สัญญารักพัลวันของนังซิน ++ Oh ! My SyN ?!? ++

ตอนที่ 32 : มาอยู่ด้วยกันนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    7 ส.ค. 62

………………….

ฉันลากกระเป๋าเดินทางออกมาหน้าบ้านยังไม่เรียบร้อยดี รถสปอร์ตหรูสีดำสนิทก็เลี้ยวควับเข้ามาจอดหน้าบันไดของบ้านวรินทร์โรจน์ พร้อมกับเจ้าคนขี้โวยวายที่เปิดประตูออกมาอย่างรวดเร็ว ฉันมองคนที่มาถึงอย่างงง ๆ นิดหน่อย เพราะสภาพของมันตอนนี้เหมือนเพิ่งตื่นนอนมาสัก 10 นาทีได้ หัวกระจุยยุ่งเหยิง หน้ายับยู่ยี่แบบไม่รู้ว่าล้างหน้าก่อนขึ้นรถมาหรือเปล่า เสื้อเชิร์ตสปอร์ตสีขาวเปิดกระดุมคอนั่นยิ่งแล้วใหญ่ เหมือนใส่มาลวก ๆ  แล้วเมื่อสำรวจคนตรงหน้าคร่าว ๆ ก็ต้องหัวเราะพรืดออกมา มันดันลากกางเกงขาสั้นสีแสบตากับรองเท้าแตะ ช่างไม่เข้ากันอย่างแรงระหว่างสภาพคนขับกับรถสปอร์ตหรูตรงหน้า

ไม่ได้ใกล้เคียงกับภาพลักษณ์คาสโนว่าหนุ่มฟ้อที่สาว ๆ ติดเกรียวกันทั้งเมืองเลย 

ภาพแบบนี้ต้องถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึก...ไม่ใช่สิ…ที่ระทึก...มากกว่า ไว้แบล็กเมล์เพื่อนตอนที่มันจีบสาว

“ ไอ้ซิน ! …..” เสียงไอ้ลมแทบจะเรียกว่าตะโกนใส่ฉันต่อหน้าต่อตา ฟังจากเสียงก็รู้ว่า คงไม่ต้องพูดอะไรมาก

“ เบา ๆ ก็ได้ลม ฉันไม่ได้หูตึงนา..ตะโกนซะขี้หูเต้นระบำหมดแล้ว…” ฉันหัวเราะกับสภาพคนตรงหน้า

 “ ฉันเพิ่งรู้เรื่อง เกิดไรขึ้นวะ นี่แกจะไปอยู่ที่ไหน ? …” 

แหม...ข่าวฉันโดนเตะโด่งออกจากบ้านวรินทร์โรจน์นี่ลามไวยังกับไฟไหม้ป่า ไม่ยักรู้ว่าแถวนี้มีพรายกระซิบซะด้วย ฉันเหลือบไปมองด้านหลัง สายลับ...ไม่น่าจะไกลนัก...นั่นไง ป้าขจิตที่ถือกระเป๋าให้ฉันอีกใบหนึ่ง รายนั้นเอาแต่ก้มหน้านิ่ง ๆ ไม่ยอมสบตาฉันเลย …

สปายที่ว่า...อยู่แถวนี้นี่เอง….

“ แหม...การข่าวแกนี่ไวชะมัด...น่าจะเปลี่ยนอาชีพจากผู้จัดการหย่ายไปเป็นหัวหน้าหน่วยสืบราชการลับ…” ฉันหัวเราะเบา ๆ อีกรอบก่อนจะผลักกระเป๋าเดินทางนั่นให้กับสารถีกิตติมศักดิ์ที่ยืนหน้าบูดอยู่ตรงนี้

“ แต่แกมาก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ประหยัดค่าแท็กซี่ละวะ”

สีหน้าโชเฟอร์จำเป็นทำหน้าปูเลี่ยน ๆ เพราะคงไม่เคยมีใครเทียบรถสปอร์ตของมันกับแท็กซี่มาก่อน 

“ ว่าแต่ทำไมมีแค่นี้ล่ะ นี่..เก็บของมาครบแล้วหรือ มีอีกไหม ให้เราไปช่วยยกให้เอาไหม….” มันยังอุตส่าห์มีน้ำใจ

“ อย่าเลยแก...ฉันมาแค่นี้ ฉันก็จะไปแค่นี้แหละ…” 

ฉันยังไม่ทันพูดอะไรต่อ ก็ชะงักนิดเมื่อเสียงแปร๋นแปร๋นของคนที่ยืนมองอยู่จากด้านในตะโกนขึ้นมาสั่งการฉอด ๆ 

“ แม่พิไล ! ...แกดูให้ดี ๆ นะ อย่าให้ของในบ้านหายไปสักชิ้นเชียว ถ้ามีใครยกอะไรออกไปโดยที่ฉันไม่ได้สั่งละก็ ฉันจะตัดเงินเดือนแก ! ” 

