สัญญารักพัลวันของนังซิน ++ Oh ! My SyN ?!? ++

ตอนที่ 16 : ก่อนจะต้องจากกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62

………………..

กลายเป็นว่าต่างคนต่างเงียบกันไปทั้งคู่ แต่บรรยากาศแปลกๆ แบบนี้ไม่ค่อยคุ้นเลยแฮะ ฉันพยายามหันเหความสนใจไปที่วิวสวย ๆ ตรงหน้า ภาพมุมสูงที่มองเห็นทั่วเมืองจากหอคอยโซลทาวเวอร์งดงามสมราคาจริงๆ ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงพูดกันว่าถ้ามาแล้วไม่มาหอคอยโซลก็เหมือนมาไม่ถึงเกาหลี ท้องฟ้าในยามนี้ดูจะราวกับพรมกำมะหยี่สีดำอมน้ำเงินเข้มที่โรยด้วยกากเพชรจากดวงดาวที่ทอประกายวิบวับอยู่พริบพราย แล้วเมื่อก้มลงมองข้างหน้า กรุงโซลยามราตรีก็เหมือนดวงดาวที่เปล่งแสงเป็นสีสันต่าง ๆ

“สวยจริงๆเลย เห็นทั้งเมืองเลย…” ฉันพูดแล้วก็หันมาหัวเราะให้เจ้ามือที่เลี้ยงตั๋วฟรี แต่คนตรงหน้ากลับนิ่งสนิทราวกำลังอยู่ในภวังค์ส่วนตัว สายตานั่นมองเหม่อไปไกลถึงไหนกันนะ แล้วเจ้าตัวจะกะพริบตาไล่บางอย่างและหันมาหาฉัน สายตานั่นยังมีแววตำหนิฉันอยู่จาง ๆ

“...ขอบคุณสำหรับตั๋วนะคะ” ฉันอุบอิบเป็นรอบที่สอง จริงๆ แล้ว คนตรงหน้ารวมๆ แล้วใจดีสุดๆแม้จะชอบทำหน้าดุก็เถอะ

เอ็งนี่หนาไอ้ซิน...ชอบไปรวนเขาเสียเรื่อย

“ ช่างมันเถอะ ถ้าผมไม่ให้คุณก็ต้องยกให้คนอื่นอยู่ดี ” เจ้าตัวบอกเสียงเรียบๆ แล้วเขาก็หันไปชมความงดงามตรงหน้าต่อ สายลมพัดเส้นผมสั้นๆของคุณหมอปลิวไสว

ลุคเซอร์ๆผมยุ่งๆนี่มันเท่จริงๆเลย เข้าใจแล้วว่าทำไมคนชอบมาสารภาพรักกันที่นี่ มันโรแมนติกอย่างนี้นี่เอง  

แต่แล้วจู่ ๆ เจ้าตัวก็หันมาหาฉัน

“ พรุ่งนี้ผมจะลองทดสอบบางอย่างเกี่ยวกับ mirror-touch ของคุณ คุณพอจะช่วยผมได้ไหม ”

“ แน่นอนอยู่แล้วนี่ ยังไงคุณก็จ้างฉันตั้ง 2 วัน ” ฉันรีบตอบทันควันแล้วหัวเราะเบา ๆ

“ ผมเพิ่งคุยกับเพื่อนที่แล็บของมหาวิทยาลัย เขากำลังช่วยหาห้องทดลองกิจกรรม น่าจะได้สถานที่พรุ่งนี้ตอนบ่าย งานนี้หวังว่าคุณจะช่วยผมได้ ”

ฉันยิ้มแป้นประจบคนตรงหน้า ด้วยดวงตาใสแจ๋ว คราวนี้สัญญาเลยว่าไอ้ซินจะไม่ทำตัวเหลวไหลอีก

“ สัญญาเลย รับรองว่าช่วยแน่นอน ”  คุณหมอโกรธอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่สีหน้าคนตรงหน้าดูจะบึ้งๆไปนิดหน่อยกับสายตาของฉัน  ตาหมอนี่ไม่ชอบให้คนยิ้มหรือยังไงนะ ไม่เข้าใจเอาเสียเลย

………….…….…

เช้าวันใหม่มาถึงแล้ว แสงแดดที่ลอดผ้าม่านโปร่งของโรงแรมเข้ามาแยงตาฉันนิดหน่อย แต่ที่ทำให้ฉันต้องตื่นขึ้นมาก็คือ เสียงกุกกักๆ ที่ดังขึ้นใกล้ๆ ตัว นั่นต่างหาก ฉันตะแคงตัวกอดหมอนนุ่มๆใบโตก่อนจะหันมามองตามเสียงนั่น

