[boku no hero academia/my hero academia]อัตลักษณ์? ของแบบนั้นชั้นไม่ต้องการหรอก

ตอนที่ 13 : อดีตที่พัดผ่านและพวกเราหลังจากนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    27 ก.พ. 64

เสียงของการต่อสู้ การเจรจา และคำบ่นที่มีแต่ความสิ้นหวังของนักเรียนและวิลเลินที่ถูกโปรแกรมขึ้นมาดังไปทั่วห้องโดยมึคาซึโตะคอยฟังอยู่

ซึ่งเขาก็นั่งดูสารพัดวิธีช่วยเหลือตัวประกันและจับเหล่าร้ายของพวกเขาพลางจิบชาไปด้วย เรียกได้ว่าชิวสุดๆ

และหากถามว่าวิชานี้มีคะแนนไหม? แน่นอนว่ามันมี แต่มันไม่จำเป็นสำหรับเขา เขาได้ที่ 1 ของทุกปี และยังสามารถทำข้อสอบของมหาวิทยาลัยได้ง่ายๆด้วย ทำให้เขาสามารถเรียนข้ามชั้นเลยก็ยังได้

ก็จริงอยู่ที่ชาติก่อนเขาเป็นโอตาคุ แต่ไม่มีกฏข้อไหนบอกว่าโอตาคุต้องไม่เก่งหนังสือนิ? เขาแค่ดูอนิเมเพื่อผ่อนคลายหรือในเวลาว่างเท่านั้น

หากมีงานเข้ามาเขาก็จะทำงานให้เสร็จก่อน เพื่อที่จะได้มีเวลามาดูอนิเมต่อ และที่เขาเรียนเก่งก็เพราะต้องการงานดีๆเงินเดือนสูงๆจะได้ซื้อพวกของสะสม

ง่ายๆคือทำงานเพื่องานอดิเรกนั่นแหละ...

คาซึโตะมองดูเวลาที่แสดงขึ้นมาผ่านเครื่อง augma ซึ่งมันใกล้จะหมดเวลาแล้ว เขาจึงได้ลุกขึ้นแล้วหยุดการจำลองวิลเลินในทันที

"เอาล่ะ วันนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อน แล้วเดี๋ยวเรามาดูสรุปคะแนนกันดีกว่า"

จากนั้นก็มีภาพแสดงคะแนนและอันดับของแต่ละคนโผล่ขึ้นมา โดยคนที่ได้อันดับหนึ่งนั้นคือมิโดริยะ ด้วยคะแนน 57 คะแนน ส่วนเพื่อสมัยเด็กอย่างหมาบ้าบาคุโกกลับได้ที่สุดท้ายด้วยคะแนน -57

"ทำไมไอ้เดกุมันได้ที่ 1 แล้วชั้นได้ที่โหล่ว่ะ!?"

"ก็บอกไปแล้วนี้ว่าจะคำนวนคะแนนตามการกระทำ มันมีทั้งเพิ่มและลด ซึ่งนายก็ทำให้ตัวประกันได้รับบาดเจ็บ วิลเลินเกือบตาย หรือบางครั้งก็มำให้ตัวประกันหรือวิลเลินเสียชีวิตด้วย การฆ่าหน่ะ ต่อให้คนที่ถูกฆ่าเป็นวิลเลินก็ยังถือว่าเป็นความผิดอยู่ดี"

"แต่นั่นมันแค่โฮโลแกรม-"

"แล้วถ้าเกิดว่ามันไม่ใช่หล่ะ?"

"อึก..."

"หากเป็นสถานการณ์จริงนายจะกล้าทำรึเปล่า? หรือต่อให้นายกล้า แล้วมันเป็นสิ่งที่ฮีโร่ควรทำไหม? การให้คะแนนจะอิงจากสถานการณ์จริง เพราะงั้น นายที่ทำให้ตัวประกันได้รับบาดเจ็บถึงได้โดนหักคะแนนแบบนี้ และถ้าคิดว่าชั้นจงใจให้คะแนนนายโดนลบละก็คิดผิดเลยล่ะ เพราะคนที่ให้คะแนนหน่ะไม่ใช่ชั้น"

"ถ้าไม่ใช่คาซึโตะคุงแล้วเป็นใครกันละ?"

ยาโอโรสุได้ถามกับคาซึโตะหลังจากที่เาได้บอกว่าคนให้คะแนนไม่ใช่เขา ซึ่งเขาก็ได้ยิ้มออกมาหลังจากที่เธอได้ถามไป

"ยุย"

"ค่า~"

หลังสิ้นคำเรียกหาใครบางคนของเขา ก็ได้มีเสียงของเด็กสาวขานรับคำเรียกของเขาขึ้นมา ก่อนจะมีเด็กสาวตัวเล็กๆมีปีกตรงด้านหลังบินมาอยู่ตรงหน้าของพวกเขา

การปรากฏตัวของเธอทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต้องตกใจและแปลกใจไปในเวลสเดียวกัน

"คาซึโตะ เด็กผู้หญิงคนนี้ใคร"

ชิโนะได้ถามออกมาเป็นคนแรกว่าเด็กสาวตรงหน้านี้คือใคร

"เธอชื่อยุย เป็นเอไอที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นผู้ช่วยในการสอนของชั้น ชั้นคิดว่าพวกเธอคงจะไม่สบายใจเกี่ยวกับการให้คะแนนเพราะกลัวว่าจะมีการลำเอียง ชั้นเลยสร้างเธอขึ้นมาเพื่อเป็นคนคอยตัดสินคะแนนของแต่ละคน"

"นี่แกจะบอกว่าแกให้ยัยเอไอนี่ให้คะแนนชั้นงั้นเหรอ?"

