โอกาสครั้งใหม่ในโลกที่แตกต่าง

ตอนที่ 2 : Sister and basement

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ต.ค. 63

"งั้น แล้วเจอกันนะคุโร่คุง"

"อืม"

เขาได้ร่ำลากับโยโกะก่อนที่จะเดินทางกลับบ้าน

กำลังคิดว่าพ่อแม่จะมารับสินะ? คิดผิดแล้วล่ะ เขาเดินทางกลับด้วยตัวเอง และก็ไม่ต้องกลัวด้วยว่าจะโดนใครมาลอบทำร้าย ด้วยความสามารถจากตัวละครในเกมที่เล่นเขาก็มั่นใจว่าสามารถถล่มประเทศใดประเทศหนึ่งได้สบาย และเขาก็โตมากพอที่จะไม่โดนคนอื่นหลอกแล้วด้วย

เด็ดอายุ 8 ปีอยู่บ้านคนเดียวไม่แปลกไปหน่อยหรอ? แน่นอนว่ามันแปลกสุดๆไปเลยล่ะ แต่ที่เขายังไม่มีปัญหาอะไรนั้นเป็นเพราะว่าเขามีพี่สาวที่มีอายุ 16 ปีอยู่ ดูเหมือนว่าที่โลกนี้ อายุ 15 ปีก็นับว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วล่ะนะ เรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านเองก็เป็นพี่ของเขาที่ช่วยจัดการให้ เลยยังอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้

ส่วนพ่อแม่ของเขานั้นทิ้งเขาไปตอนอายุได้ 3 ปี และเพราะมีเงินเหลือเอาไว้ให้พี่สาวเลยพอประคับประคองให้อยู่รอดจนสามารถหางานทำได้

มีพรเงินไม่จำกัดอยู่ไม่ใช่หรอ? นั่นก็จริง แต่คิดดูซิว่าเด็กอายุ 8 ปีจู่ๆก็เอาเงินมาจากไหนไม่รู้ตั้งเยอะแยะจะไม่เป็นที่น่าสงสัยงั้นเหรอ? เพราะงั้นแหละมันเลยกลายเป็นปัญหา ถ้าเขารู้ว่าจะได้มาเกิดที่โลกแบบนี้ละก็เขาจะไม่ขอเลยล่ะ

ในระหว่างที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นไม่นานเขาก็กลับมาถึงบ้าน

"กลับมาแล้วครับ"

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับกลับมา เนื่องจากว่าพี่สาวของเขาต้องไปทำงานช่วงหลังเลิกเรียนเพื่อที่จะได้มีเงินส่งเราเรียนด้วยเลยกลับดึกทุกวัน ที่เขาพอจะช่วยได้มากที่สุดในตอนนี้ก็มีแต่เรื่องงานบ้านล่ะนะ

"พรุ่งนี้เป็นวันหยุด คงถึงเวลาที่เราต้องเริ่มแล้วสินะ"

ในระหว่างที่ในหัวของเขากำลังเริ่มวางแผนเกี่ยวกับวันหยุดในวันพรุ่งนี้อยู่นั้น ร่างกายของเขาก็กำลังทำอาหารสำหรับมื้อค่ำในวันนี้อยู่อย่างชำนาญจนไม่น่าเชื่อว่าเด็กอายุ 8 ปีจะเป็นคนทำ ถ้าไม่ได้มาเห็นกับตาก็คงจะไม่มีใครเชื่อเป็นแน่

หลังจากนั้นเมื่อทำเสร็จเขาก็ตักมันใส่ภาชนะแล้วจัดวางเรียงกันไว้บนโต๊ะก่อนจะเริ่มรับประทาน

"ทานละนะครับ"

เมื่อกินจนอิ่มเขาก็ได้เก็บภาชนะเปล่าของเขาไปไว้ที่อ่างล้างจาน ส่วนอาหารที่เขาเหลือไว้เยอะแยะบนโต๊ะนั่นแท้จริงแล้วเป็นส่วนของพี่สาวของเขา เนื่องจากว่าเธอเป็นคนที่กินเก่งเอามากๆ มากถึงขนาดที่แค่เขามองก็ยังรู้สึกอิ่มเลยล่ะ

