โอกาสครั้งใหม่ในโลกที่แตกต่าง

ตอนที่ 3 : Sister and basement 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 ต.ค. 63

ณ เวลาต่อมา

เขาได้ขึ้นมาอ่านหนังสือรอให้หุ่นยนต์ผู้ช่วยมาแจ้งเกี่ยวกับการอัญเชิญ

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาอายุได้ 5 ปี เขาก็ได้ลองใช้งานระบบอัญเชิญมาก่อนแล้ว  แต่เขาไม่สามารถอัญเชิญออกมาได้ และเมื่อได้ตรวจสอบดูก็พบว่ามันต้องการอุปกรณ์บางอย่างในการอัญเชิญ

ซึ่ง bio capsule ก็คืออุปกรณ์ที่ช่วยให้เขาสามารถใช้อัญเชิญงานระบบอัญเชิญได้ ซึ่งมันก็ยังมีอันอื่นที่ช่วยให้เขาสามารถอัญเชิญได้อยู่ แต่ bio capsule คืออันที่ดีที่สุด เพราะนอกจากจะอัญเชิญได้แล้วมันยังสามารถทำอย่างอื่นได้อีกเยอะ

ส่วนสาเหตุที่เขารู้ถึงสรรพคุณของมันก็มาจากหนังสือที่เขาอ่านอยู่ในตอนนี้ มันคือหนังสือที่เขาซื้อมาจากระบบ ซึ่งจะเกี่ยวกับเทคโนโลยีชีวภาพ และยังมีการอธิบายเกี่ยวกับตัวของ bio capsule ด้วย

"เป็นเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ากว่าทั้งโลกนี้และโลกก่อนของเรามาก หากใช้ให้ดีก็แถบจะทำให้กลายเป็นอมตะได้เลย"

"ด็อกเตอร์"

ในระหว่างที่เขากำลังศึกษาเทคโนโลยีชีวภาพ เสียงของหญิงสาวก็ได้ดังขึ้นมาเรียกความสนใจของเขาไป

"ใกล้ถึงเวลาแล้วหรอ?"

"ค่ะ"

"เข้าใจแล้ว จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"

จากนั้นเขาก็เก็บหนังสือเข้าช่องเก็บของแล้วเดินตามหุ่นยนต์ผู้ช่วยของเขาไป

 

เมื่อเดินมาถึงเขาก็พบว่าในแคปซูลนั้นมีร่างของหญิงสาวที่มีหูและหางของจิ้งจอกหลับใหลอยู่ภายในนั่น เมื่อเขามองไปยังใบหน้าของเธอก็พบว่ามันเหมือนกับใบหน้าของมาเอะในหน้าต่างอัญเชิญไม่มีผิด

"อีกเดี๋ยวจะนำตัวออกมาแล้ว เนื่องจากว่าร่างกายพึ่งสร้างเสร็จไม่นานจึงถึงทำให้อาจจะยังปรับตัวไม่ได้และอาจมีอาการผิดปกติต่างๆตามมา ด็อกเตอร์ต้องทำการตรวจเช็คร่างกายของเธอด้วยน่ะค่ะ"

"อะ อา"

'นี่เราคิดถูกนึเปล่านะ ที่อัญเชิญออกมาเนี่ย'

จากนั้นผู้ช่วยของเขาก็ได้ไปทำอะไรบางอย่างที่แผงควบคุมก่อนที่ระดับน้ำในแคปซูลจะค่อยๆลดลงพร้อมกับกระจกที่เริ่มลดระดับมาติดๆ

เมื่อระดับน้ำลดลงมากและไม่มีกระจกกั้นเอาไว้ทำให้ร่างกายที่อยู่ในนั้นเอนตัวไปมาใกล้จะล้มลง เขาจึงรีบเข้าไปรับตัวของเธอด้วยความตดใจ แต่ด้วยร่างกายที่ยังเป็นเด็ก แม้ว่าจะมีความแข็งแกร่งจากสเตตัสในเกมแต่มันก็ทำให้เขาลำบากอยู่บ้าง 

