[boku no hero academia/my hero academia]อัตลักษณ์? ของแบบนั้นชั้นไม่ต้องการหรอก

ตอนที่ 5 : ชีวิตไม่เคยสงบสุข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 487 ครั้ง
    13 ก.ค. 63

1 ปีต่อมา...(คาซึโตะตอนนี้อายุ 12 ปี)

หวืดๆๆๆ ปังๆๆ

อ๊าก! เอื้อ~ อั่ก อะเฮือก

[นี่อีเรเซอร์พูด ทางนั่นเป็นไงบ้าง]

"ทางนี้เคลียร์ อีกเดี๋ยวจะตามไปสมทบ"

ตอนนี้เขา อีเรเซอร์เหด และโปรฮีโร่คนอื่นๆได้ร่วมมือกันเพื่อจัดการค้าขายอาวุธผิดกฏหมาย แต่ว่านี้ก็ผ่านมาเป็นปีแล้วพวกเขาก็ยังไม่สามารถจับกุมคนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังได้เลย

ส่วนมากจะเป็นแค่พวกวิลเลินระดับลูกน้องที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากนัก ส่วนใหญ่ก็จะตอบแต่ถูกบอกให้ทำหรือแค่มาเข้าร่วมเพราะเงินดีแต่ไม่เคยได้เจอตัวหัวหน้าเลย และแม้ว่าจะเคยส่งสายลับไปหาข้อมูล แต่สายลับคยนั้นก็ถูกพบว่าเป็นศพในเวลาต่อมา

ปัง! หวืด~เพล้ง!

ในระหว่างที่คาซึโตะกำลังจะเดินออกไปจากกลุ่มวิลเลินที่นอนหมดสภาพ(ยังไม่ตายนะเออ) ก็ได้มีกระสุนถูกยิงมาจากด้านหลังแต่เขาก็ยก Photon sword หรือ Kagemitsu G4 ขึ้นมาปัดกระสุนได้ทัน

"เจอกันอีกแล้วนะ คิริโตะ"

"แกดูจะดีใจที่เจอชั้นนะ"

"ชั้นมีข้อเสนอจากเจ้านายของชั้นมาให้"

"ข้อเสนอ? จากเจ้านายของนายนะเหรอ?"

"ใช่ หากนายมากับพวกชั้นละก็ เจ้านายของชั้นก็จะมอบของขวัญสุดวิเศษให้กับนาย มอบอัตลักษณ์ให้ไงละ!!"

คาซึโตะ หรือชื่อฮีโร่ คิริโตะ เขาตกใจกับข้อเสนอของอีกฝั่งมาก แต่ไม่ได้ตกใจที่อีกฝ่ายเสนออัตลักษณ์ แต่ตกใจที่ในตอนนี้เขาเริ่มจะเดาออกแล้วว่าผู้อยู่เบื้องคือใคร

"งั้นเหรอ แบบนี้เองสินะ แต่โทษทีนะ ของแบบนั้นชั้นไม่ต้องการหรอก"

ปังๆๆๆ

คาซึโตะเปลี่ยนจากปืนช็อตไฟฟ้าไปเป็นปืนจริง ก่อนหน้านี้ที่เขาสู้กับวิลเลินที่นอนอยู่ตรงนี้เขาใช้ปืนช็อตไฟฟ้าในการจัดการ แต่ถ้าเจอกับเดธกันเขาจำเป็นต้องใช้ปืนจริง

แม้ว่าจะคนละโลกกันแต่เดธกันของที่นี้ก็ไม่ค่อยจะต่างจากที่เขารู้จักนัก ที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัดก็คงจะเป็นเรื่องที่มันมีเจ้านาย เขาไม่คิดว่าคนนิสัยอย่างเดธกันจะรับใช้คนอื่น แต่มันก็เป็นไปแล้ว

