สัญญารักพัลวันของนังซิน ++ Oh ! My SyN ?!? ++

ตอนที่ 34 : โพรงน้ำในสมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

………………………………………………..

ย้อนกลับไปราวสองสัปดาห์ หลังจากเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินของคุณหญิงปิ่นปิลันธน์ในคืนนั้นไปได้สองวัน โรงพยาบาลแรกรับคนไข้แจ้งมาว่าอาการของคุณหญิงปิ่นปิลันธน์ดีพอที่จะส่งตัวมารักษาต่อเนื่องยังโรงพยาบาลอานันทราษฏร์ ท่านผู้อำนวยการอารัณย์ถึงกับลงมาสั่งการทุกอย่างด้วยตัวเอง พร้อมกำชับให้ผมดูแลเคสนี้ให้ดีที่สุด ท่านตบบ่าผมเบา ๆ แล้วบอกว่า ท่านวางใจที่จะให้ผมดูแลเพื่อนรักของท่าน สายตาชราแล้วคู่นั้นบอกชัดว่า มีความคาดหวังสูงเพียงใดกับการผ่าตัดในครั้งนี้ ผมต้องรับหน้าที่หัวหน้าทีมผ่าตัดให้คุณหญิงปิ่นปิลันธน์

แม้ว่าหลังจากการผ่าตัดสมอง อาการโดยรวมของคุณหญิงดูจะดีขึ้น แต่เพราะสูงวัยแล้วทำให้ต้องใช้เวลาพักฟื้นมากกว่าคนหนุ่มสาวอยู่มาก มีหลายอย่างที่ผมค่อนข้างกังวลกับอาการของคนไข้ เพราะนอกจากจะเจอปัญหาเรื่องการกดทับเนื้อสมองจากเลือดที่ออกแล้ว การตอบสนองโดยรวมยังไม่ดีเหมือนเดิม การเคลื่อนไหวร่างกายและการทรงตัวมีปัญหา 

สังหรณ์บางอย่างในใจ ทำให้ผมตัดสินใจตรวจบางอย่างเพิ่มเติม และก็เป็นดังที่ผมคิด ผลการ CT scan พบว่ามีอาการน้ำฉาบบริเวณผิวสมอง นั่นหมายความว่า คุณหญิงปิ่นปิลันธน์มีอาการภาวะสมองเสื่อมที่มาจากการมีน้ำมากเกินในโพรงสมอง การแก้ไขจะต้องมีการวางสายระบายน้ำในสมองและต่อสายลงมาในช่องท้อง เคสลักษณะนี้ต้องวางแผนให้ละเอียด ถ้าวางสายระบายได้ดี คนไข้ก็จะมีโอกาสฟื้นตัวได้เร็ว แต่ถ้าวางสายได้ไม่ดีแล้ว ผิดตำแหน่ง กดทับหรือทำให้น้ำระบายไหลไม่ดีก็จะมีผลกระทบอีก หรือแม้แต่การปรับวาล์วระบายน้ำ หรือความเร็วในการระบายน้ำก็ยังสำคัญ 

เรียกง่าย ๆ ว่า นี่เป็นเคสที่ค่อนข้างอ่อนไหว ระบายน้ำมากเกินไปก็มีผล ระบายน้ำน้อยเกินไปก็จะมีผล ศัลยแพทย์อย่างผมมือต้องนิ่งและต้องตัดสินใจให้ดี 

แต่ดูแล้ว การผ่าตัดก็น่าจะผ่านไปได้ด้วยดี เหลือเพียงรอให้คนไข้ค่อย ๆ ฟื้นตัว

“ขอบคุณคุณหมอมากนะครับที่ช่วยผ่าตัดให้คุณแม่…” คุณปฐวีเอ่ยขึ้นเบา ๆ 

คนตรงหน้ามีใบหน้าอ่อนเยาว์ คุณเขมิการ์เคยบอกผมว่า คุณปฐวีเป็นลูกคนเล็ก เรียกว่าเป็นลูกหลงของคุณหญิงก็ว่าได้ อายุห่างจากพี่สาวคนโตเกือบรอบหนึ่ง  ถ้ามีคนบอกว่า ชายหนุ่มตรงหน้าผมอายุมากกว่าผมแค่ 3-4 ปี ก็ยังคงเชื่อได้ เพราะผิวที่ขาวจัด ใบหน้าเรียวยาวนั่นบอกแววขี้กลัวนิด ๆ รูปร่างผอมสูง น้ำเสียงพูดคุยนั้นอบอุ่นอ่อนโยน ไม่แปลกที่ดูจะสนิทกับยัยมูมู่มาก 

