[boku no hero academia/my hero academia]อัตลักษณ์? ของแบบนั้นชั้นไม่ต้องการหรอก

ตอนที่ 6 : ฝึกซ้อมและสืบทอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 515 ครั้ง
    25 ก.ค. 63

เช้าต่อมา

เขาได้มารอชิโนะที่ลานฝึกที่เขาได้สร้างไว้ใช้ฝึกตัวเองที่สวนหลังบ้านที่กว้างสุดๆ ซึ่งมันมีพร้อมทุกอย่างตั้งแต่จุดปาร์กัวร์ (Parkour) ยันสนามซ้อมยิงปืน (สวนหลังบ้านกว้างสุดๆ)

แต่เขาก็ต้องปวดหัวกับการฝึกวันแรกเพราะดันมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมา(ไม่ไดเกลียดขี้หน้าแต่คาซึโตะไม่ได้เชิญพี่แกมาจริงๆ)

"เอ่อ...โชโตะ นายมาทำอะไรที่นี้?"

"มาฝึก"

คำตอบสั้นๆ ดูเหมือนว่าเมื่อวานนี้โชโตะจะแอบฟังเขาคุยกับชิโนะเมื่อวานนี้ด้วย

"ขอฟังเหตุผลหน่อยได้ไหม?"

"ชั้นตั้งใจจะก้าวข้ามไอพ่อบ้านั่นด้วยอัตลักษณ์ของแม่เพียงข้างเดียว แต่ชั้นรู้ว่าแค่นั้นมันไม่พอ ชั้นเลยอยากให้นายช่วยฝึกการต่อสู้ให้"

"ก็มีเหตุผล แต่ถ้าแบบนั้นไปหาเอาตามโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ไม่ดีกว่าหรอ?"

"นายนะ เป็นฮีโร่ใต้ดินสินะ"

ฮีโร่ใต้ดิน มันไม่ได้หมายถึงฮีโร่ผิดกฎหมายแต่เป็นฮีโร่ที่ทำงานในมุมมืดของสังคม หากพวกโปรฮีโร่คอยจัดการกับวิลเลินที่มาก่อความวุ่นวายกับประชาชน

พวกเขาก็จะเป็นฮีโร่ที่คอยเก็บข้อมูลและจัดการกับพวกวิลเลินที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง ซึ่งก็คืองานที่ไอซาวะหรืออีเรเซอร์เหดและเขาทำอยู่ในตอนนี้

แต่กรณีของเขาคือแค่โดนลากไปเพราะต้องฝึกงานก็เท่านั้น

"ชั้นได้ยินมาว่าพวกฮีโร่ใต้ดินต้องสู้กับพวกวิลเลินที่เก่งๆอยู่ตลอด ชั้นเลยคิดว่าให้นายช่วยสอนจะดีกว่า"

อยากจะบอกว่าให้คิดใหม่แต่ก็เถียงไม่ออก เพราะเรื่องที่พวกเขาต้องสู้กับตัวบอสบ่อยๆนั่นก็เป็นเรื่องจริง แต่โดยส่วนมากคือจะเน้นจัดการทีเผลอมากกว่า และหากไม่สำเร็จ ก็แค่ล่อไปให้ฮีโร่หรือตำรวจที่ดักรออยู่จัดการ นั่นละสไตล์การตาอสู้หลักๆของฮีโร่ใต้ดิน

แต่ต้องยกเว้นเขากับไอซาวะไว้ เพราะพวกเขาเป็นประเภทลุยงานเดี๋ยว งานโดยส่วนใหญ่ก็จะแบ่งโซนกันจัดการ มีน้อยมากที่จะต้องช่วยกันจริงๆ

"เห้อ~เข้าใจแล้ว งั้นก่อน ชั้นคงต้องขอถึงระยะการต่อสู้ประชิด-กลาง-ไกลกับอาวุธที่จะใช้ด้วย"

"ไกล ไรเฟิลซุ่มยิง"

"ประชิด-กลาง มือเปล่า-อัตลักษณ์"

"เข้าใจละ อัตลักษณ์ของนายมีระยะการใช้ที่ไกลพอสมควรสินะ"

"อา แต่ ชั้นส่งสัยตั้งแต่เข้ามาแล้วนะ"

"อะไรหรอ?"