ปังๆๆ เพล้งๆๆ

ทั้งเดธกันและเขาต่างก็วิ่งกันไปรอบๆพลางยิงกระสุนใส่อีกฝ่ายและหลบกระสุนที่ต่างฝ่ายต่างยิงใส่กัน ในเรื่องของความแม่นเดธกันจะเหนือกว่าเขาอยู่มาก แต่เพราะเขาสามารถมองเห็นเส้นวิถีกระสุนได้ ทำให้เขารู้ว่าควรจะเคลื่อนไหวยังไง

และต่อให้หลบไม่ได้เขาก็ยังใช้โฟตอนซอร์ดในการปัดกระสุนได้อยู่ นอกจากนี้เขายังยิงกระสุนได้เรื่อยๆแตกต่างจากเดธกันที่ยังต้องรีโหลดกระสุน

คิริโตะที่ได้โอกาสตอนที่เดธกันกำลังรีโหลดกระสุนอยู่นั่น เขาก็พุ่งเข้าไปหวังจะจัดการอีกฝ่ายจึงง้างดาบเตรียมฟัน

ฟึบๆๆๆ

เดธกันตัดสินใจเอาเรเปียร์ออกมาแล้วแทงรัวใส่เขา เพราะความสามารถในการมองเห็นเส้นวิถีมันจำกัดแค่อาวุธปืน เรเปียร์ที่โจมตีเข้ามานี่แม้ว่าจะทีเผลอแต่เขาก็ป้องกันส่วนสำคัญเอาไว้ได้ ทำให้โดนแค่แผลเฉียวเท่านั่น

กึก~ฟิ้ว~

เมื่อเท้าแต่ถึงพื้นเขาก็พุ่งไปหมายจะฟันอีกฝ่าย ทว่า เมื่อใกล้จะถึงตัว ร่างกายของเดธกันกลับค่อยๆหายไป

หวืด~

สิ่งที้เขาฟันโดนกลับมีแค่ความว่างเปล่า เขาเริ่มหันไปรอบๆอย่างระแวง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เดธกันทำแบบนี้ ช่วงหลายปีที่ผ่านมาที่เขาได้เจอกับเดธกันก็ทำให้เขารู้ว่าอัตลักษณ์ของมันก็คือ พรางตัว 

เดธกันทิ้งระยะห่างออกจากคิริโตะแล้วเอาไรเฟิลที่แบกไว้ด้านหลังตลอดเวลาออกมาเล็งไปที่หัวของคาซึโตะ

(L115A3 หรือที่พวกเราชอบเรียกกันว่า AWM)

ปัง!

เสียงของปืนไรเฟิล ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่คิริโตะหันไปเห็นเส้นวิถีกระสุนพอดี

หวืด~เพล้ง! ปังๆๆๆ

เขาใช้โฟตอนซอร์ดปัดกระสุนปืนไปทางอื่นแล้วใช้ปืนพกยิงไปที่อีกฝ่ายเข้าที่มือข้างขวา เดธกันกำลังจะหยิบเรเปียร์แต่ทว่าก็โดนปืนของคิริโตะจ่อหัวไว้

"จะยอมให้จับดีๆ หรือต้องให้ชั้นจัดการนายก่อนดีละ?"

เดธกันค่อยๆยกแขนขึ้นก่อนจะกระโดดตีลังกากลับหลังและเตะปืนพกในมือของคิริโตะทิ้งแล้วตามด้วยคว้างระเบิดควันมา

ฟู้ม~~

"หนีไปได้งั้นหรอ"

เมื่อควันจากระเบิดควันจางลงเดธกันก็ไม่อยู่แล้ว เขาจึงตัดใจแล้วเดินกลับไปเก็บปืนที่โดนเตะออกไปก่อนหน้าแล้วเอาผ้าขาวมาเช็ดเอาเลือดของเดธกัน

[...ซึโตะ คาซึโตะ ได้ยินไหม ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย]

"นี่คาซึโตะพูด มีอะไรเหรอ"

[เกิดอะไรขึ้นนะเหรอ? ก็อยู่ดีๆสัญญาณของนายก็ขาดหายไป พอพยายามจะติดต่อก็ติดต่อไม่ได้ มันเกิดอะไรขึ้น?]

เมื่อปลายสายพูดออกมาเจาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตลอดเวลาที่เขาสู้กับเดธกันนั่นไม่มีใครติดต่อเขามาเลย เขาจึงเดาว่าเดธกันอาจจะรบกวนการสื่อสารของเขาเพื่อไม่ให้เรียกคนมาช่วย

"ผมปะทะเข้ากับเดธกัน คาดว่าอีกฝ่ายน่าจะรบกวนการสื่อสารของผม"

[แล้วจัดการมันได้ไหม?]

"ไม่ มันหนีไปได้"

[เข้าใจแล้ว ตอนนี้รีบกลับมาก่อน]

"รับทราบ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ"






คาซึโตะเดินมาหาพวกไอซาวะซึ่งตอนนี้กำลังคุยกับพวกตำรวจอยู่ และเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ พวกเขาเหล่านั้นก็สังเกตถึงการมาของคาซึโตะ

"เหนื่อยหน่อยนะคิริโตะคุง"

นาโอมาสะ ซึคาอุจิ เพื่อนสนิทของพ่อของเขาได้กล่าวทักทายกับคาซึโตะหลังจากที่เห็นตัวของเด็กชาย เมื่อมาถึงตัวของเขา คาซึโตะจึงยื่นผ้าขาวที่มีเลือดอยู่ให้

"นี่คือ..."

"เลือดของวิลเลินเดธกัน"

เมื่อได้ฟังคำตอบของเด็กชาย ตัวของซึคาอุจิก็ตกใจมาก เพราะในที่สุดพวกเขาก็ได้สิ่งที่จะสามารถตามหาตัววิลเลินคนนี้สักที

วิลเลินเดธกันนั้นเป็นวิลเลินที่ขึ้นชื่เรื่องการหลบหนีมาก ทำให้ยากที่จะพบร่องรอยของอีกฝ่ายที่จะตามตัวเจอ นอกจากนี้วิลเลินคนนี้ยังเป็นคนที่พวกเขาต้องการตัวมาก

และสาเหตุที่พวกเขาต้องการตัวของเดธกันก็เพราะว่า เดธกันเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ตัวจริงของหัวหน้าพ่อค้าอาวุธรายใหญ่

"ขอบคุณมากนะคิริโตะคุง ด้วยสิ่งนี้เราจะต้องจับกุมเขาได้แน่ ตอนนี้เธอไปทำแผลก่อนก็แล้วกัน ชั้นยังไม่อยากโดนออลไมท์บ่นน่ะ"

"ครับ"

เขาเดินไปหาหมอและพยาบาลเพื่อให้พวกเขาทำแผลให้ และในระหว่างที่เขากำลังทำแผลอยู่นั่นเขาก็หันไปรอบๆก็ไม่เจอไอซาวะอยู่เลย สำหรับคาซึโตะ ค่ำคืนนี้อาจจะจบลงแล้ว แต่ไอซาวะยังมีที่อื่นที่เขาต้องไปจัดการต่อ





เช้าต่อมาในวันหยุด

วันนี้เขาตั้งใจว่าจะไปซื้อวัตถุดิบมาเพิ่มเพราะตอนนี้วัตถุดิบในตู้เย็นเริ่มหมดแล้ว ส่วนพาอของเขาก็ออกไปทำงานของฮีโร่ตั้งแต่เช้าตรู่

(เวลาออกมาข้างนอกก็จะใส่ชุดเริ่มต้นภาค GGO นี่แหละ)

และทุกครั้งที่ออกมาข้างนอกเขาก็จะเอาโฟตอนซอร์ดพกติดตัวมาด้วย แม้ว่ามันจะไม่จำเป็นก็ตามแต่การมีมันไว้ก็ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

ซึ่งระหว่างที่เดินไปที่ร้านค้าเขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาตามทางแต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะมันก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เขาออกมาข้างนอก

"หืม? คาซึโตะคุงหรอ?"

เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังของเขา เมื่อหันกลับไปดูก็พบว่าเป็นชิโนะนั่นเอง

"ชิโนะหรอ มาทำอะไรงั้นหรอ?"

"ซื้อของนะ แล้วนายละ"

"ก็เหมือนกันนั่นแหละ จริงสิ ไปซื้อด้วยกันมั้ย?"

"อืม ตกลง"

ทั้งสองคนเดินด้วยกันจนไปถึงร้านค้า ในตอนแรก พวกเขาก็ยังคงเลือกซื้อของกันตามปกติ จนกระทั้ง...

ปังๆๆๆๆ

เสียงของปืนกลดังขึ้นเมื่อหันไปมองทางต้นเสียงก็พบกับกลุ่มชายฉกรรจ์ 4 คนมีอาวุธครบมือเดินเข้ามาในร้าน

"เอาละ เอาเงินใส่กระเป๋า ถ้าคิดตุกติกละก็ คงรู้นะว่าจะโดนอะไร"

"ค-ค่ะ"

เขายื่นกระเป๋าเป้สีดำใบใหญ่ให้พนักงานสาวเอาเงินใส่กระเป๋า และในตอนนั้นเองพวกตำรวจและฮีโร่ก็ได้มาถึงอย่างรวดเร็ว

'นานๆทีจะเห็นตำรวจกับฮีโร่ทำงานเร็วแบบนี้แหะ'

กลุ่มชายถือปืนนั่นก๋ตกใจที่โปรฮีโร่และตำรวจมากันเร็วกว่าที่คาดจนกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ผลเมืองดีคนหนึ่งได้พุ่งเข้าไปจับตัวชายคนนั้นจนล้ม

และก็เป็นเรื่องบังเอิญที่เมื่อเขาล้มลงมาปืนพกที่เหน็บไว้ข้างเอวก็หลุดมาทางเขาพอดี เขาจึงรีบขว้ามันมาเก็บไว้ทันที

"ตอนนี้พวกเราตำรวจและโปรฮีโร่ได้ล้อมพวกแกไว้หมดแล้ว ยอมมอบตัวซะ! อย่าทำอะไรวู่วาม โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา"

"หนวกหูเว้ย!! อยากให้ไอตัวประกันพวกนี้ตายนักใช่ไหมห๊ะ!?"

โจรคนนั้นตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย และการโต้เถียงกันของกลุ่มโจรกับตำรวจก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งโจรคนนึงได้สังเกตุเห็นว่าพวกโปรฮีโร่บางส่วนได้หายไปแล้ว

"ชิ! มันถ่วงเวลา พวกเรา เตรียมพร้อม!"

เมื่อได้รับรู้แล้วว่าเป้าหมายของพวกตำรวจคือการถ่วงเวลาให้โปรฮีโร่แอบบุกเข้ามามันก็ได้บอกให้ตนอื่นๆระวังตัว

"ชิโนะ คอยยิงสนับสนุนทีนะ"

"เอ๊ะ! ตะ-แต่ชั้น"

"ไม่จำเป็นต้องให้โดน แค่ช่วยสร้างโอกาสให้ได้แค่นั้นก็พอ"

คาซึโตะยื่นปืนที่เก็บมาไปให้ชิโนะ แต่จากนั้นไม่นานก็ได้มีรากไม้เข้ามารัดตัวโจรคนนึงแล้วฟาดลงกับพื้น ก่อนที่จะมีคนกระโดดลงมา

"ชื่อของชั้นคือ คามุย วู้ด-"

"อย่าขยับ! ไม่งั้นยัยนี่ตาย"

"อึ่ก! จับตัวประกันหรอ ขี้ขลาดสุดๆ"

'แล้วทำไมไม่จัดการตั้งแต่แรกๆละ อีกอย่าง พวกวิลเลินมันไม่สนวิธีการหรอกนะ'

