สัญญารักพัลวันของนังซิน ++ Oh ! My SyN ?!? ++

ตอนที่ 33 : ก่อนพายุจะมา...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

บทที่ 12. การปะทะกันของลมพายุ

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นฉันก็ย้ายมาอยู่กับไอ้ลมได้ราวสองสัปดาห์กว่า ๆ แล้ว ไอ้ลมมันน่ารัก ช่วยเป็นทั้งสารถีไปรับไปส่ง เป็นเพื่อนคอยฟังฉันเล่าเรื่องตลก ๆในมูลนิธิ และก็ยังยอมเป็นหน่วยกล้าตายชิมอาหารที่ฉันพยายามทำเอง กินได้มั่งไม่ได้มั่ง มันก็ไม่เห็นจะบ่นอะไร และยังให้กำลังใจฉันเสมอ

“ ก็พอแหลกล่ายอยู่….” มันพยายามยิ้มให้ฉัน สำหรับจานผัดผักรวมที่ฉันเผลอใส่เกลือลงไปแทนน้ำตาล 

“ ไม่เปรี้ยวเท่าไหร่หรอก…” มันพูดออกตัว สำหรับจานที่ฉันพยายามทำต้มยำกุ้ง แต่ดันออกมาเป็นแกงมะนาวกุ้ง 

“เดี๋ยวแกก็เก่ง…” มันพยายามปลอบใจ ทั้งที่ตัวเองหน้าซีดยังกับกระดาษ

“ กว่าฉันจะทำอาหารเป็นอย่างแม่ระริน แกคงเข้ารพ.เพราะอาหารเป็นพิษแน่ ๆ ” ฉันได้แต่ทำหน้าเหยเกขอโทษขอโพยให้คนที่หน้าซีดหลังจากวิ่งเข้าออกห้องน้ำสามสี่รอบหลังจากมันทู่ซี้กินแกงมะนาวของฉันไปชามใหญ่ 

ทำไมตอนเด็ก ๆ ฉันไม่เข้าครัวกับแม่ระรินบ้างนะ...มาคิดตอนนี้ก็รู้สึกผิดกับหนูลองอาหารตรงหน้ามาก ๆ 

ผงเกลือแร่ในตู้ยาติดผนังถูกฉันฉีกแล้วเทลงแก้วน้ำผสมคน ๆ เข้ากัน แล้วยื่นให้คนตรงหน้าที่เอื้อมมือมารับแต่โดยดี มันยังมีแรงยิ้มอีกแน่ะไอ้ลมเอ๊ยยย แกเกือบตายเพราะฉันยังไม่รู้ตัวอีก

“ อ่ะ….วันพรุ่งนี้เดี๋ยวเราสลับทำสเต๊กสันคอหมูให้กินละกัน แกจะได้พักมั่ง…” 

คนเสนอตัวเป็นพ่อครัวทำอาหาร คือ คนป่วยที่นอนหมดแรงหน้าซีดอยู่ตรงหน้าฉัน

คนที่ต้องพักควรเป็นมันมากกว่า แต่สายตาที่มองมา บอกชัดว่ามันอยากทำอาหารเอง

สงสัยมันกลัวตายเพราะฝีมือทำกับข้าวของฉันแน่ ๆ…

“ ตามใจแก ...ฉันยอมเป็นลูกมือให้ก็แล้วกัน” ฉันก้มหน้าอุบอิบยอมเป็นลูกมือแต่โดยดี

“ สมมุติว่าถ้าออกมาอร่อย ...ฉันว่าเราน่าจะทำกับข้าวกินกันอย่างนี้บ่อย ๆ นะ…” เสียงมันประหลาด ๆ เหมือนจะลังเล นิด ๆ แต่ก็ดูจะดีใจหน่อย ๆ  ผสมกัน

มันคงกลัวตายเพราะกับข้าวของฉันจริง ๆ นะแหละ ถึงพูดอย่างนี้ เอาน่า ยอมตามใจหนูลองอาหารของฉันหน่อยละกัน เดี๋ยวจะพาลน้อยใจ หาว่าไม่เชื่อฝีมือทำอาหารของเด็กนอกอย่างมัน

“ ได้สิ...ถ้านายทำอร่อยนะ เรายอมเป็นลูกมือนายตลอดไปเลย…”

“ สัญญาแล้วห้ามคืนคำนะ …”

ดวงตาคม ๆ ของคนตรงหน้าเปล่งประกายวาววับกับคำตอบของฉัน เป็นประกายตาแบบที่ไม่ค่อยเห็นจากคนตรงหน้าสักเท่าไหร่ 

“ เออน่า...สัญญาด้วยเกียรติลูกเสือสามนิ้วสิเอ้า !”

คนตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ ทำให้ฉันพลอยขำไปด้วย เป็นคืนที่ป่วย ๆ แต่กลับมีเสียงหัวเราะอย่างที่ฉันไม่ได้ทำเลยตอนอยู่ที่วรินทร์โรจน์ ถ้ารู้ว่าออกมาอยู่ข้างนอกแล้วสนุกอย่างนี้ ฉันคงจะหนีออกมานานแล้ว 

…………………...

หยดเลือด...สีแดงบนโต๊ะ...อีกแล้วหรือ...เป็นสัปดาห์แล้วนะที่มีแบบนี้

ทำไมต้องมีอะไรแบบนี้ด้วยนะ ใครกันนะที่ทำแบบนี้ …. ฉันจ้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะระบายลมหายใจเบา ๆ แม้ว่าสิ่งที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าเหมือนจะอยากข่มขู่บางอย่าง จะเตือนก็ช่าง จะขู่ก็ช่าง….ฉันหยิบกระดาษบนโต๊ะมาเช็ดสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทิ้งอย่างไม่ไยดี

สงสัยจะฝีมือป้าปานรตีอีกละสิ...ใช้ใครมาทำอะไรแบบนี้ แต่จับมือใครดมไม่ได้ก็ต้องปล่อยไปก่อน

จะใครก็ตามที่ทำแบบนี้ เธอหรือเขาจะคิดอะไรก็ตาม...อยากให้รู้ไว้ ฉันไม่มีวันยอมแพ้หรอกน่า

สิ่งที่สำคัญมากกว่าในตอนนี้ก็คือ จะทำยังไงให้มูลนิธิของคุณย่าอยู่รอด และเลี้ยงตัวเองได้  เรื่องนี้ฉันพยายามคิดจนหัวแทบแตกมาหลายวันแล้วแต่ก็ยังนึกไม่ออก ทำยังไงไม่ให้มูลนิธิขาดทุนอย่างที่ป้าปานรตีว่าไว้ ฉันต้องโตขึ้นให้เร็วที่สุดอย่างน้อยก็จะรักษาที่ดินผืนนี้ของคุณย่าไว้ให้ได้ ถ้าฉันพลาด….หลายคนที่นี่คงต้องเดือดร้อนกันแน่ ๆ ทั้งพยาบาล คนป่วย และอีกหลายคนที่ได้เงินเดือนจากที่นี่ ฉันไม่อยากทำลายภาพที่สวยงามและรอยยิ้มของคนที่นี่เลย 

ปฏิทินบอกฉัน...เหลือเวลาพิสูจน์ตัวเองอีก 6 เดือนเท่านั้น

จะปล่อยให้ยัยพี่จูนเอาที่นี่ไปทำเป็นคอนโดมิเนียมไม่ได้เด็ดขาด ไอ้ซินจะไม่ยอมแพ้หรอก

มันต้องมีวิธีสิน่า…

ฉันหันไปมองเจ้าตุ๊กตาหมาตัวยักษ์ที่มีคนใจดีเอามาวางไว้บนโต๊ะให้ตั้งแต่วันแรกหลังจากที่คุณย่าเข้ารพ. ก่อนจะปิ๊งไอเดียขึ้นมาว่า เวลาแบบนี้ฉันควรเดินไปหาใครดี….

เสียงคุยกันที่ลอดออกมาจากห้องทำงานของเจ้านายทำให้ฉันต้องหยุดชะงักลงก่อนที่จะเคาะประตู

“ ขวัญเอาขนมที่ทำเองมาให้คุณหมอนะคะ หมู่นี้ไม่เห็นคุณหมอไปเยี่ยมคุณแม่เลย คิดว่าคุณหมอคงจะยุ่งกับงาน…”

เอ๋….คุณช่อขวัญหรือเนี่ย ? 

