สัญญารักพัลวันของนังซิน ++ Oh ! My SyN ?!? ++

ตอนที่ 35 : ลมพายุและภูเขาหิมะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 ส.ค. 62

……………………………………………………….

ผมมองคนตรงหน้าอย่างนึกชมอยู่ในใจ ดู ๆ ยัยมูมู่ก็เป็นเด็กมีหัวคิดกับเขาเหมือนกัน ท่าทางเวลาคุยเป็นการเป็นงานก็พอสัมผัสได้ว่าภายใต้ความซนแก่นนั้นมีความฉลาดและไหวพริบดีอยู่พอควร ตัวแสบเสนอให้เราเปิดตัวมูลนิธิให้สาธารณะรู้จัก และเดินสายพูดคุยทำความสนิทสนมกับคนในชุมชนรอบๆมูลนิธิ 

“คนที่นี่เขาอยู่กันมานานก่อนที่เราจะมาตั้งมูลนิธิ บางทีถ้าคนรอบข้างเห็นว่าเราทำงานให้ชุมชนอย่างจริงใจ บางทีเราอาจได้เสียงสนับสนุนและเงินบริจาคจากคนแถวนี้ก็ได้นะคะ”

“ ก็เป็นความคิดที่ดีนะซิน อาเห็นด้วย เอาจริง ๆ เราก็ยังไม่เคยแนะนำตัวกับคนแถวนี้เลยนะ งานนี้ให้ซินเป็นแม่งานแล้วกัน” ผู้เป็นอายิ้มให้ยัยตัวแสบ

“ ซินคิดว่าจะลองหาโอกาสไปลงพื้นที่ใกล้ ๆ ค่ะ แล้วดูว่ามีอะไรที่เราพอจะช่วยพวกเขาได้บ้าง…” 

“ ถ้าจะไปวันไหน...บอกผมด้วย ผมจะไปพร้อมกับคุณ” ผมพูดขึ้นก่อนจะมองคนที่นั่งตรงข้าม

“ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ชุมชนอยู่แค่นี้เอง ซินไปคนเดียวได้” ยัยตัวแสบยิ้มตาหยี

ไอ้นิสัยแบบที่กล้าทำทุกอย่าง และไม่คิดหน้าคิดหลังนี่เป็นมาตัังแต่เกิดหรือยังไงนะ แต่จะว่าไปก็คงเป็นนิสัยกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ เพราะคราวไปเกาหลีพักกับคนแปลกหน้าอย่างผม นางก็ทำมาแล้ว...บ้าดีเดือดเอามาก ๆ ยัยเด็กดื้อนี่

“ อย่า...ประมาท คุณกำลังเดินเข้าไปในชุมชนที่ไม่รู้ว่าจะตอบรับคุณแบบไหน…” ผมท้วงนิด ๆ  

แววตาคนตรงหน้าคล้ายจะมีรอยยิ้มเล็ก ๆ จะยิ้มอะไรนักหนากันนะ เป็นผู้หญิงที่ใช้รอยยิ้มได้ฟุ่มเฟือยจริง ๆ 

“ อาก็เห็นด้วยนะ ผู้หญิงเข้าไปในชุมชนคนเดียวอันตราย ให้คุณหมอไปด้วยดีที่สุดแล้ว”  

ผู้เป็นอาของคนตรงหน้าหันไปมองยัยมูมู่ เป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่า ชายตรงหน้าพูดจาเข้าท่า

“ ก็ได้ค่า...ตามใจอาวีก็แล้วกัน ซินไม่กล้าเถียงแล้วววว” ตัวแสบทำหน้ายู่ใส่คนผู้เป็นอา 

“ แต่ว่า ตั้งแต่สัปดาห์หน้าเป็นต้นไป ผมจะยุ่ง ๆ หน่อย เพราะต้องเตรียมตัวไปนำเสนองานวิชาการที่เกาหลีต้นเดือนหน้า ดังนั้นเรื่องไปชุมชน เดี๋ยวค่อยคุยกันอีกทีว่าจะเป็นวันไหน…แต่ยังไงก็ลองเขียนเสนอแผนงานมาแล้วกัน ผมจะช่วยดูให้ ” ผมมองคนตรงหน้าที่ยิ้มหวาน

“ โอเค...ถ้าอาวีกับคุณหมอเห็นอย่างนี้ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวซินขอตัวกลับก่อน เพราะนี่นัดเพื่อนให้มารับ เขารออยู่หน้ามูลนิธิแล้วค่ะ”

“ ซิน...อาขอล่ะ กลับบ้านเราเถอะนะ ไปพักกับเพื่อนอย่างนั้นมันไม่เหมาะเลย แถมเป็นคอนโดอีกด้วย ไม่มีผู้ใหญ่อีกต่างหาก” 

“ โธ่..อาวี...อย่าคิดมากเลยค่ะ ซินอยู่แบบนี้สบายที่สุดแล้ว…ไว้ถ้าอยู่ไม่ได้ ซินจะบอกอาเป็นคนแรก...”

