โอกาสครั้งใหม่ในโลกที่แตกต่าง

ตอนที่ 1 : New world

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 ต.ค. 63

ในห้องที่มืดมิดมีเพียงแสงไฟที่มาจากจอคอมพิวเตอร์ มีชายคนนึงนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาภายในห้องที่มืดมิดแห่งนี้ เขาจ้องมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงให้เห็นถึงตัวละครภายในเกมส์ที่มีชื่อว่า Kurogane แสดงอยู่บนหัวของตังละครนั้น

“ถ้าโลกใบนี้มันมีอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจแบบโลกของนายก็คงดี”

เขากล่าวออกมาเมื่อมองไปยังตัวละครตรงหน้า ซึ่งมันก็คือตัวละครที่เขาใช้เล่นเกมนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมกับเพื่อนของเขา

จากนั้นเขาก็หันไปมองที่มุมขวาล่างของหน้าจอก็พบว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว

“แย่ล่ะ เผลอเล่นจนโต้รุ่งเพราะคิดว่าเป็นวันหยุดซะได้”

โครก~

“คงต้องหาอะไรมาลงท้องก่อนที่จะนอนสินะ”

เมื่อได้ยินเสียงประท้วงจากท้องของเขา เขาก็ตัดสินใจว่าจะหาอะไรกินก่อนที่จะไปนอนพัก

เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่างเขาก็เปิดดูภายในตู้เย็นเพื่อหาวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร ทว่า ภายในตู้นั้นกลับมีเพียงแค่ไอเย็นที่ถูกปล่อยออกมาเท่านั้น ไม่มีวัตถุดิบอะไรอยู่ภายในตู้เลย

“ช่วยไม่ได้ คงต้องออกไปซื้อวัตถุดิบมาตุนไว้แล้วสิ”

เขาเดินไปหยิบเอาเสื้อกันหนาวสีดำกับกระเป๋าเงินแล้วเดินออกจากบ้านเพื่อไปยังร้านสะดวกซื้อ

 

 

เสียงการสัญจรไปมาของรถยนต์ มอเตอร์ไซค์และเสียงของผู้คนภานในเมือง มันเป็นภาพที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปตามเมืองต่างๆ เขามองขึ้นไปที่ป้ายสัญญาณจราจรบนหัว ซึ่งแสดงแสงสีแดงเป็นรูปคนยืนอยู่เฉยๆ ก่อนที่ไม่นานจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้วกลายเป็นรูปคนเดิน

เมื่อสัญญาณเปลี่ยนไปผู้คนก็เริ่มเดินลงไปยังถนนตามทางม้าลาย เขาเองก็เช่นกัน แต่เมื่อเดินมาได้ถึงครึ่งทางแล้วนั้น อยู่ไปเขาก็รู้สึกเวียนหัว ร่างกายก็เริ่มอ่อนแรง สายตาพร่ามัวพร้อมกับที่เสียงรอบข้างเขานั้นเริ่มเบาลง ก่อนที่ต่อมาจะปรากฏแสงสว่างที่ด้านขวามมือของเขาพร้อมกับเสียงบางอย่าง

ปิ้ด-ปี้ด~! โครม!

‘เกิด..อะไรขึ้น? ทำไมเราถึงรู้สึกเวียนหัวล่ะ? ไม่ไหวแล้ว…สติเรา….’

กรี้ดดด~!!

“เฮ้ย!! มีคนถูกรถชน”

“รีบเรียกรถพยาบาลเร็วเข้า!”

“ไม่ไหว สภาพแบบนี้กว่ารถพยาบาลจะมาได้เดี้ยงก่อนแน่!”

“โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดอยู่ไหน!? ต้องใช้เวลากี่นาทีกว่าจะถึง?”

“แย่แล้ว! เขาใกล้จะหมดสติแล้ว!”

“ช่วยแข็งใจไว้จนกว่ารถพยาบาลจะมาถึงทีเถอะ!”

เสียงของผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างเต็มไปทั่วท้องถนน ผู้คนต่างก็เข้ามามุงดูและถ่ายรูปของเขาที่นอนอาบเลือดอยู่ที่พื้นโดยที่สติของเขาเริ่มจะเรือนรางลงไปทุกที…

 

 

จิ้บ จิ้บ

‘เสียงนก?’