“ จริง ๆ แล้วถึงผมจะไม่ได้ไป แต่ก็มีคุณหมอท่านอื่นคอยติดตามอาการของคุณป้าพวงครามอยู่แล้ว คือ..จริง ๆ แล้วผมก็ไม่ได้เรียนมาทางด้านจิตแพทย์ อาจจะให้คำปรึกษาคุณป้าพวงครามได้ไม่ดีเท่ากับแพทย์เฉพาะทางนะครับ...แล้วก็...ขอบคุณสำหรับขนมครับ...แต่ทีหลังไม่ต้องลำบากทำมาก็ได้ เพราะปกติผมไม่ค่อยทานขนมสักเท่าไหร่..” 

เสียงเจ้านายตอบกลับคนที่มาหาอย่างสุภาพตามแบบฉบับเจ้าตัว แต่ฉันก็รู้สึกได้ถึงความเฉยชาที่เว้นระยะห่างชนิดที่ทำให้ฉันต้องกลืนน้ำลายตัวเองทีเดียว ไม่รู้คุณขวัญจะน้ำตาตกหรือเปล่านะ น่าสงสารคุณขวัญจริง ๆ ที่ไม่รู้ว่าคุณหมอไม่น่าจะชอบผู้หญิงอย่างเรา ๆ เฮ้อ…

ตาคุณหมอนี่ละน้า...ไม่ชอบเขาก็รักษาน้ำใจรับขนมมาสักหน่อยก็ไม่ได้ เป็นเราล่ะไม่ได้ เอามาแล้วก็แบ่งเด็ก ๆ กินกันเพลิน

“ ซิน...ทำอะไรอยู่น่ะ” เสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำให้ฉันสะดุ้งทันทีเหมือนเด็กถูกจับได้ว่าแอบดูผู้ใหญ่คุยกัน

ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับคุณช่อขวัญที่มีสีหน้าเจื่อน ๆ ฉันไม่รู้จะทำสีหน้ายังไงได้แต่ยิ้มแหย ๆ แล้วก็ขยับหลบทางให้เจ้าตัวที่ก้มหน้าก้มตาเดินงุด ๆ ออกไป ฉันหันไปมองคุณอาปฐวีที่เดินเข้ามาอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“ แหม...อาวีมาเงียบ ๆ ตกใจหมด” ฉันหัวเราะแหะ ๆ ให้คนตรงหน้า

“ มาเงียบ ๆที่ไหนกัน เดินมาปกตินี่ล่ะ แต่ซินเองนะแหละที่มัวแต่…” อาปฐวียังรู้จักไว้หน้าฉันอยู่บ้าง เพราะอีกคนที่ก้าวออกมาจากห้องทำงานตัวเองยืนกอดอกนิ่ง ๆ มองฉันอยู่ สายตานั่นถ้าเป็นไม้เรียว ฉันคงโดนฟาดก้นลายแน่ ๆ 

“คือ...ไม่ได้จะแอบฟังหรอกนะ…” ฉันพยายามแก้ตัวพัลวันแล้วก็เขิน ๆ เผลอเอามือเกาแก้มตัวเอง เออสิ..กระสับกระส่ายกับสายตาคนตรงหน้ามาก อาวีไม่เท่าไหร่ แต่ดวงตาคม ๆ ที่มองนิ่งเหมือนจะคาดโทษนี่สิ เห็นทีไรเสียวสันหลังวาบ ๆ ทุกที 

“ มีอะไร… ?” น้ำเสียงนั่นกึ่งฉุนกึ่งรำคาญฉัน แต่เจ้านายก็หันมายกมือขึ้นไหว้อาปฐวีอย่างสุภาพ ชายหนุ่มสองคนมองกันแล้วก็หันมามองฉันที่ยืนตัวลีบอยู่ตรงนี้ 

ธรณีสูบฉันลงไปเลยดีกว่า….สายตาพิฆาตแบบนี้ ตาย….

