คัดลอกลิงก์เเล้ว

Legend of the Dragon King

เมื่อมังกรสองตัวอยู่ในถ้ำเดียวกันไม่ได้ ต้องมีหนึ่งตัวจากไป..และอีกไม่นานเขาจะกลับมาทวงบัลลังก์คืนรวมถึงคนรักของเขาคืน โดยไม่ปราณีใครหน้าไหนทั้งนั้น!

ยอดวิวรวม

33

ยอดวิวเดือนนี้

33

ยอดวิวรวม


33

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 พ.ค. 63 / 08:38 น.
นิยาย Legend of the Dragon King Legend of the Dragon King | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ ผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้ไรท์ไม่ค่อยมีเวลามาอัพนิยายบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนเเล้วนะคะ ไรท์เลยเเต่งเรื่องสั้นมาแทน ให้อ่านแก้ขัดกันไปก่อนน้า ต้องขอโทษทุกคนมากๆเลยนะคะ 

ฟิคเรื่องนนี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับชายxชาย นะคะ ใครไม่อิน กดออกได้เลยค่ะ เนื้อหาในเรื่องอาจจะเน้น VGa เป็นหลักนะคะ ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยน้า ใครอ่านแล้วช่วยคอมเม้นท์ให้กันด้วยนะคะ ขอบคุณค่า

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 พ.ค. 63 / 08:38


แคว้นแดกู เป็นที่ๆเต็มไปด้วยทรัพยกรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ มีแหล่งอาหาร แหล่งน้ำ และแร่ทองคำมากมาย มีประชากรอยู่หลายหมื่นคน แต่ทว่า แคว้นนี้กลับถูกปกครองด้วยพระมหากษัตริย์ ที่ถูกกล่าวขนานนามว่าเป็น "กษัตริย์บ้าเลือด" เขามีรอยแผลเป็นบนใบหน้า ทว่าก็ยังคงหล่อเหลาจนทำให้สาวๆหลายคนหลงใหลได้ง่ายๆ แต่เป็นเพราะนิสัยจิตใจอำมหิต เย็นชา ไม่สนใจอะไร นอกจากอำนาจและการสังหารคนด้วยการตัดหัวทิ้งของเขา จึงทำให้ประชาชนรู้สึกหวาดกลัวณ พระราชวังแดกู

 

"ถวายบังคมพะยะค่ะ ฝ่าบาท"

 

"แม่ทัพ คิม นั่งสิ""ขอบพระทัยพะยะค่ะ""พวกกบฎอยู่ที่ไหน?""กระหม่อมจับพวกมันขังไว้ในคุกใต้ดินแล้วพะยะค่ะ""หึ..ไปลากพวกมันออกมารอข้าที่ลานประหาร..""พะยะค่ะ ฝ่าบาท"ภายในพระราชวังอันกว้างใหญ่ ร่างสูงของใครบางคนกำลังเดินตรงไปหาทหารนายหนึ่งที่กำลังยื่นเฝ้าประตูพระราชวังอย่างรีบร้อน"นี่เจ้าเห็นแม่ทัพคิมบ้างไหม?""เรียนคุณชาย ข้าเห็นท่านแม่ทัพนำตัวพวกนักโทษที่ก่อกบฎไปที่ลานประหารครับ""ว่าไงนะ!? นี่พระราชาบ้าเลือดองค์นั้น กำลังจะสั่งประหารคนอีกแล้วเหรอ?""คะ..คุณชาย ท่านอย่าพูดแบบนั้นสิครับ ถ้าฝ่าบาทได้ยิน อาจจะถูก..""ถูกตัดหัวงั้นเหรอ? ข้าไม่กลัวหรอก!"ลานประหาร

 

"หึ..พวกเจ้ากล้าก่อกบฎกับพระราชสำนัก..คงจะมีแรงจูงใจบางอย่างสินะ..""เจ้าไม่สมควรจะเป็นกษัตริย์!""บังอาจ! กล้าพูดแบบนี้กับพระราชาได้ยังไง!""พวกเจ้าคิดเหรอ..ว่าถ้าต่อต้านข้าแล้ว ครอบครัวของพวกเจ้าจะมีความสุข..""ฮึก..จะฆ่าพวกเราก็ฆ่า แต่เจ้าอย่ามาแตะต้องครอบครัวของพวกเรา!""หึๆๆๆ เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งข้า..พวกเจ้ามันก็แค่พวกมดปลวก..ข้าจะตามล่าครอบครัวของพวกเจ้าทุกคน..และฆ่าพวกมันล้างตระกูล..""เจ้า!เจ้ามันจิตใจชั่วช้าอำมหิต!! เจ้าต้องไม่ได้ตายดี!!"ฉัวะ!!!

 