"กับทุกคนต่างหากล่ะ"

"จริงอยู่นะคะคุณบาคุโก ที่หนูเป็นเพียงเอไอ แต่ปะป๊าสร้างหนูมาให้เหมือนมนุษย์ ไม่ได้สร้างมาเพื่อใช้ทำงานเป็นพ่อบ้านแม่บ้านตามเอไอตนอื่นๆ หนูจึงมีความรู้สึกและความนึกคิดเหมือนกับมนุษย์ค่ะ ดังนั้นเวลาพูดอะไรก็ระวังด้วยนะคะ เพราะหนูก็เสียใจได้เช่นกัน"

จากนั้น พวกสาวๆก็ได้เข้ามาโอ๋ยุยแล้วเริ่มต่อว่าบาคุโกที่ไปพูดจารุนแรงใส่ยุย ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่พวกผู้ชายก็เช่นกัน

ซึ่งเขาก็อยากจะบอกออกไปว่าเขายังไม่ได้ว่าอะไรเธอเลย พวกเอ็งแค่คิดกันไปเอง แต่เขาก็รู้ดีว่าในเวลานี้ เถียงไปยังไงก็แพ้อยู่ดีจึงไม่พูดออกไป

"เอาละ หยุดซ้ำเติมบาคุโกกันได้แล้ว ตอนนี้ก็ใกล้เวลาเลิกเรียนแล้วด้วย กลับไปเปลี่ยนชุดแล้วกลัยห้องกัน ส่วนเครื่อง augma ก็เก็บไว้กับตัวได้เลย มันสามารถใช้แทนโทรศัพท์ได้ ส่วนวิธีใช้ก็ถามกับยุบเอา ตราบใดที่พวกเธอยังสวมมันอยู่ก็จะสื่อสารกับยุยได้"





"อ่าห์~ อาหารของคาซึโตะสุดยอด~ หลังจากที่ต้องเหนื่อยจากคาบฮีโร่มาพอได้กินอาหารของคาซึโตะแล้วก็รู้สึกมีแรงฮึดอยากฝึกต่อเลยแหะ"

"นั่นสินะ แต่จะว่าไปเจ้าคาซึโตะหายไปไหนกันนะ? ไม่ทันได้สังเกตุเลย"

คิริชิมะและเด็นกิได้พูดออกมาหลังทานอาหารเสร็จ เขาก็พบว่าคาซึโตะไม่อยู่แล้ว

"ถ้าปะป๊าละก็ตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ค่ะ"

"งั้นเหรอ แต่ว่าสุดยอดไปเลยนะ เจ้าเครื่องนี้หน่ะ แทบจะไม่ต่างจากโทรศัพท์เลย ไม่สิ รู้สึกจะดีกว่าด้วยซ้ำ"

"นั้นสิน่า~ ที่ดีที่สุดก็คงจะไม่พ้นเรื่องที่บอกแคลอรี่จากอาหารที่กินเข้าไปด้วยเนี่ยสุดยอดที่สุดเลย ตอนนี้ชั้นก็ไม่ต้องกลัวเรื่องการกินของหวานแล้ว!"

พวกสาวๆที่ได้เห็นประโยชน์ของเครื่อง augma ก็รู้สึกดีใจเพราะต่อจากนี้พวกเธอจะสามารถกินของหวานได้โดยไม่ต้องกลัวอ้วนอีกต่อไป



ในตอนกลางคืน

คาซึโตะได้ออกมาดื่มชานั่งมองดูดวงดาวบนท้องฟ้าข้างนอกพลางคิดถึงชีวิตที่ผ่านมาของเขา

ก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงแค่โอตาคุณที่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ ไม่ได้มีเป้าหมายเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนคนอื่นเค้า มีชีวิตอยู่แบบไร้จุดหมาย 

แต่ตัวเขาในตอนนี้มีทั้งความฟันและคนสำคัญที่ในชีวิตก่อนเขาไม่เคยมีและไม่คิดจะมี จากชีวิตที่แสนน่าเบื่อในตอนนั้น

กลับกลายเป็นชัวิตที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีได้ในตอนนี้ เขามีความสุขมากๆ

"นอนไม่หลับเหรอ?"

เสียงหนึ่งดังขึ้นมาที่ด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็พบชิโนะในชุดนอน

"นึกถึงอดีตอยู่น่ะ พอนึกกลับไปแล้วก็มีหลายๆอย่างเกิดขึ้นเยอะเลยนะว่าไหม?"