เสียงนกที่ดังขึ้นมาทางด้านข้างนั้นเรียกให้สติของเขากลับคืนมาในที่สุด

“ที่นี้มัน…”

เมื่อเขาลุกขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มันเป็นสถานที่ที่เหมือนกับฝัน ทุ่งที่เต็มไปด้วยดอกไม้ สายลมอ่อนๆที่พัดเอากลิ่นหอมของธรรมชาติให้ลอยอบอวลไปทั่วสถานที่แห่งนี้ และรอบกายเขานั้นเต็มไปด้วยสัตว์มากมายไม่ว่าจะสุนัข แมว กวาง ผีเสื้อ สิงโต และอื่นๆอีกมากได้มองมาทางเขา

“สวรรค์ ข้าคิดว่านั้นคือสถานที่ที่พวกเจ้าเรียกที่แห่งนี้นะ”

เสียงของชายแก่ดังขึ้นที่ด้านหลังของเขา เมื่อเขาหันกลับไปก็พบกับชายชราเครายาวยืนยิ้มอยู่

‘เจ้าที่?’

“โฮะ โฮะ หากเจ้าคิดเช่นนั้นข้าก็คงจะเป็นเจ้าที่อย่างที่เจ้าว่า แต่ ข้าจะเป็นอะไรนั้นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรจะจำหรอก”

จากนั้นชายแก่ก็ชู 3 นิ้วขึ้นมา

‘สาม…พร 3 ข้อ?’

“ถูกต้อง ข้าจะให้พรเจ้า 3 ข้อ อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ขอพรเพิ่มนะ”

หลังจากที่ชายแก่พูดออกมาก็มำให้ครุ่นคิดไปสักพักนึงก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วหันไปมองยังชายแก่

“ก็จริงอย่างที่เจ้าคิด เพียงแต่ ข้าแค่อยากได้รับการยืนยันจากเจ้าก่อนจะให้พรจริงๆ”

“เอาตามนั้นเลยครับ”

เมื่อยืนยันแล้วว่าชายแก่สามารถรับรู้สิ่งที่เขาคิดได้เขาจึงตอบออกไป

“เข้าใจแล้ว เอาล่ะ จากการพิจารณาพรที่เจ้าขอทั้ง 3 ข้อ มี 2ข้อที่เป็นไปได้และอีก 1 ข้อที่เป็นไปไม่ได้”

เมื่อชายแก่พูดออกมาก็ทำให้เขาเอียงคออย่างสงสัย

“พรข้อที่ 1 ขอร่างกายของตัวเองเป็นตัวละครในเกมที่เจ้าเล่นนั้นข้าสามารถทำให้ได้ไม่มีปัญหา ข้อ 3 ขอเงินไม่จำกัดเองก็ด้วย แต่พรข้อที่ 2 เกี่ยวกับเรื่องระบบนั้น แต่เดิมมันเป็นสิ่งพื้นฐานที่จะมอบให้อยู่แล้ว เพราะงั้นขอใหม่เถอะ”

“งั้น ผมขอให้ทุกอย่างในระบบฟรีทั้งหมด”

ชายแก่ได้ชั่งใจคิดเกี่ยวกับพรที่เขาขอเมื่อครู่ ก่อนจะพูดออกมา

“พรข้อนั้นข้าสามารถทำให้ได้ แต่มีข้อแม้อยู่ คือการอัพสเตตัสและไอเท็มที่ช่วยในการเพิ่มค่าสถานะจะยังคงต้องใช้แต้มตามเดิม หากเจ้ายอมรับข้อนี้ได้ก็หมดปัญหา”

หลังจากที่รับฟังมาเขาก็รับกับข้อนี้ได้ เพราะหากเขาได้ไปด้วยร่างกายในเกมละก็ เขาก็มั่นใจว่าสามารถเอาตัวรอดได้ในระดับหนึ่ง ส่วนสาเหตุที่เขาขอให้ทุกอย่างในนั้นฟรีหลักๆก็เรื่องอาหาร ถึงจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งแต่ก็หิวตายได้ อีกอย่างเขาไม่รู้ว่าในต่างโลกจะมีอะไรที่กินได้บ้าง และถึงแม้ว่าในระบบอาจจะไม่มีอาหารขายแต่อย่างน้อยมันก็ต้องมีสักอย่างที่ช่วยเขาได้บ้างนั้นแหละ

