อุส่าห์ได้เกิดเป็นตัวประกอบ...แต่ทำไมต้องเป็นพี่ชายนางร้ายในเกมจีบหนุ่มด้วยล่ะ!!!

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 353 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

ตอนที่ 6 ทาสทั้ง 100 ชีวิต


"นี้มัน..."

ภายในห้องอันมืดมิดที่ไม่มีแสงลอดผ่าน มีร่างของหญิงสาวในชุดเมดยืนนิ่งด้วยสีหน้าที่ตกใจต่อภาพตรงหน้าที่เต็มไปด้วยเหล่าทาสมากมายจากหลากหลายเผ่าที่ถูกตรึงโซ่เอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้

ไม่ว่าจะมนุษย์ ครึ่งคนครึ่งสัตว์ คนแคระ และเอลฟ์...

อลิซลองเดินเข้าไปหาเอลฟ์ที่อยู่ใกล้ที่สุด เธอยื่นมืออกไปเพื่อที่จะได้เช็คสภาพ แต่เอลฟ์ตนนั้นกลับถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัวจนเธอชงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ความรู้สึกเสียใจจะตามมา

เธอไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาจะมีอาการแบบนี้ เพราะมันเป็นเรื่องปกติเนื่องจากว่าเหล่าทาสนั้นได้รับการปฎิบัติที่เลวร้ายอย่างมาก มากถึงขนาดที่ว่าในอดีตนั้นมีทาสหลายแสนฆ่าตัวตาย

แต่ในปัจจุบันได้มีการลงคำสั่งห้ามฆ่าตัวตายยกเว้นว่าจะเป็นคำสั่ง ทำให้พวกทาสในตอนนี้ส่วนมากมีนิสัยกลัวคนแทน

เธอตัดสินใจเดินกลับไปหาไคลน์เพื่อรายงานสิ่งที่เธอเจอ




"อย่างที่คิด เวทมนต์ของยุคนี้ทดถอยลงจากสมัยก่อนมาก ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าหนูนั่นอยากได้เวทย์โบราณ"

โทรุที่อ่านหนังสือมาได้พอประมาณก็พบว่าเวทย์พวกนี้มีอนุภาคด้อยกว่าเมื่อเทียบกับเมื่อพันปีก่อนมาก ไม่มีเวทย์บทไหนเลยที่มีพลังใกล้เคียงกับเมื่อก่อนเลยสักนิด

"เห้อ~ อ่านเยอะจนรู้สึกเมื่อยเลยแหะ หวังว่ากลับไปจะมีอาหารอร่อยๆรอรับน่ะ"

เธอบ่นออกมาและโยนหนังสือเวทย์ที่พึ่งอ่านไปด้านหลังและเดินออกจากห้องนี้




ไคลน์เดินมาถึงตรงหน้าบัลลังก์ที่มีดาบขนาดยักษ์สีดำ ความยาว 2 เมตรปักอยู่

ซึ่งดาบเล่มนี้ก็คือเมอร์เดส ดาบต้องสาปในตำนานที่ใช้จัดการจอมมารมาหลายรุ่น ต้นกำเนิดของดาบเล่มนี้มาจากพวกปีศาจที่ต้องการจะสร้างอาวุธที่สามารถต่อกรกับพวกเทพได้ ซึ่งดาบเล่มนี้และมานาคิวบ์ที่ได้รับมาก่อนหน้าก็เป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ที่เอาไว้ใช้ต่อกรกับพวกเทพ

และด้วยพลังอันมหาศาลของมัน ดาบเล่มนี้จึงถูกใช้โดยผู้กล้าและเอามันมาใช้ในการกำจัดจอมมารอยู่บ่อยครั้ง

เขาตัดสินใจใช้เวทมนต์ดึงมันออกมาและให้มันลอยอยู่ข้างๆเพราะเขายังใช้ไอเท็มบ็อกซ์ไม่ได้

'แค่นี้ก็น่าจะหมดแล้วละมั้ง...'

เขาหันหลังกลับและเดินตรงไปที่ประตูเพื่อที่จะออกจากห้องไป และก็เดินเข้ามาพอดี

"ท่านไคลน์ค่ะ"

"มีอะไรหรอ?"

"ในระหว่างสำรวจชั้นไปเจอห้องที่ขังพวกทาสเอาไว้นะคะ เพราะงั้น..."

อลิซมีสีหน้าลำบากใจเมื่อกำลังจะพูดประโยคต่อไปแต่ถ้าให้เขาเดาละก็

'อยากให้พามาที่เมืองสินะ'

"พาผมไปที่นั่นที"




"ทาสทั้งหมด...เลยสินะ"

เมื่อมองสภาพของคนที่อยู่ภายในห้องก็ถามออกไป

"ค่ะ"

"....."

