อุส่าห์ได้เกิดเป็นตัวประกอบ...แต่ทำไมต้องเป็นพี่ชายนางร้ายในเกมจีบหนุ่มด้วยล่ะ!!!

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63

ตอน ความทรงจำอันเลวร้าย ของชายผู้ล้มเหลว

เรียวมะได้เล่าถึงเรื่องราวในอดีตของฟอลเลนที่ถููกทหารของจักรวรรดิฆ่า กับการสูญเสียเพื่อนร่วมปาร์ตี้ที่เขาโทษว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ

"เท่าที่เจ้าหนูนั่นเล่าให้พวกข้าฟังก็ประมาณนี้แหละ"

"งั้น...เหรอค่ะ...หนูนี้ไม่รู้อะไรเอาซะเลย"

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวที่เธอพยายามถามกับฟอลเลนมาโดยตลอด ในที่สุดเธอก็ได้รู้สักที

เธอรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงไม่อยากเล่า ได้รู้แล้วว่าทำไมฟอลเลนถึงไม่ยอมเข้าปาร์ตี้กับใครอีก ในความเป็นจริง ถ้าเป็นเธอที่ได้ไปอยู่ตรงนั้นก็คงจะเลิกเป็นนักผจญภัยไปแล้ว

"เอาน่า อย่าโทษตัวเองไปเลย ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าเจ้านั่นไม่ยอมพูดอะไร อีกอย่าง คงเพราะพวกเรามีอะไรที่หมือนกันเลยยอมเล่าเรื่องตอนเด็กให้ฟัง"

"เหมือนกันหรอค่ะ?"

"ข้านะ ก่อนจะมาที่เมืองนี้เมื่อก่อนก็อาศัยอยู่กับคนในเผ่า

เผ่าราชสีห์ของพวกเรานั่นเป็นเผ่านักรบ พวกเราเกิดมาเพื่อเป็นนักสู้ แต่ถึงอย่างงั้นพวกข้าก็ไม่ใช่พวกด้อยปัญญาที่จะไปหาเรื่องชกต่อยเขาไปทั่ว

จริงอยู่ที่พวกเรามีการฝึกฝนอย่างนักทุกวันแต่นั่นก็เพื่อใช้ในการปกป้องเผ่าของพวกเรา

ข้าเป็นหนึ่งในทหารของที่นั่น เวลาที่ไม่ได้อยู่ในงานข้าก็จะมาเล่นกับเด็กๆเป็นประจำ รู้อะไรไหม? การที่ได้ทำให้เด็กสักคนยิ้มได้มันทำให้ข้ามีความสุข

ซึ่งมีนก็ทำให้ข้ามีแรงที่จะลุกขึ้นมาทำงานอีกครั้งเมื่อนึกถึงมันเสมอ และข้าก็อยากจะเห็นอนาคตของเด็กพวกนั่น แต่ว่าวันนึง...

จู่ๆก็ได้มีกลุ่มโจรบุกเข้ามาในหมู่บ้านพวกมันจับตัวเด็กไปส่วนพวกผู้ใหญ่ที่แก่หน่อยก็ฆ่าทิ้ง ข้าพยายามที่จะช่วยเหลือพวกเด็กๆแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ

สุดท้ายข้าก็ถูกจับมาเป็นทาสและส่งลงสนามประลองและได้ไปเจอเข้ากับเรียวมะ พวกข้าสองคนสามารถหลบหนีออกจากสนามบ้านั่นได้จนมาถึงที่เมืองนี้

และนั่นก็ทำให้ข้าได้พบกับเด็กๆในเผ่าของข้า ข้าจึงตัดสินใจมาเป็นนักผจญภัยและหาเงินไปเลี้ยงดูเด็กพวกนั่นแทนพ่อแม่ของพวกเขาที่ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้"(เป็นหนึ่งในทาสทั้ง 100 ที่ไคลน์นำกลับมาจากแดนปีศาจ)

"ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ"

เมื่อได้ฟังเรื่องราวของลีก็ทำให้เธอรู้สึกว่ามันดูเลวร้ายมาก แม้จะไม่รู้ว่าเด็กพวกนั้นถูกจับไปทำอะไร แต่เธอก็เดาว่าน่าจะถูกจับไปเป็นทาส