เอาจริง ๆ ตอนแรกผมก็ไม่อยากจะเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้สักเท่าไร แต่แล้วผมก็ต้องเปลี่ยนใจ เพราะเมื่อเดินออกมาส่งทั้งสองคนด้านหน้าอาคาร ผมก็ชะงักไปนิดหนึ่ง เพราะมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผมระต้นคอใบหน้าคมคายที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนยืนพิงรถสปอร์ตหรูสีดำสนิทที่จอดนิ่งรออยู่ตรงบันไดทางขึ้น แว่นตาดำที่สวมอยู่และท่าทีที่เจ้าตัวมองมายังยัยจอมแก่นบอกผมว่า มันน่าจะมีอะไรมากกว่าคำว่า “เพื่อน” ที่เจ้าตัวบอก 

อย่าบอกนะว่า ยัยตัวแสบนี่ไปพักคอนโดของเพื่อนผู้ชาย ?!? 

แถมคนตรงหน้านี่มีท่าทางเหมือนกับพวกจอมเจ้าชู้นี่นะ ? 

“ นี่...คือ…” ผมไม่รู้ว่าเสียงผมเป็นยังไง แต่มันคงห้วนแน่ ๆ เพราะจอมแสบทำหน้าเจื่อน ๆ ไปนิดหนึ่งก่อนจะหันไปยิ้มร่าโบกมือให้ชายหนุ่มคนนั้น เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าผมนึกคาดโทษไว้ในใจ

“ เขาชื่อ วายุภักดิ์ค่ะ เรียกว่า เจ้าลมก็ได้เจ้านาย... ลมเป็นเพื่อนสนิทของซินตั้งแต่เด็กแล้ว”

ยังมีหน้ามายิ้มอีกแน่ะ ! 

ต่อให้สนิทแค่ไหนตอนเด็ก แต่นี่มันไม่ควรหรือเปล่า ผมยอมรับว่า ตัวเองค่อนข้างเป็นคนหวงน้องสาวเอาการ อย่างยัยหนูเล็กหรือแม้แต่จันทร์เจ้าก็เถอะ สมัยก่อนต่อให้น้องสาวทั้งสองคนต้องไปค้างอ้างแรมที่ไหน ผมจะคอยดูแลไปรับส่งให้ตลอดตั้งแต่วัยรุ่น จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย พอทั้งคู่พักหอพักด้วยกัน ผมถึงค่อยเบาใจหน่อยว่าพวกเธอสองคนดูแลกันเองได้ 

แต่ยัยเด็กนี่… ? พักคนเดียวกับผู้ชาย เป็นสัปดาห์สองสัปดาห์แล้ว...จะกล้าไปหน่อยหรือเปล่ายัยตัวร้าย !

เป็นน้องเป็นนุ่งผมละก็ จะจับตีให้ก้นลายทีเดียว ทำตัวเป็นเด็กเล็กไปได้ !  

“ ไปกันเหอะซิน ...วันนี้เดี๋ยวเราเป็นพ่อครัวเอง...อย่าลืมนะว่าแกรับปากว่าจะเป็นผู้ช่วยฉัน” เสียงชายหนุ่มตรงหน้าตะโกนมา

“ ได้ ๆ เดี๋ยวเราลืมของไว้ในห้อง นายรอเราแป๊บนะลม…” ว่าแล้วเจ้าตัวก็วิ่งกลับขึ้นไปบนอาคารมูลนิธิ ปล่อยให้ผม และคุณปฐวี ยืนอยู่ตรงนั้น ผมปรายตามองคนตรงหน้านิดหนึ่ง ชายหนุ่มตรงหน้ายังดีที่มีมารยาทอยู่บ้าง เขายกมือขึ้นไหว้คุณปฐวีที่ทำหน้านิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น 

มิน่าล่ะ ที่เขาดูจะหงุดหงิดและไม่สบายใจ เพราะถ้าผมเป็นคุณปฐวี ผมก็คงไม่สบายใจเหมือนกันที่หลานสาวคนเดียวไปค้างอ้างแรมกับผู้ชาย...แบบนี้