มันคงจะไม่รู้สึกอึดอัด ถ้าสายตาที่มองมานั้นตรงไปตรงมา แต่เพราะบางอย่างที่มองมาคล้ายจะขอบคุณ คล้ายประทับใจอะไรบางอย่าง สัญชาตญาณลึก ๆ เตือนผมว่า ผมควรรักษาระยะห่างไว้ก่อน เพราะสายตาแบบนี้ชวนให้นึกถึงตอนที่รู้จักไอ้มินโฮใหม่ ๆ  

ความรู้สึกนุ่ม ๆ สุภาพเรียบร้อยแบบนี้ และสัมผัสประหลาดบางอย่างที่บอกว่าผู้ชายด้วยกันไม่ขอบคุณด้วยสายตาแบบนี้ แต่ผมก็พูดอะไรออกไปไม่ได้มากนัก 

ยังไงเสีย คุณปฐวีก็เป็นลูกชายคนเล็กของคุณหญิงปิ่นปิลันธน์ นับว่าเป็นเจ้านายทางอ้อมของผมอีกคนหนึ่ง

“ อย่าเกรงใจเลยครับ นี่เป็นหน้าที่ของแพทย์เจ้าของไข้อย่างผมอยู่แล้ว ผมรักษาคุณหญิงมาหลายปี และรู้จักสุขภาพของท่านดีที่สุด”  ผมยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างสุภาพก่อนจะก้มหัวนิด ๆ 

“ เสียดายมากที่ไม่ได้รู้จักคุณหมอมาก่อน นี่ถ้าวันนั้นไม่เกิดเรื่องก็คงไม่ได้รู้จักกัน” 

“ แหม...อาวี ก็อาวีทำงานกับป้ารตีนี่คะ กว่าจะกลับบ้านแต่ละคืนก็ดึกมาก ส่วนเรื่องสุขภาพก็มีป้าขจิตพาคุณย่ามาหาหมออยู่ประจำอยู่แล้ว ไม่รู้จักกันตอนนั้นก็ไม่แปลก แต่ตอนนี้อาวีมาที่นี่บ่อย ๆ ก็ได้นะคะ จะได้รู้จักและสนิทกับคุณหมอไว้” ยัยตัวแสบยิ้มตาใสให้ 

ยัยตัวแสบ….อย่าชง...จะได้ไหม…

ผมอยากจะหันไปเล่นงานคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรตอนนี้จริง ๆ ตาใสแป๋วคู่นั้นดีใจเหมือนคุณอาสุดที่รักจะได้เพื่อนใหม่ ...ถ้าเป็นเพื่อนใหม่ ผมไม่ว่าอะไรหรอก แต่ถ้ามีอะไรที่มากกว่านั้น ผมคงอึดอัดใจพอควร...

“ เรื่องอาการของคุณหญิง ผมคิดว่าอาจต้องรอให้ร่างกายชินกับอุปกรณ์สักหน่อย ถ้าโชคดีระดับการระบายน้ำดี อาการต่าง ๆน่าจะดีขึ้นครับ ทั้งเรื่องการเดิน การทรงตัว แล้วก็การพูด…” 

ถ้าผมวินิจฉัยและวางตำแหน่งสายได้ดี คนไข้มีเปอร์เซ็นต์สูงที่จะกลับมาเดินเหินได้ ไม่ก้าวซอยขาสั้น ๆ ถี่ ๆ อย่างคราวก่อน ทุกอย่างต้องรอให้คนไข้ฟื้นตัวให้ดี แต่ดูเหมือนตอนนี้เรื่องราวในบ้านวรินทร์โรจน์ดูจะไม่ง่ายดายขนาดนั้น 

