อุส่าห์ได้เกิดเป็นตัวประกอบ...แต่ทำไมต้องเป็นพี่ชายนางร้ายในเกมจีบหนุ่มด้วยล่ะ!!!

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 338 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

ตอนที่ 11 รุ่งอรุณแห่งสงคราม (ครึ่งหลัง)

ณ ค่ายในป่าแห่งหนึ่ง

"ห้าว~"

ทหารเฝ้ายามที่ยืนรอบนอกค่ายผู้ง่วงเต็มที กองไฟที่ตรงกลางค่ายมีทหารบางส่วนนั่งคุยกันอย่างสนุกปาก

หากพวกเขาไม่สวมเกราะเหล็กก็คงจะดูเหมือนค่ายลูกเสือที่ชวนคิดถึงความทรงจำเก่าๆที่ต้องมาต่อแถวเข้าห้องน้ำ

"ได้ยินมาว่าดยุกของเมืองฟรอนเทียร์เป็นเพียงเด็ก 9 ขวบ ข้าว่าศึกครั้งนี้คงจะง่ายสุดๆ เจ้าคิดว่าไงล่ะ"

"ก็จริงที่เป็นแค่เด็ก แต่ว่าแม่ทัพของอีกฝ่ายหน่ะ ข้าได้ยินมาว่ามีฝีมือมากๆเลย การจะบุกเข้าไปคงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ"

"หึ! แล้วไงละ ยังไงซะพวกเราก็มี'นี้'อยู่ อัลเฟรดอะไรนั่นน่ะไม่คณามือข้าหรอก"

"นั้นสิน่ะ ถ้าเรามีเจ้าสิ่ง'นี้'อยู่ สงครามพรุ่งนี้ก็จะกลายเป็นเรื่องง่าย"

"ดื่มให้ชัยชนะ"

"ดื่มให้ชัยชนะ"

พวกเขาชนแก้วกันแล้วดื่มมันอย่างมีความสุข...

โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีกลุ่มคนชุดเขียวลายพรางแอบมองดูอยู่ในพุ่มไม้



ณ ป่ารอบเมืองฟรอนเทียร์ เวลา 05.00 น.

กองทัพขนาดกลางที่มีทหารประมาณ 5000 นาย ของจักรวรรดิเริ่มเคลื่อนผลเพื่อบุกกำแพงเมืองฟรอนเทียร์อย่างเงียบเชียบและถือปืนพาดไว้ที่บ่าและพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

และห่างออกไป 100 เมตรเราจะพบกับคนสวมชุดพรางถือไรเฟิลเก็บเสียงเล็งไปที่หัวของทหารที่ยืนอยู่บนหลังม้าซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้า

ปิ้ว!

ตึก!!

.....

เมื่อเสียงของไรเฟิลเก็บเสียงเก็บเสียงดับลง และสิ่งที่ตามมาก็คือเสียงของบางอย่างตกกระทบกับพื้น เสียงนั่นมาจากร่างของนายทหารบนหลังม้าที่โดนเล็งหัวอยู่

และด้วยความตายของเขาก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูนิ่งสงบ

"พวกเราถูกซุ่มโจมตี!!!"

ด้วยเสียงตะโกนของใครบางคนได้ทำลายความเงียบนั่นลงและแทนที่ด้วยความโกลาหล เหล่าทหารต่างวิ่งกันไปคนละทิศละทาง

ซึ่งนี้ก็เป็นแผนการแยกทัพศตรูออกจากกันเพื่อลดกำลังรบของอีกฝ่าย ด้วยจำนวนทหารในปัจจุบันของเขา การจะต้านกองทัพของจักรวรรดิไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่นั่นก็เป็นเพียงข้อได้เปรียบเดียวของจักรวรรดิ เป็นข้อได้เปรียบในแง่ของจำนวน ส่วนในด้านอื่นๆนั่นแทบจะเสียเปรียบทั้งหมด

ไม่ว่าจะเทคโนโลยีที่ไคลน์พัฒนาไปไกล หรือจะสมรภูมิรบที่เป็นป่าที่พวกเขารู้จักทุกซอกทุกมุมจากแผนที่ของพวกนักผจญภัยที่ชอบเข้าไปสำรวจป่าอยู่เป็นประจำจนเหมือนกับสวนหลังบ้าน

บึ้ม!!!

ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถวางกับดัก และสอดส่องศัตรูได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีสัตว์ในป่าเข้าจู่โจมระหว่างทาง

"อ้ากกกกก!!!"

แต่ไม่ใช่กับจักรวรรดิ พวกเขาไม่ได้รู้จักป่านี้ดี พวกเขาไม่รู้ว่าจุดไหนเป็นเขตปลอดภัย ไม่รู้ว่าจุดไหนเป็นเขตของสัคว์ป่า

ปังๆ

"บ้าเอ้ย! ไอ้หมาเวรนี่มันอะไรกั-อั๊ก!"

และสัตว์ป่าของโลกนี้ก็ไม่ได้อ่อนแอแบบพวกมอนสเตอร์ในนิยายหรือมังงะแนวต่างโลกที่เคยอ่าน พวกมันฉลาด รู้จักเรียนรู้ รู้จักการรับมือ และมีแบบแผน

กี้ๆ กี้ๆๆ

"ยะ อย่าเข้ามานะ อ้าาา!!!"

พวกมันเหมือนกับมนุษย์ หากมนุษย์พัฒนาตนเองได้ พวกมันก็ทำได้

ฟิ้ว~บึ้ม!

"บะ บ้าน่า พะ พวกก็อบบลิน มะ มันใช้เวทมนต์ได้งั้นหรอ?"

สาเหตุที่พวกสัตว์เก่งได้ขนาดนี้ก็เป็นผลมาจากพวกนักผจญภัยที่เข้ามาล่าอยู่เป็นประจำจนพวกมันเรียนรู้การต่อสู้ของพวกเขาและปรับเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้

ยกตัวอย่างก็ก็อบบลินที่ใช้เวทมนต์ได้

หรือหมาป่าที่สามารถเข้าประชิดศัตรูที่อยู่ระยะไกลได้โดยไม่โดนยิง

หากถามว่ามันเป็นผลเสียไหม? ก็ไม่ เพราะสุดท้ายพวกแรงค์สูงๆก็จะมาจัดการอยู่ดี แถมยังช่วยพัฒนาฝีมือพวกพวกนักผจญภัยให้เก่งขึ้นด้วย

"มะ ไม่ไหว อีแบบนี้จะให้สู้ยังไงกัน ฆ่าตัวตายชัดๆ"

"ไม่เอาแล้ว! ชั้นไม่อยากตาย"

"หนี ยังไงก็ไม่ชนะหรอก พวกเราหนีกันเถอะ"

หลังจากนั้น พวกจักรวรรดิที่เหลือก็สับตีนแตกเพื่อหาทางออกทันที ทว่า ทางที่พวกเขาไปนั่น

ฟูม!

สายลมถูกพัดมาทางพวกกองทหาร แล้วพวกที่อยู่ข้างหน้าก็ล้มฟุบไปกับพื้นทั้งหมด พร้อมกับแอ่งเลือดที่ค่อยๆกว้างขึ้น และเสียงอุ้งเท้าอันหนักหน่วงที่มาพร้อมกับชายร่างใหญ่

โฮก!!!!!

ปรากฎเป็นพี่หมีสีน้ำตาลสูง 3 เมตรมีแผลเป็นรูปตัว X ตรงกลางอกและมีชายสูง 2 เมตร ร่างใหญ่มีกล้ามเป็นมัดๆยืนอยู่

ซึ่งเขาก็คือโพล่า ผบ.สูงสุดของกองทัพเมืองฟรอนเทียร์ ฉายา(พี่)หมีคลั่ง

"ชื่อของข้าคือโพล่า ผบ.สูงสุดคนปัจจุบันแห่งกองทัพเมืองฟรอนเทียร์ และพวกเจ้า ทหารของจักรวรรดิเอ๋ย พวกเจ้าจะไม่มีใครรอดไปจากที่นี้!!!"