เสียงคมดาบฟันตัดผ่านลำคอของนักโทษชายผู้หนึ่ง อย่างรวดเร็ว จนเลือดนั้นพุ่งกระเด็นไปทั่วบริเวณ ผู้ลงงมือยื่นมองหัวของนักโทษที่ตกกลิ้งลงมาบนพื้น ใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยคราบเลือดเเสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม จนทำให้นักโทษคนอื่นๆรู้หวาดกลัว"พวกเจ้ามันก็แค่เศษสวะ..อย่าคิดที่จะมาต่อต้านข้า.."น้ำเสียงเย็นเยือกเอ่ยขึ้น "แม่ทัพคิม..ตัดหัวพวกมันให้หมด แล้วเอาไปแขว้นไว้ที่หน้าพระราชวัง...""หยุดนะ! ฝ่าบาท"ร่างสูงของใครบางคนปรากกฎขึ้น"เจ้า!เจ้ามาทำอะไรที่นี่!?"เสียงแม่ทัพเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ"ท่านพ่อ..ข้า..""นึกว่าใคร..ที่แท้ก็บุตรชายของท่านแม่ทัพนี่เอง..""ใช่ กระหม่อมเอง...พระองค์จะทรงสังหารผู้อื่นเล่นเป็นผักปลาแบบนี้ไม่ได้นะพะยะค่ะ..""หื้ม?ทำไมข้าจะทำไมได้..ในเมื่อพวกมันเป็นผู้ที่ต่อต้านข้า..""แต่นี่มันไม่โหดเหี้ยมเกินไปเหรอฝ่าบาท?""หยุด! คิมแทฮยอง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ รู้ตัวรึป่าว!""ท่านแม่ทัพ..ดูเหมือนบุตรชายของเจ้าจะมีปัญหากับข้านะ..""ฝ่าบาททรงประทานอภัยให้แก่บุตรชายของกระหม่อมด้วยพะยะค่ะ.."แม่ทัพคิมคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อขอร้องพระราชา"ท่านพ่อ!ทำไมต้องคุกเข่า""หุบปาก!เจ้ายังไม่สำนึกอีกเหรอ!?""หึ..แม่ทัพคิม เจ้าไม่จำเป็นต้องคุกเข่าแทนบุตรชายของเจ้าหรอก ในเมื่อบุตรชายของเจ้ายังไม่เกรงกลัวต่อข้าเลย..งั้นคิมแทฮยอง..เจ้าจะเอาอะไรมาแลก..""ละ..แลกอะไรพะยะค่ะ?""ข้าจะตัดหัวบิดาของเจ้า..โทษฐานที่ไม่สั่งสอนบุตรชายของตนให้รู้จักที่ต่ำที่สูง..""มะ..ไม่ได้นะ! ฝ่าบาท..กระหม่อมผิดไปแล้วพะยะค่ะ..""เจ้าจะเอาอะไรมาแลก..?""กระหม่อม..ตะ..ตัวของกระหม่อม..""หึๆๆๆฮ่าๆๆๆตัวของเจ้า...?""ฝ่าบาท..ทรงละเว้นท่านพ่อของกระหหม่อมด้วยพะยะค่ะ..""ได้..แม่ทัพคิม..ตัดหัวพวกกบฎให้หมด..ส่วนเจ้า..คิมแทฮยอง..ตามข้ามา.."

"ฝ่าบาท..ทรงจะทำอะไรกับกระหม่อม..""มองหน้าข้า..""ฮึก..""หน้าข้าเหมือนกับมันผู้นั้นมากใช่ไหม?""กะ..กระหม่อมไม่เข้าใจที่พระองค์ทรงตรัสถาม""โกหก!"มือหนาบีบคางของแทฮยองอย่างแรง"ฮึก!กระหม่อมเจ็บพะยะค่ะ.."ใบหน้าสวยเริ่มมีน้ำตาคลอ"จำไว้..มิน..ยุนกิ..ต้องมีแค่คนเดียวเท่านั้น..""ฝ่าบาท..ทำไมถึงได้ทรงโหดร้ายแบบนี้..กระหม่อมไม่เข้าใจ..เขาเป็นพี่ชายของฝ่าบาทนะพะยะค่ะ..""พี่ชาย..แล้วยังไง..ในเมื่อบัลลังก์นี้มีผู้ครอบครองได้แค่คนเดียว..""ฮึก..กระหม่อมเชื่อว่า..เขาจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน..""เลิกพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว!มันจะไม่มีวันกลับมา เพราะข้าเป็นคนสังหารมันเองกับมือ..จำใส่หัวของเจ้าไว้..บัลลังก์นี้และเจ้า...เป็นของข้า..""ไม่..กระหม่อมจะเป็นของเขาแค่คนเดียว..""เจ้ารังเกียจข้าเพราะแผลเป็นที่อยู่บนใบหน้าของข้าใช่ไหม!?"ร่างสูงผลักแทฮยองลงไปนอนบนเตียงพร้อมกับขึ้นคร่อม"ฮึก!กระหม่อมไม่ได้รังเกียจแผลของฝ่าบาท..แต่กระหม่อมรังเกียจจิตใจชั่วร้ายของพระองค์ตากหาก ปล่อยกระหม่อมนะ!""คิมแทฮยอง!เจ้าชักจะดื้อรั้นกับข้าเกินไปแล้วนะ""อื้อ!!!"แทฮยองเบิกตากว้างเมื่อถูกคนบนร่างกระชากเข้าไปประกบจูบอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วริมฝีปากและในลำคอของเขา จนน่าสะอิดสะเอียน กำปั้นไม่ใหญ่และไม่เล็กทุบลงบนแผ่นหลังกว้างของคนที่มีตำแหน่งเป็นถึงพระราชาอย่างแรง จนอีกคนยอมผละออก เสียงหอบหายใจดังไปทั่วห้องท่ามกลางความเงียบ"กลัวข้างั้นเหรอ..?"สายตาคมกริบก้มลงมองคนที่กำลังนอนตัวสั่นอยู่ใต้ร่างของตัวเอง นัยน์ตาสีสวยที่มีน้ำตาคลอมองจิกร่างสูงเล็กน้อย....ถึงจะกลัว...แต่ก็ยังมีความดื้อรั้นอยู่ในตัว...นี่แหละ เหตุผลที่ข้าชอบเจ้า...."กระหม่อม..ไม่ได้กลัว.."แทฮยองเม้มริมฝีปากแน่น"ก็ดี..เพราะต่อให้กลัว..เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะร้องขอให้ข้าหยุด..."แควะ!!

 