คาซึโตะที่แอบมองดูอยู่ก็รู้สึกหัวเสียกับการลีลาเสียเวลาแนะนำตัว

อีกด้านนึง

ชิโนะจับปืนด้วยอาการสั่นกลัว ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาหาเธออีกครั้ง เธอค่อยๆยกมือที่สั่นระรัวขึ้นมาเล็งไปที่โจรคนนั้น

กลัว...เธอกลัวว่าถ้ายิงไปแล้วอาจพลาดไปฆ่าเขาได้ เธอค่อยๆเล็งไปที่ปืนของโจรคนนั้น เธอหันไปมองหน้าของคาซึโตะอีกครั้ง สายตาที่ส่งมาบ่งบอกถึงความเชื่อใจที่มี

"ฮา...ฟู้ว~"

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เริ่มทำจิตใจให้สงบลงเพื่อลดอาการสั่นกลัว และ...

ปัง!

กระสุนถูกยิงออกไปโดนปืนแอซซัลท์ไรเฟิลที่เล็งใส่คามุยอย่างแม่นยำ เป็นการเปิดโอกาสให้คามุยพุ่งเข้าใส่

"หนอย~ยัยเด็กเวรนี้"

ปังๆ

โจรคนนั้นยิงปืนมาทางของชิโนะสองนัด เธอที่กำลังตกใจจากเสียงปืนที่พึ่งยิงไปก่อนหน้านี้พอหันหน้าขึ้นมาก็พบกับลูกกระสุนสองลูกที่พุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว

หวืด~หวืด~ เพล้งๆ

คาซึโตะเปิดใช้งานโฟนตอนซอร์ดอย่างรวดเร็วแล้วฟันกระสุนทั้งสองลูกให้สะท้อนกลับไปโดนโจรทั้งสองคนที่ยังอยู่

อ้า!! เหวอ!?

จากนั่นก็ได้มีกลิ่นหอมลอยเข้ามาภายใน ทำให้พวกโจรอีกสองคนค่อยๆหลับลงไปในที่สุด

คาซึโตะเมื่อเห็นว่าทุกๆอย่างมันจบลงแล้วเขาก็ได้เก็บโฟตอนซอร์ดลงไป ก่อนที่เขาจะรู้สึกได้ว่ามีคนมาดึงแขนเสื้อของเขา

"อ้าว?! คาซึโตะนี่ บังเอิญจังเลยนะ"

"พี่เนมูริ"

เสียงของหญิงสาวที่ดูมีอายุดังขึ้นเรียกให้คาซึโตะหันไปมอง ซึ่งคนที่เรียกเขาก็คือ คายามะ เนมูริ หรือชื่อฮีโร่ มิดไนท์

ตลอด1ปีที่ผ่านมานี่เขาก็ได้มีโอกาสมาฝึกงานกับพี่เนมูริอยู่บ่อยครั้ง ทำให้ทั้งสองคนรู้จักกันมากขึ้น

"แล้วนี่มาทำอะไรล่ะ? เดทกับแฟนหรอ?"

หลังจากที่พี่เนมูริพูดออกมาชิโนะที่หลบอยู่ด้านหลังก็สะดุ้งขึ้นมาแล้วตามด้วยอาการหน้าแดงที่เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ

'เดท? แฟน? เรา กับ...คาซึโตะ?'

"เป็นเพื่อนร่วมห้องกันแล้วบังเอิญเจอกันพอดีเลยมาซื้อของด้วยกันนะ แล้วจะว่าไป..."