เพราะร่างของเธอทั้งร่างเปียกน้ำจึงทำให้เขาจับไม่ถนัดนั้นเอง

'อุ่น'

เขาคิดขึ้นมาหลังจากที่ได้สัมผัสตัวของเธอ

"ด็อกเตอร์"

ผู้ช่วยได้เรียกเขาขึ้นมา เมื่อหันไปก็พบว่าข้างหลังของเธอมีเตียงอยู่ และบนมือของเธอนั้นก็ถือผ้าห่มเอาไว้ด้วย นั้นทำให้เขาพอจะเดาได้ว่าเธอต้องการอะไร

"เห้อ~ อย่างน้อยก็น่าจะเช็ดตัวเธอให้แห้งแล้วหาอะไรมาให้เธอใส่ก่อนนะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ

เธอวางผ้าห่มลงและเดินขึ้นไปที่ข้างบนเพื่อไปเอาผ้าขนหนูและหาเสื้อผ้ามาให้ผู้หญิงในมือของเขาใส่

"ถึงน้ำหนักมันจะไม่ใช่ปัญหาแต่ขนาดร่างกายมันต่างกันมากนะเออ

แม้ปากจะบ่นแต่เขาก็ยังเดินไปที่เตียงอย่างยากลำบากและค่อยๆวางร่างของเธอลงไปอย่างเบามือ และในเวลาต่อมาผู้ช่วยของเขาก็ได้เดินมาหาพร้อมกับผ้าขนหนูและเสื้อผ้า

เขารับของพวกนั้นมาแล้วเริ่มเช็ดตัวของเธอ หากเป็นเขาเมื่อก่อนก็อาจจะมีอารมณ์กับร่างกายนี้อยู่บ้าง แต่พอได้มาเกิดใหม่แล้วเขาก็โดนพี่สาวของเขาจับอาบน้ำด้วยกันจนเขามีภูมิต้านทานกับร่างกายของผู้หญิงอยู่พอสมควร

เมื่อเขาเช็ดตัวของเธอเสร็จแล้วเขาก็ได้นำเสื้อผ้าที่ผู้ช่วยของเขาได้เตรียมมาให้มาสวมให้กับเธอ

"เท่านี้ก็เหลือแค่รอให้เธอฟื้น-โอ๊ะ ขอบคุณ"

หลังจากที่ใส่เสื้อผ้าให้เธอแล้วห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วนั้น ผู้ช่วยของเขาก็ได้เอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อบนหน้าของเขา

"คงต้องติดแอร์ซะแล้วสิเนี่ย"

เนื่องจากว่าห้องนี้เป็นห้องใต้ดินและตอนที่เขาเปลี่ยนห้องนี้ให้กลายเป็นห้องวิจัยขึ้นมาเขาไม่ได้ติดตั้งเครื่องปรับอากาศมาด้วยทำให้อากาศภายในห้องนั้นค่อนข้างจะร้อนในระดับหนึ่ง

"อะ-อืม~"

เสียงครางของหญิงสาวดังขึ้นมาได้เรียกความสนใจจากเขาให้หันไปตามเสียงนั้น เขาก็พบว่าหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ผรือก็คือมาเอะเริ่มที่จะได้สติแล้ว

"ฟื้นแล้วสินะ"

เสียงของเขาได้ทำให้เธอหันไปมอง แม้ว่าเธอจะพึ่งเกิดขึ้นมาแต่เธอก็รู้ได้ว่าชายตรงหน้าเป็นใครเธอก็ค่อยๆยันกายลุกขึ้นมาพยายามที่จะนั่ง แต่ว่าไม่ทันไรแขนที่ใช้วันนั้นก็ล้มลงด้วยความอ่อนแรง แต่ก่อนที่เธอจะล้มเขาก็ได้ไปประคองร่างของเธอเอาไว้

"รู้สึกแปลกๆตรงไหนรึเปล่า?"