"อ๊ะ!ฝ่าบาท!"แทฮยองตกใจสุดขีด เมื่อคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพระราชา ใช้กำลังฉีกเสื้อผ้าของเขาออก จนมันขาดหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี"หึ.."ร่างสูงกระตุกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของคนใต้ร่าง ใบหน้าหล่อก้มลงไปขบกัดและโลมเลียยอดอกสีสวย อย่างเมามันส์ โดยไม่สนใจเสียงครางที่ดังขึ้นมาเป็นช่วงๆของแทฮยองเลยแม้แต่น้อย"ฝะ..ฝ่าบาท..อื้อ..อย่านะ..กระหม่อม..อ๊า!..เจ็บ.."ฝ่ามือขนาดพอดีเผลอจิกลงบนเรือนผมนุ่มสีสว่างของพระราชา"เรียกชื่อของข้า.."ริมฝีปากเรียวเลื่อนขึ้นมากระซิบข้างใบหูขาว พร้อมกับขบเม้มมันเล่นอย่างสนุกปาก"อื้อ!..มะ..ไม่.."แทฮยองพยายามดิ้นรนตะเกียกตะกายหนีอีกคน แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างสูงลากขาของเขาที่กำลังคลานหนีขึ้นไปที่หัวเตียง ให้กลับลงมาอยู่ในตำแหน่งเดิม ก่อนจะใช้เชือกมัดเจ้าของร่างขรึงติดกับเตียง"หึๆ..ไหนบอกว่าไม่กลัวข้าไง..?"น้ำเสียงเย็นเยือกหลุดขำออกมาเล็กน้อย นัยน์ตาคมก้มมองสำรวจทุกสัดส่วนของคนใต้ร่าง จนทำให้แทฮยองรู้สึกอับอายขึ้นมา"ฝ่าบาท..ปล่อยกระหม่อมเถอะนะ..กระหม่อมกลัวแล้ว.."ใบหน้าสวยเชิดขึ้นสบตาอ้อนวอนอีกคน"วันนี้..เจ้านั้นดื้อรั้นและอวดดีกลับข้า..ถ้าข้าใจดีกับเจ้า..ข้าคงจะไม่ใช่กษัตริย์ของแคว้นนี้.."ร่างสูงพูดพลางปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก เผยให้รอยสักรอยรูปมังกรที่บริเวณหน้าอกข้างซ้ายพาดยาวไปถึงข้างหลัง"อึก.."แทฮยองรอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นรอยสักของคนตรงหน้า ก่อนจะเบือนหน้าหนี"เจ้ามีใบหน้าและดวงตาที่งดงาม..แม้แต่ในยามที่เจ้าดื้อรั้นก็ยังน่าหลงใหล.."ใบหน้าหล่อค่อยๆเลื่อนเข้าไปใกล้ๆอีกคน ที่ไม่ยอมสบตากับเขา มือหนาจับใบหน้าสวยให้หันกลับมาสบตา ก่อนจะประจูบลงไปอย่างเร้าร้อน"ฮึก..อื้อออออออ..."น้ำเสียงหวานครางประท้วงในลำคอ เมื่อคนบนร่างของเขาเริ่มเลื่อนฝ่ามือลงไปลูบไล้บริเวณสะโพกมนเล่น ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นออกแรงบีบเค้นมันเล่นอย่างสนุกมือ"แอ่กๆ..ฝะ..ฝ่าบาท อย่า..อ๊ะ!!?"แทฮยองพูดด้วยน้ำเสียงที่หอบและแหบพร่า ก่อนจะร้องออกมาเสียงหลง เมื่อนิ้วเรียวยาวของร่างสูงมาสัมผัสกับช่องทางรักข้างหลังของตนอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายนิ้้วเรียวถูกเจ้าของกดแทรกเข้าไปในช่องทางสีหวานอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะ"ยะ..อย่า..อ๊ะ!..อ๊าาา..ฝ่าบาท..หยุดมัน..กระ..หม่อม..เจ็บ.."เสียงครางหวาานหูดังระงมไปทั่วห้อง เมื่อเริ่มถูกร่างสูงเร้าโลมอย่างเต็มที่"เจ็บจะได้จำ..แล้วเจ้าจะได้ไม่ทำตัวแบบนี้อีก..""กลัว..แล้ว..กระ..หม่อม..ขอประทาน..อภัย..อ๊ะ..""เรียกชื่อของข้าสิ..แล้วข้าจะทำให้มันจบ..""อื้อ!..จะ..เจ็บ..ท่าน..ยะ..ยุนกิ! ฮึก!..อ๊ะๆๆๆ..ไม่..นะ..จะเสร็จแล้ว..อ๊ะ!อ๊าาา.."แทฮยองครางลั่น ก่อนที่ร่างกายจะกระตุกเกร็งพร้อมกับปล่อยน้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาจากส่วนกลางของลำตัวของเขา"เจ้าเสร็จไวกว่าที่ข้าคิดไว้ซะอีก.."นัยน์ตาคมมองอีกคนที่กำลังนอนหอบอยู่บนเตียง"แอ่กๆ..ฝ่าบาท..ปล่อยกระหม่อมไปเถอะ.."น้ำตาคลอ"ข้าปล่อยเจ้าแน่..แต่จำไว้..คิมแทฮยอง..เจ้าเป็นของข้า.."จวนแม่ทัพคิม

 

"เรียนท่านแม่ทัพ""ว่ามา""คุณชายกลับมาแแล้วครับ""เขาเป็นยังไงบ้าง?""ตั้งแต่กลับมา คุณชายก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องครับ""เฮ้อ..เดี๋ยวข้าจะไปดูเขาเอง""ครับ"

"ฮึก..ฮื้อออ..ข้าเกลียดเจ้า.."เสียงสะอื้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แทฮยองนอนร้องไห้อยู่บนเตียง"เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า..?""ทะ..ท่านพ่อ..""ข้าเกลียดเขา..ข้าเกลียดพระราชาองค์นั้น..""แทฮยอง..ข้าขอโทษที่ไม่สามารถจะปกป้องเจ้าได้..ข้าเป็นพ่อของเจ้า..แต่ข้าก็เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นนี้..ข้าขัดคำสั่งของพระราชาไม่ได้..""ท่านแม่ทัพ แย่เเล้วครับ""มีอะไรถึงรีบเข้ามา?""มีพระราชโองการจากฝ่าบาท เรียกให้คุณชายเข้าไปถวายตัวรับใช้พระองค์ในพระราชวัง ภายในวันนพรุ่งนี้ครับ""ว่าไงนะ!?""ท่านพ่อ ข้าไม่ไป ข้าไม่อยากอยู่กับเขา"ใบหน้าสวยสะบัดไปมาอย่างตื่นกลัว"ใจเย็นๆก่อน ข้าจะลองไปขอร้องฝ่าบาทดู..""เอ่อ..คือท่านแม่ทัพ..ในพระราชโองการ เขียนด้วยลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทไว้ว่า ถ้าปฏิเสธ..จะสั่งประหารล้างตระกูลเลยนะครับ""ฮึก..""ท่านพ่อ..ข้าไม่อยากไป..""แทฮยอง..น้องๆของเจ้ายังเล็ก..ข้ายอมให้พวกเขาตายไม่ได้หรอก..ไหนจะแม่ของเจ้าที่กำลังป่วย..ข้าจำเป็นต้องส่งตัวเจ้าไป.."
"หัวหน้าชูก้า เตรียมของกับรถพร้อมแล้วครับ""อืม..ออกเดินทางกันได้แล้ว เราจะไปเยี่ยมญาติกัน.."แสยะยิ้ม"ครับ"
พระราชวังแดกู