"พรุ่งนี้เรายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมาก คงต้องรีบเข้านอนล่ะนะ"

เมื่อเช็คดูความเรียบร้อยทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็เขียนโน้ตไว้ที่โต๊ะให้พี่สาวของเขาแล้วจากนั้นก็ขึ้นบันไดแล้วตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองแล้วนอนทันที

"กลับมาแล้ว~ ถึงพูดแบบนั้นก็เถอะ ดึกขนาดนี้คงจะหลับไปแล้วสินะ"

หญิงสาวได้พูดขึ้นมาหลังจากที่เข้ามาในบ้าน เธอมองสภาพภายในบ้านที่ดูเงียบเหงาของเธอแล้งวางกระเป๋าไว้ที่โซฟาก่อนจะเดินไปยังโต๊ะที่วางอาหารเอาไว้ก่อนจะหยิบโน้ตขึ้นมาอ่าน

ทำอาหารไว้ให้ รีบกินก่อนที่มันจะเย็น และก็ เหนื่อยหน่อยนะ พี่

มันเป็นโน้ตสั้นๆที่ถูกเขียนเอาไว้โดยผู้ที่เป็นน้องชายของเธอ และถึงแม้ว่ามันจะเป็นโน้ตที่สั้นแต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกมีความสุข

จากนั้นเธอก็นั่งลงไปที่โต๊ะแล้วเริ่มทานอาหาร

"จะทานละนะคะ"

ใช้เวลาสักพักนึงกว่าเธอจะทานอาหารเสร็จ ข้าวที่หุงไว้ในม้อไม่มีเหลือ จานอาหารมากมายที่น้องชายของเธอได้เตรียมไว้ให้ถูกซ้อนเรียงกันไว้

"ขอบคุณสำหรับอาหาร"

หลังจากที่ทานเสร็จแล้วเธอก็ได้เอาภาชนะมากมายไปไว้ที่อ่างล้างจานก่อนจะตรงไปที่ห้องน้ำแล้วเริ่มชำระร่างกายของเธอ

เมื่อเปลี่ยนเป็นชุดนอนเสร็จแล้วเธอก็ตรงไปที่ห้องนอนของเธอก่อนจะลงไปนอนกอดหมอนข้างของเธอ

 

 

 

เช้าวันใหม่

จิ้บ จิ้บ

แสงของดวงตะวันที่ลอดผ่านหน้าต่างได้เข้ามากระทบใบหน้าของเขา

"อะ อืม~"

เสียงครางในตอนช้าวของหญิงสาวได้ดังขึ้นมาข้างๆตัวของเขา และเมื่อเขาสำรวจดูร่างกายของตัวเองดีๆก็จะพบว่าตัวเขาถูกหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ข้างๆกอดเอาไว้อยู่

"เห้อ~ คงต้องไปเตรียมอาหารเช้าแล้วสิ"

เขาค่อยลุกออกจากเตียงก่อนจะหันไปมองร่างของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงโดยที่สวมชุดนอนเอาไว้แบบหลวมๆจนเผยให้เห็นเนินภูเขาของเธอกาอนที่เขาจะเอาผ้าห่มมาปิดเอาไว้

เขาลงมาข้างล่าง ส้วมผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มทำอาหารเช้า ซึ่งกลิ่นหอมของอาหารก็ได้ไปปลุกหญิงสาวที่หลับไหลอยู่ให้ตื่นขึ้นมา

"อรุณสวัสดิ์ หลับสบายรึเปล่า?"

"ได้นอนกอดคุโร่คุงทั้งคืนก็รู้สึกว่าสามารถทำงานได้ตลอดทั้งวันเลยไม่ต้องพักเลยล่ะ"

"ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจอยู่ แต่อย่าฝืนตัวเองให้มากนักล่ะ"

ในระหว่างที่เขากำลังทำอาหารอยู่นั้นเองหญิงสาวก็ได้เข้ามาโอบกอดเขาจากด้านหลังพร้อมกับยิ้มขึ้นมา

"เป็นห่วงหรอ?"