เพราะเธอเคยได้ยินมาว่ามีช่วงนึงที่ดยุกไคลน์ไล่ซื้อทาสมาเข้าเมือง แต่เธอคิดผิด เพราะที่ไคลน์ซื้อทาสมานั่นเป็นเพราะว่าอุสาหกรรมภายในเมืองเริ่มมีเยอะขึ้นทำให้มีความต้องการแรงงานเพิ่ม

เขาจึงไปไล่ซื้อทาสตามที่ต่างๆมาไว้ที่ศูนย์แรงงานให้พวกเขาสามารถหาคนงานเพิ่มได้

"หากเจ้าคิดว่าของข้ามันโหดร้ายละก็ ข้าว่าเจ้าคงจะรับไม่ได้กับอดีตของเรียวมะแล้วละ"

"ทำไมหรอค่ะ?"

"ฟังเอาจากเจ้าตัวเถอะ ข้าไปละ พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องทำต่อ"

จากนั่นเธอก็หันไปหาเรียวมะ เธอลังเลว่าจะขอให้เล่าดีไหม? เพราะมันน่าจะดป็นความทรงจำที่ไม่ดีแน่ๆ และเรียวมะก็มองออกว่าเธอคิดอะไร

สำหรับเขา แม้มันจะเป็นความทรงจำที่เลวร้ายแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรที่จะเล่า คนที่ตายไปแล้วก็คือคนที่ตายไปแล้ว เขาที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต่องอยู่ต่อไป พ่อคงจะบอกเขาแบบนี้หากท่านยังอยู่

"เผ่าจิ้งจอกของพวกข้าแม้ว่าจะเป็นสัตว์นักล่าแต่พวกเราก็รักสงบไม่ต่างจากพวกเอลฟ์

เรื่องของข้าก็เหมือนกับของลี แต่ที่แตกต่างก็คงจะเป็นตรงจุดที่พวกมันมาเอาลูกแก้วเทพจิ้งจอกของเผ่าข้าและฆ่าทุกๆคน ยกเว้นข้า..."

อลิเซียตกใจมากกับเรื่องของเรียวมะ ถูกของลี เธอรับไม่ได้จริงๆกับเรื่องของเขา แน่นอนว่าเขารู้สึกเจ็บปวดที่ต้องมาเห็นคนอื่นๆตายต่อหน้า 

แต่เขาไม่ได้โทษคนที่ฆ่าพวกเขาหรอก เพราะถ้าเขาแข็งแกร่งกว่านี้ เขาคงจะสามารถปกป้องพวกเขาได้ แต่สิ่งนึงที่เขาไม่เข้าใจคือทำไมถึงมีแค่เขาที่พวกมันไม่ฆ่า เรื่องนี้มันคาใจเขามาโดยตลอด




เมื่อช่วยงานต่างๆเสร็จเขาก็หาม้านั่งนั่งพัก แม้เขาอยากจะบ่นว่าให้คนเจ็บมาทำงานเนี้ยนะ แต่พอเห็นเด็กคนนั้นวิ่งไปนู่นทีวิ่งไปนี่ทีก็ทำเอาเขาต้องกลืนคำนั้นลงคอและช่วยงานจนเสร็จแทน

"น้ำคับพี่ชาย!"

"อะ อ่า ขอบคุณนะ"

เสียงเล็กๆของเด็กชายที่เรียกเขาว่าพี่ชายดังขึ้นก่อนที่เขาจะได้ยืนเสียงกระทบของก้อนน้ำแข็งกับแก้วน้ำที่ถูกยื่นมาจากมือของเด็กหนุ่มที่ทำให้เขาต้องมาช่วยงานแบบนี้

ซึ่งเมื่อเขาดื่มเข้าไปเขาก็ต้องแปลกใจเพราะมันอร่อยมาก

"นี่คือ?"

"น้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งไง พี่ชายไม่เคยกินหรอ?"