เหอะ..ทำราวกับว่าของในบ้านเป็นทองคำเสียอย่างนั้นล่ะ 

“ พี่รตี...นี่พี่หยุดได้หรือยัง...ผมจะทนพี่ไม่ไหวแล้วนะ” อาปฐวีตะโกนเถียงลั่นอยู่ข้างใน ฉันแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ รอบหนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองสารถีตรงหน้าที่ยืนกำมือแน่น ท่าทางแบบนี้มันกำลังระงับอารมณ์เต็มแก่ 

ไอ้ลม...ไม่ได้มีความอดทนสูงนัก เดี๋ยวถ้าอยู่นานไปมีหวังจะกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตขึ้นข่าวหน้าหนึ่งแน่

“ ช่างเถอะ ๆ นายมาก็ดีแล้ว..เราขอติดรถออกไปหน่อยนะลม…” ฉันพยายามตัดบท

“ เออ มาเหอะ !  เรามารับแกออกจากไอ้บ้านเสร็งเคร็งหลังนี้เอง...อย่าไปอยู่มันเลย ผีเปรตมันเยอะ..!” 

คุณชายลมนี่ปากคอเราะร้ายใช่เล่น ฉันหัวเราะพรืดออกมากับท่าทางของคนตรงหน้า มันช่างเจ็บแค้นแทนกันเหมือนเพื่อนตายเหลือเกิน

“ ซิน...ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะ เดี๋ยววันนี้อาจะโทรไปหา” อาปฐวีสาวเท้าออกมาพร้อมกับมองคนที่ยืนข้าง ๆ ฉันอย่างเพ่งพินิจ ไอ้ลมยกมือไหว้อาปฐวีหน่อยหนึ่งก่อนจะเดินอ้อมมาหยิบกระเป๋าเดินทางของฉัน ฉันพยายามยิ้มให้อาปฐวีก่อนจะช่วยมันยกกระเป๋าเดินทางใส่หลังรถสปอร์ตหรูสีดำตรงหน้า 

“ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะอาวี ซินดูแลตัวเองได้ เรื่องแค่นี้...สบายมาก..” 

…………………………………………….

ใครจะไปคิดว่าแค่ขนกระเป๋าออกมาใบเดียว จะต้องมาเบียดบังชีวิตเพื่อนรักอย่างนี้ จู่ ๆ ไอ้ลมก็ขับตรงดิ่งกลับมาคอนโดหรูของมันเสียอย่างนั้น ไม่ยอมฟังสักนิดว่าฉันกำลังจะไปหาห้องเช่าดี ๆ อยู่ เจ้าคาสโนว่าลมทั้งยืนยัน นั่งยัน นอนยันว่ายังไงเสีย มันก็ไม่ยอมปล่อยให้ฉันไปอยู่ที่ไหนที่มันไม่รู้จักแน่ ๆ 

“ แกคิดดูนะ...สมัยนี้มันอันตรายจะตายไป ยิ่งผู้หญิงไปอยู่บ้านหรือห้องเช่าคนเดียว แกก็เห็นข่าวมันออกโครม ๆ ว่าพวกจี้ปล้นฆ่าข่มขืนเยอะแค่ไหน...แล้วไอ้ที่มันถูก ๆ อย่างที่แกอยากประหยัดน่ะมันก็อยู่ในแหล่งอันตรายทั้งนั้น…” 

ไอ้นี่ยกแม่น้ำทั้งสิบมาหว่านล้อมเต็มที่

“ ก็...ไม่เป็นไรหรอกน่า...ก็..เลือกที่มันปลอดภัยดิ...เดี๋ยวเงินเดือนของมูลนิธิออก ฉันก็คงย้ายที่เช่าใหม่..” แต่ยังพูดไม่ทันจบ ไอ้ลมก็สวนขึ้นทันควัน

“ อย่ามาขี้จุ๊แถวนี้ ถ่อ...นิสัยขี้เหนียวอย่างแกน่ะ ร้อยนึงเอาบาทเดียวเลย  รับรองเลยว่ายังไงถ้าย้ายไปแล้วแกไม่ยอมที่จะเปลี่ยนไปอยู่ที่แพงขึ้นหรอก...หรือว่าจะเถียง.. ?” สีหน้าของมันบอกชัดว่ามันไม่ยอมแน่ แถมยังคว้ากระเป๋าของฉันไปถือไว้แน่นอีก 

ถ้าไม่ยอมมันละก็...สงสัยไม่ได้กระเป๋าคืนหรอก…

“ยังไงไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นล่ะ...แกมาพักกับฉันละกัน คอนโดฉันมีสองห้องนอน แกก็ไปพักอีกห้องหนึ่ง เดี๋ยวฉันบอกให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้ แกก็คงอยู่ได้ ที่สำคัญ...ปลอดภัยแน่นอนเพราะว่าที่นี่รปภ. แน่นหนามาก” 

