[boku no hero academia/my hero academia]อัตลักษณ์? ของแบบนั้นชั้นไม่ต้องการหรอก

ตอนที่ 3 : ยูเอกับข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 565 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

วันปกติอีกวันของคาซึโตะ

หลังจากที่ได้เข้าเรียนเขาก็ได้รู้ว่านี้เป็นโรงเรียนเดียวกันกับที่โชโตะกำลังเรียนอยู่ แต่พวกเขาอยู่กันคนละห้อง

และในห้องของเขา เขาก็ได้พบกับเด็กสาวผมฟ้าที่มีหน้าตาอันแสนคุ้นเคย เธอชื่ออาซาดะ ชิโนะ หรือที่พวกเรารู้จักกันดีในชื่อ ชิน่อน

"ขอนั่งด้วยได้ไหม?"

คาซึโตะเดินขึ้นมาที่ดาดฟ้าและเห็นว่าชิโนะนั่งทานข้าวกล่องอยู่เขาจึงเดินเข้าไปและขออีกฝ่ายนั่งด้วย

"ได้สิ"

เมื่อได้รับอนุญาตเขากฌนั่งลงข้างๆแล้วเอาข้าวกล่องที่เขาทำเองขึ้นมากิน

"ชั้นชื่อยากิ คาซึโตะ จะเรียกว่าคาซึโตะก็ได้ อย่างที่เธอรู้ชั้นไม่มีอัตลักษณ์ แล้วเธอละ?"

"ชั้นชื่ออาซาดะ ชิโนะ ส่วนอัตลักษณ์...ก็เหมือนกับนายนั่นแหละ ชั้นไม่มีอัตลักษณ์"

คาซึโตะมองไปยังอีกฝ่าย ตอนที่เขาเห็นหน้าครั้งแรกเขาก็แอบตกใจอยู่เหมือนกัน แต่พอลองสำรวจอีกฝ่ายดูแล้วก็ดูเหมือนว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับชิน่อนในSword art online

เป็นแค่คนหน้าเหมือน เรียกแบบนี้คงจะถูก

"แล้ว...ถ้าโตขึ้นไปเธออยากจะเป็นอะไรงั้นหรอ?"

"เมื่อโตขึ้นไปงั้นหรอ? ก็...คงจะเป็นฮีโร่ละมั้งนะ ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ความฟันลมๆแล้งๆก็เถอะ"

"ทำไมถึงคิดงั้นละ? ถ้าในเมื่อไม่มีอัตลักษณ์ก็ทดแทนด้วยอาวุธสิ อย่างสนไนป์เองก็ยังใช้ปืนเลยนิ"

สไนป์ อัตลักษณ์ ติดตาม เขาจะสามารถกำหนดจุดหมายปลายทางของกระสุนทุกนัดที่ถูกยิงออกไปได้

และด้วยอัตลักษณ์ที่มี หากเขาไม่มีอาวุธปืนเขาก็ไม่ต่างจากไร้อัตลักษณ์

"ก็จริงอยู่ที่ถ้าเขาไม่มีปืนก็ไม่ต่างจากไร้อัตลักษณ์ แต่ชั้นนะ แค่จะจับปืนยังลำบากเลย"

"?"

คำพูดของเธอได้ทำให้เขารู้สึกสงสัย แค่จับปืนก็ลำบาก? มันหมายความว่าไงกัน?