"ใส่ชุดอะไรของนาย"

ชุดที่คาซึโตะใส่

"ชุดอะไรนะหรอ? แค่ดูก็น่าจะรู้แล้วนี่ว่าเป็นชุดเมดหน่ะ"

"ชั้นว่าก็ดูดีนะ"

"..."

โชโตะเงียบ เขารู้สึกคิดผิดที่ถามออกไปเพรามันทำให้เขาดูโง่แปลกๆ

"เอาละ ก่อนที่จะเข้าสู่การฝึกจริงๆ ชั้นคงต้องให้พวกนายปรับตัวก่อน"

"ปรับตัว?"x2

"ฮ่า ก่อนอื่นเลยโชโตะ นายจะต้องฝึกฝนร่างกายของนายให้แข็งแรงซะก่อน ในการต่อสู้ระยะประชิดหน่ะ ใครสามารถยทนหยัดได้นานกว่าจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ เพราะงั้นนายจะต้องเพิ่มความอึดซะก่อน"

คาซึโตะได้ชี้ไปที่จุดฝึก เป็นสัญญาณว่าให้ไป(เล่นตรงนั้น)ฝึกตรงนั้น ต่อมาก็ชิโนะ

"ส่วนเธอ ต้องแก้ไขอาการหวาดผวาเวลาที่ถือปืน เพราะหากยังเป็นอยู่คงจะทำให้เธอไม่สามารถใช้ปืนได้ในการต่อสู้จริง"

หลังจากที่บอกในส่วนของชิโนะเสร็จเขาก็พาไปยังสนามซ้อมยิงปืนเพื่อให้ชิโนะได้เริ่มการปรับตัว

ในเดือนแรก โชโตะไม่มีปัญหาอะไร ส่วนของชิโนะก็เริ่มดีขึ้นบ้าง ใช้เวลาอยู่ 3 เดือนกว่าจะสามารถจับปืนได้อย่างไม่มือปัญหา

ส่วนด้านของโชโตะก็เริ่มฝึกการต่อสู้จริงแล้ว รายนี้ไม่ค่อยมีปัญหาไรมากเพราะแต่เดิมก็โดนจับฝึกมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว

1 เดือนหลังจากที่ชิโนะหมดปัญหาเรื่องจับปืน เธอเป็นคนมีพรสวรรค์ด้านการยิงปืนแถมจากการตรวจสอบพบว่าตัวของชิโนะนั้นมีสายตาที่ดีกว่าคนทั่วไปมาก

ทำให้ในเวลาเพียงแค่ 1 เดือนเธอก็สามารถยิงปืนเข้าเป้าซ้อมได้อย่างแม่นยำ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีปัญหาอีกอย่าง

"ลองยิงดูสิ"

"เอ๋? แต่แบบนี้มัน"

คาซึโตะได้มายืนบังเป้าซ้อมยิงและเขายังบอกให้เธอยิงมาที่เขา ใช่แล้ว ปัญหาอีกอย่างก็คือ เธอไม่กล้ายิงคนจริงๆ

"เอาน่ายิงมาเลย"

"เป็นอะไรขึ้นมาชั้นไม่รู้ด้วยนะ"

ชิโนะเธอหยิบเอาปืนไรเฟิลที่เธอตัดสินใจจะใช้เป็นอาวุธหลักขึ้นมาตั้งแล้วเล็งไปที่หัวของคาซูโตะ

(PGM Ultima Ratio Hecate II)

เธอรู้สึกลังเลที่จะยิงไปที่อีกฝ่าย เธอตัดสินใจเล็งลงมาให้ต่ำลงแล้วเลือกที่จะยิงไปโดยเลี่ยงจุดตายเอาไว้

ปัง!