“ ครับ...ยัยซินไปรบกวนคุณลมอยู่หลายวันเลย...ผมต้องขอโทษด้วย จริงๆ ผมอยากให้เธอกลับมาอยู่บ้านมากกว่า แต่ก็ยังจนใจ…”  คุณปฐวีเอ่ยขึ้นหลังจากยกมือรับไหว้เจ้าตัว

“ ซินยังไม่ไปหรอกครับ ผมว่าตอนนี้ให้เธออยู่ในที่ที่เธอสบายใจดีกว่า ผมรับรองความปลอดภัยของซินได้ 100%” 

เจ้าเด็กคนนี้ท่าทางจะมั่นใจตัวเองเหลือเกินนะ...หงุดหงิดพิกล...

“ แต่ผมยังหวังว่าในฐานะเพื่อนสนิท...คุณลมคงจะช่วยเกลี้ยกล่อมให้ซินกลับบ้านได้” ผู้เป็นอายังคงพูดอย่างห่วงใย

แต่คนตรงหน้ากลับหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงที่ดูมั่นใจในตัวเองขนาดนั้น น้ำเสียงนั่น...ผมไม่ชอบเอาเสียเลย 

“ ใครจะสามารถบังคับซินได้ละครับ ในชีวิตนี้ก็คงจะมีแต่คุณย่าปิ่นปิลันธน์เท่านั้นแล้วตอนนี้ท่านก็ป่วยอยู่ ผมเองมีฐานะแค่เพื่อนสนิท...ตอนนี้บอกอะไรไปก็คงไม่ฟังหรอกครับ ตอนนี้ให้ซินพักกับผมก่อนดีกว่าที่จะเตลิดไปอยู่ที่ไหน ส่วนเรื่องความปลอดภัย ผมว่าคุณอาสบายใจได้ ผมจะดูแลซินอย่างดี”

คนตรงหน้าดูจะเป็นพวกมองโลกอย่างง่าย ๆ รื่นรมย์ จนบางครั้งอาจลืมไปว่า บางเรื่องมันก็ต้องใส่ใจความเหมาะสมและความถูกต้องด้วย 

“ จริง ๆ แล้ว จะทำอะไรสักอย่างไม่ใช่นึกแค่ความปลอดภัยอย่างเดียว แต่สุภาพบุรุษจริง ๆ จะต้องนึกถึงเกียรติของผู้หญิงด้วยว่าเจ้าตัวจะเสียหายหรือเปล่า…” 

น้ำเสียงนิ่ง ๆ ของผมเปรยขึ้นเบา ๆ ไม่รู้ว่าประโยคนั้นของผมไปกระแทกใจเข้าตรงไหน เลยทำให้คนตรงหน้าหันขวับมามอง ท่าทีแบบนั้นเดาเอาว่าไม่ชอบใจแน่ ๆ กับประโยคที่ผมพูดขึ้นมา

“ ขอโทษนะครับ...คุณว่ายังไงนะ..?” คนตรงหน้าถอดแว่นตาดำออก เผยให้เห็นสายตาที่มีโทสะกรุ่น ๆ อยู่ในนั้น

“ คำว่าปลอดภัยมันรับรองกันไม่ได้หรอกครับ แต่สิ่งที่แน่กว่านั้นคือ เกียรติของผู้หญิงจะเสียหายไหม หากมีคนเห็นว่าเธอไปค้างอ้างแรมในห้องเดียวกับผู้ชายเป็นสัปดาห์หรือเป็นเดือน…ถ้ามีผู้ใหญ่พักอยู่ด้วย อาจจะดูดีกว่านี้” 

“ถ้าเป็นเพื่อนกันจริง รักกันจริง...ก็ต้องคิดถึงเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วนด้วย…” ผมยังแปลกใจตัวเองว่าพูดประโยคเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ ราวกับน้ำแข็งได้อย่างไร

“ ถ้าไม่รู้อะไรจริง...อย่าพูดดีกว่าไหม…” คนตรงหน้าเหมือนจะมีไฟลุกในดวงตา

“ เอาล่ะครับ..ผมขอทุกคนนะว่าอย่ามีเรื่องกันเลย ทั้งคุณหมอแล้วก็คุณลมก็ห่วงซินด้วยกันทั้งคู่...เอาเป็นว่าช่วงนี้ผมขอฝากซินไว้ชั่วคราวก่อน ถ้ายังไง ผมจะรีบให้เธอกลับบ้านให้เร็วที่สุด จะได้ไม่ต้องรบกวนใคร…” คุณปฐวีรีบกล่าวห้ามก่อนที่คนตรงหน้าจะเดินตรงมาหาผม 