คาซึโตะหันไปมองทางรถของตำรวจนับ 10 คันที่มาถึงที่นี้อย่างรวด

"อ๋อ ถ้านี้ละก็เป็นเพราะว่าอัตราการก่ออาชญากรรมมันสูงขึ้นเรื่อยๆไม่ลดลงเลย ทำให้ทางรัฐบาลตัดสินใจที่จะให้ตำรวจและโปรฮีโร่ออกลาดตระเวนมากขึ้น

จนในตอนนี้ทั่วทั้งเมืองก็แทบจะมีแต่โปรฮีโร่และพวกตำรวจนอกเครื่องแบบอยู่เต็มไปหมด"

"งั้นหรอ เข้าใจละ แต่ว่า ก่อนหน้านั้น คุณหน่ะ"

หลังจากที่เข้าใจเรื่องทุกๆอย่างแล้วเขาก็หันไปหาคามุยวู้ด ทางคามุยที่ถูกเรียกก็หันกลับมาพบว่าคนที่เรียกเขานั่นคือเด็กสาว(?)ที่อยู่ในเกตุการณ์

"เรียกชั้นเหรอ?สาวน้อย ถ้าจะขอบคุณละก็ไม่ต้องหรอก เพราะมันเป็นหน้า-"

"ทำไมถึงไม่จัดการให้มันจบๆไป?"

"เอ๋?"

"ทั้งที่มีโอกาศขนาดนั้นแท้ๆแต่กลับไท่รีบจัดการเพียงเพื่อที่จะได้ประกาศชื่อเนี่ยนะ? รู้รึเปล่าว่าการทำแบบนั้นนะมันจะทำให้ประชาชนคนบริสุทธิ์ต้องตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นขนาดไหน?"

คามุยที่ไม่อยากจะเชื่อว่านอกจากเด็กสาว(?)จะไม่ได้มาขอบคุณเขาแล้วยังมาต่อว่าการทำงานของเขาอีก

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จำได้ว่าเด็กสาว(?)ตรงหน้านี้คือคนที่วิ่งไปรับลูกกระสุนเขาจึงรู้แล้วว่าควรจะส่วนกลับยังไง

"ธะ-เธอนั่นแหละ! อยู่ดีๆก็วิ่งเข้าหากระสุนแบบนั้นนะ อยากตายมากนักหรือไง!?"

"ที่ผมต้องทำแบบนั้นเป็นเพราะว่าพวกมันยิงปืนมาที่เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังของผม ผมจึงต้องลุกขึ้นมาปกป้องแทนคุณฮีโร่สุดสะเพร่าไงละ"

"แต่! นี่มันเป็นหน้าที่ของ-"

คาซึยะยื่นใบยางอย่างให้อีกฝ่ายดู ซึ่งนั้นก็คือใบอนุญาตฮีโร่ชั่วคราว (หรือใบฮีโร่ฝึกงาน) ภายใต้การดูแลของคณะอาจารย์โรงเรียนยูเอ

ชิโนะเองหลังจากที่ได้รู้ว่าคาซึโตะเป็นฮีโร่ แม้จะแค่ฮีโร่ฝึกงานแต่เขาก็ยังเป็นแค่คนธรรมดาไร้อัตลักษณ์เหมือนกับเธอ

แต่คาซึโตะกลับทำได้ ทำในสิ่งที่ทุกๆคนบอกว่าดป็นไปไม่ได้ให้ดป็นไปได้แล้ว แถมโปรฮีโร่ที่เป็นอาจารย์ในยูเอยังคอยสนับสนุนเขาอีก

"แล้วไหนละอาจารย์ยูเอ!!"

"ก็ชั้นนี้ไง?"

"..."

'ดูเหมือนว่าคามุนจะยังไม่รู้ว่ามิดไนท์เป็นอาจารย์ยูเอสินะ'

หลังจากการเปิดเผยตัวตนอาจารย์ยูเอของพี่เนมูริคามุยก็พูดอะไรไม่ออกและหมดเรื่องจะเถียงทันที

"งั้นก็ กลับดีๆละ ไว้ชั้นจะรอที่ยูเอน้า~"


ทั้งสองเดินออกมาจากที่เกิดเหตุโดยในมือถือพวกวัตถุดิบที่ซื้อมาเอาไว้ พวกเขายังคงเดินไปตามปกติจนกระทั้งชิโนะหยุดเดิน

"นี้ คาซึโตะ"

"มีอะไรหรอ? ชิโนะ"

"ชั้นหน่ะ เมื่อก่อนได้ฟันเอาไว้ว่าสักวันนึงจะต้องเป็นฮีโร่ให้ได้ ในตอนนี้เองชั้นก็ยังอยากจะเป็นฮีโร่อยู่ เพราะงั้น...เพราะงั้น ช่วยสอนชั้นที ชั้นเอง ก็อยากจะเป็นฮีโร่!!"