เธอปิดตาลงรอฟังเสียงร้องอันเจ็บปวดขิงชายที่ให้ความช่วยเหลือในการฝึกของเธอ ทว่า มันกลับเงียบสนิท ทั้งๆที่มันควรจะมีเสียงร้องอันเจ็บปวดแต่กลับเงียบสนิท

"บ้านา..."

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาเธอก็ต้องตกใจ เรื่องฟันกระสุนเธอคิดว่าอาจจะแค่ฟลุ๊ค แต่นี้ไรเฟิลซุ่มยิงที่ตัวกระสุนมีความเร็วมากเขายังหลบได้

จะบอกว่าเขาสามารถมองทันการเคลื่อนที่ของกระสุนปืนได้งั้นหรอ?  แบบนั้นมันไม่ต่างจากสัตว์ประหลาดเลยสักนิด

"ดูเหมือนจะมีดีแค่กับเป้าซ้อมยิงจริงๆสินะ"

ฉีก!

เธอรู้สึกเหมือนมีเส้นบางๆบางอย่างมันขาดลง เมื่อเธอมองไปยังใบหน้าอันยียวนกวนประสาทของอีกฝ่ายมันก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกโมโหมากขึ้นกว่าเดิม

"อุส่าห์หลงดีใจที่ไม่เป็นอะไร...แม่จะยิงให้พรุนเป็นรังผึ้งเลย!!!"

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงของปืนไรเฟิลและเสียงของการเปลี่ยนแม็กกาซีนยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ห่างออกมามีชายสองคนกำลังดูเหตุการณ์ที่ไม่ว่าจะมองยังไงก็เป็นการทะเลาะกันของแฟนอยู่

"ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูคู่รักทะเลาะกันอยู่เลยนะ"

"อา"

การตอบสั้นๆที่ไม่ค่อยจะเคารพของโชโตะไม่ได้ทำให้ออลไมท์รู้สึกแปลกใจสักเท่าไหร่ ยังไงเขาก็ไม่ค่อยสนว่าใครจะปฎิบัติกับเขายังไงอยู่แล้ว

"แล้วเรื่องพ่อของเธอละ?"

"เหมือนเดิม"

"งั้นหรอ..."

เมื่อได้ฟังคำตอบของอีกฝ่ายเขาก็รู้สึกผิดขึ้นมา สาเหตุที่โชโตะต้องมาเจแบบนี้เป็นเพราะเอ็นจิต้องการจะก้าวข้ามเขา ซึ่งเอ็นจิก็ได้คิดจะใช้ลูกชายของตัวเองในการก้าวข้ามเขา มันทำให้เขาคิดว่ามันเป็นความผิดของเขาเอง

"มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก เพียงแค่ไอพ่อบ้านั้นดันเป็นคนหัวแข็งก็แค่นั้น"

วันปกติธรรมดาที่วนลูปนาะหว่างการฝึกกับฝึกงานก็เป็นอย่างงี้ไปเรื่อยๆตลอด 3 ปี

ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาคุณซึคาอุจิได้พยายามตามรอยของเดธกัน หรือชื่อจริงที่ได้มาจากการตรวจดีเอ็นเอ ชินคาวะ โชอิจิ

แต่เมื่อไปถึงสถานที่ที่คาดว่าน่าจะเป็นจุดกบดานกลับพบว่ามันเป็นกับดักที่วางไว้ ทำให้เสียตำรวจไปหลายนายจากการบุกครั้งนั้น



ปัจจุบัน

ในตอนนี้เขาและพ่อได้ย้ายมาอยู่ที่เมืองเดียวกันกับเมืองที่พระเอกของเรื่องนี้อยู่ ซึ่งนั่นก็คือ มิโดริยะ อิซึคุ

เช้าวันนี้พ่อของเขาตั้งใจจะออกไปสำรวจเมืองแห่งนี้เพื่อที่เวลาปฎิบัติงานจะได้รู้จุดซ่อนตัวเพื่อเปลี่ยนร่าง 

ส่วนคาซึโตะก็ออกไปรับเอาใบอนุญาตฮีโร่ ในตอนนี้คาซึโตะได้กลายเป็นโปรฮีโร่แบบเต็มตัวแล้ว

