♤FIVE RACES WAR♤

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9 Views

  • 1 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    9

ตอนที่ 4 : Races : 4 บ่ายสาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

"เฮือก!!"

อีกคนที่นอนหนุนตักผมอยู่ จู่ๆก็เกิดอาการสะดุ้งจนผมรีบปล่อยหนังสือลงข้างตัวพลางเหลือบมองอีกคนบนตักอย่างเป็นห่วง

"มีอะไรหรอครับ?"

ผมถามพลางปัดหน้าม้าที่ยาวจนแทบจะปิดตาอีกคนมิดอยู่แล้วออก ใบหน้าหวานที่ผมหลงไหลฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด เหรินจวิ้นเม้มปากอย่างใช้ความคิดพลันดวงตากลมโตก็เหลือบขึ้นมามองผมอย่างออดอ้อน

"เช็ดเหงื่อให้เราหน่อยสิ"

ผมยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงหู เพราะไม่มากนักที่เหรินจวิ้นจะขอให้ทำอะไรแบบนี้ ผมค่อยๆใช้ชายเสื้อลูบตามกรอบหน้าของอีกคนอย่างอ่อนโยนราวกับแก้วที่กลัวจะแตก แต่นั่นกลับเรียกรอยยิ้มของเหรินจวิ้นได้ดี

"แฮชาน...เราจะกลับบ้านแล้วนะอ่านเสร็จหรือยังเนี่ย"

ความจริงมันไม่เกี่ยวกับชีทงานหรือเลคเชอร์สักนิด ผมแค่ยืดเวลาที่จะได้อยู่กับคนบนตักนานๆต่างหาก ใครๆก็รู้ว่าเหรินจวิ้นกลับบ้านทุกสามโมงเย็น ตอนนี้ก็สองโมงครึ่งแล้ว...ว่าแล้วทำไมถึงสะดุ้งตื่นขนาดนั้น

"ยังเลย รีบกลับจังครับ นั่งต่ออีกหน่อยไม่ได้หรอ"

ว่าพลางลูบผมนิ่มเล่นอย่างเพลินมือ ผมยกยิ้มชอบใจเมื่อเหรินจวิ้นเริ่มชักสีหน้าขึ้นมาบ้าง คนอะไร...ขนาดโมโหยังน่ารักเลย หวานใจของผม♡

"ไม่ได้ คุณเตนล์จะว่าเอา"

เหรินจวิ้นเปลี่ยนเป็นลุกขึ้นมานั่งข้างๆผมแทน ก่อนจะกระดกนมสดอุ่นๆที่เพิ่งจะเดินไปซื้อก่อนมานั่งใต้ต้นมะขามหลังโรงเรียน เลนส์แว่นทรงกลมของเหรินจวิ้นขึ้นฝ้าจนแทบมองไม่เห็นทำให้ผมหลุดหัวเราะพลางเขี่ยแก้มนิ่มอย่างชอบใจ

"แฮชานอย่าแกล้ง"

คนน่ารักตรงหน้าพองแก้มเพื่อแสดงว่าตัวเองกำลังโกรธอยู่ แต่มันไม่น่ากลัวสักนิด...เหมือนกระต่ายขู่เลย

"อินจุนก็เช็ดสิ มานี่เดี๋ยวแฮชานเช็ดให้"

ความจริงผมก็แอบตื่นเต้นเหมือนกันที่อีกคนถอดแว่นออกมาอย่างจำใจ  ผมรีบเงยหน้ามองเหรินจวิ้น อีกคนแค่กระพริบตาปริบๆก่อนจะมองผมคืนมาบ้างไม่ระวังตัวเลยสินะ...ดวงตากลมของอินจุนมีสีชมพู...อินจุนเป็นผู้ถืออำพันสีชมพูจริงๆด้วย...ให้ตายเถอะ เห็นกับตาตัวเองทำไมมันถึงสวยขนาดนี้กันนะ

"แฮชาน เร็วๆสิ"

เหรินจวิ้นรีบเขย่าแขนผมอย่างเร่งเร้า พร้อมกับฉายสีหน้ากังวล คงกำลังกลัวว่าเผ่าพันธุ์ใดเผ่าพันธุ์หนึ่งจะเห็นสินะ แต่ต่อให้เห็น แฮชานก็ไม่ยกให้หรอก อำพันสีชมพูคนนี้ต้องเป็นของแฮชานเท่านั้น หึ!

"เสร็จแล้วครับบ ป่ะ!เดี๋ยวแฮชานไปส่ง"

ผมแอบยกยิ้มเมื่ออีกคนรีบเก็บของและเดินตามผมมา ผมร่ายคาถาบางอย่างที่เคยเรียนในสมัยที่ยังเป็นหมาป่าตัวเล็กๆ นั่นคือเวทย์หลับไหลในนิมิต ผู้ที่โดนละอองเวทย์มนต์นี้จะรู้สึกง่วงจนหลับไป และดูเหมือนคนที่ผมจูงมืออยู่เริ่มเดินช้าลงเรื่อยๆ ก่อนจะสะกิดผมแบบที่ผมคิด

"แฮชาน...เรา...."

เหรินจวิ้นพูดยังไม่ทันจบ ก็โถมตัวมาข้างหน้า ผมรีบตวัดวงแขนกว้างรับอีกคน ก่อนที่ผมจะสอดมือเข้าที่ข้อพับขาและใช้มือขวารองหลังคออย่างถนุถนอม 

"ขอโทษนะครับ...ก็ผมอยากอยู่กับอินจุนนี่นา..."

ผมกดจูบลงที่ขมับขวาและลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จู่ๆกลิ่นของเผ่าพันธุ์บนสวรรค์ก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ผมจึงรีบกระโดดหนีเพื่อกลับไปที่เผ่าพันธุ์ของตัวเอง...พร้อมกับหวานใจในอ้อมอก

0 ความคิดเห็น