เมื่อได้ยินคำตอบก็ทำให้เขาเงียบไปสักพักและครุ่นคิดว่าจะเอายังไงดี

ถึงเงินที่มีในคลังตอนนี้จะมากพอในการดูแลพวกเขาทั้งหมดก็เถอะ...

อืม.........จริงสิ!!

ไคลน์เดินเข้าไปและหยุดลงหลังเดินผ่านประตูมาสามก้าว เหล่าทาสที่อยู่ในห้องก็เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่

"ผมมีทางเลือกให้พวกคุณสองทาง ทางแรกคือแห้งตายอยู่ที่นี้ หรือทางที่สอง มากับพวกผม"

ไคลน์พูดพร้อมยื่นมือซ้ายไปข้างหน้าเป็นการเชิญชวน

เหล่าทาสที่อยู่ในห้องนั่นต่างมองการกระทำของหนุ่มน้อยตรงหน้าด้วยสายตางุนงง พวกเขาเข้าใจถึงสิ่งที่หนุ่มน้อยพูด แต่ที่พวกเขาไม่เข้าใจคือเพื่ออะไรและทำไม

พวกเขาลอบสังเกตชุดที่หนุ่มน้อยสวมดูก็พอจะรู้ว่าเป็นคนมีอำนาจ โดยเฉพาะสาวใช้ไฮเอลฟ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังนั่น หากเป็นช่วงวัยรุ่นเป็นต้นไปก็พอจะเดาได้ว่าชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นเช่นไร พวกผู้หญิงจะถูกจับเป็นทาสกาม ส่วนพวกผู้ชายจะถูกใช้แรงงาน พวกเด็กก็จะถูกเลี้ยงไว้ขายต่อหรือไม่ก็เก็บไว้ใช้งาน

แต่ข้างหน้าพวกเขาคือเด็ก เป็นลูกของผู้มีอำนาจที่มาพร้อมกับสาวใช้ และจากที่ดูแล้วไม่มีคนอื่นตามมาก็แปลว่ามากันสองคน 

ซึ่งที่นี้คือแดนปีศาจ ไม่มีทางที่มนุษย์กับเอลฟ์สองคนจะมาที่นี้ เว้นเสียแต่ว่าจะรู้อยู่แล้ว ซึ่งนั่นก็หมายความว่าสองคนตรงหน้าอาจเกี่ยวข้องกับกลุ่มคนที่จับพวกเธอมา

"แล้วพวกเราจะเชื่อใจพวกเจ้าได้ยังไง"เอลฟ์สาวคนนึงยืนขึ้นมาและถามกับไคลน์

เนื้อตัวของเธอนั่นสกปรก และเต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้ ก่อนหน้าที่จะมาที่นี้ 1 สับดาห์เขาได้ข่าวมาว่ามีหมู่บ้านเอลฟ์ถูกโจมตี เขาคิดว่าผู้หญิงตรงหน้าคงจะเป็นคนที่เหลือรอดจากการต่อสู้

ไคลน์สำรวจเธออย่างละเอียด ถ้านำตัวเธอไปรักษาและอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายละก็เขาคิดว่าเธอคงจะเป็นผู้หญิงที่สวยมากแน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเคยเห็นเธอในฉากใหนสักฉากของเกม

"ผมไม่ได้ขอให้พวกคุณเชื่อใจ แต่ผมแค่มอบทางเลือกให้กับพวกคุณ ว่าจะอยู่เฉยๆรอความตายที่นี้ หรือจะไปกับพวกผม"

เขาเลิกที่จะขุดความทรงจำกลับมาเพราะเมื่อถึงเวลาเดี๋ยวเขาก็จะรู้เอง

เอลฟ์สาวมองเข้าไปในแววตาของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มลึกลับที่โผล่มาพร้อมกับเมดสาวไฮเอลฟ์ เด็กที่คาดว่าน่าจะเป็นลูกของขุนนางที่อยู่ๆก็โผล่มาและยื่นข้อเสนอให้

แปลก...

ช่างเป็นเด็กที่แปลกประหลาดและเดาความคิดได้อยาก...

หากเป็นปกติเธอคงจะตอบปฎิเสธไป...

แต่ไม่รู้ทำไมความรู้สึกของเธอกลับบอกว่าเชื่อเด็กคนนี้ได้ ทั้งๆที่เป็นเพียงแค่ลูกของชนชั้นสูง หรือต่อให้อีกฝ่ายเป็นถึงลูกของดยุกแต่คนตัดสินทุกอย่างก็คงเป็นพ่อที่เป็นดยุกอยู่ดี

และหลังจากนั้น พวกเธอก็คงถูกปฎิบัติเหมอนกับทาสอยู่ดี...