คุณหมอหนุ่มในชุดเชิร์ตขาวสะอาดเรียบร้อยหันหลังให้ฉัน ร่างสูงๆ ที่อยู่ในชุดกางเกงสแลคสีดำสนิทดูดีเป็นบ้าเลย  แสงที่ตกกระทบแผ่นหลังกว้างนั่นทำให้เหมือนมีออร่าสว่างๆ จับที่ตัวเขา เฮ้อ... ทำไมฉันถึงไม่เคยละสายตาจากภาพสวยๆพวกนี้ได้เลย นิสัยศิลปินที่ชอบมองของสวยๆงามๆ นี่แก้ไม่หายสักที แต่แล้วฉันก็ต้องรีบหลบตาวูบเมื่อร่างนั้นหันกลับมามอง

มีตาหลังหรือยังไงนะ คุณหมอคนนี้นี่ !  

“ ตื่นแล้วหรือ ...เดี๋ยวผมจะออกไปก่อนนะ จะไปเตรียมงานก่อน แล้วใกล้ๆบ่ายโมงผมจะส่งคนมารับ เช้านี้คุณทำอะไรไปก่อนก็ได้ ”

“...อ้อ ผมมีบางอย่างจะให้ หลังจบงานนี้แล้ว คิดว่าเด็กศิลป์อย่างคุณน่าจะชอบ” คุณหมอยิ้มๆ ก่อนจะเคาะซองจดหมายสีขาวในมือเบาๆ ก่อนจะวางซองนั้นในลิ้นชักตู้เสื้อผ้าของเขา

“ แอบดูก่อนได้ไหมล่ะ…” ฉันพยายามต่อรองก่อนกับคนตรงหน้าก่อนแล้วพยายามชะเง้อคอมองซองนั่น ท่าทางประหลาดของฉันมันอาจจะดูตลกเลยทำเอาคนตรงหน้าขำออกมาเบาๆ

“ ไม่ได้สิ...ทีหลังก็คือทีหลัง…” รอยยิ้มสว่างกระจ่างแบบขำๆของคนตรงหน้า ผมสีดำสนิทที่จัดไว้อย่างดี ลักยิ้มเก๋ๆที่เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกนั่น...

ให้ตายเถอะ... ละลาย…แล้วเรา….

ฉันรีบซุกหัวตัวเองลงผ้านวมผืนใหญ่ทันควัน พร้อมกับได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนตรงหน้า

อย่า...ไอ้ซิน คุณหมอไม่ได้ชอบแบบแกนะ ถึงชอบไปก็ไม่มีหวังหรอกน่า ตัดใจๆซะ !

แล้วเสียงปิดประตูดังขึ้น ฉันยังคงมุดตัวเองอยู่ในผ้าห่มอุ่นๆแบบเดิม แต่จะว่าไปอากาศแบบนี้น่าจะออกไปเดินเที่ยวชะมัด วาดรูปเล่นในสวนสาธารณะสักแห่งแล้วค่อยกลับมาโรงแรมช่วงใกล้ๆเที่ยงก็น่าจะทัน

ทันใดนั้น...สมองอันชาญฉลาดก็กระซิบบอกตัวเอง

ไปหาเจ้ามือเลี้ยงข้าวดีกว่า! ว่าแล้วฉันก็ดีดตัวเองลงจากเตียงทันควัน

………………………………………….


“โอยย ไหนว่าจะมาพรุ่งนี้ไงไอ้ซิน” ท่าทางของคาสโนว่าหนุ่มบอกชัดว่าเมื่อคืนกรำศึกอะไรมาบ้าง หัวกระจุยยุ่งเหยิงที่งัวเงียมาเปิดประตูห้องให้ ลิปสติกสีชมพูนั่นยังเด่นหราตรงอกเสื้อนอน ไหนจะตรงเป้ากางเกง และนั่นรอยกัดหรือเปล่านี่ที่ซอกคอขาวๆของเพื่อน !

“ นี่ ! ก่อนจะเปิดประตูเนี่ย ช่วยแต่งตัวให้มันดีๆหน่อยได้ไหมไอ้ลม ! ” ฉันหลับตาปี๋ใส่คนตรงหน้า

ไอ้เพื่อนบ้านี่มันเห็นฉันเป็นผู้หญิงกับเขาบ้างไหมเนี่ย เสื้อก็รุ่ยร่ายเปิดกระดุมคอไปตั้งหลายเม็ด ไม่สิ ต้องบอกว่าใส่ลวกๆน่าจะถูกต้องกว่า หนุ่มลูกเสี้ยวฝรั่งเศสตัวแสบตรงหน้าฉันมันขาวสูง และก็หน้าอกกว้างเสียด้วย

ไม่ได้เจอหน้ามันแค่สองปี ทำไมมันเซ็กซี่ขึ้นขนาดนี้เนี่ย !