ฉันหัวเราะเบา ๆ กับคนตรงหน้า แน่ล่ะ คอนโดมิเนียมหรูจะบอกอย่างนั้นก็ยังได้เพราะระดับคุณชายลมแล้ว ไม่เคยซื้อคอนโดระดับต่ำกว่า 20 ล้านสักที เคยไปห้องมันหนหนึ่งก็เมื่อปีก่อน ตอนแรกเรียกว่ารปภ. ยังไม่ให้ฉันเข้าไปเลยเพราะแต่งตัวปอน ๆ เกินไป จนเจ้าลมลงมารับและให้คีย์การ์ดไว้นั่นแหละ คราวหลังถึงเดินเข้าออกได้สบายหน่อย

“ อย่าเลย ฉันไม่อยากโดนบรรดาสาว ๆ ของแกมาแหกอกฉันอีกเหมือนคราวไปเกาหลี” ฉันหัวเราะเบา ๆ 

“ ไม่มีหรอกน่า สาว ๆ ที่ไหนกัน เราเลิกหมดแล้ว…” เจ้าตัวอุบอิบเบา ๆ ขยี้จมูกฟุดฟิดก่อนจะหันหลบหน้าไปคว้ากระเป๋าของฉันมาถือในมือ

ไอ้นี่มันสุภาพบุรุษจริง ๆ น้า...มิน่าล่ะ สาว ๆ ถึงหลงมันเกรียวกราว 

“ แหม...ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนนี่ ฉันต้องคิดว่าแกเขินที่ฉันถามนะเนี่ยไอ้ลม…”

“ นี่...ไอ้ที่ยอมถอดเขี้ยวเล็บ เลิกกับสาว ๆ หมดนี่ แกจะไปหลอกสาวผู้โชคร้ายคนไหนอีกล่ะ”  

ฉันหัวเราะร่วนใส่คนที่หันหลังให้ แต่มันไม่ยักหันกลับมาแฮะ ฉันเลยหัวเราะเก้อ ๆ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย

“ เอาล่ะ ตามใจเจ้าของบ้านก็แล้วกัน...งั้นก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ คุณเพื่อน… !” ฉันหัวเราะอีกรอบก่อนจะล้อเลียนคนตรงหน้าด้วยการโค้งให้ แต่จู่ ๆ มันก็หันมาจับมือฉันเสียแน่น แววตามันเป็นประกายวาว และอบอุ่น ความรู้สึกอุ่นซ่านจากฝ่ามือหนาของมันส่งมาถึงฉัน ออร่าของคนตรงหน้าเปลี่ยนนิดหน่อยแฮะ เหมือนเห็นสีฟ้าอมม่วงหน่อย ๆ มันกำลังมีความสุข...บอกได้จากสายตาและออร่าของมัน มันคงดีใจที่มีฉันมาอยู่เป็นเพื่อนมัน แววตาของเจ้าคาสโนว่าลมมันหวานกว่าที่เคยเห็นในครั้งไหน ๆ 

“ ได้สิ...ที่นี่...ยินดีต้อนรับแกเสมอซิน...” 

“ อย่ารับปากอย่างนั้นเลย เดี๋ยวเราอยู่ยาวจริงๆ แกจะเบื่อหน้าเราละไม่ว่า…” ฉันหัวเราะร่วน

“ ไม่มีวัน….แน่นอน…” เสียงนั่นจริงจังอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน 

ประกายตาคนตรงหน้ากระจ่างใส ปากยังไงหัวใจก็อย่างนั้นสำหรับเพื่อนคนนี้ของฉัน ถ้าไม่มีมัน...ฉันจะเป็นยังไงเนี่ย

....................................................................

สารจากไรท์
มีคนแอบ....หลงรัก...และปากหนักอีกหนึ่งอัตราแถวนี้ ทำยังไงดีหนอ แพ้ประกายตาแบบนั้นมาก ประกายตาของคนที่จริงใจแล้วก็ยอมเป็นทุกอย่างให้คนตรงหน้าแล้ว...ซินเอ๋ย...

....................................................................

นวนิยายเรื่องนี้ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดในนวนิยายไปเผยแพร่ ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

183 ความคิดเห็น

  1. #135 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 02:09
    เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อหรือเปล่า
    #135
    1
    • #135-1 (@Philous) (จากตอนที่ 32)
      22 สิงหาคม 2562 / 12:36
      เขารักกันมานานตั้งแต่เด็ก สนิทกันมากเชียว ^^
      #135-1
  2. #94 Palinz (@evening731) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 14:24
    ลมก็น่ารัก พี่หมอก็น่าเชียร์
    #94
    1
  3. #93 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 11:18
    คุณชายลมมาจริงด้วยย5555
    พี่หมอทำไงล่ะเนี่ย อิอิ
    #93
    1