ชิโนะที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้เดินมานั่งข้างๆคาซึโตะ

"นั้นสินะ พอนึกย้อนกลับไปก็เกิดเรื่องหลายๆอย่างเลย"

"......"

ได้ยินแบบนั้นเขาก็เงียบไปพักนึงดาอนจะหันไปมองหน้สอีกฝ่าย

"นี่ชิโนะ หลังจากที่เราเรียนจบกันแล้วเรามา...แต่งงานกันเถอะ"

!!!!

ชิโนะที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายใบหน้าของเธอก็เริ่มแดงก่ำด้วยความเขินอาย

"พะ พะ พะ พะ พูดอะไรของนายกันนะเจ้าบ้า!!!!"

"งั้นหรอ ไม่ได้สินะ..."

ทางคาซึโตะที่ได้ยินแบบนั้นก็มีสีหน้าเศร้าลงอย่างเห๋นได้ชัด เมื่อเธอเห็นใบหน้าที่ดูเศร้าของคาซึโตะมันก็ทำให้เธอรู้สึกจุกที่อกอย่างบอกไม้ถูก

"ยะ อยู่ดีๆมาข้ามขั้นแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันเล่า!! กะ ก่อนต้องเริ่มจากการเป็นฟะ-ฟะ-แฟนกันก่อนสิ"

ชิโนะได้พูดออกมาอย่างเขินอายพลางหันหน้าหนีไปทางอื่นไม่กล้าสบตากับอีกฝ่าย คาซึโตะที่ได้ยินที่เธอพูดก็ค่อยๆหันมามองชิโนะและถามกับอีกฝ่ายว่า

"พวกเราตอนนี้ยังไม่ใช่แฟนกันอีกหรอ?"

"หา!? ชั้นไปเป็นแฟนกับนายตอนไหนกัน"

"ถ้างั้น"

คาซูโตะลุกขึ้นมายืนอยู่ด้านหน้าชิโนะ มันทำให้เธอสงสัยมากว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร

"ชิโนะ ชั้นรักเธอนะ เพราะงั้นช่วยมาคบกับชั้นได้รึเปล่า"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดมันก็ทำให้เธอต้องหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าใบหน้าขอฃเธอในตอนนี้

"อึก ขี้โกงนี่นา อยู่ๆก็สารภาพออกมาแบบนี้"

"คำตอบล่ะ?"

"อ-อืม อะ-"

!!!

เมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายเขาก็ได้ใช้มือของตนหันหน้าของเธอมาทางเขาก่อนจะทำการจูบแบบไม่ทันได้ตั้งตัว

ชิโนะที่อยู่ดีๆก็โดนจูบไปในนั้นก็อะไรไม่ถูก ใบหน้าที่ร้อนผ่าวจากการเขินอายจนตัวเธอในตอนนี้สติแทบจะหลุดออกจากร่าง

"นั้นคงจะเป็น First kiss ของพวกเราทั้งสองคนสินะ"

และเมื่อได้ยินสิ่งที่เจาพึ่งพูดออกไปก็ทำให้เธอสลบไปในทันที

"ดูเหมือนจะรุกหนักไปหน่อยสินะ"




มุมนักเขียน


อา...เอ่อ คือว่า ยังไงก็ขอโทษที่หายไปนาน จะว่าไงดีล่ะ แบบว่าพอดีมันเล่นเกมเพลินไปหน่อยก็เลย...

ยังไงก็เถอะ!! ตอนนี้ก็มาลงให้แล้วเพราะงั้นก็หายกัน เนอะ?

ในเมื่อหมดเรื่องกันแล้วก็บาย~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

210 ความคิดเห็น

  1. #209 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2564 / 18:11
    มายยยยยยยย
    #209
    1
    • #209-1 Geisha123(จากตอนที่ 13)
      19 เมษายน 2564 / 17:13
      ยื้อเรือไว้!!!!!!!!!!!!!!
      #209-1
  2. #163 Title68791 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:09
    ในที่สุดก็กลับมา เป็นกำลังใจให้ครับ
    #163
    0
  3. #157 popp12 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:34
    มือมันสั่นๆ
    #157
    0
  4. #156 Luna0001 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:38
    ทำไมรู้สึกอยากบึมงานแต่งใครซักคนแวะ ร้อนตาแปลกๆ
    #156
    0
  5. #155 ~~คุโระ~~ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:20
    เบื้องล่างมันสั่นแล้วนะไรท์
    #155
    0
  6. #154 Sagano Satomi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:13

    กลับมาจนได้~

    #154
    0
  7. #153 เเมวผี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:10
    Wowwww
    #153
    0
  8. #152 Nam-Prem (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:06
    ไม้ในมือมันสั่นอ่ะไรท์ เค้าอยากตีไรท์อ่ะ☺️
    #152
    0
  9. #151 ttung13251 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:06
    เขาจจะแจ่งงานกันด้วย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!//ทุกคนต้องรู้เรื่องนี้
    #151
    0
  10. #150 Tankmaster (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:06
    เค้าจูบกันน!!!!!
    #150
    0
  11. #149 ttung13251 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:02

    มาแล้ววว
    #149
    0