ถึงยังงั้น เธอกลับรู้สึกว่าเด็กคนนี้เชื่อใจได้ เป็นความรู้สึกที่แปลก แต่ถึงยังงั้นเธอก็ตัดสินใจคนเดียวไม่ได้

"ข้าขอคิดดูก่อน...ได้มั้ย?"

เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ ไคลน์ไม่แปลกใจกับปฎิกิริยาแบบนี้เท่าไหร่นัก เขาก็เข้าใจเหตุผลที่เป็นแบบนั้นอยู่ ทาสที่อยู่ในเขตขุนนางคนอื่นๆนั้นแทบจะไม่ต่างจากที่เขาคิด พวกผู้ชายหรือคนแก่จะถูกใช้แรงงานอย่างหนัก พวกผู้หญิงก็จะถูกข่มขื่น เด็กๆก็จะเลี้ยงเอาไว้ไปขายต่อ

มันเป็นแบบนี้มาตลอด แม้ว่าที่เขตของตอนที่พ่อปกครองจะไม่ได้เลวร้าย แต่มันก็ไม่ได้ดีเด่อะไร เพราะพ่อของเขาไม่ใช่สายปกครอง แต่เป็นประเภทที่ถนะดการสู้รบมากกว่ามานั่งทำงานเอกสาร ทำให้เขตปกครองของเขาไม่ได้พัฒนามากอย่างที่ควร

ยังเหลือเวลาสำรวจอีก 3 วัน...

"ผมมีเวลาให้พวกคุณได้คิดอีก 2 วัน แล้วผมจะรอฟังคำตอบน่ะ"

ไคลน์หันหลังแล้วเดินออกจากห้องไปแล้วอลิซก็เดินออกมาตามหลังของเขา ทิ้งให้เหล่าทาสอยู่ในห้องมืดๆเช่นเดิม จากนั่นเอลฟ์ชายหน้าหล่อคนนึงก็ขยับเข้ามาใกล้กับเอลฟ์สาวที่คุยกับกับไคลน์

"ท่านอาริ"

"ชั้นรู้เอียน แต่...ชั้นรู้สึกว่าเชื่อใจเขาได้"

เธอกล่าวออกมา หากไคลน์ได้ฟังชื่อของเธอจะต้องนึกออกอย่างแน่นอน เพราะเธอคือหนึ่งในตัวละครสำคัญของเกมในช่วงการบุกของจอมมาร

เธอคือราชินีเอลฟ์ อาริ 1 ในแม่ทัพทั้ง 4 ของจอมมาร เธอถูกชุบชีวิตขึ้นมาในฐานะอันเดดและออกโจมตีเผ่ามนุษย์ด้วยกองกำลังเอลฟ์อันเดดของเธอ

จุดแตกต่างของตอนนั้นกับตอนนี้คือผิวที่ไม่เน่าของคนตาย

"ความรู้สึก...หรอครับ?"

"อืม ชั้นรู้สึกว่าเชื่อใจเขาได้ ชั้นว่าชั้นจะไปกับเขา"

เธอพูดความคิดของเธอออกมา

"แต่ แบบนั้นมันอันตรายเกินไปนะครับ ท่านควรจะ-"

"ถ้าพวกนายไม่อยากไปชั้นก็จะไม่บังคับ ยังไงซะ นี้ก็เป็นการตัดสินใจของชั้นเพียงคนเดียวอยู่แล้ว"

เมื่อเขาได้ยินดังนั้นก็ถึงกับชงัก แต่เขาก็กลับมาทำหน้าจริงจังเช่นเดิมและคุกเข่าลงไป

"ข้านั่นได้สาบานไว้แล้วว่าจะปกป้องท่าน เพราะงั้นข้าก็จะไปด้วย และก็อีกอย่างนะท่านอาริ พวกเราเผ่าเอลฟ์น่ะ ได้เลือกไว้แล้วว่าจะขอติดตามท่าน ใช่ไหมพวกเรา!!"

เอียนหันไปตะโกนถามเหล่าเอลฟ์ภายในห้อง แะเสียงที่ตอบกลับมาคือการเห็นด้วยกับคำพูดของเอียนทั้งสิ้น

"พวกเจ้า...ขอบคุณมากน่ะ"

เมื่อได้ฟังคำตอบก็มำเอาเธอไปไม่ถูก แต่เธอก็ยิ้มขึ้นมาและขอบคุณพวกเขา

"แล้วพวกเจ้าล่ะ จะเอายังไง"

เธอหันไปถามกับทาสเผ่าอื่นในห้อง

"......."

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 353 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

96 ความคิดเห็น

  1. #14 ImNool3z (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 15:15

    คอมเม้น~~~
    #14
    0