"ไม่ละ เพราะปกติพี่เอาแต่ทำภารกิจ ไม่ได้มีเวลามาสนใจกับพวกของกินสักเท่าไหร่"

ฟอลเลนตอบเด็กชายตามความจริง เพราะเขาอยากจะแข็งแกร่งขึ้นเร็วๆจึงเอาแต่ทำภารกิจยากๆและอันตรายมาโดยตลอด ทำให้เงินส่วนใหญ่จะหมดไปกับพวกอุปกรณ์ที่จำเป็นโดยเฉพาะดาบ เนื่องจากว่าเขาชอบทำดาบหักบ่อยมากเขาจึงซื้อมาสำรองไว้เสมอ

"พี่ชายเป็นนักผจญภัยหรอ?"

"อืม อยู่แรงค์ C ไม่ได้เก่งอะไรมากมายหรอก"

"สุดยอด!!! พี่ชายอยู่แรงค์ C จริงเหรอ? นั่นมันสุดยอดสุดๆไปเลย!!!"

เด็กหนุ่มตาลุกวาวเป็นประกายเมื่อได้ยินว่าพี่ชายตรงหน้านั่นเป็นนักผจญภัยแรงค์ C ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่อน่าแปลกซักเท่าไหร่

เพราะพวกสัตว์ป่ามันสามารถเรียนรู้ได้เหมือนมนุษย์(เคยอธิบายในตอนที่ 11) ทำให้มาตรฐานของนักผจญภัยนั่นไม่ได้ลดลงตามกาลเวลามันมีแต่จะสูงขึ้นเรื่อยๆ

"จะว่าไปแล้วพ่อกับแม่ของเธอละ?"

เมื่อเขาถามคำถามนี้ออกไปเด็กชายก็ทำหน้าเศร้าขึ้นมาทันที ทำให้ฟอลเลนคิดว่าเขาไม่น่าถามออกไปเลย

"คุณพ่อตายในการต่อสู้ก่อนหน้า คุณแม่เองก็ได้รับบาดเจ็บทำให้ออกไปไหนไม่ได้..."

"ขอโทษที่พี่ถามอะไรไม่เข้าเรื่องนะ"

"ไม่หรอก มันไม่ใช่ความผิดของพี่ชายหรอก คุณย่าเคยพูดเอาไว้ ถ้าหากเรายังมีชีวิตอยู่ละก็ ไม่ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหน สักวันนึง มันจะต้องมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นแน่นอน"

เมื่อเด็กชายพูดออกมา เขาก็มองเห็นเด็กตรงหน้าซ้อนทับกับผู้มีพระคุณที่เคยช่วยเหลือเขาเอาไว้ในอดีตถึงสองครั้ง

คนๆนั่นก็คือไคลน์ 1 ใน 4 ดยุกแห่งอาณาจักรฟาร์น่า ดยุกที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยในครั้งแรก คือตอนที่เขาถูกไคลน์ซื้อมาจากร้านค้าทาสแล้วพามาที่นี้ ส่วนในครั้งที่สองคือตอนที่เขาเสียเพื่อนร่วมปาร์ตี้...



หลังจากวันนั้น วันที่เขาเสียเพื่อนร่วมปาร์ตี้ไป เขาก็ไม่ได้ไปที่กิลด์อีกเลย เขายังคงเสียใจและโทษตัวเองมาโดยตลอด

"มานั่งซึมอะไรตรงนี้ละ?"

"ท่านดยุกฟรอนเทียร์..."

เสียงเรียกอันคุ้นเคยดังขึ้นที่ด้านหน้า เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเป็นไคลน์ที่มาทักเขา

"เรียกกันซะห่างเหินเชียว จะเรียกว่าไคลน์ก็ได้นะ"

"ผมของเรียกว่าคุณไคลน์ก็แล้วกัน"

"แล้วทำไมถึงมานั่งซึมอยู่ตรงนี้ละ?"

จากนั้นเขาก็เล่าถึงเหตุการณ์ในห้องกับดักให้ไคลน์ฟัง

"งั้นเหรอ เจอกับเรื่องเลวร้ายมาสินะ"

"ผมควรจะทำยังไงดี"

"ถ้าจำไม่ผิด สาเหตุที่มาเป็นนักผจญภัยก็เพราะว่าอยากจะแข็งแกร่งขึ้นสินะ ผู้คนได้ให้ความหมายของมันว่าคือผู้ที่สามาีถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ทุกครั้ง

แต่สำหรับชั้น มันหมายถึงผู้ที่ไม่ว่าจะแพ้สักกี่ครั้ง ล้มสักกี่ที เขาก็จะลุกขึ้นมาได้เสมอและก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง"

"แต่เขาก็ยังคงแพ้ แล้วแบบนั่นจะแข็งแกร่งยังไง?"