 

"ถวายบังคมพะยะค่ะ ฝ่าบาท.."น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างหวาดๆ"มานี่สิ..เจ้าว่า..ดาบสองเล่มนี้..อันไหนที่เหมาะจะใช้ในการตัดการหัวของนักโทษพรุ่งนี้ดี..?"นัยน์ตาคมตวัดขึ้นมองใบหน้าสวยที่กำลังขาวซีดด้วยความหวาดกลัว"กระหม่อม..ไม่ทราบพะยะค่ะ.."เบือนหน้าไปทางอื่น"เจ้าเป็นถึงบุตรชายของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นแดกู..บิดาของเจ้าเคยบอกข้าว่า เจ้าเก่งทั้งฟันดาบและเรื่องตรวจสอบเลือกอาวุธชั้นดีให้กับกองทัพทหารไม่ใช่เหรอ..?""กระหม่อม..""หรือบิดาของเจ้าพูดปดต่อข้า..งั้นดาบสองเล่มนี้ ข้าจะเลือกหนึ่งเล่ม..เอามาตัดลิ้นบิดาของเจ้าดีไหม?""ฝ่าบาท..อย่านะพะยะค่ะ กระหม่อมจะเลือกให้พระองค์เอง ดาบเล่มสีดำเป็นดาบที่ทำมาจากแร่เหล็กชนิดพิเศษ กระหม่อมเลือกเล่มนั้น""หึ..ดี.."ร่างสูงยื่นดาบอีกเล่มให้แทฮยอง"พระองค์มอบดาบให้กระหม่อมทำไมพะยะค่ะ?""เจ้ามาประลองดาบกับข้า..ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าต้องยอมแต่งงานเป็นมเหสีของข้า..""ฮึก..แล้วถ้ากระหม่อมชนะล่ะ?""เจ้าจะขออะไรจากข้าก็ได้หนึ่งข้อ"....ถึงจะปฏิเสธก็คงไม่ได้..มีแค่ทางเดียวคือชนะเท่านั้น..แต่จะให้ลงมือจริงๆ..ถ้าฝ่าบาทบาดเจ็บ..ข้าก็อาจจะถูกประหาร..แบบนี้ก็ถือว่าข้าแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแล้ว...."ชักดาบของเจ้าออกมา..คิมแทฮยอง..""ฝ่าบาท..คือกระหม่อม.."ตุบ!

 

จู่ๆร่างของแทฮยองก็ล้มลงไปนอนกองบนพื้น ทำให้พระราชาตกใจเล็กน้อย ร่างสูงเดินเข้ามาช้อนตัวอีกคนขึ้นอุ้มไว้ ก่อนจะพาไปนอนที่เตียง"หึ..แทฮยองเจ้ากล้าใช้แผนนี้กับข้าเลยเหรอ?"ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้ม พร้อมกับก้มลงไปประกบจูบคนที่(แกล้ง)นอนหมดสติอยู่"อื้อ.."เปลือกตาสีสวยค่อยๆลืมขึ้น จ้องมองใบหน้าหล่อที่อยู่ในระยะประชิด....ทำไมจู่ๆหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมานะ...."ฟื้นแล้วเหรอ..?"เลิกคิ้ว"ฝะ..ฝ่าบาท..กระหม่อมเป็นอะไรไปเหรอพะยะค่ะ?"ทำหน้าตาใสซื่อ"เจ้าคงจะเป็นโรคอิดออด..เหมือนผู้หญิง..""ฝ่าบาท! กระหม่อมไม่ได้อิดออดนะพะยะค่ะ"เชิดหน้าขึ้นอย่างลืมตัว"งั้นก็แปลว่า..เจ้ามีแรงจะประลองดาบกับข้าแล้วสินะ..?""เอ่อ..คือ..ฝ่าบาทกระหม่อมปวดหัวมาก..ขอนอนพักก่อนนะพะยะค่ะ.."รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปรง

ตลาดสดแดกู

 

"หัวหน้าครับ ชุดนี้ใส่เป็นไงบ้างครับ?""ก็ใส่ได้..เมืองนี้ยังล้าหลังเหมือนเดิม..""ข่าวที่หัวหน้าสั่งให้ผมไปหามา..ลูกชายคนโตของตระกูลคิม..ตอนนี้ถูกส่งตัวให้ไปรับใช้พระราชาในพระราชวังแล้วครับ""...."ร่างสูงที่ได้ฟังข่าวจากลูกน้องยืนนิ่งเงียบ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง"หัวหน้า..?""กลับไปที่พักกันก่อน..""ครับ"
"คุณชาย..แอบออกมาแบบนี้ ถ้าฝ่าบาทรู้จะทรงมีโทสะมากนะเจ้าคะ""ทำไมต้องมีโทสะ ข้าแค่อยากออกมาเยี่ยมครอบครัวแล้วก็แวะตลาดเปิดหูเปิดตาเฉยๆ แม่นมท่านกลับจวนไปเถอะ ข้าดูแลตัวเองได้""แต่ว่า..""กลับไปเถอะครับ แม่นม..""เจ้าค่ะๆรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ"ตุบ!

 

"ข้าขอโทษ ข้าเดินไม่ระวังเอง เจ้าเจ็บตรงไหนไหม?"แทฮยองถอยไปชนชายคนหนึ่งล้ม ด้วยความตกใจเขาจึงรีบเข้าไปประคองอีกคนให้ลุกขึ้น

"ฝะ..ฝ่าบาท???"แทฮยองเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคนที่ตัวเองเดินชนจนล้ม ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ตอบอะไร เขาได้แต่ยืนขมวดคิ้ว"ฝ่าบาท?"เลิกคิ้ว"กระหม่อม..แค่มาเดินเล่น..พระองค์อย่าทรงมีโทสะนะพะยะค่ะ..""หึ..ฉันไม่ใช่หมอนั่นหรอก..""หือ?หา? พระองค์ตรัสว่าอะไรนะ? ฉัน..หมอนั่น..??""ฉันชื่อชูก้า..""อะไรชูๆของพระองค์ คนๆนี้ประหลาดนัก"แทฮยองมองอีกคนอย่างหวาดระแวง....แต่ถ้าไม่ใช่ฝ่าบาท..แล้วทำไมถึงมีใบหน้าที่เหมือนกันเช่นนี้..สีผม..ทำไมชายคนนี้ถึงมีผมสีดำสนิท..?"หรือว่า..องค์ชายยุนกิ!?"ร่างสูงเผลออุทานออกมาเสียงดัง จนทำให้ชาวบ้าานในระแวงนั้นหันมามองหมับ!

