♤FIVE RACES WAR♤

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9 Views

  • 1 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    9

ตอนที่ 5 : Races : 5 แรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

"สวัสดีครับ...ผมลีแฮชาน...จะเรียกว่าดงฮยอกก็ได้ ตั้งแต่วันนี้...ก็ฝากตัวด้วย"

ผมไม่รู้ว่าทำไมผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนผมถึงดูหน้ากลัว อาจจะเป็นเพราะเค้ามีเขี้ยวเล็กๆที่โผล่มา หรือเพราะดวงตาที่แสนจะเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น  แต่ก็ดูเหมือนจะมีเสน่ห์บางอย่างที่สะกดสายตาของผู้หญิงในห้องของผมเอาไว้ได้ พอแฮชานพูดจบก็ฉีกยิ้มหวานก่อนจะโค้งตัวทำความเคารพเพื่อนในห้อง แต่จู่ๆคนที่อยู่ตรงหน้าชั้นเรียนก็ตวัดสายตามาที่ผม เหมือนมันมีอำนาจอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมต้องรีบก้มหลบสายตาอีกคนในทันที

"เอาหละแฮชานจ้ะ โต๊ะเลขที่14ข้างๆเหรินจวิ้นตรงนั้นเลย"

อาจารย์!!!เดี๋ยว!ทำไมต้องข้างๆผมด้วยหล่ะ ทามมายยT_T
กึก!

"สวัสดี"

"อ...อืมสวัสดี"

ใจเย็นไว้ ก็แค่คนที่น่ากลัวเอง ม้นไม่มีอะไรหรอกน่าแต่ทำไมกลิ่นของคนข้างๆมันถึง...เหมือนหมาป่าขนาดนี้ ผมรีบขยับแว่นบิดเบือนแสงด้วยความระแวง คุณเตนล์บอกว่า เผ่าพันธุ์หมาป่าและแวมไพร์ต้องการหยาดเลือดจากหัวใจผู้ถืออำพันอย่างพวกเค้ามากๆ หยาดเลือดจากหัวใจ ก็ต้องเจาะที่หัวใจสิ...แค่คิดก็น่ากลัวจะแย่ เพราะแบบนี้ผมถึงต้องซ่อนตัวจากทุกๆเผ่าพันธุ์ที่ต้องการผม

"เหรินจวิ้นทำไมน่ารักจัง"

จู่ๆเสียงหวานของคนข้างๆผมก็พูดขึ้น ก่อนที่เค้าจะถือวิสาสะจับปอยผมสีบลอนด์ทองของผมมาทัดไว้ที่หู

"ห...หา?"

"เหรินจวิ้นมาเป็นหวานใจของแฮชานได้ไหมครับ?^^"

.

.

.

.

.

"อ...อืม...งืม"

ผมจะอธิบายกับเหรินจวิ้นยังไงดี ถึงจะซ้อมพูดกับเหรินจวิ้น(ตอนหลับ)แล้ว แต่ทำไมผมยังตื่นเต้นกันหละเนี่ย เหรินจวิ้นหยีตาเล็กน้อย ดวงตากลมสีชมพูที่ถูกถอดแว่นบิดเบือนแสงออกเริ่มมองรอบๆห้องของผม เเต่เมื่อเหรินจวิ้นเห็นผมคนน่ารักตรงหน้ากลับถดตัวหนีผมด้วยความกลัว....

"อินจุน...ผมอธิบายได้นะครับ"

"นาย...อยู่เผ่าพันธุ์ไหน...แวมไพร์หรือ...หมาป่า"

ท่าทางหวาดกลัวของคนน่ารักตรงหน้าทำให้ผมแทบคลั่ง ผมไม่ได้อยากให้เค้ากลัวผม ผมแค่อยากให้เค้า...อยู่กับผม

"ถ้าผมบอก...อินจุนอย่าหนีผมไปเลยนะครับ"

"....."