“ เรากำลังมีปัญหาเรื่องกฎหมาย เพราะว่าพี่สาวผมจะเสนอให้ศาลแต่งตั้งตัวเองเป็นผู้อนุบาล และให้คุณแม่เป็นผู้ไร้ความสามารถ ผมเลยกังวลว่าถ้าอาการยังไม่ดีขึ้น หลายอย่างในบ้านวรินทร์โรจน์น่าจะวุ่นวายพอสมควร…” 

“ คือ...ในเรื่องทางกฎหมาย ผมคงเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยไม่ได้ แต่เท่าที่ทราบหากกรณีที่พบว่า ผู้ป่วยมีภาวะการขาดความรู้สึกตัว อย่างกรณีเป็น โรคสมองฝ่อ สมองเสื่อมขั้นรุนแรง หรือกลุ่มพาร์กินสัน  เป็นอัมพาต หรือกรณีที่เจ็บป่วยจนไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ ไม่สามารถประกอบกิจการ และทำภารกิจส่วนตัวหรือช่วยเหลือตัวเองได้ ต้องมีคนคอยดูแลตลอดเวลา อันนี้ก็จัดว่าเป็นผู้ไร้ความสามารถในนิยามนั้น…” ผมหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองสองคนตรงหน้าผมด้วยความรู้สึกเป็นกังวลแทน 

“ ในกรณีของคุณหญิง ในทางการแพทย์ก็ต้องถือว่า อาการกลุ่มที่เป็นจัดอยู่ในกลุ่มโรคสมองเสื่อม อย่าง Normal Pressure Hydrocephalus แต่อาจจะ...ดีขึ้นได้หากมีการปรับระดับน้ำในสมองให้สมดุลขึ้น ผู้ป่วยอาจจะกลับมาคุย หรือ เดินเหินได้ใกล้เคียงกับปกติ…” 

“ ถ้าบอกตามตรง ตอนนี้ผมก็ยังบอกไม่ได้ว่า คุณหญิงจะอาการดีขึ้นได้หรือไม่ เราต้องอดใจรอดูผลหลังการผ่าตัดกันไปสักระยะก่อนครับ” 

“ พี่รตีเห็นว่าจะมาขอเอกสารรับรองความเห็นทางการแพทย์จากคุณหมอเพื่อเอาไปยื่นเรื่องส่งที่ศาล...ให้ศาลวินิจฉัย…” 

สีหน้าคนตรงหน้าค่อนข้างกังวล แต่ผมก็คงช่วยอะไรไม่ได้เท่าไหร่ ต้องยอมรับกันตรง ๆ ว่า ครั้งนี้เกินอำนาจที่ผมจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวทางกฎหมาย 

“ ผม...อาจจะลงนามช้าให้หน่อยได้ แต่ถึงยังไงก็ตาม...ถ้าในทางกฎหมายและสิทธิของคนไข้ คุณปานรตีมีสิทธิที่จะเรียกร้องข้อมูลการรักษา ตลอดจนผลการวินิจฉัยทางการแพทย์ได้ตลอด เพราะอยู่ในฐานะของบุตร” 

ยิ่งอธิบายไป สองคนตรงหน้าก็ยิ่งมีสีหน้าเครียดมากขึ้นกว่าเดิม ผมได้แต่ระบายลมหายใจช้า ๆ 

บางอย่างเกินมือ...ก็ต้องให้พวกเขาแก้ไขปัญหาภายในครอบครัวกันไปก่อน

“ ผม..คงต้องกลับไปปรึกษาทนายความอีกครั้งว่าจะมีทางไหนจะชะลอเรื่องนี้ได้ ผมเชื่อลึก ๆ ว่าคุณแม่น่าจะดีขึ้นได้ นี่ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นมา บ้านร้อนเป็นไฟกันหมด ผมเองยังห่วงทั้งมูลนิธิ และเจ้าซินด้วย  อย่างตอนนี้ซินก็ยังโดน….” แต่เจ้าตัวยังพูดไม่ทันจบ ยัยมูมู่ก็รีบพูดขึ้นทันควัน

“ ซินไม่เป็นอะไรสักหน่อยอาวี ซินโอเคอยู่หรอกน่า...ซินแค่ได้อิสระมากขึ้น…” ใบหน้าผุดผ่องนั่นเง้าลงเหมือนเด็กดื้อโดนผู้ใหญ่เอ็ด