เมื่อเขาถามออกมาแบบนั้นเด็กสาวก็เริ่มมองดูร่างกายของตัวเองแล้วเริ่มสำรวจตามจุดต่างๆ ก่อนที่จะวางมือไว้ที่ท้องของเธอและมีเสียตามมา

โครก~

เมื่อเห็นท่าทางของเธอบวกกับเสียงเมื่อกี้ก็ทำให้เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้

"ถ้างั้นดิชั้นจะไปเตรียมโจ๊กมาให้นะคะ"

"พักเถอะ ร่างกายของเธอในตอนนี้ยังไม่แข็งแรงพอจะลุกขึ้นมาได้ ไว้ให้แข็งแรงกว่านี้แล้วเราค่อยมาเริ่มการทดสอบ"

 

 

 

ตอนกลางคืน

"มาเรีย ฝากดูแลมาเอะแทนชั้นที ถ้าต้องการอะไรให้มาหาชั้นได้เลย"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

เขาได้ตั้งชื่อให้กับผู้ช่วยของเขาว่ามาเรีย เพื่อให้ง่ายเวลาเรียกเขาจึงได้ตั้งชื่อให้ และเพราะว่ามันใกล้ได้เวลาที่พี่ของเขาจะกลับมาแล้ว เขาจึงต้องขึ้นมาเตรียมอาหาร

"กลับมาแล้ว~"

"ยินดีต้อนรับกลับครับ"

เมื่อได้ยินเสียงของพี่สาวของตัวเอง เขาก็ได้เดินออกจากครัวแล้วไปต้อนรับพี่สาวของเขา ทางเรย์โกะที่เห็นเขาออกมาก็เดินเข้าไปกอดทันที

"อา~พอได้กอดคุโร่คุงแล้วก็รู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย"

"ผมทำอาหารใกล้จะเสร็จแล้ว พี่รีบไปอาบน้ำเถอะ"

"อืม"

เธอได้เดินไปหยิบเอาชุดสำหรับเปลี่ยนก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ สักพักนึงเธอชะโงกหัวออกมา

"ไม่คิดจะแอบดูหน่อยหรอ?"

"ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกนะ"

หลังจากที่เขาพูดออกไปแบบนั้นพี่สาวของเขาก็ทำหน้าบึ้งใส่แล้วปิดประตูห้องไป

"เห้อ~ ดูถ้าว่าพี่สาวเราอาการจะหนักกว่าที่คิดนะเนี่ย"

เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าครัวไปทำอาหารต่อให้เสร็จ

 

เขาและพี่สาวนั่งทานอาหารกันเหมือนเดิมแบบทุกวัน แต่วันนี้พี่ของเขาเอาแต่มองเขามาตั้งเมื่อกี้แล้ว แถมยังไม่ยอมกินอาหารเลยด้วย มันเป็นเรื่องที่แปลกสำหรับเธอที่จะไม่อยากอาหารแบบนี้

“มีอะไรติดอยู่ที่หน้าผมงั้นเหรอ?”

“เปล่าหรอก ก็แค่…. เธอไม่เหงาบ้างหรอ?”

“ก็ไม่นะครับ อยู่ดีๆทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?”

“ก็พี่ไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเลย แถมเธอยังไม่ค่อยได้ออกจากบ้านด้วย พี่เลยเป็นห่วงนะ”

“ผมไม่เป็นอะไรหรอก เพราะงั้นพี่ไม่ต้องห่วง”

“พี่เข้าใจดี แต่ว่าเธอหน่ะ-”

ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรบางอย่างเธอก็หยุดพูดเอาดื้อๆ นอกจากนี้ยังเหมือนกับว่ามองอะไรบางอย่างที่กำลังขยับอยู่ข้างหลังของเขาด้วย เขาจึงหันกลับไปดูก็ทำให้รู้ถึงต้นเหตุนั้น

‘เวรละ จะแก้ตัวยังไงดีเนี่ย’

เขาดันลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปซะสนิท เรื่องของพี่สาวของเขาที่อาจจะบังเอิญไปรู้เรื่องห้องวิจัยเข้า เนื่องจากว่าห้องใต้ดินนั้นไม่ได้ใช้มานานแล้วเขาจึงไม่กลัวว่าพี่สาวจะไปพบเขา แต่เขาไม่คิดเลยว่ามาเรียจะเดินออกมาให้พี่ของเขารู้ตัวเองแบบนี้

“คุโร่ หวังว่าจะมีคำอธิบายนะ”

“เอ่อ…ก็ นั่นไง! เพราะผมมีเวลาว่างเยอะผมเลยลองศึกษาแล้วสร้างหุ่นยนต์ขึ้นมาในระหว่างที่พี่ไม่อยู่หน่ะ”

“เหรอ?”

“ด็อกเตอร์ มาเอะต้องการจะพบกับคุณค่ะ”

“มาเอะ? ดูเหมือนนั่นจะเป็นชื่อของผู้หญิงนี่ ดูเหมือนว่าเราคงมีเรื่องต้องคุยกันอีกยาวเลยสินะ”

‘คิดผิดสุดๆเลยที่อัญเชิญออกมา’

 

 

เขาได้เดินลงมากับพี่สาวของเขามายังห้องใต้ดิน ทางเรย์โกะที่ได้เห็นห้องใต้ดินที่ไม่เหมือนเดิมก็ทำให้เธอรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เธอไม่คิดว่าน้องชายของเธอจะแอบสร้างของพวกนี้ขึ้นมาในระหว่างที่เธอไม่อยู่ ที่สำคัญกว่านั้น คือเทคโนโลยีพวกนี้ดูก้าวหน้ากว่ายุคปัจจุบันมาก โดยเฉพาะหุ่นยนต์ที่กำลังนำทางเธออยู่นี้ มันดูดีกว่าหุ่นยนต์ในงานวิทยาศาสตร์ที่เธอเคยเห็นซะอีก

“นี้มัน สุดยอดไปเลย”

เธอได้พูดขึ้นมาหลังจากที่ได้เห็นห้องนี้ แม้ว่ามันจะไม่ได้ดูหรูหราอะไร แต่ทุกอย่างในนี้ก็ดูล้ำยุคมาก

“เชิญค่ะ”

เมื่อมาถึงที่หมายก็พบว่าภายในห้องนี้นั้นมักฯลฯสาวกำลังนอนอยู่ เมื่อผู้หญิงคนนั้นสัมผัสได้ว่ามีผู้มาใหม่เธอก็หันไปดู แล้วพอพบว่าเป็นใครเธอก็ลุกขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย

“คุณพ่อ!”

มาเอะได้วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกับยกร่างของเขาขึ้นมากอดพร้อมกับเรียกเขาว่าพ่อ

“เอ่อ ก็เข้าใจนะว่าชั้นเป็นคนสร้างเธอขึ้นมาแต่ อย่างน้อยๆก็ช่วยเรียกชั้นด้วยอย่างอื่นแทนได้ไหม?”

“เข้าใจแล้วค่ะ งั้นชั้นจะเรียกคุณพ่อว่า ด็อกเตอร์ เหมือนคุณมาเรียนะคะ”

เธอยังคงกอดเขาอยู่อย่างนั้นพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เรย์โกะที่เริ่มจะทนไม่ไหวก็ได้ดึงตัวของเขาออกมาตากมาเอะ และเริ่มจ้องมองเด็กชายที่อยู่ในมือของเธอ

“หวังว่าจะมีคำอธิบายนะ”

‘มีแต่ต้องทำสนะ'

จากนั้นเขาก็ได้เริ่มเล่าเรื่อง(แต่ง)ให้กับพี่สาวของเขาฟัง

 

 

 

 

ถ้าชอบก็อย่าลืมกดให้กำลังใจและกด Favourite กันด้วย

ส่วนนี้ก็เพจของไรท์เอง

https://www.facebook.com/นักเขียนนิยายผู้อยากไปต่างโลก-110310124152135

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น