“ คือ ….ซินอยากจะมาปรึกษาเรื่องปัญหาการเงินของมูลนิธิค่ะ แต่ถ้าคุณหมอยุ่งอยู่ก็ไม่เป็นไร ไว้ซินมาทีหลังดีกว่า” 

จังหวะนี้ต้องชิ่งหนีก่อนแล้ว ฉันโก่งตัวเป็นแมวเหมียวแล้วพยายามย่องออกจากวงวารสายตาน่ากลัวทั้งสองคู่ แต่ดูเหมือนวันนี้แต้มบุญจะมีไม่พอ เพราะสายตาที่มองนิ่ง ๆ มา แล้วเจ้านายพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ 

“ ถ้าอย่างนั้นก็มาสิ...เข้ามาข้างใน ผมก็อยากคุยเรื่องนี้เหมือนกัน แล้วคุณปฐวีละครับ วันนี้มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า” 

แหม...เจ้านาย...ทีกะซินนะเสียงดุเป็นเสียงหนึ่ง แต่พอหันไปทักทายสวัสดีกับคุณอาวีนี่เสียงสองเชียว….สุภาพนุ่มนวล เหอะ...สองมาตรฐานสุด ๆ ขอมองบนสักรอบได้ไหม 

“ ผมอยากมาปรึกษาคุณหมอเรื่องอาการคุณแม่ครับ..” 

“ ถ้าอย่างงั้น ก็ดีเลยค่ะ ให้อาวีคุยกับคุณหมอก่อนก็ได้ ซินไม่รีบสักนิด ไว้วันหลังก็ได้ค่า…” ฉันพยายามยิ้มหวานถ่วงเวลาและรุนหลังอาปฐวีให้ไปคุยกันก่อน แล้วพยายามหลบออก แต่ทำไมฟ้าไม่เป็นใจเสียเลย

“ ไม่ต้องหนีเลยซิน อามาที่นี่ก็เพราะอยากคุยเรื่องซินด้วย เข้ามาด้วยกันเลย…” 

อาวี…..โอยยยย...กรีดร้องวนไป ไม่ต้องหิ้วคอซินก็ได้...ซินไม่ใช่แมววววว 

สายตาฉันเหลือบไปเห็นเจ้าของห้องทำงานที่คล้ายจะกลั้นขำนิด ๆ มุมปากหยักได้รูปนั่นเหมือนจะแย้มเผยอออกมานิดหน่อย เออ...เว้ย รูปปั้นยิ้มได้เสียด้วยสิ วันนี้ฝนตกแน่ ๆ แล้วเรา

………………………………………………..


สารจากไรท์

แหม...แอบฟังคนอื่นเขาคุยกัน...ไม่โดนคุณหมอเล่นงานเข้าก็ดีเท่าไหร่แล้ววว หนูซิน แล้วทำไมไม่บอกเจ้านายว่ามีอะไรแปลก ๆ รอบตัวเล่า....หยดเลือดสีแดงบนโต๊ะทำงาน ! อันตรายจะตาย ยัยเด็กบ้านี่ละหนา...ตอนหน้าเตรียมตัวรับพายุใหญ่ ว่าแต่ใครจะโดนหางเลขพายุบ้างนะ 555


....................................................................

นวนิยายเรื่องนี้ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดในนวนิยายไปเผยแพร่ ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

190 ความคิดเห็น

  1. #136 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 02:21
    ติดกล้องวงจรปิดสิ
    #136
    1
    • #136-1 (@Philous) (จากตอนที่ 33)
      22 สิงหาคม 2562 / 12:37
      สัญญาณเตือนทีมาทีละน้อย ๆ ยัยซินก็ทำเป็นกล้าไปงั้นล่ะนะ เด็กน้อยเอ๋ย
      #136-1
  2. #96 Palinz (@evening731) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 10:39
    เอ็นดูซิน แล้วใครมาขู่อีกเนี่ยยย
    #96
    1
    • #96-1 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 33)
      9 สิงหาคม 2562 / 10:50
      ปริศนาที่ต้องคลี่คลายค่า ต้องอัญเชิญน้องโคนันมาแล้ว 5555
      #96-1
  3. #95 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 13:54
    หนูซินเป็นแมวซะแว้ววว 5555
    วันแมวโลกพอดีเลย
    ใครกล้ามาแกล้งซินล่ะเนี่ย เอาเลือดมาหยดน่ากลัวมากค่ะ แถมมาทำในสถานที่ควรปลอดเชื้อด้วย ถถถถ
    #95
    1
    • #95-1 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 33)
      8 สิงหาคม 2562 / 15:00
      นี่ล่ะค่า ใครกันนะทีทำแบบนี้ นางก็ช่างปากหนัก ไม่ยอมบอกเจ้านายซะด้วยซิ
      #95-1