*เสียงหมดคาบพักเที่ยง

"กลับห้องกันเถอะ"

"อืม"

เขาและเธอได้ลุกขึ้นเดินกลับไปยังห้องของพวกเขา ตอนที่ไปถึงก็มีเสียงซุบซิบนินทาขึ้นมา อา...นั้นสินะ โลกใบนีันะ ตัดสินผู้คนจากอัตลักษณ์

หากคุณมีอัตลักษณ์ที่แข็งแกร่งก็จะมีแต่คนชอบ หากคุณมีอัตลักษณ์ที่อ่อนแอ คุณจะโดนเมิน แต่ถ้าหากคุณไม่มีอัตลักษณ์ คุณจะกลายเป็นตัวตลก

ตอนที่เขาขึ้นไปบนดาดฟ้าเขาตั้งใจว่าจะไปหาโชโตะ เพราะเดาจากนิสัยแล้วเขาคิดว่าโชโตะจะต้องอยู่ที่นั้นแน่ๆ แต่เขาดันลืมไปว่าตอนนี้โชโตะยังไม่มีแผลเป็นที่หน้า นิสัยจึงยังต่างจากที่เขารู้จักอยู่




วันหยุดสุดสัปดาห์ในครั้งนีัเขากับคุณพ่อมือใหม่วางแผนจะไปที่ยูเอ และในช่วงก่อนที่จะออกจากบ้านเขาก็เจอกับหนังสือเล่มหนึ่งที่เขียนไว้ว่า "วิธีเลี้ยงเด็ก" ด้วย

"ชั้น ~ มา ~ แล้ว!!!"

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องตระโกนเสียงดังทุกครั้งด้วย ถ้าเป็นเวลาทำงานเขายังพอรับได้แต่นี้แค่มาหาคนรู้จักเขายังตะโกนอีก!

'เห้อ~ คุณลูกละเหนื่อย'

เขาตัดสินใจที่จะเมินมันไปซะและเดินไปหาอาจารย์อื่นๆ

"คุกกี้"

"หืม? แหม~ดูน่าอร่อยดีนะ งั้นพี่สาวขอชิมดูหน่อยนะ"

เขาเดินไปหามิดไนท์หรือเนมูริ คายามะแล้วยื่นคุกกี้ที่เขาทำมายื่นไปให้ ซึ่งเธอก็หยิบมากินชิ้นนึง

"อร่อย!!"มิดไนท์

"หือ? ไหนขอลองหน่อย *ง่ำ* โอะอร่อยแหะ"พรีเซ็นไมค์

"แหม~ ทำอาหารเก่งตั้งแต่เด็กแบบนี้อนาคตต้องเป็นเจ้าสาวที่ดีแน่เลย~"มิดไนท์

หลังจากที่เหล่าอาจารย์ภายในห้องเริ่มเข้ามากินคุกกี้ของเขา ไม่เว้นแม้แต่ผอ.เนซุ ซึ่งทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคาซึโตะต้องเป็นเจ้าสาวที่ดีแน่

อีกด้านนึง ออลไมท์ซึ่งถูกลืมทิ้งไว้ด้านหลัง

"อะแฮ่ม! ขอแน่นำให้รู้จัก ยากิ คาซึโตะ เขาเป็นลูกบุญธรรมของชั้นและที่สำคัญที่สุด...เขาเป็นผู้ชาย"

เงียบกันทั้งห้อง

"เอ่อ...เดี๋ยวก่อนนะออลไมท์ ก็จริงอยู่ที่เขาแต่งตัวเหมือนผู้ชายแต่ก็ไม่เห็นต้องโกหกกันเลยนี่"พรีเซ็นไมค์

"นั้นสินะ"มิดไนท์

"คือ...ผมเป็นผู้ชายจริงๆนะ"

"หะ!?"เหล่าอาจารย์ในห้อง

"ฮ่าๆๆๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกนายจะติดกับง่ายขนาดนี้"

ออลไทม์หัวเราะออกมาเมื่อเหล่าอาจารย์ยูเอพากันคิดว่าคาซึโตะเป็นผู้ชาย ดูเหมือนเขาจะลืมไปแล้วว่าครั้งแรกที่เจอกันเขาก็เข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นผู้ชายเหมือนกัน




"จัดการวิลเลินอาวุธครบมือได้ด้วยตัวคนเดียวโดยใช้แค่กระทะ...ฟังดูเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเท่าไหร่เลยนะ"เนซุ