แล้วเสียงน้ำที่ดังขึ้นจากข้างในทำให้ฉันชะโงกหน้าเข้าไปนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างรู้ทันไอ้เพื่อนแสบ

“ แม่รถไฟเกาหลี.. ?”

“.. ก็ทำนองนั้นล่ะ ” มันยังคงนิ่วหน้า ลูบผมยาวๆที่ระต้นคอของมันด้วยอาการเหมือนกึ่งรำคาญนิดๆ

“แล้วบอกเขาไปหรือยังว่านายจะต้องกลับเมืองไทยน่ะ”  ฉันเหล่มองคนตรงหน้า นิสัยอย่างมันนะรึจะยอมบอกลาสาวสวยง่ายๆ

“ เปล่า….ก็กำลังจะบอกตอนนี้นี่ไง” เจ้าตัวส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจอะไร

“ โห...นี่จะทิ้งเขาตอนที่นายจะกลับเมืองไทยในอีกไม่กี่วันแล้วนี่นะเหรอ ? ไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือวะแก ”

นึกอยากหาอะไรเขวี้ยงใส่ไอ้ตัวร้ายที่ยืนตรงหน้าจริงๆ มันเล่นใช้ผู้หญิงโครตเปลืองเลย ไม่กลัวใครเขาตามมาแพ่นกบาลเอาบ้างหรือไงนะ

“ ไม่ต้องห่วงน่า ที่ฉันคบด้วย ทุกคนก็รู้กันอยู่ว่า เราพร้อมจะไปทุกเมื่อ ก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วครั้งคราว ” สีหน้ามันไม่ยี่หระอะไรเลย ไอ้ขุนแผนแสนสนิท !

“ ให้มันแน่อย่างที่แกว่าเถอะ ไม่งั้นได้เจ็บตัวแน่ๆ” แต่ทันใดนั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับสาวเกาหลีขาวสวยรายหนึ่งก้าวออกมา รายนั้นเหมือนจะตกตะลึงพรึงเพริดไปเมื่อเห็นฉันยืนอยู่ด้วย แล้วก่อนที่จะทันได้ทำอะไรต่อ ไอ้เพื่อนตัวร้ายก็ดันสวมกอดจากด้านหลังเสียแนบแน่น

“ ช่วยเราหน่อยนะ...ซิน...แป๊บเดียวเองนะ” เสียงมันกระซิบเบาๆ ข้างหู ก่อนจะชะโงกพรวดก้มลงจูบเรือนผมฉันจากด้านหลัง แล้วฝังจมูกโด่งๆลงมาหอมที่ซอกคออย่างไม่ทันตั้งตัว ทำเอาฉันตะลึงตัวแข็งไปหมด

ไอ้ตัวร้าย...ไอ้เปรตลม !

이 사람이 누구예요? คนนี้เป็นใคร !” เสียงของแม่สาวโชซอนกรี๊ดลั่นห้อง ทำเอาฉันต้องนิ่วหน้าทีเดียว แต่ก่อนที่จะทันอธิบายให้แม่กิมจิคนงามเข้าใจ ไอ้ลมก็ดันเบี่ยงตัวฉันไว้ข้างหลังมันพร้อมกับบอกคนตรงหน้าด้วยสีหน้าแสนจะเรียบเฉย

“ คู่หมั้นผมเอง” เท่านี้แม่หญิงโชซอนก็ทำหน้าราวกับจะฆ่าคนตรงหน้า

งานเข้าละสิไอ้ซิน ! งานนี้ซวยแน่ ๆ แต่แล้วไอ้ลมก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

“ เราตกลงกันชัดเจนแล้วนะ ว่าเราคบกันแค่แก้เหงา...คู่หมั้นผมมาแล้ว ทุกอย่างก็ต้องหยุด” มันพูดได้หน้าตาเฉย แต่คนตรงหน้าทำตาเหมือนจะพร้อมจะกระโจนเข้ามาฉีกอกคนตรงหน้า

“ เราคงต้องหยุดความสัมพันธ์ลงเท่านี้ล่ะนะ กลับห้องคุณไปได้แล้วล่ะ จินจู ” สีหน้าคนพูดดูปกติเหมือนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศอย่างไรอย่างนั้น  ฉันได้แต่กัดริมฝีปากแน่นด้วยสีหน้าอิหลักอิเหลื่อกับสถานการณ์ตรงหน้า