“ พูดให้มันสวย ๆ หน่อยนะคุณหมอ..อธิศร์ ใช่ไหม...ซินเขาพูดถึงคุณในทางที่ดีมาก ๆ นะ ผมค่อนข้างผิดหวังทีเดียวที่คุณแสดงความเห็นแบบนี้ …” คนตรงหน้าจ้องหน้าผมด้วยท่าทีไม่หงุดหงิดหนัก 

“ สิ่งที่สุภาพบุรุษควรทำ ผมว่าคุณคงคิดเองได้ ผมเองก็หวังแค่ว่าซินจะมีเพื่อนที่ดีและรักษาเกียรติของเธอ…” 

ผมมองคนตรงหน้านิ่ง ๆ พูดแค่นี้ก็คงพอแล้ว ถ้าไม่ดื้อแพ่งหรือไม่โง่จนเกินไป ก็ควรจะเก็บสิ่งที่ผมพูดไปคิดบ้าง 

คุณปฐวียื่นมือมาคล้ายจะรั้งแขนผมไว้ แต่ผมก็เบี่ยงถอยออกมาก่อนอย่างสุภาพ และค้อมหัวให้ผู้ที่แก่วัยกว่า

“ ขอโทษด้วยครับ ผมขอส่งเพียงเท่านี้นะครับคุณปฐวี...ผมยังมีงานที่ค้างคาต้องจัดการให้เสร็จ…” 

ผมไม่พูดอะไรอีกต่อไปหันหลังกลับแล้วเดินขึ้นตึกไปอย่างไม่ใส่ใจคนที่ยืนอยู่ด้านล่าง สวนกับยัยตัวร้ายที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาตามทางบันได เจ้าตัวหยุดมองผมอย่างงุนงงนิดหน่อย อ้าปากคล้ายจะทักแต่ใครจะใส่ใจกันล่ะ 

ยัยนี่ก็โตแล้ว จงดูแลตัวเองดี ๆ ก็แล้วกัน ชีวิตใครก็จัดการกันเองสิ...ผมจะไปยุ่งทำไมนะ…

อะไรบางอย่างที่แว่บ ๆ อยู่ตรงหางตาซ้าย บางอย่างทำให้ผมเหลียวไปมอง คล้ายเงาคนหลบวูบไปทันควัน ทันเห็นแต่เพียงด้านข้างเงานั่น 

ผู้หญิง.. ?  ใครกัน ? 

แต่ช่างเถอะ...จะใครก็ช่าง...ผมจะสนใจไปทำไม คิดถึงงานเอกสารที่นอนกองเป็นภูเขาบนโต๊ะผมดีกว่า…. 

ว่าแต่เย็นนี้ผมจะทำงานอย่างมีสมาธิได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะถ้าไม่โกหกตัวเอง

ตอนนี้ผมกำลังหงุดหงิด...มาก

………………………………………………

สารจากไรท์
แหม...ทีตัวเองพักกับน้องซินคืนหนึ่งที่เกาหลี ยังไม่เห็นนึกเรื่องนี้เลยนะคุณเจ้านาย...ทีนี้น้องซินจะพักกับเจ้าลม...ละเป็นเรื่องเชียว...พายุความโมโหนี่จะไปลงที่ไหนกันล่ะเนี่ย ตอนหน้าก็รู้ผลค่า 555

....................................................................

นวนิยายเรื่องนี้ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดในนวนิยายไปเผยแพร่ ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537


B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

187 ความคิดเห็น

  1. #138 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 02:35
    หงุดหงิดไรคะหมอ ตันตรงไหน เล่าสิ
    #138
    1
    • #138-1 (@Philous) (จากตอนที่ 35)
      22 สิงหาคม 2562 / 12:39
      มันขยุกขยิกในใจค่ะ พักกับใครไม่พัก ดันพักกับเพื่อนชาย ! หึหึ
      #138-1
  2. #99 Palinz (@evening731) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 17:20
    หึงล่ะสิคุณหมอออ
    #99
    1
    • #99-1 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 35)
      12 สิงหาคม 2562 / 18:41
      นั่นสิคะ มีคนหึงหนักๆ แต่ไม่รู้ตัวหนึ่งอัตราแถวนี้ 5555
      #99-1
  3. #98 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 22:18
    คุณหมออออ ใจร่มๆ555
    #98
    1
    • #98-1 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 35)
      10 สิงหาคม 2562 / 22:42
      เห็นเหมือนน้ำแข็งข้างนอก แต่ข้างในนี่พายุดีๆ นี่เอง 555
      #98-1