะ!คุณหนูพวกเรายินดี!"ทั้งสองตอบพร้อมกัน

"ถ้า.....เป็นไปได้.....ก็อยากจะ...ตอบแทน..พวกเธอสักครั้ง...."

"ถ้าอยากตอบแทนพวกเราขอแค่คุณหนูหายดีก็พอแล้วละค่ะ"

"......อืม....ขอบ...คุณนะ...."จากนั้นร่างของเธอก็แน่นิ่งไป.....






















ทำเอาสองพ่อบ้านร้อนรนจนอีกคนเอามือไปวัดลมหายใจที่จมูกก่อนจะถอนหายใจแล้วบอกว่า

"คุณหนูแค่หลับไปน่ะ..เดี๋ยวอีกสักพักคงตื่น"





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:39

    อยากอ่านต่อสนุกมากกกกกก~
    #5
    0
  2. #4 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:16

    ตั้งแค่คิรัว์แล้วนะ(+_+)//ระวังบ้านบึมเหอะ:-\ลูกตัวเองแทๆ้ทรมานลูกตัวเองทำไม:-[

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #4
    0
  3. #3 Asana Himalaya (@Mashia1478910) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:13

    อยากเจออิรุมิแหะ.....

    #3
    0