ได้ชีวิตใหม่มาทั้งที จะไม่ยอมจบง่ายๆหรอก

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 ม.ค. 64

ถ้าได้อ่านคำโปรยเรื่องมาก็คงจะรู้สินะว่าผมชื่ออะไร แต่ก็ขอแนะนำตัวหน่อยล่ะกัน 

ผมชื่อ ชิน ตายจากการโดนตู้ทับในวันที่เกิดแผ่นดินไหว และตอนนี้ ผมอยู่ในต่างโลก

ในโลกแห่งนี้นั้นมีสิ่งที่เรียกว่า เวทมนตร์ มานา ภูติ สารพัดของสุดแฟนตาซี และยังมีอีกอย่างนึงที่เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้นั้นก็คือ ตราเวทมนตร์ 

ตราเวทมนตร์จะถูกมอบให้กับเด็กทุกคนในวัย 7 ปี หน้าที่ของมันนั้นคือการกำหนดลักษณะพรสวรรค์ ความสามารถทุกอย่างจะถูกกำหนดโดยตราเวทมนตร์

ถึงแม้จะพูดว่าเด็กทุกคนแต่มันก็จะมีโอกาสเพียงน้อยนิดที่จะไม่ได้รับตราเวทย์อยู่

แต่ในอดีต มีคนเคยกล่าวไว้ว่า "มานามีอยู่ในทุกๆที่ สิ่งมีชีวิตทุกชีวิตเกิดมาพร้อมกับมานา ไม่มีทางที่จะมีสิ่งที่ไม่มีมานาอยู่"

เพราะอย่างนั้น เขาจึงลองใช้เวทมนตร์โดยที่ไม่มีตราดู ซึ่งสิ่งที่ปรากฏออกมานั่น คือเขาสามารถใช้เวทมนตร์ได้ หากแต่ดูเหมือนว่าจะใช้งานได้ลำบากกว่า

แต่อย่างน้อย ด้วยการค้นพบนี้มันก็ทำให้เขารู้ว่าไม่จำเป็นต้องรอให้มีตราเวทมนตร์ก็สามารถใช้งานเวทมนตร์ได้ และเขายังสามารถเริ่มฝึกเวทมนตร์ตั้งแต่ตอนนี้ได้ด้วย

และด้วยเหตุนั้นเอง เขาจึงฝึกใช้งานเวทมนตร์และฝึกฝนร่างกายมาจนถึงตอนที่เขาต้องเข้าพิธีรับตรา

"มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ"

เรื่องราวในวันนั้น คือเรื่องที่เขาไม่ได้รับตราเวทมนตร์มา ซึ่งถือว่าเกิดขึ้นได้อยากมากๆ

เรื่องนี้ได้สร้างความตกใจและเห็นใจให้กับคนจำนวนมาก เรื่องที่เด็กหนุ่มนามว่า ชิน ผู้นี้นั้นไม่ได้รับการอวยพรจากสวรรค์ ทุกคนต่างคิดว่าเด็กหนุ่มคงจะเสียใจจนช็อกไปแล้วแน่ๆ

แต่ในความเป็นจริงนั้น ต่างออกไปจากที่พวกเขาคิด

'อย่างที่คิด ตราเวทมนตร์ทำหน้าที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเวทมนตร์ในร่างกาย ทำให้สามารถใช้เวทมนตร์ได้โดยไม่ต้องผ่านการฝึกฝนขั้นพื้นฐาน 

โดยมันจะไปเร่งส่วนที่สามารถที่เด่นที่สุดใก้ตื่นขึ้นมา ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงมีบางคนเรียกมันว่าการปลุกพรสวรรค์

แต่ด้วยเหตุนี้เอง ความสามารถส่วนอื่นที่ไม่ถูกเร่งปฏิกิริยาจึงดูเหมือนว่าไม่สามารถใช้งานได้ เพราะเอาแต่ฝึกส่วนที่ถูกกำหนด แต่ไม่คิดจะฝึกส่วนอื่นจึงคิดกันเอาเองว่าใช้งานไม่ได้ไป'

ซึ่งนั้นก็เป็นข้อเท็จจริงอีกอย่างที่เขาค้นพบ และด้วยทุกอย่างที่กล่าวมา ตราเวทมนตร์จึงกลายเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นสำหรับเขา เพราะเขาสามารถใช้เวทมนตร์ได้แล้ว