“ จะดีได้ยังไง บ้านตัวเองก็ไม่ได้อยู่ ต้องไปนอนที่อื่นเสียอย่างนั้น…” คนตรงหน้าโยกหัวหลานสาวเบา ๆ อย่างห่วงใย

“ ก็ไม่ใช่บ้านคนอื่นที่ไหนสักหน่อย ซินพักอยู่กับเพื่อนต่างหาก อาวีไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า ซินดูแลตัวเองได้ แล้วเพื่อนซินยังดูแลซินอย่างดี แถมยังมารับมาส่งตลอด ไม่ได้ลำบากอะไรสักหน่อย ” 

เหอะ...ทำไมผมจะต้องมาฟังอะไรแบบนี้ด้วยนะ ยัยซินจะไปอยู่ที่ไหนก็ช่างสิ...ไม่ใช่เรื่องของผมสักหน่อย

“ ไม่ได้สิ ...ถ้าเป็นเพื่อนคนนั้นยิ่งแล้วใหญ่ อาไม่วางใจให้อยู่กันสองคนหรอกนะ !” คนตรงหน้าผมขมวดคิ้วมุ่น

ดูท่าทางอาหลานคู่นี้จะสนิทสนมและเป็นห่วงเป็นใยกันจริง ๆ แค่หลานจะไปอยู่กับเพื่อนยังห่วงขนาดนี้เลย

“ อย่าเพิ่งคุยเรื่องนี้กันเลยค่ะ อาวีรีบคุยกับคุณหมอดีกว่าค่ะเรื่องอาการของคุณย่า แล้วเดี๋ยวซินจะได้ขอปรึกษาเรื่องมูลนิธิด้วยเลย” 

ดูเริ่มจะเอาการเอางานกับเขาบ้างแล้วสินะ คุณหนูซินเนสทีเซีย...แบบนี้ค่อยใช้ได้หน่อย 

……………………………………………………….

สารจากไรท์

เอาล่ะสิ...แผนการร้าย ๆ ของคนที่อยากได้อำนาจมาถือไว้ในมือ ถ้าโดนศาลประกาศว่าคุณย่าเป็นผู้ไร้ความสามารถ การบริหารงานมูลนิธิจะเป็นยังไงหนอ...มาลุ้นให้กำลังใจกับนางเอกของเรากันค่า ตอนหน้า...เวลาพายุเข้ามันจะวินาสสันตะโรขนาดไหนกันนะ ระหว่า "ลม" พายุ กับ "ลม"ที่วน ๆ ในใจใครบางคน คริคริ...

อาการทั้งหมดที่ไรท์ใส่ลงมาในนี้เป็นข้อมูลทางการแพทย์จริงๆ ทั้งหมดนะคะ ถ้าใครมีคุณพ่อคุณแม่ที่เริ่มความจำแย่ลง การเดินแปลก ๆซอยเท้าสั้นๆ การทรงตัวมีปัญหา อยากให้ลองไปเช็คดูว่าเข้าข่ายโรคนี้หรือเปล่านะคะ เพราะเป็นภาวะสมองเสื่อมลักษณะเดียวที่อาจจะแก้ไขได้ด้วยการผ่าตัดใส่สายระบายน้ำค่ะ ^^

เครดิตในตอนนี้ ต้องมอบให้คุณหมอเจ้าของไข้ที่ดูแลครอบครัวไรท์ใกล้ชิดจนไรท์สามารถเอาข้อมูลทั้งหมดมาลงเป็นความรู้ให้คนอ่านค่ะ

....................................................................

นวนิยายเรื่องนี้ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดในนวนิยายไปเผยแพร่ ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537


B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

184 ความคิดเห็น

  1. #137 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 02:27
    หมอรู้ยังซืนไปอยู่กับเพื่อน(ชาย)สองต่อสอง
    #137
    1
    • #137-1 (@Philous) (จากตอนที่ 34)
      22 สิงหาคม 2562 / 12:38
      นี่ล่ะที่ยังไม่รู้ ถ้ารู้คง...
      #137-1
  2. #97 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 11:06
    พี่หมอรู้สึกอะไรไหมเอ่ย
    ระวังจะหึงนะ 5555
    #97
    1