"ก็เป็นปกติที่พี่น้องเขาจะเป็นห่วงกันอยู่แล้วนี้ อีกอย่างไปนั่งรอที่โต๊ะได้แล้ว อีกเดี๋ยวอาหารก็เสร็จแล้วล่ะ"

จุ๊บ

เธอได้หอมแก้มของเขาไปทีนึงก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะเพื่อรออาหารเช้า

เธอคนนี้มีชื่อว่า สึซากาวะ เรย์โกะ เป็นพี่สาวของเขา เนื่องจากว่าพ่อแม่ทิ้งพวกเขาไปเมื่อ 5 ปีก่อน แม้ว่าจะมีเงินที่พ่อแม่เหลือเอาไว้ให้พอใช้จนพวกเขาทั้งสองเรียนจบก็ตามแต่เธอก็ยังออกไปหางานทำอยู่ดี

เมื่อทำอาหารเสร็จพวกเขาทั้งสองก็ได้มานั่งทานร่วมกัน ก่อนที่พี่ของเขาจะออกไปทำงานในช่วงวันหยุด

"อยู่เฝ้าบ้านดีๆล่ะ ถ้ามีอะไรก็ให้โทรมาหาได้เลย แล้วพี่จะรีบมาหา เข้าใจใช่ไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ"

"งั้นพี่ไปก่อนน่ะ"

"ไปดีมาดีนะครับ"

จากนั้นพี่สาวของเขาก็ได้ขับรถออกไปจากบ้านในทันที ที่เขาไม่ค่อยดูเป็นห่วงพี่ของเขาเท่าไหร่ก็เป็นเพราะว่าพี่ของเขาไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดจะโดนลักพาตัวเอาง่ายๆ อย่างน้อยเขาก็สามารถมั่นใจได้ว่าถ้าไม่เจอพวกผู้ก่อการร้ายพี่เขาก็ไม่เป็นอะไร

"ตอนนี้พี่ก็ไม่อยู่แล้ว งั้นก็ถึงเวลาที่เราจะได้สร้างห้องวิจัยแล้วสินะ"

ในตอนนี้เขาได้เดินมาอยู่ที่ห้องใต้ดินภายในบ้านที่ถููกทิ้งร่างเอาไว้ พื้นที่ของมันนั้นใหญ่กว่าตัวบ้านไม่มากนัก แต่มันก็มากพอที่จะใช้เป็นเป็นห้องวิจัยชั่วคราวของเขา

จากนั้นเขาก็ได้วาดมือไปมาบนอากาศ ก่อนที่ต่อมาจะปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมที่ดูล้ำยุคขึ้นมาตรงหน้าของเขา ก่อนที่เขาจะกดไปมาบนหน้าจอโฮโลแกรมขึ้นจนสุดท้ายมามัันก็ได้ขึ้นหน้าต่างบางอย่างขึ้นมา

ท่านต้องการเริ่มการเปลี่ยนแปลงห้องแห่งนี้เลยรึไม่?

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดรวมค่าหุ่นยนต์สำหรับช่วยเหลือและดูแลสถานที่ คือ 0 เครดิต

"เริ่มได้"

ทันทีที่เขาพูดออกไปแบบนั้นทั่วทั้งห้องก็ได้กลายเป็นสีดำก่อนจะมีเส้นสีฟ้าลากยาวเป็นแนวตั้ง-แนวนอนไปทั่วจนกลายเป็นห้องสีเหลียมที่ว่างเปล่า

ได้รับการยืนยัน.....ถูกต้อง

เริ่มการสำรวจพื้นที่เป้าหมาย.....ถูกต้อง

ชำระเงิน.....เสร็จสิ้น

เริ่มกระบวนการ 

ระยะเวลาของกระบวนการต้องใช้เวลาสักพัก

เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการทางระบบจะแจ้งไปใหท่านทราบในทันที