ณ ดาดฟ้าแห่งหนึ่ง

"ชั้นเอง ก็พูดได้ไม่เต็มปากหรอกนะว่าคนไร้อัตลักษณ์จะเป็นฮีโร่ได้นะ ส่วนเรื่องที่จะเป็นแบบชั้นหน่ะ มันไม่มีทางเป็นไปได้"

"งั้นหรอ...นั้นสินะ"

มิโดริยะ อิซึคุก้มหน้าลงด้วยความเจ็บใจ แม้อต่คนที่เขานับถือก็ยังคิดแบบนั้น ดูท่า มันตงจะเป็นไปไม่ได้

"ลูกของชั้นเคยพูดไว้ว่าคนเราทุกคนเกิดมาก็แตกต่างกัน ไม่มีทางที่คนอีกคนจะเป็นเหมือนกับอีกคนได้ เธอจะต้องเป็นตัวของตัวเอง"

มิโดริยะตกใจกับคำพูดของออลไมท์มาก ลูก? ก่อนหน้านี้ออลไมท์บอกว่ามีลูกใช่ไหม? เขาไม่ได้หูฟาดใช่ไหม? ออลไมท์มีลูก?

เมื่อได้สติกลับมาเขาก็กำลังจะถามเรื่องลูกของออลไมท์ ทว่า ฮีโร่อันดับหนึ่งตอนนี้กลับไม่อยู่ซะแล้ว

ตู้ม~

เสียงของนะเบิดดังมาแต่ไกล เมื่อหันไปมองตามทิศทางเขาก็คิดจะไปดูเหตุการณ์นั้นอย่างใกล้ชิดตามความเคยชิน แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของคนที่เขานับถืออย่างออลไมท์ก็ทำให้เขาหยุดชงัก

เขาชั่งใจอยู่พักนึงกาอนจะตัดสินใจไปดูเหตุการณ์นั้น



"คะ-คัตจัง?"

เมื่อเขามาถึงยังที่เกิดเหตุ เขาก็ตกใจเมื่อพบว่าคนที่ถูกวิลเลินโคลน์จับตัวไว้ก็คือบาคุโก คัตสึกิ เพื่อนสมัยเด็กของเขา

เขามองภาพนี้อยู่ห่างๆ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของอีกฝ่าย ร่างกายของเขามันก็ขยับไปเอง

"เจ้าบ้า! หยุดนะ!"

"อย่าเข้าไปนะไอ้หนู!"

โปรฮีโร่พยายามพูดห้ามไม่ให้มิโดริยะเข้าไปในเขต แต่เด็กหนุ่มก็ยังพุ่งเข้าไปและขว้างกระเป๋าของตันเพื่อทำให้อีกฝ่ายชงักแล้วเริ่มพยายามดึงตัวของบาคุโกออกมา

"ตัดสินใจได้ดี"

คาซึโตะที่มองดูอยู่ห่างๆพูดขึ้น เขากลับมาหลังจากที่ไปเอาใบอณุญาติฮีโร่และบังเอิญไปเห็นพ่อของเขากับมิโดริยะบนตึกเข้าเลยแอบตามมา

"เธอ มาทำอะไร?"

"มาทำอะไรนะหรอ? ก็มาดูว่าที่ผู้สืบทอดของพ่อน่ะสิ"

"ผู้สืบทอด?"

"ก็เห็นขึ้นไปคุยกันบนตึกนี้ หรือว่าไม่ใช่?"

เมื่อออลไมท์ได้ยินที่เขาก็มีสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อยที่พึ่งรู่ว่าตัวเองถูกดักฟังโดยลูกของตัวเอง

"แต่เอาเถอะ ผมว่า ถ้าเป็นคนนี้ก็ไม่เลวนักหรอก ดูๆไปแล้วก็แอบคล้ายพ่อด้วยสิ"

ออลไมท์หันไปมองทางมิโดริยะแล้วก็เห็นภาพซ้อนของตัวเองในอดีตก่อนที่จะสืบทอดพลังของวันฟอร์ออลมา ตัวเขาที่อ่อนแอแต่ก็ฝันที่อยากจะเป็นฮีโร่

"เอาละ ไหนๆ ก็ได้กลายเป็นฮีโร่เต็มตัวแล้วขอใช้เจ้านั้นเป็นการเปิดตัวเลยแล้วกัน"

ฟิ้ว~

คาซึโตะวิ่งผ่านฝูงชนแล้วพุ่งเข้าไปหาวิลเลิน

หวืดๆๆๆๆ

"อะ-อะไร?!"