 

"มานี่.."ชูก้าคว้าแขนของแทฮยองพร้อมกับลากให้เขาเดินตามมายังมุมที่ลับตาคน"องค์ชายยุนกิ..""อย่าเรียกชื่อเดิมของฉัน..ตอนนี้มันไม่ใช่ชื่อของฉันอีกแล้ว..""นายเป็นใคร..ชื่ออะไร?""นี่..ท่านลืมข้าไปแล้วเหรอ..?""...."นัยน์ตาคมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา พร้อมกับใช้ความคิด "นายเหมือนคนที่ฉันเคยรู้จัก..แทฮยอง..""ใช่..ข้าเอง..องค์ชาย..ท่านยังมีชีวิตอยู่"แทฮยองสวมกอดอีกคนด้วยความดีใจ"แทฮยอง..นายเป็นยังไงบ้าง..""ข้าถูกบังคับให้เข้าวังไปรับใช้ฝ่าบาท.."ใบหน้าสวยเศร้าลงเล็กน้อย"อดทนอีกนิด..ฉันจะทวงทุกอย่างกลับคืนมา..รวมถึงนายด้วย..""แต่ข้ากลัว..น้องชายของท่านช่างโหดเหี้ยมและไร้หัวใจ..""นายไม่ต้องกลัว..ฉันจะปกป้องนายเอง.."ชูก้าดึงแทฮยองเข้ามากอด ใบหน้าสวยซุกลงบนแผงอกแกร่งอย่างโหยหา"องค์ชาย.."ใบหน้าสวยเงยขึ้นพร้อมกับประกบจูบลงบนริมฝีปากของชูก้าอย่างออดอ้อน"แทฮยอง..นายโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว.."นัยน์ตาคมมองสำรวจใบหน้าสวย พลางยกมือขึ้นมาลูบแก้มนุ่มนิ่มของอีกคนเบาๆ"องค์ชาย..ให้ข้าไปกลับท่านด้วยได้ไหม?""ตอนนี้ยังไม่ได้หรอก..มันอันตราย..""แต่อยู่ในวังมันก็อันตราย..""แทฮยองนายกลับไปซะ..""ไม่!ข้าจะไปกับท่าน""หึ..จะเอาแบบนี้ใช่ไหม?"ชูก้าหนีไม่พ้นความเอาแต่ใจของแทฮยอง ไม่ว่าเขาจะไล่อีกคนยังไง ก็ไม่มีท่าทีว่าแทฮยองจะยอมกลับไปเลย เขาจึงต้องใช้วิธีที่แทฮยองจะต้องยอมเปลี่ยนใจแน่นอน

 

ตุบ! ปึก!

 

 

"อ๊ะ! องค์ชาย..จะทำอะไรข้าน่ะ?"แทฮยองนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อถูกอีกคนจับเหวี่ยงลงไปที่เตียง

 

"ก็..ทำให้นายหมดฤทธิ์แล้วยอมกลับไปที่วังไง..?"

 

"ยะ..ยังไง? อื้อ!"ชูก้าก้มลงไปประจูบอีกคนอย่างดูดดื่มและหลังจากนั้นก็ค่อยๆเพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทฮยองต้องครางประทวงอยู่ในลำคอ เพราะเขาเริ่มได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ภายในโพรงปากของตัวเอง

 

"อื้อออ! องค์ชายท่าน..อ๊ะ!!?"มือหนาของชูก้าค่อยๆสอดเข้าไปใต้กางเกงผ้าชั้นดี พร้อมสัมผัสเข้ากับส่วนแก่นกลางลำตัวของอีกคน จนแทฮยองสะดุ้ง มืออีกข้างก็ทำหน้าที่ค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนตัวของคนใต้ร่างออกอย่างชำนาญ เพียงไม่กี่นาทีแทฮยองก็ไม่เหลืออะไรให้ปกปิดเรือนร่างของเขาอีกแล้ว

 

"งื้อ! อ๊ะ...องค์ชาย...ยะ..อย่าแกล้ง..อ๊ะๆๆ..จะเสร็จ..ละ..แล้ว....ฮึก..อ๊าาา~"เสียงครางหวานหูดังขึ้นเป็นช่วงๆ เมื่อส่วนอ่อนไหวของร่างกายถูกความร้อนในโพรงปากของอีกคนครอบงำ ใบหน้าหล่อผละออกมามองใบหน้าสวยของแทฮยองอย่างพอใจ ก่อนจะโน้มริมฝีปากเข้าไปประกบจูบอีกคนอย่างเร้าร้อน ฝ่ามือหนาทำหน้าที่กอบกุมแก่นกายของคนใต้ร่างพร้อมกับรูดรั้งตรงส่วนนั้นขึ้นลงตามจังหวะเเรงอารมณ์ เสียงครางดังระงมไปทั่วห้อง ก่อนร่างเจ้าของเสียงจะกระตุกเกร็งพร้อมกับปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจากแก่นกลางลำตัวทำให้เลอะเต็มฝ่ามือของชูก้า"อยากอยู่ต่อไหม?"ริมฝีปากเรียวกระซิบข้างใบหูนุ่มนิ่มเบาๆ"แอ่กๆ..ข้า..จะ..กลับวัง.."แทฮยองตอบเสียงหอบ"นายไม่อยากอยู่กับฉันแล้วเหรอ?"เลิกคิ้ว"องค์ชาย..อย่าทรงกลั่นแกล้งข้านะพะยะค่ะ.."นัยน์ตาสีสวยมองจิกอีกคนเล็กน้อย"ถ้าฉันจะทำ..นายจะห้ามฉันได้เหรอ?"ร่างสูงถอดเสื้อออกพร้อมขึ้นคร่อมอีกคน"อ๊ะ..มะ..ไม่..ข้า.."ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อเห็นอีกคนเปลือยร่างกายท่อนบน"ทำไม..ไม่ชอบรอยสักของฉันเหรอ..?""ห๊า?..ข้า.."นัยน์ตาสีสวยไล่มองรอยสักรูปมังกรที่พาดอยู่บนหน้าอกข้างขวายาวไปถึงข้างหลังของอีกคน....มีรอยสักรูปมังกรเหมือนกันกับฝ่าบาทเลย..แต่อยู่คนละข้าง..แถมรอยสักขององค์ชาย..ทำไมเป็นสีแดง......หัวใจของข้าเต้นแรงอีกแล้ว...."มองนานขนาดนี้..แปลว่านายชอบ?""อื้อ..ข้าชอบ..ก็ได้.."แทฮยองตอบเสียงอู้อี้ด้วยความอาย"อยากจะดูใกล้ๆไหม..?"ใบหน้าหล่อยิ้มเจ้าเล่ห์ เล่นทำเอาคนที่นอนเปลือยอยู่ใต้ร่างของเขาหัวใจหล่นวูบ เหมือนจะรู้ชะตากรรมของตัวเอง และแล้วบทเพลงรักของจริงระหว่างมังกรกับหงษ์ก็ได้เริ่มขึ้น..