 

 

30 นาทีต่อมา

"โห เหมือนที่ออกแบบเอาไว้เลย เป็นระบบที่สะดวกกว่าที่คิดอีกแหะ"

เขาได้มองดูไปที่ห้องวิจัยที่ถูกสร้างขึ้นจากระบบ เนื่องจากว่าพื้นที่มีจำกัดทำให้เขาไม่สามารถออกแบบห้องวิจัยออกมาให้ดีได้ จึงทำได้แค่ให้พอใช้ไปก่อน และที่น่าชื่นชมอีกอย่างคือมันทำออกมาได้เหมือนที่เขาออกแบบไว้เป๊ะ

นอกจากนี้ยังมีหุ่นยนต์อีก 3 ตัวอยู่ในนี้ ซึ่ง 2 ตัวกำลังทำำความสะอาดห้องวิจัย ในขณะที่อีก 1 ตัวได้เอาเสื้อกาวน์มาสวมให้กับเขา ซึ่งพวกมันก็คือหุ่นยนต์สำหรับดูแลที่นี้ 2 ตัว และหุ่นยนต์ผู้ช่วยอีก 1 ตัว

ระบบที่เขาได้รับมาแถบจะเรียกได้ว่ามีประโยชน์กับเขามากทีเดียว ร้านค่าที่มีตั้งแต่ของจิปาถะ ไปจนถึงอาวุธที่สามารถทำล้างจักรวาล พอคิดว่าเขาสามารถซื้อของพวกนี้มาได้แบบฟรีๆก็ทำทำเอาขำไม่ออกเลย

"ที่เหลือก็"

เขาได้กดไปมาบนหน้าต่างโฮโลแกรมอีกครั้งหนึ่งก่อนที่มันจะถามขึ้นว่า

ท่านต้องการซื้อ bio capsule จำนวน 1 รายการ หรือไม่?

"ซื้อเลย"

ยืนยันการสั่งซื้อ

ยืนยันพื้นที่เป้าหมาย...การสั่งซื้อเสร็จสิ้น

จากนั้นก็ได้มีแท็งค์ปรากฏขึ้นมาที่กลางห้องวิจัยของเขา

"นี่นะเหรอ bio capsule เป็นเพราะร่างเด็กหรือว่ามันใหญ่จริงๆกันนะ"

จากนั้นเขาก็ได้ไปกดที่หน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้ง

ท่านต้องการอัญเชิญ มาเอะ ใช่หรือไม่

"ใช่"

ยืนยันเสร็จสิ้น

เงื่อไข.....ถูกต้อง

เริ่มกระบวนการ

จากนั้นเครื่อง bio capsule ก็ได้เกิดปฏิกิริยาบางอย่างขึ้น ภายในหลอดแก้วที่ว่างเปล่าก็ได้มีกลุ่มก้อนบางอย่างก่อตัวขึ้นมาภายในนั้น

จากนั้นหุ่นยนต์ผู้ช่วยก็ได้เคลื่อนที่มาทางเขาพร้อมกับเสียงของของหญิงสาวดังขึ้น

"กระบวนนี้จะใช้เวลาสักพัก ด็อกเตอร์สามารถขึ้นไปรอที่ได้ด้านบนได้เลย เมื่อใกล้ถึงเวลาแล้วดิชั้นจะไปเรียกค่ะ"

"โอ๊ะ อืม เข้าใจแล้ว ฝากด้วยนะ"

"ไว้ใจได้เลยค่ะ"

'ด็อกเตอร์เหรอ...ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเราจะถูกเรียกแบบนั้น'

 

 

 

ถ้าชอบก็อย่าลืมกดให้กำลังใจและกด Favourite กันด้วย

ส่วนนี้ก็เพจของไรท์เอง

https://www.facebook.com/นักเขียนนิยายผู้อยากไปต่างโลก-110310124152135/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น