รูปแบบการทำงานของพิธีนี้คือการส่งเวทมนตร์เข้าไปในร่างกาย เพราะงั้นวิธีแก้ง่ายๆก็คือการบล็อกเวทมนตร์พวกนั้นไม่ให้เข้ามาในร่างก็พอ

"ไม่ต้องเศร้าไปหรอกนะจ๊ะ ถึงจะไม่ได้ตราเวทย์มาก็ไม่ได้หมายความว่าจะใช้ชีวิตอยู่ไม่ได้หรอกน่ะ"

ซิสเตอร์ที่คอยดูแลเด็กกำพร้าอย่างเขาหลังจากที่เห็นว่าเขาเอาแต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างก็เกิดเป็นห่วงขึ้นมาจึงพยายามพูดปลอบใจเขา

"ผมไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้นด้วย เพราะงั้นซิสเตอร์ไม่ต้องห่วงหรอก"

"เข้าใจแล้วจ๊ะ งั้น ชั้นขอตัวไปดูแลคนอื่นๆก่อนน่ะ"

จากนั้น เธอก็เดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อไปคอยดูแลเด็กคนอื่นๆต่อ

'เอาล่ะ ตอนนี้เราก็ยืนยันเกี่ยวกับเรื่องตราเวทมนตร์ได้แล้ว ตอนนี้คงได้เวลาที่เราต้องเริ่มเตรียมตัวเพื่ออีก 9 ปีข้างหน้าแล้วสินะ'

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงเดินออกจากโบสถ์แล้วตรงไปยังป่าที่อยู่ใกล้กับหมู่บ้าน เพื่อไปเอาสิ่งที่เขาต้องการ เกล็ดมังกร 





"มีธุระอะไรล่ะ? เจ้ามนุษย์"

"ก็...อยากจะขอเกล็ดของคุณสัก 2-3 ชิ้นหน่อยนะ"

เมื่อได้ยินคำถามของเด็กหนุ่ม มังกรร่างยักษ์ก็ได้เพ่งมองไปเด็กหนุ่มก็พบว่ากระแสเวทมนตร์ของเขานั้นแตกต่างจากมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในยุคนี้

มันเป็นกระแสเวทมนตร์ที่มนุษย์เมื่อหลายพันปีก่อนมีก่อนที่จะมีตราเวทมนต์ 

"นี่เจ้า...ไม่มีตราเวทมนตร์งั้นรึ?"

"เอ๊ะ!? รู้ได้ยังไง?"

"เห้อ~ มนุษย์ที่มีตราเวทมนตร์นั้นจะมีกระแสของพลังเวทย์เหมือนๆกันอยู่ มังกรอย่างพวกข้ามีความสามารถในการรับรู้ปฏิกิริยาเวทมนตร์ที่สูงจะสามารถรับรู้เรื่องนั้นได้ ซึ่งกระแสพลังเวทย์ในร่างกายเจ้านั้นแตกต่างจากมนุษย์ในยุคนี้"

"อย่างงี้นี้เอง"

"ต่อให้เจ้าเอาเกล็ดของข้าไปมันก็ไม่ช่วยให้เจ้าได้รับตราเวทมนตร์มาหรอกน่ะ"

"อ๊ะ!? ไม่ใช่น่ะ! ที่ผมมาขอเกล็ดเนี่ยไม่ใช่เพราะอยากได้ตราเวทย์ แต่จะเกล็ดไปทำอาวุธต่างหาก!!"

เมื่อดูเหมือนว่ามังกรตรงหน้าจะเข้าใจผิด เขาจึงรีบบอกความจริงไป ยังไงซะเขาก็ไม่มีพลังมากพอจะจัดการกับมังกรอยู่แล้ว การทำให้เขาไม่พอใจจึงไม่ใช่สิ่งที่ควรทำนัก

"อาวุธ? หืม? ไม่ใช่ว่ามนุษย์อย่างพวกเจ้าเวทมนตร์คือทุกอย่างหรอกหรือ? การที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้แบบนี้จะไม่เป็นปัญหาเอางั้นรึ?"

"อา ถ้าเรื่องเวทมนตร์ละก็ถึงไม่มีตราเวทมนตร์ผมก็สามารถใช้ได้ครับ"

'เจ้าหนูนี่แตกต่างจากมนุษย์คนอื่นอย่างเห็นได้ชัดเลย'

"แล้วข้าจะได้อะไร?"

เมื่อมังกรถามออกมาแบบนั้นเขาก็ได้ยิ้มออกมา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น