หากเข้ามายังเขตของสัตว์ในป่าก็จะโดนสัตว์ป่าในบริเวณนั้นจัดการ หากออกมาจากเขตก็จะโดนทหารของฟรอนเทียร์ที่ซุ่มอยู่จัดการทันที นั่นแหละคือแผนที่พวกเขาใช้



บึ้ม!!

บึ้ม บึ้ม!!

บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม!! 

ตู้ม!!!!!!!

"เห็นผลแล้วสินะค่ะ"

"ใช่ แต่ก็เกินคาดนะ นึกว่าจะมาเยอะกว่านี้ซะอีก"

ไคลน์มองดูสงครามจากระยะไกลร่วมกับอลิซ ซึ่งเป็นสงครามที่ไม่ค่อยจะเหมือนสงครามนัก ถ้าพูดให้ถูก ต้องเรียกว่าสังหารเพียงฝ่ายเดียวมากกว่า

"คงจะประมาทคิดว่าพวกเราอ่อนแอละมั้งค่ะ"

"ก็คงงั้น แต่แบบนี้พวกกำดักที่อุส่าห์เตรียมไว้ซะเยอะก็ไม่ได้ใช้กันพอดีนะสิ เห้อ~"

"เสียดายหรอค่ะ"

"ก็ไม่ใช่ว่าไม่เสียดายหรอก แต่ถ้ามันเหลือเยอะเกินไปมันจะอันตรายกับพวกเราซะเอง...แถมยังต้องมาเสียเวลาเก็บด้วย แบบนั้นพวกนักผจญภัยก็จะลำบาก คนที่เข้าไปในป่าก็ต้องระหวังมากขึ้น แย่สุดๆไปเลย"

"นั่น...สินะค่ะ"

"แล้วทางฝั่งของบูเกอร์ล่ะ? เป็นไงบ้าง"

"ประจำการพร้อมรับคำสั่งแล้วค่ะ"

"เหรอ งั้น พวกเราก็ไปกันเถอะ อลิซ"

"รับทราบแล้วค่ะ"

เขาและอลิซเดินออกจากห้องไป



___________________

เพื่อใครงงเรื่องของสัคว์ป่าในเนื้อเรื่อง สัตว์ป่าในเรื่องนี้มันก็คือพวกมอนสเตอร์ตามนิยายแฟนตาซีแนวต่างโลกนั่นแหละ

แต่ในโลกนี้มันเป็นแค่สัตว์ธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไปในแต่ละทวีป ผู้คนในโลกนี้จึงไม่เรียกพวกมันว่ามอนสเตอร์ แต่นับว่าพวกมันเป็นสัตว์แบบปกติ 

เพราะโลกนี้พวกสัตว์ปกติแบบโลกเดิมมันไม่มี แน่นอนว่าสัตว์เลี้ยงของไคลน์ก็ไม่ได้เป็นสัตว์ปกติ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 338 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

96 ความคิดเห็น

  1. #37 uvia (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 22:44
    หายไปนานจัง
    #37
    0
  2. #32 ฮิซาโอะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:12

    ลืมเนื้อขอกลับไปอ่านอีกรอบก่อน 5555
    #32
    0
  3. #31 ImNool3z (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:05

    คอมเม้นนน
    #31
    0
  4. #30 yoyo1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 11:19

    พี่หมี
    #30
    0
  5. #29 APHELIOS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 11:03

    รอตอนต่อไปอยู่นะครับ
    #29
    0
  6. #28 Deathshot (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 10:58

    รอตอนต่อไปครับ
    #28
    0