"จิตใจไงละ จิตใจ"

"จิตใจ?"

"ใช่ จิตใจ เพราะผู้ที่สามารถเอาชนะศัตรูได้ทุกครั้งจะมีความมั่นใจ แต่ผู้ที่แพ้ทุกครั้งแต่ก็ยังลุกขึ้นมาได้นั่นจะมีความพยายาม

เมื่อคนสองประเภทนี้ไปเจอคู่ต่อสู้ที่เอาชนะไม่ได้ คนที่มีความมั่นใจจะเสียสติ เพราะเขาสามารถเอาชนะมาได้ทุกครั้งทำให้เขามั่นใจในรูปแบบการต่อสู้ของตนว่าจะเอาชนะศัตรูตรงหน้าได้ แต่เมื่อมันไม่เป็นดั่งที่คิด ความมั่นใจที่เขามีจึงเริ่มสั่นคลอน และเริ่มที่จะสูญเสียความเยือกเย็น

แต่ผู้ที่มีความพยายามเขาจะคิดหาวิธีที่จะล้มคู่ต่อสู้ตรงหน้า ไม่ยึดติดกับรูปแบบ แต่คิดหาวิธีที่ได้ผลดีที่สุดกับสถานการณ์ และเยือกเย็นอยู่ตลอดเวลา"

"ไม่ยึดติด กับรูปแบบหรอ?"

"ชั้นเข้าใจความรู้สึกผิดและความเสียใจที่นายมี ชั้นเองก็เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ที่เป็นแบบนี้เป็นเพราะว่าชั้นยังเด็กเกินไปที่จะทำอะไรได้"

"ส่วนผมก็อ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องใครได้"

เมื่อเห็นว่าฟอลเลนเริ่มจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด มันก็ทำให้เขาสบายใจขึ้นมาบ้าง ที่เด็กหนุ่มคนนี้เริ่มจะกลับมาเป็นตัวของตัวเอง

"ความจริงนะมันโหดร้ายเสมอ แต่ถึงยังไงเราก็ต้องอยู่กับมัน ชั้นเชื่อว่าแม่ของนายคงไม่อยากให้นายมานั่งเศร้าเสียใจอยู่แบบนี้หรอกๆ"

หยดน้ำตาของฟอลเลนตกกระทบกับพื้นไม้ น้ำตาที่ออกมาจากอารมณ์ความรู้สึกอันหลากหลายไม่ว่าจะเศร้า หรือดีใจ

แต่ที่มากที่สุดก็คงจะเป็นความคิดถึงที่เขามีต่อแม่ ผู้ที่มอบชีวิตให้กับเขา และยังสละชีวิตของตนเองเพื่อให้เขารอด

นั่นสินะ แม่คงไม่อยากเห็นเราในสภาพแบบนี้หรอก...

"เอ้า! รออะไรหล่ะ? มีสิ่งที่ต้องทำไม่ใช่หรอ? รีบไปสิ ภารกิจมันไม่ได้มาหาเองนะ"

"ครับ! ขอบคุณสำหรับความกรุณาครับ!"

ฟอลเลนรีบเช็ดน้ำตาและกล่าวขอบคุณไคลน์ ก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่กิลด์ โดยไม่ทันได้สังเกตุเลยว่าไคลน์ได้เริ่มพูดพึมพำคนเดียว

"การได้เฝ้ามองอนาคตของคนอื่นนะ มันวิเศษสุดๆไปเลยใช่ไหมล่ะ? ลีฟา..."

เพราะไคลน์ ทำให้เขากล้าที่จะกลับมาทำอาชีพนี้อีกครั้ง แม้จะยังรู้สึกผิดแต่การยึดติดอยู่กับมันก็ไม่ช่วยให้พวกเขากลับมา

สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้คือการก้าวต่อไปข้างหน้าและใช้ความผิดพลาดในครั้งนี้เป็นบทเรียนให้กับตัวเอง


นี่เรา...ลืมไปได้ยังไงกันนะ...