เมื่อคาซึโตะได้ยินคำที่เขารอคอยมานานก็ทำให้เขายกยิ้มขึ้นอย่างดีใจที่ในที่สุด เธอก็กล้าพูดความต้องการของตัวเองออกมา

"ปล่อยให้รอซะนานเลยนะ"

"งั้นหรอ ขอโทษนะ นายรอมาโดยตลอดเลยสินะ"

"งั้น เริ่มการฝึกตั้งแต่พรุ่งนี้ ตกลงมั้ย?"

"อืม! ตกลง"




ห่างออกไปไม่มากนัก

มีคนสองคนกำลังจ้องมองเหตุนี้จากระนะไกล ซึ่งนั้นก็คือมิดไนท์และแอลไมท์

"แหม~วัยรุ่นสมัยนี้ร้อนแรงกันจังเลยนะ ว่ามั้ยคุณพ่อออลไมท์?"

"นั้นพึ่ง 12 เองนะ ไม่ด่วนสรุปไปหน่อยหรอ?"

"แต่ลูกของคุณนี้ก้ร้ายใช่ย่อยน่ะ พอโตขึ้นไปไม่ใช่ว่าจะยิ่งมีแต่สาวๆมาเกาะแกะหรอกเหรอ?"

"เอ่อ..."









มุมนักเขียน

เห็นมีคอมเม้นอยากได้ชุดแต่งงาน จัดไป


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 487 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #205 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2564 / 16:53
    เราว่าจะได้หนุ่มๆมาแทนมากกว่า
    #205
    0
  2. #186 YukiKiyu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 13:08
    ขอสาวหล่อสักคนมาติดโตะ
    #186
    0
  3. #145 LUCUS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:53
    แทนที่จะสาวๆติด ชายไม่ติดหรอ
    #145
    0
  4. #91 เวนีล่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 22:04
    เจ๊มิดไนท์ผิดแล้วละ! ไม่ใช่สาวมาเกาะแกะ... แต่เกรงว่าจะเป็นหนุ่มมาเกาะแกะต่างหาก! ก็ในเมื่อคาซึโตะเป็นนายเอกนี่นา?....

    //โดนน้องโตะไล่ฟันรอบยูเอย์

    คาซึโตะ: ฉันคือพระเอกต่างหาก!
    #91
    0
  5. #55 Naret2535 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:09
    พรวดดดดเฮ้ยนี่มันนนนสุดยอด
    #55
    0
  6. #44 Hugyyyyyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 21:56

    มันต้องแบบเน้~~~ถูกใจค้าาาาาาาาาา
    #44
    0
  7. #33 ChampGmaer7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 23:05
    ผิดตัวแล้วไอบ้า
    #33
    0
  8. #32 qwzazx12 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 20:13
    นั้นมันกับดัก ดุ้น!!!!
    #32
    0
  9. #31 catDavil (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 18:11
    ถ้าโตะกลายเป็นญน่ารักดีเเหะ
    #31
    0
  10. #30 Phonthawan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 16:48

    อาซึนะจะมาไหมน้าาา
    #30
    0
  11. #29 666nooker666 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 15:42

    ยินดีด้วยนะออลไมท์ที่จะได้สะใภ้หลายคน

    #29
    0
  12. #28 Blue _fire_fox (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 15:38

    -เสือหน้าสวยเท่เอ้ย...ว่าแต่ชิโนะเป็นนางเอกหรอ

    #28
    0
  13. #27 Kaorizero (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 15:08
    ดาเมจรุนแรงยิ่งนัก
    #27
    0