พระราชวังแดกู

 

เพล้ง!!!

 

"เจ้าหายไปไหนมา..?"น้ำเสียงเย็นเยือกเอ่ยขึ้น"กระหม่อม..กลับไปเยี่ยมครอบครัวมาพะยะค่ะ.."แทฮยองมองไปรอบๆบริเวณที่มีเศษแจกันกระเบื้องชั้นดีแตกออกเป็นชิ้นๆกระจายอยู่บนพื้น ด้วยความหวาดกลัว"เห็นข้าโง่..?""ฝะ..ฝ่าบาท กระหม่อมพูดความจริงนะพะยะค่ะ""หึ..ทหารไปเอาตัวมันเข้ามา..!"ตุบ!

 

"แม่นม!!"แทฮยองเบิกตากว้าง พร้อมกับรีบวิ่งไปหาหญิงชราที่ถูกทหารจับมัดและเหวี่ยงลงไปนอนกองกับพื้น"ข้าถามแม่นมของเจ้าแล้ว..นางบอกว่าเจ้าอยู่ที่ตลาดเป็นที่สุดท้าย..แต่นางไม่ยอมบอกว่าเจ้าอยู่รอใคร..""ฮึก..คุณชาย..ข้า..ขอโทษ..พวกเขาทรมานข้า..""กระหม่อมไม่ได้อยู่รอใคร..ปล่อยแม่นมเถอะพะยะค่ะ..นางไม่รู้เรื่องจริงๆ""ปล่อย..?..หึ..ทหารเอานางแก่ไปตัดหัว!""ฝ่าบาท! อย่านะ ได้โปรด..กระหม่อมขอร้อง.."แทฮยองคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับอ้อนวอนกอดขาของพระราชา"บอกข้ามา..ว่าเจ้าหายไปไหนมา..?"ร่างสูงเชยคางอีกคนให้เงยขึ้นมาสบตาอย่างใจเย็น"กระหม่อม..คือ..""....."นัยน์ตาคมจ้องใบหน้าสวยอย่างจดจ่อเพื่อรอคำตอบ แต่กลับเหลือบไปเห็นรอยจ้ำสีแดงกุหลาบตรงบริเวณลำคอของแทฮยองหลายจุดเพี้ยะ!"เจ้าไปนอนกับใครมา!!? เลี้ยงไม่เชื่อง!"ไฟโทสะเริ่มเข้าครอบงำ ฝ่ามือหนาง้างขึ้นฟาดเข้าไปที่ใบหน้าสวยของแทฮยองเต็มแรง จนอีกคนล้มลงไปกองกับพื้น"ฮึก!..ฝ่าบาท..ฟังกระหม่อมก่อน.."กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งข้างในโพรงปากไปทั่ว แทฮยองร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ต้องพยายามตั้งสติ"มันเป็นใคร?"ฝ่ามือหนากระชากกลุ่มเรือนผมนุ่มของคนบนพื้นให้เงยหน้าขึ้นมา"ฮึก!.."นัยน์ตาสีสวยเต็มไปด้วยหยดน้ำตา ริมฝีปากเรียวเม้มเข้ากันแน่น เพื่อกลั้นเสียงสะอื้น"ดี..ในเมื่อข้าให้โอกาสเจ้าตอบแล้ว..แต่เจ้าไม่ยอมตอบ.."ร่างสูงนั่งลงประจันหน้ากับแทฮยอง "ทหาร! เอานางแก่ไปตัดหัว แล้วให้คนไปจับตัวทุกคนในครอบครัวตระกูลคิม ไม่เว้นแม้แต่บ่าวไพร่มาขังไว้ที่คุกใต้ดินให้หมด!""ฝ่าบาท! ฮึก! อย่านะพะยะค่ะ..พระองค์ประหารกระหม่อมเถอะ แต่ได้โปรดปล่อยครอบครัวของกระหม่อมไป..ฮื้อออ..ฝ่าบาท ได้โปรด กระหม่อมขอร้อง.."แทฮยองร้องไห้สะอึกสะอื้น"คนทรยศ..ก็ต้องได้รับโทษ.."