พอเขานึกย้อนกลับไปในตอนนั้นมีนก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

"อ๊ะ! พี่ชายยิ้มแล้ว!!"

"ขอบคุณนะ"

เสียงของเด็กชายได้เรียกสติเขากลับมาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเอามือไปลูบหัวของเด็กชายแล้วกล่าวขอบคุณออกมา

โดยไม่รู้เลยว่ามีชายร่างใหญ่ครึ่งคนครึ่งสัตว์เผ่าสิ่งโตกำลังยืนอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่

"มะ ไม่น่าเชื่อ ฟอลเลนคนนั้นที่ข้าช่วยชีวิตมาตั้งหลายครั้งแต่คำขอบคุณสักคำก็ยังไม่มีจะมาพูดคำว่าขอบคุณกับเด็ก"






มุมนักเขียน

จากใจเลยนะ เหนื่อยสุดๆ เป็นตอนที่รู้สึกว่ากินพลังชีวิตมากๆไม่รู้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะกลับจากธุระแล้วมัน้กนื่อยๆด้วย

ก็อย่างที่ทุกคนเห็นว่าตอนนี้กับตอนก่อนหน้าจะเป็นอดีตเกี่ยวกับฟอลเลนทั้งหมด โดยถึงแม้ว่าเขาจะรอดมาได้แต่ด้วยความที่เป็นเด็กและยังอ่อนแอทำให้ถูกจับไปเป็นทาสในเวลาต่อมา

ซึ่งไคลน์ก็ได้มาซื้อเขาไปและพาไปที่ศูนย์แรงงาน ฟอลเลนจึงถือว่าไคลน์เป็นผู้มีพระคุณที่ได้ช่วยเขาไว้

และในตอนนี้ก็มีการเล่าประวัติของลีกับเรียวมะด้วย แม้จะนิดเดียวก็เถอะ

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ...คือ......ไคลน์กลับมามีบทแล้ว เย้!!!!!!



ก็ ยังไงพรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วคงจะมีเวลามาเขียนน้อยลงไปเยอะมาก แต่ก็จะพยายามเขียนในเวลาว่างเรื่อยๆละกัน

ตอนต่อไป! เดินทางสู่เมืองรีก้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #73 sunisapao55555 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:39
    สนุกจ๊ะมีความมันส์
    #73
    0
  2. #71 kitsadakorn2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 00:05
    ไหนๆก็เขียนเองแล้ว ผมอยากให้ลงทุกอาทิตก็ได้ ทำการบ้านวันเสา แต่งวันอาทิต
    #71
    0
  3. #70 kitsadakorn2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 00:04
    เปลี่ยนพระเอกเถอะเล่าขนาดนี้555. ทำพระเอกมีคู่หมั้นด้วย ช็อตหวานๆด้วยย
    #70
    0
  4. #64 ฮิซาโอะ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 07:45
    คาบุโตะ ก็มา5555
    #64
    1
  5. #63 Manzx2541 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 22:39
    เดี๋ยวไม่ใช่ฟอลเลสไปเปิดฮาเร็มนะสมาชิกที่ฟอลเลสจะไปเจอคงมีอลิเชีย,สาวนักฝึกสัตว์,สาวช่างตีเหล็ก,เด็กที่หลงทางในดันเจี้ยน,นักธนูสาวหูสัตว์,ขาดใครอีกหว่า555(อันนี้คิดเล่นๆ555)จริงๆฟอลเลสทำนิยายแยกได้เลยนะ
    #63
    1
    • #63-1 tonlhiw(จากตอนที่ 15)
      30 มิถุนายน 2563 / 23:58
      น่าสนมาก
      #63-1
  6. #62 666nooker666 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 22:02
    อย่าบทหายอีกนะ~~~
    #62
    0
  7. #61 lkk19131 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:50
    สู้ๆนะคิริโตะคุง~
    #61
    1
    • #61-1 666nooker666(จากตอนที่ 15)
      30 มิถุนายน 2563 / 22:02
      55555+
      #61-1
  8. #60 Raphiel_Z (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:45

    ดีดี ขอบคุณ ครับ

    #60
    0