เหรินจวิ้นนั่งมองหน้าผมเงียบไม่ตอบรับคำขอของผม ราวกับคำพูดเมื่อครู่ไม่เข้าหูเสียอย่างนั้น

"ผม...เป็นเผ่าพันธุ์หมาป่า เป็นอัลฟ่าจ่าฝูงครับ...."

"แฮชาน...ปล่อยเราไปได้ไหม...นะ"

ดวงตากลมสีสวยเริ่มเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ทำให้ผมเห็นบางอย่างที่เป็นเถาวัลย์เริ่มขยับเรื่อยๆราวกับมีชีวิต...มันตอบสนองกับน้ำตา...ผมไม่รู้ว่าถ้าเถาวัลย์พวกนั้นถึงนัยน์ตามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่ผมคิดว่ามันไม่ดีแน่ๆ ต้องรีบห้ามอีกคนเอาไว้ก่อน

"อินจุนอย่าหนีเรา เราขอร้อง ไหนอินจุนบอกไงว่าเป็นหวานใจของแฮชาน"

"เพราะเราไม่รู้...ว่าแฮชานเป็น...เป็นหมาป่า"

ผมอยากจะกอดปลอบอีกคน อยากกอดแน่นๆไปเลย แต่ดูเหมือนเหรินจวิ้นถดตัวหนีเค้าไปเรื่อยๆ...ทำไมมันเจ็บที่หัวใจอย่างนี้นะ

"อินจุนรับไม่ได้หรอ...."

ผมล้มเลิกความคิดที่จะเดินเข้าหาเหรินจวิ้น เพราะดูเหมือนว่ายิ่งผมเข้าใกล้เท่าไหร่เหรินจวิ้นก็จะยิ่งร้องไห้และหนีผมมากเท่านั้น

"แฮชาน...เราไม่ได้รังเกียจแฮชานนะ...เเต่ว่าเรากลัว แฮชานก็รู้ว่าเรา...ต้องดูแลตัวเองเพราะเราเป็นอำพันสีชมพู...เพราะแบบนั้น"

"ผมไม่ได้ต้องการพลังของอินจุนสักหน่อยนี่ครับ...ผมแค่อยากให้อินจุนเป็นคนรักของผม..."

เหรินจวิ้นชะงักทันทีที่ผมหลุดปากพูดออกไป ให้ตายเถอะตอนซ้อมมันไม่ใช่แบบนี้สิผิดไปหมดเลย บ้าเอ้ย!

"...ฮ...แฮชาน....แต่เรากลัว"

"ใครจะแตะต้องอินจุนไม่ได้สักนิด หากอินจุนเป็นของผม"

ผมนั่งลงที่ปลายเตียงขนาดคิงไซต์สีแดงเลือดนก พร้อมกับอ้าแขนเพื่อมอบอ้อมกอดที่เหรินจวิ้นพูดว่ามันปลอดภัยที่สุด คนน่ารักดูลังเลเล็กน้อย ก่อนที่จะขยับตัวมารับอ้อมกอดที่ผมมอบให้ ผมรู้สึกว่าเหรินจวิ้นกอดผมแน่นมากคงเพราะกลัวอะไรหลายๆอย่าง ทั้งต้องระวังตัวเป็นพิเศษอีกด้วย แต่ไม่เป็นไร ผมจะเป็นคนช่วยเหรินจวิ้นออกจากภาระพวกนั้นเอง ผมกดจูบลงที่ขมับมนย้ำๆหลายครั้ง เพื่อให้เหรินจวิ้นรู้ ว่าตอนนี้เค้าคือคนที่เหรินจวิ้นเชื่อใจได้และปกป้องเหรินจวิ้นได้ด้วยความอ่อนโยน ความจริงผมชอบเหรินจวิ้นตั้งแต่มองครั้งแรกเลยต่างหาก เพียงแค่คนในอ้อมกอดไม่รู้แถมยังไม่กล้าจ้องตาผมด้วยซ้ำ เท่าที่รู้คือเหรินจวิ้นเป็นคนขี้อาย และขี้กลัว มันเป็นลักษณะของกระต่าย
 และผมชอบกระต่ายเสียด้วยสิ....

0 ความคิดเห็น