"ชั้นเข้าใจความรู้สึกนั่นดีเลยละ ชั้นเองก็ยังไม่อยากเชื่อเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขามีความสามารถจริงๆ"ออลไมท์

ในตอนนี้พวกเขาก็กำลังนั่งคุยเกี่ยวกับตัวของคาซึโตะที่สามารถจัดการวิลเลินอาวุธครบมือได้โดยไม่ต้องใช้อัตลักษณ์ หากเรื่องนี้ถูกรู้จะต้องเกิดความโกลาหลแน่

"นี่ออลไมท์ มั่นใจใช่ไหมว่าเขาไม่มีอัตลักษณ์นะ?"

"อา ชั้นเช็คดูแล้ว ไม่พลาดหรอก"

ออลไมท์ตอบคำถาของมิดไนท์ทันที เขาเองก็สงสัยเหมือนกัน แต่ก็ต้องยอมรับกับผลตรวจว่าเขานั่นไร้อัตลักษณ์

จากนั้นอีเรเซอร์เหด หรือ ไอซาวะ โชตะ ก็ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเอาคาซึโตะไปด้วย

"Hey! นั่นนายจะพาเจ้าหนูไปไหนนะ"

"สนามสอบ"

ไอซาวะพาคาซึโตะลงไปยังสนาสอบ แต่ก่อนที่จะได้เข้าไปเขาก็ได้พาคาซึโตะไปเลือกอุปกรณ์ ซึ่งเขาก็ได้เลือกดาบไม้และบีบีกัน

"ขอดูฝีมือของเธอหน่อยแล้วกัน"

วันแรกก็วิลเลิน ต่อมาก็โชโตะ มาตอนนี้ก็อาจารย์ไอซาวะผู้ใช้วิชาผ้าพันคออีก เขารู้สึกว่าตั้งแต่ที่เขามาที่นี้ชีวิตของเขามันมีแต่เรื่อง

"หึม!!"

ไอซาวะปล่อยผ้าพันคอพุ่งมาทางเขา ซึ่งเขาก็กระโดดหลบออกมาได้และใช้บีบีกันยิงไปที่ไอซาวะจนเขาต้องหลบกระสุนที่ยิงมา

ปังๆๆๆๆ

เมื่อลงถึงพื้นคาซึโตะก็ยิงใส่ไอซาวะทันที ซึ่งไอซาวะก็ใช้ผ้าในการปัดกระสุนให้ไปในทิศทางอื่น หากมันเป็นปืนจริงเขาไม่มีทางทำแบบนี้ได้แน่

ไอซาวะวิ่งหลบกระสุนแล้วไปอยู่หลังกำแพง การที่คาซึโตะกล้ายิงขนาดนี้โดยไม่กลัวว่ากระสุนจะหมดเป็นเพราะว่าตามสนามสอบมีการวางกล่องกระสุนเอาไว้แล้ว ทำให้ไม่ต้องห่วงเรื่องกระสุน

'กระสุนทุกนัดที่ยิงมาแม้ว่าจะไม่ได้เล็งจุดที่สำคัญถึงตายแต่ก็มีความแม่นยำสูง เจ้าหนูนั่นตั้งใจที่จะทำให้เราหมดสภาพ'

ไอซาวะที่เข้ามาหลบหลังกำแพงเขาก็เริ่มพิจารณาอีกฝ่าย เขาได้ฟังจากออลไมท์ถึงเรื่องของเด็กนี้แล้ว เขาจึงไม่ค่อยแปลกใจที่เจ้าหนูนี่จะยิงปืนได้

เพราะในระหว่างที่เร่ร่อนไปทั่วคงเคยขโมยปืนมาใช้เพื่อปกป้องตนเองจนเกิดเป็นความชำนาญ ส่วนดาบเขาคิดว่าน่าจะมาจากการใช้ท่อเหล็กจนทำให้เด็กหนุ่มเลือดาบและปืนพก

คาซึโตะเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมออกมา คาซึโตะจึงกระโดดขึ้นไปบนกำแพงและวิ่งไปตามกำแพงเพื่อเข้าใกล้ไอซาวะ

แน่นอนว่าการที่เขาวิ่งแบบนี้อีกฝ่ายต้องได้ยินเสียงฝีเท้า เมื่อใกล้ถึงเขาจึงกระโดดหมุนตัวและใช้ปืนยิงไปที่ไอซาวะ

ปังๆๆๆ

ไอซาวะที่ตอนแรกดักรอจับขาของเขาก็ตกใจที่อีกฝ่ายอ่านแผนเขาออกก่อนจะกลิ้งตัวไปด้านข้างเพื่อหลบกระสุน

เพราะเขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กเลยใช้แผนง่ายๆ แต่เขาคิดผิด ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าถึงแม้จะเป็นเด็ก แต่ความคิดและการอ่านของอีกฝ่ายนั่นไม่ได้เด็กตาม เขาเอาแว่นตาขึ้นมาสวม เขาตัดสินใจแล้วว่าจะเอาจริงกับเด็กคนนี้

เมื่อไอซาวะตั้งหลักได้เขาก็วิ่งออกจากซอยแคบๆนี้ทันที มันไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเลยที่จะสู้กับคนที่มีปืนในซอยแคบๆ เขาจึงเลือกที่จะลากอีกฝ่ายไปยังที่ที่เขาจะได้เปรียบ

คาซึโตะเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายวิ่งออกไปเขาก็รีบเปลี่ยนแม็กการซีนแล้ววิ่งตามออกไปทันที ซึ่งเมื่อออกมาจากตรอกนั่นเขาก็พบว่าไอซาวะได้กระโดดขึ้นหลังคาไปแล้ว

คาซึโตะพยายามกระโดดไล่ตามไอซาวะ จนในที่สุดไอซาวะก็ได้กระโดดกลับหลังมาทางเขาพร้อมกับง้างเท้าแล้วฝาดลงมาที่ตัวเขาเต็มแรง

ตู้ม!!!

คาซึโตะสามารถกระโดดถอยออกมาได้ทันก่อนจะดีดตัวแล้วพุ่งเข้าไปหมายจะฟันอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง

ฟึบ!

เมื่อกวาดดาบใส่กลุ่มควันก็พบว่าไอซาวะไม่อยู่แล้ว จากนั้นก็ได้มีผ้าพุ่งเข้ามารัดดาบของเขาแล้วดึงออกไป

"การทดสอบจบแล้ว"

คาซึโตะที่เอาปืนขึ้นมาเตรียมยิงก็ต้องชงักจากการบอกจบการทดสอบ แต่เขสก็ต้องสงสัย การทดสอบ? ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายจะแค่ดูฝีมือหรอกหรอก? แล้วทำไมถึงได้เป็นการทดสอบไปได้? แล้วเป๋นการทดสอบอะไร

ไอซาวะไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาทำแค่เดินจากไปพลางประเมินความสามารถของคาซึโตะไปด้วย

'ด้านทักษะนับว่าดี ร่างกายก็แข็งแรง ดูจากความสามารถโดยรวมแล้วสามารถเป็นโปรฮีโรได้อย่างไม่อยากเย็น ปัญหาคือ...เจ้าออลไมท์จะให้เด็กนี้เป็นรึเปล่า'

เขาเดินกลับไปหาผอ.เนซุก่อนจะบอกในสิ่งที่เขาคิด

"จากความสามารถที่แสดงออกมา เจ้าหนูนี่มีความสามารถมากพอที่จะเป็นโปรฮีโร่ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือร่างกายที่ยังเป็นเด็ก ทำให้ไม่สามารถดึงศักยภาพออกมาได้เต็มที่"

!!!!