ลานประหาร

 

"คิมแทฮยอง..ข้าจะให้เจ้าเลือก..เจ้าอยากเห็นใครตายก่อนดี..?""อย่านะ..ฝ่าบาท ได้โปรด.."ใบหน้าสวยที่ตอนนี้ซีดขาวราวกับกระดาษส่ายไปมา"ฝ่าบาท..ถ้าหากบุตรชายของกระหม่อมทำให้พระองค์ขุ่นเคือง..กระหม่อมยินดีจะชดใช้พระองค์ด้วยชีวิต..แต่ได้โปรดละเว้น ภรรยาและลูกๆของกระหม่อมด้วย..""ไม่นะ ท่านพ่อ!""หึ..แม่ทัพคิม..เจ้าคิดว่าชีวิตของเจ้ามีค่าพอรึไม่..?"ร่างสูงแสยะยิ้มพร้อมกับชักดาบออกจากฝัก แล้วจ่อไปที่ลำคอของอีกคน

"กระหม่อมเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นนี้..เคยออกรบเพื่อปกป้องประชาชน..ถ้าหากฝ่าบาททรงเห็นว่ากระหม่อมหมดประโยชน์ต่อพระองค์แล้ว..กระหม่อมยินดีที่จะสละชีวิต.."นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าของผู้ที่เป็นพระราชาอย่างไม่เกรงกลัว "แต่ในฐานะสามีและพ่อ..ข้าจะไม่ขอยอมให้ใครมารังแกครอบครัวของข้าอีก..""ท่านพ่อ.."แทฮยองรู้สึกตกใจ เมื่อเห็นแววตาและท่าทางที่เปลี่ยนไปของบิดา"ท่านแม่ทัพ..ช่างกล้าหาญ..งั้นข้าจะส่งเจ้าไปรอภรรยาและบุตรของเจ้าในนรกก็แล้วกัน..""อย่า!!!!"เอี๊อด!!!

 

จู่ๆเสียงล้อที่กำลังบดขยี้กับพื้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นไปทั่วบริเวณ ทำให้การกระทำทุกอย่างหยุดชะงัก จนกระทั่งรถคันนั้นจอดแน่นิ่ง พร้อมกับปรากฎร่างของใครบางคนเดินออกมาจากรถและทำให้ทุกคนทะลึ่ง"ให้ตายเถอะ..ที่นี่ยังคงโบราณและล้าหลังเหมือนเดิมจริงๆ ชูก้าสบถเล็กน้อย"องค์ชาย.."แทฮยองเรียกอีกคนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ"เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้จริงๆสินะ..ท่านพี่.."ใบหน้าหล่อของพระราชาแสยะยิ้ม "เพราะเป็นห่วงเด็กหนุ่มคนนี้..ท่านถึงกับยอมเปิดเผยตัวออกมา..""หึ..แล้วยังไง..นายกลัวฉันเหรอ..?"เลิกคิ้ว"ข้าไม่เคยกลัวคนที่ข้าเคยสังหารไปแล้ว..""งั้นก็พิสูนจ์สิ.."กระตุกยิ้ม"ทหาร!จับตัวมันไว้.."

หลังจากที่ชูก้าปรากฎตัวขึ้น ดูเหมือนว่าจะทำให้เกิดสถานการ์วุ่นวายมากขึ้น ขุนนางและทหารบางกลุ่มเริ่มจะตีตัวออกห่างจากพระราชาองค์ปัจจุบันและขุนนางบางส่วนยังบีบบังคับให้พระราชามีการสั่งปล่อยตัวทุกคนในครอบครัวตระกูลคิมเป็นที่หน้าแปลกใจ พระราชายอมปล่อยทุกคนในครอบครัวตระกูลคิมไป..ยกเว้นเพียงแค่แทฮยอง..นั่นจึงทำให้ทุกคนปลอดภัย"ฮึก..ฝ่าบาทจะทรงทำอะไรกันแน่.."ใบหน้าสวยช้อนขึ้นมองอีกคน"...."ร่างสูงไม่ยอมตอบอะไร นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าของแทฮยองค้างไว้ เหมือนราวกับว่ากลัวจะจดจำมันไม่ได้อีกต่อไป"ฝะ..ฝ่าบาทยุนกิ..?"แทฮยองเรียกชื่ออีกคนที่เหมือนกำลังไม่มีสติ"เจ้า..เรียกข้าว่าอะไรนะ..?""ฝ่าบาท..ยุนกิ..""หึ..เจ้าจะอ้อนข้าเหรอ..?ยังไงข้าก็ไม่มีทางไว้ชีวิต..มันหรอก..""ป่าว..กระหม่อมแค่อยากขอบพระทัย..ที่พระองค์ทรงยอมไว้ชีวิตคนในครอบครัวของกระหม่อมพะยะค่ะ..""คิมแทฮยอง..ถ้าหากย้อนเวลากลับไปในช่วงที่พวกเรายังอยู่ในวัยเด็ก..ถ้าหากว่าข้าเป็นแค่คนธรรมดา..เจ้าจะรักข้าไหม..?""ฝ่าบาท..ทำไมทรงตรัสถามกระหม่อมแบบนั้น..?"ไม่รู้ว่าแทฮยองคิดไปเองรึป่าว เพียงชั่วครู่เหมือนเขาจะสังเกตเห็นแววตาสีดำสนิทของคนตรงหน้ากำลังไหววูบราวกับมีความรู้สึกบางอย่าง"รับไป.."ร่างสูงยื่นแผ่นป้ายหยกขาวโบราณที่แกะสลักเป็นรูปหงษ์ให้กับแทฮยอง"นี่..?""ข้าให้เจ้า..ป้ายหยกอันนี้มีเพียงชิ้นเดียวในโลก.."มือหนายกขึ้นเงยคางอีกคน"พรุ่งนี้..ข้าจะประหารมัน..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..ข้าสัญญาว่าเจ้าจะปลอดภัย.."ใบหน้าหล่อค่อยๆโน้มลงไปประกบจูบอีกคนอย่างช้าๆ แทฮยองไม่ได้ขัดขืน และยังรับรู้ถึงความอ่อนโยนที่อีกคนมอบให้เขาผ่านการจูบ เขารู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก นี่ไม่ใช่นิสัยของพระราชา แต่ทำไมตอนนี้หัวใจของเขากลับรู้สึกหวิวๆ เหมือนกับว่านี่เป็นการสั่งลาเสียอย่างนั้น.."ฝ่าบาท..ยังไงก็เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันนะพะยะค่ะ..""เจ้าไม่รู้..คำทำนาย..""คำทำนายอะไรพะยะค่ะ?""ก่อนที่โหนหลวง จะถูกพระราชาองค์ก่อนสั่งเนรเทศออกไปจากแคว้น..คำทำนายก่อนที่ข้าและพี่ชายจะกำเนิด..หนึ่งมังกรสววรรค์มีบารมีและอำนาจมหาศสาล..แต่ถ้าหากมีสองจะต้องเกิดภัยพิบัติ..บารมีต่อสู้กันเอง..ผู้คนล้มตาย..ไม่วายจะกำเนิดนรกบนดิน..""ฝ่าบาทจึงต้องสังหารพี่ชายของตนเอง..""เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนยังไงล่ะ..ข้าต้องการอำนาจและควาามยิ่งใหญ่..การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับข้า.."....ข้า..ที่เจ้ามองว่าโหดเหี้ยมอำมหิต..ไร้หัวใจ..แต่แท้จริงแล้ว..ข้าแค่ต้องการจะมีชีวิตอยู่ต่อไป...."ฝ่าบาท..กระหม่อมขอร้อง..หยุดเถอะพะยะค่ะ..ถ้าพระองค์จะทรงประหารพี่ชายของพระองค์จริงๆ..กระหม่อมก็ยินดีที่จะตายไปพร้อมกับเขา...""หึ.."ร่างสูงกระตุกยิ้มสมเพชตัวเอง พร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อลงไปจุมพิตบริเวณบนหน้าฝากของอีกคน ก่อนจะเดินจากไป