ทางชายแก่ที่อ่านความคิดของเขาแล้วนั้นก็ยิ้มออกมา

“เอาล่ะ ถ้างั้นข้าจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่ละน่ะ และก็ จำเอาไว้ให้ดี นี้เป๋นการเกิดใหม่ เพราะงั้นเจ้าจะต้องเริ่มจากการเป็นทหารก หวังว่าเจ้าจะไม่สติแตกไปก่อนนะ”

เมื่อชายแก่กล่าวจบ พลันรอบกายของเขานั้นก็ได้มีสายลมมาพักอยู่รอบตัวเขาพร้อมกับกลีบดอกไม้ที่ปลิวมาตามแรงลมได้มาบดบังวิสัยทัศน์ของเขาจนมืดบอดไปจนหมด ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลงไปอีกครั้ง

 

 

 

 

 

8 ปีต่อมา…

“เอาล่ะนักเรียน เปิดไปที่หน้า…”

ผม สึซากาวะ คุโรกาเนะ ได้มาเกิดใหม่บนโลกใบนี้ได้ 8 ปีแล้ว และที่ที่ผมอยู่ในตอนนี้คือ โรงเรียน…

เสียงออดเสียงออดคาบพักเที่ย

"เย่~กินข้าวๆ"

"รีบๆไปกันเถอะ"

ทันทีที่ได้ยินเสียง เด็กๆภายในห้องเรียนก็รีบพากันวิ่งออกจากห้องแล้วไปยังโรงอาหารทันที

ทางคุณครูผู้สอนเอง พอเห็นภาพแบบนี้แล้วก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะค่อยๆเก็บของแล้วเดินออกจากห้องไป

"นี่คุโร่ วันนี้นายก็จะไปที่ห้องสมุดสินะ?"

"อืม ก็ใช่อยู่หรอก แล้วถามทำไมหรอ?"

ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาก็ได้มีเด็กสาวคนหนึ่งได้มาทักเขา พร้อมกับถามเขาว่าจะไปที่ห้องสมุดอีกใช่ไหม แล้วพอเขาบอกว่าใช่เด็กสาวก็ยิ้มขึ้นมาพร้อมกับชูกล่องที่ห่อด้วยผ้าขึ้นมา

"ท้าดา~ วันนี้ชั้นเอาข้าวกล่องมาด้วยเพราะงั้นมากินด้วยกันเถอะ"

เมื่อเขาเห็นท่าทางของเธอมันก็ทำให้เขาอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ก่อนจะมองไปที่หน้าของอีกฝ่าย

"นี้โยโกะ"

"หืม? อะไรหรอ?"

"ห้องสมุดน่ะ เขาห้ามเอาของกินเข้าไปนะ"

"อ่าว? แล้วคุโร่คุงกินข้าวที่ไหนอะ?"

"ก็หาที่เงียบๆแล้วนั่งทานไงล่ะ"

"ถ้างั้น พวกเราก็ไปหาที่เงียบๆแล้วนั่งทานกันเถอะ!"

จากนั้นเด็กสาวก็ได้ลากตัวของเขาออกจากห้องไป ซึ่งเด็กสาวที่ดูร่าเริงคนนี้มีชื่อว่า มิเนฮาระ โยโกะ เรียนอยู่ห้องเดียวกันกับเขา แต่เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงได้พยายามเข้าหาเขา พอถามไปว่าทำไมถึงได้เข้าหา อีกฝ่ายก็ตอบมาว่า

เพราะชั้นรู้สึกสนใจในตัวนาย!