คาซึโตะตวัดโฟตอนซอร์ดใส่โคลนที่กำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตีใส่มิโดริยะทิ้งและยังฟันใส่ร่างโคลนที่จับตัวบาคุโกเอาไว้ด้วยทำ ให้ในตอนนี้เขาสารมารถที่จะดึงตัวของบาคุโกออกมาได้

เมื่อทำการช่วยเหลือตัวประกันเสร็จ ก็ยังเหลือกอีกอย่างที่ต้องทำ นั้นก็คือการจับกุมตัววิลเลอร์ส่งตำรวจ คาซึโตะได้หยิบปืนของเขาขึ้นมาเล็งอีกฝ่ายแล้วเปลี่ยนเป็นโหมดช็อตไฟฟ้า

"จะยอมให้จับดีๆ หรือต้องให้ชั้นจัดการนายก่อนดีหล่ะ?"

"หนอย~คิดว่าชั้นคนนี้จะมายอมจบอยู่ตรงนี้งั้นเหรอะ!!"

เจ้าวิลเลินเลือกที่จะเข้าโจมตีใส่คาซึโตะ แม้จะยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีอัตลักษณ์อะไรแต่ในตอนนี้ ทางรอดเดียวของเขาก็คือการจับตัวประกัน

ปัง!

เปรี้ยะๆๆๆ

"อ๊าก!!!!"

หลังจากเสียงยิงปืนของคาซึโตะ ร่างกายของวิลเลอร์โคลนก็โดนไฟฟ้าแรงสูงช็อตจนส่งเสียงร้องอันเจ็บปสดออกมา หลังจากที่ประกายสายฟ้าหายไป ร่างของมันก็ค่อยๆละลายแสดงถึงการหมดสติของวิลเลินตนนี้

หลังจากที่ดูจนแน่ใจแล้วว่ามันหมดสติลง เขาก็ได้หันกลับมาดูเด็กชายสองคนที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก

"พวกนายสองคนไม่เป็นไรนะ?"

"อะ!? ครับ! ผมไม่เป็นอะไรขอบคุณมากที่เข้ามาช่วยครับ! คุณเอ่อ..."

"หืม? ชื่อของชั้นน่ะหรอ? ชั้นชื่อคิริโตะ พึ่งจะเริ่มงานฮีโร่วันนี้วันแรก ถ้าไม่ว่าอะไรหลังจากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ รุ่นพี่~❤️"

คิริโตะได้หันไปโปรยเสน่ห-เฮ้ย! ส่งยิ้มให้กับเหล่าโปรฮีโร่ที่เข้ามาในวงการของฮีโร่ก่อนตนจนคนที่ได้เห็นต่างก็หน้าแดง

หลังจากที่โปรยเสน่ห์-ไม่ใช่! หลังจากที่แนะนำตัวกับทุกคนเสร็จเขสก็เดินหนีออกมาจากสถาณที่นั้นทันที เพราะเขายังไม่อยากโดนพวกนักข่าวเข้ามารุมสัมภาษณ์นั้นเอง

หลังจากนั้นเหตุการณทุกๆอย่างก็จะเป็นไปตามปกติตามเนื้อเรื่อง การสืบทอดอัตลักษณ์ก็ยังคงเกิดขึ้นอยู่อย่างที่ควรจะเป็น

ในเรื่องของการฝึก ตามจริงคุณพ่อเองก็อยากจะพามิโดริยะไปฝึกที่บ้านเก่าของพวกเขามากกว่า แต่เพราะการจะเดินทางไปนั้นค่อนค้างจะใช้เวลา และมิโดริยะเองก็ยังต้องเรียนด้วยเลยไปไม่ได้