อาจารย์ทุกคนในที่นี้ต่างตกใจกับคำพูดของไอซาวะมาก ต้องรู้ก่อนว่าไอซาวะนั่นเป็นคนที่เข้มงวดมากๆ

ในบรรดาอาจารย์ของยูเอมีแค่ไอซาวะเท่านั้นที่ไล่นักเรียนออกแถมยังมีเกณฑ์การผ่านที่สูง แต่ไอซาวะคนนั้นกลับพูดว่าเด็กคนนี้สามารถเป็นฮีโร่ได้!

"เอ่อ..ไอซาวะ นายคงไม่ได้หลงเสน่ห์เจ้าสาวดุ้นนี้ใช่ไหม?"

"หา!?"

หลังจากที่พรีเซ็นไมค์หรือ ยามาดะ ฮิซาชิ พูดขึ้น ไอซาวะก็ได้หันไปมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่แดงสดแสดงถึงการใช้อัตลักษณ์และพร้อมเข้าไปซัดหน้าเพื่อนสมัยเรียนทุกเมื่อ

"อืม แต่เราคงต้องถามผู้ปกครองของเขาว่าอยากจะให้เขาเป็นรึเปล่าละนะ ว่าไงละออลไมท์"

"ให้เขาเลือกด้วยตัวเอง"

หลังจากที่เขาคิดสักพักเขาก็ส่ายหัวออกมาแล้วปล่อยการตัดสินใจให้คาซึโตะเลือกเอง คาซึโตะที่โดนทุกึนจ้องมานั่นเขาก็ได้พูดออกไปอย่างไม่ลังเลว่า

"ผมอยากจะ...เป็นฮีโร่ครับ!!"

คำตอบของเขาได้ทำให้เหล่าอาจารย์ยูเอที่อยู่ ณ ตรงนั้นยิ้มออกมาแสดงถึงความยินดีที่จะต้อนรับอีกฝ่ายอย่างอบอุ่น

"งั้นอีก 6 เดือนจะเริ่มฝึกงาน เธอจะต้องมาฝึกงานกับพวกเรานับจากนั้นในเวลาว่าง เมื่อเธอขึ้นม.ปลายเธอต้องเข้ายูเอโดยการทาบทาม เข้าใจใช่ไหม?"

"ครับ!"

เขาตอบรับคำพูดของผอ.เนซุในทันที ยังไงซะ ตอนที่เขารู้ว่าได้มายังโลกแห่งเขาก็ตั้งใจว่าจะเป็นฮีโร่อยู่แล้ว และการที่อีกฝ่ายเสนอเส้นทางที่จะทำให้เขาได้กลายเป็นฮีโร่มาแบบนี้มีหรือจะไม่รับ โดยเฉพาะที่เขาไม่ต้องไปไล่เก็บพวกหุ่นกระป๋องตอนสอบเข้าด้วย

และแล้ว...เส้นทางสู่การเป็นฮีโร่ผู้ไร้อัตลักษณ์ของคาซึโตะก็ได้เริ่มต้นขึ้น







มุมนักเขียน


"หลังจากที่ฝึกฝนมานาน ในที่สุด...ชั้นก็สำเร็จวิชาการใช้ผ้าพันคอขั้นสูงสุด"

ไอซาวะไม่ได้กล่าวไว้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 565 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #204 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2564 / 16:35
    คือไรท์เขียนผิดนะตอนที่บอกว่าเหล่าอ.ยูเอคิดว่าคาซึโตะเป็นผู้ชายที่จริงไรท์ต้องเขียนว่าเหล่าอ.ยูเอคิดว่าคาซึโตะเป็นผู้หญิงนะรวมออไมท์ด้วยที่เจอคาซึโตะตอนแรกว่าเป็นผู้หญิงแต่ความจริงเป็นผู้ชาย
    #204
    0
  2. #22 666nooker666 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:42
    นางเอกมาแล้ว~~~
    #22
    0
  3. #21 Shiro_San (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:06
    ลากชินตอนมาด้วยเลยยย คู่หูนักแม่นปืน
    #21
    0
  4. #20 x0802615486 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 18:05
    รออ่าน
    #20
    0