วันรุ่งขึ้น

 

ลานประหาร

 

ชูก้าถูกนำตัวออกมาจากคุก ก่อนที่เขาจะถูกบังคัมให้นั่งคุกเข่าต่อหน้าพระราชา นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นพี่ชายนิ่ง..ก่อนจะออกคำสั่งให้เพรชฆาตลงมือทำพิธีประหารทางด้านแทฮยอง เขาถูกพระราชาสั่งคุมขังไว้ในพระตำหนัก ไม่ให้ออกมาจนกว่าจะทำการประหารพี่ชายของตนเสร็จ"ฮึก..ใครก็ได้..ปล่อยข้าออกไปที.."ฝ่ามือเรียวทุบบานประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดบาดแผล แทฮยองทรุดตัวนั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง "ทำไม..ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้..ทำไมต้องให้พวกเขามาฆ่ากันเอง..ฮึก..ฮื้อออ..ข้าไม่ได้ต้องการให้ใครตาย.."
ณ ลานประหาร เพรชฆาตกำลังทำพิธีรำดาบตามประเพณีเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะง้างดาบขึ้นและฟันลงไปที่ชูก้าฉัวะ!

 

เชือกที่ใช้พันธนาการร่างกายของชูก้า ถูกเพรชฆาตฟันจนมันขาดออกจากกัน ทำให้เขาเป็นอิสระ ที่แท้เพรชฆาตคนนั้นเป็นพวกเดียวกันกับเขา นี่เป็นแผนการที่ชูก้าวางไว้ตั้งแต่แรกเพรชฆาตส่งปืนให้กับชูก้า เขารับปืนมาพร้อมกับเดินตรงเข้าไปประจันหน้ากับผู้ที่เป็นน้องชาย ปลายกระบอกปืนเล็งตรงไปที่กลางหน้าผากของอีกคนอย่างไม่ลังเล

ปัง!

 

เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วลานประหาร ร่างของพระราชาล้มลงไปนอนกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนองไปทั่ว ใบหน้าหล่อเริ่มซีดเซียวอย่างรวดเร็ว"ถ้าไม่มีเจ้า..ข้า..ก็ไม่ต้องการ..มีชีวิตอยู่อีกต่อไป..."ริมฝีปากเรียวขยับพึมพำออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสิ้นใจชูก้ายืนมองร่างน้องชายของตัวเองนิ่ง นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าที่เหมือนกันกับเขาราวกับได้ส่องกระจก ภายใต้ความนิ่งเงียบ หัวใจของเขานั้นช่างแสนจะเจ็บปวด เขาไม่ได้เป็นคนไร้หัวใจ...แต่เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องแสดงความรู้สึกอ่อนแอให้ใครๆได้เห็น"ชีวิตที่เหลือ..ฉันจะใช้มันแทนนายเอง.."หลังจากที่เรื่องทุกอย่างจบลง ชูก้าได้ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์องค์ใหม่ และใช้ชื่อว่า "มิน ยุนกิ"ดังเดิม เขาสั่งให้เเคว้นแดกูมีการเปิดรับวัฒนธรรมของคนภายนอกและให้อิสระกับประชาชนทุกคน เขาได้ปรับปรุงกฎหมายและบ้านเมืองให้ดีขึ้น ซึ่งทำให้แคว้นแดกูเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงส่วนเรื่องของคิมแทฮยอง..เจ้าตัวเข้ามาสารภาพกับเขาว่า ตัวเองไม่แน่ใจว่าตกลงรักใครกันแน่ เขารู้สึกเจ็บปวดกลับเรื่องราวที่เกิดขึ้น จึงขอเก็บตัวอยู่คนเดียวเงียบๆไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับใครสักระยะหนึ่ง ยุนกิก็เลยยอมปล่อยเขาไป และแวะไปเยี่ยมเป็นครั้งคราว ขอแค่ให้อีกคนพร้อมเปิดใจอีกครั้ง ไม่ว่าแทฮยองจะรักใคร เขาจะอยู่ข้างๆอีกคนตลอดไป..
------ THE END-----
สวัสดีค่ะทุกคน ไรท์มาแต่งฟิคเรื่องนี้ทิ้งไว้ให้ทุกคนอ่านแก้เบื่อกันก่อนนะคะ ส่วนฟิคเรื่องอื่น ไรท์ยังไม่มีเวลามากพอที่แต่งต่อให้เลย ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะส่วนฟิคเรื่องนี้ไรท์ได้แรงบันดาลใจมาจากMV ของพี่ก้าล้วนๆเลย เนื่องจากมันเป็นแนวย้อนยุคเรื่องแรกของไรท์ ไรท์อาจจะใช้คำหรือภาษาผิดไป ต้องขออภัยไว้ด้วยนะคะ สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่กดเข้ามาอ่านมากๆเลยน้าา
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 








 

 

 

 

 



 

 







 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






 

 





 

 

 



 

 




 

 




 

 







 

 












 

 

 

 

 

 



 

 

ผลงานอื่นๆ ของ SilverPhoenix.

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น