แต่ถ้ามองในแง่ดีนอกจากจะช่วยฝึกฝนร่างกายด้วยแล้วมันยังเป็นการเก็บกวาดสุสานขยะที่ชายหาดไปด้วย

และแล้ว ช่วงเวลาแห่งการฝึกฝนจลอด 10 เดือนของมิโดริยะก็ได้เริ่มต้นขึ้น









มุมนักเขียน

กาลเวลาทำให้คนเปลี่ยนจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 515 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

209 ความคิดเห็น

  1. #206 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2564 / 17:01
    นายเปลียนแนวแล้วสินะคว่มหวังจะมีสาวติดนะยากเราว่าได้หนุ่มๆมาเป็นพวน
    #206
    0
  2. #196 Deathblack_white (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 11:06
    คนเขียนสลับกันแน่ๆ
    #196
    0
  3. วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 23:38
    นมสึกุฮะหายไป...ม่ายยยยยยยยย
    #126
    0
  4. #122 Thorranin51 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 18:43
    กูมาดูว่า??? ใช้คำหยาบไม่ดีเลยนะ คิริโตะ
    #122
    0
  5. #121 YukiKiyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 09:27
    คนวาดคงจะเบลอมาก
    #121
    0
  6. #92 เวนีล่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 22:18
    สงสัยแล้วสิว่าชิโนะใช่นางเอกหรือเปล่า โดยส่วนตัวเราชอบอาสึนะมากกว่าอ่ะ แต่จะเป็นใครเราก็อ่านต่ออยู่ดี5555
    #92
    0
  7. #83 ราชินีแสงจันทร์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 14:15
    นะค่ะ มันไม่ใช่อะ ไม่ได้นะกิ๊ฟ มีแต่นะคะ กับ ค่ะ
    ส่วนถ้าอยากใช้นะค่ะ แนะนำให้เติมแจ้งวัฒข้างหน้า จะได้เป็นแจ้งวัฒนะค่ะ อันนี้ใช้ได้เลยตามบาย
    #83
    0
  8. #79 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 08:52
    นะค่ะ*ผิด* ไม่มีคำนี้ นะคะ
    #79
    0
  9. #47 0633960673 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 09:09
    เขาเรียกซ่อนรูป555
    #47
    0
  10. #46 Neburia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 01:53

    อะไรวะเจ๊นะตู้มขึ้นแต่น้องนกดันหดลง

    #46
    0
  11. #45 N.K. Naegi Komaru (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 21:57
    เล่นแร่แปรธาตุ พลังเมียหลวง ช่างแข็งแกร่ง!!!
    #45
    0
  12. #43 Phonthawan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 21:40
    ขออีกตอนนนนนน
    #43
    0
  13. #41 ลุนแลงอ้ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 14:00
    ขนาดมันสับเปลี่ยนกันได้ด้วยหรอ-
    #41
    0
  14. #40 Jay38 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 13:23
    แล้วอาสึนะจะมาไหมอะ
    #40
    0
  15. #39 qwzazx12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 13:14
    ทุกคนอย่าไปหลงกลหมอนั้น! เจ้านั้นมันกับดัก!!
    #39
    1
    • #39-1 Blue _fire_fox(จากตอนที่ 6)
      14 กรกฎาคม 2563 / 13:58
      ก็ดูน่ารักดีนะ ก็นะคิริโตะในตอนนี้ดูเหมือนผู้หญิงนี้นะ ปล.เริ่มแอบสงสารไอ้เด็กหัวองุ่นแล้วสิแต่ไม่รู้ว่าจะสงสารไปทำไม
      #39-1
  16. #38 Unknown007 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 13:01
    วิชาต้องห้าม ช่วงชิงขนาด
    #38
    0
  17. #37 666nooker666 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 12:57
    ไม่นะ! นมน้อง~~~
    #37
    0
  18. #36 Kaorizero (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 12:43
    555กาลเวลาเปลี่ยนเกินไป
    #36
    0
  19. #35 x0802615486 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 12:42
    รออ่าน
    #35
    0