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงพูดออกมาแบบนั้น ตลอดมาเขาตัวให้ไม่เป็นจุดเด่นมาโดยตลอด เขาจึงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกสนใจในตัวเขา

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้วมันก็อดให้เขาหันไปมองยังมือของเธอที่จับมือของเขาไม่ได้ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของเธอแล้วถามออกมา

"ทำไมเธอถึงได้พยายามเข้าหาชั้นล่ะ"

"ก็อย่างที่บอกไปนั่นแหละ ชั้นรู้สึกสนใจในตัวนาย"

"ไม่เข้าใจ ชั้นไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกสนใจในตัวชั้น ทั้งๆที่ชั้นไม่ได้ทำอะไรให้ดูน่าสนใจเลย"

"เพราะแบบนั้นแหละชั้นถึงได้สนใจ เพราะนายแตกต่างจากคนอื่นชั้นถึงได้รู้สึกสนใจไงล่ะ"

'เพราะแตกต่างงั้นเหรอ...'

จากนัันเขาก็ได้หันไปมองยังสนามที่เด็กๆกำเล่นกันอยู่ ซึ่งเด็กโดยส่วนใหญ่นั้นก็มีหูและหางสัตว์ พวกที่มีอวัยวะของสัตว์แค่บางส่วนก็มี ในขณะที่บางคนก็เป็นสัตว์ทั้งตัวไปเลย ก่อนที่หลังจากนั้นจะมีเงาขนาดใหญ่บินผ่าน และเมื่อเขาทองขึ้นไปข้างบนนั้น เขาก็พบเข้ากับ

มังกร...

เขาเข้ามาอยู่ในโลกนี้ได้ 8 ปีแล้ว ถ้ามองจากภายนอกละก็ โลกใบนี้แทบจะไม่ต่างจากเดิมเลย ที่ต่างก็คงมีแค่มีมนุษย์สัตว์ หรือมังกรเท่านั้น

แต่ถ้าลองศึกษาประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้อย่างจริงจังละก็ จะพบว่ามันมีบันทึกเกี่ยวกับเวทมนตร์อยู่ด้วย ซึ่งมันไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องเพ้อเจ้อ มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์หลายชิ้นที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของเวทมนตร์

มีแม้กระทั้งภาพถ่ายในระหว่างที่ใช้เวทมนตร์ แต่ทว่าเหล่าผู้ใช้เวทย์ก็ได้เริ่มค่อยๆหายตัวไปหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งหลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบเจอกับผู้ใช้เวทย์อีกเลย

และไม่ใช่แค่ผู้ใช้เวทย์ มันยังมีบันทึกเกี่ยวกับพวกปีศาจด้วย ซึ่งมันได้อธิบายเอาไว้ว่าปีศาจนั้นมักหลบซ่อนตัวและกลมกลืนไปกับสังคม บ้างกฌเชื่อว่าพวกมันศูนย์พันธุ์ไปแล้ว ในขณะที่บางคนก็บอกว่าพวกมันกำลังเตรียมตัวเพื่อกลับมากวาดล้างพวกเรา

แต่ไม่ว่าจะแบบไหน เขาก็มั่นใจว่าพวกมันทำอะไรเขาไม่ได้อย่างแน่นอน

"ปีศาจเหรอ? จะว่าไปเราก็อยู่ที่นี้มาตั้ง 8 ปีแล้วก็ยังไม่เจอเลยสักตัวนี้นะ"

"เมื่อกี้พูดว่าอะไรหรอ?"

"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร ก็แค่คุยกับตัวเองหน่ะ ไม่ต้องสนใจหรอก"

จากนั้นเขาก็หันขึ้นไปมองบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

'เป็นต่างโลกที่น่าผิดหวังจริงๆ แต่ถึงจะบอกว่าน่าผิดหวัง ก็ใช่ว่าโลกใบนี่มันจะน่าเบื่อไปซะทีเดียว'

"จะมีอะไรรอเราอยู่บ้างน่ะ"


 


 


 


 


 


 

ฮิฮิ~ เอามาลงให้อยากแล้วจากไป

ตารางการลงจริงๆก็วันเสาร์-อาทิตย์ ส่วนเวลาก็แล้วแต่อารมณ์

เพราะงั้นไว้เจอกันใหม่~

ส่วนนี้ก็เพจของไรท์เอง

https://www.facebook.com/นักเขียนนิยายผู้อยากไปต่างโลก-110310124152135/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น