วันนี้ท่าทางจะเป็นวันซวยของเอ็งแน่ไอ้ซิน คิดผิดหรือเปล่าวะที่มาหาไอ้ลมวันนี้

นั่น ! แม่ไข่มุกงามแห่งเกาหลีตั้งท่าจะกรี๊ดใส่พ่อขุนแผนฯ  แต่ประโยคสุดท้ายที่ตามมาทำให้นางหยุดราวกับติดเบรค

“ เงินที่ผมเคยให้ยืมไปสามแสนวอนน่ะ ถือว่าผมยกให้คุณ...แต่ถ้าเกิดว่าคุณกรี๊ดขึ้นมาอีกทีละก็….ผมจะเอาสัญญายืมเงินขึ้นมาแล้วแจ้งตำรวจ คุณจะต้องจ่ายคืนผมทั้งต้นทั้งดอก...คิดแล้วกันว่าจะเอาแบบไหน ? ”

น้ำเสียงเย็นยะเยือกของเจ้าตัวหยุดทุกอย่างได้ชะงัด เจ้าของร่างขาว ๆ ในชุดผ้าขนหนูนั่นด่าขมุบขมิบก่อนจะคว้ารวบเอาเสื้อผ้าของตัวเองแล้วก้าวพรวดออกไปจากห้องพักหรูทันที

ปัง ! เสียงประตูห้องถูกกระแทกอย่างแรงด้วยพายุอารมณ์ของคนที่เพิ่งออกไป

“...เฮ้อ...ผ้าเช็ดตัวฉัน.. ต้องไปซื้อใหม่อีกแล้วสิเนี่ย”

นั่น ! พ่อคาสโนว่าพูดได้หน้าตาเฉยแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอนไอ้ท่าทางที่ดูเซ็งๆกับผ้าขนหนูผืนโตที่หายไปมันกวนประสาทอย่างที่สุด ฉันไม่รีรอรีบเดินตามหลังแล้วเรียกทันควัน

“ไอ้ลม !”

“หืมมม…” หน้าขาวๆ หล่อ ๆ นั่นหันมาตามเสียงเรียก

เปรี้ยง! ฉันต่อยตูมหมัดขวาเต็มแรงใส่ไอ้เพื่อนตัวร้าย...แต่มันผงะวูบพยายามหลบ ทำเอาหมัดที่ส่งเปรี้ยงเข้าไปโดนแค่ช่วงไหล่ของคนสูงเท่านั้น

“ เฮ้ยยย ไอ้ซิน...เล่นแรงเลยหรือเนี่ย! ” ไอ้ลมร้องเสียงหลง ก่อนจะเซแซ่ดๆ ไปกองโครมลงบนเตียงขนาดคิงไซด์

“ สมน้ำหน้า ! อยากใช้เราเป็นหมากไว้หลอกผู้หญิง ” ฉันเย้ยคนตรงหน้าอย่างได้ที

ไอ้เพื่อนบ้า...มีอย่างที่ไหนมากอด จูบซอกคอ จั๊กจี้สุดๆ ไม่ถีบมันให้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว !

“ โอยย...เจ็บอ่า….ชกมาซะได้…” ไอ้ลมโอดหนักก่อนจะกดคลึงไหล่ด้วยสีหน้าเหยเก

“ สม.โดนซะมั่ง” ฉันเย้ยให้อีกรอบ ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองคนที่นอนกุมไหล่อยู่บนเตียง

“ เจ็บนะเว้ยไอ้ซิน มาดูสิ..ฝีมือแก..ช้ำหรือเปล่าเนี่ย” มันค้อนเอาขวับๆ ราวกับผู้หญิง

หนอย...ไอ้ตัวร้าย...มีโอดครวญกะเขาด้วย

“ หยิบยาให้หน่อยดิ...อยู่ในตู้ยาหน้าประตูอ่า…” สงสัยมันจะเจ็บจริงแฮะ ถ้ามีโล่ห์สำออยดีเด่นจะยกให้มันเลยนะเนี่ย สีหน้านี่ดูเจ็บมาก แต่..ก็ไม่น่าจะเจ็บไปได้ขนาดนั้นนี่นา

ฉันค้นหายาในตู้กุกกักอยู่ครู่หนึ่งก็เดินตรงไปหาเจ้าตัวที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง

“ อ่ะ..อย่ามาสำออย ทาเองดิ..ลุกขึ้นมาเร็วๆ”

ฉันยื่นขวดยาให้คนตรงหน้า ก่อนที่จะรู้ตัวว่าเสียท่า ไอ้ลมก็คว้าข้อมือกระชากวูบเดียวลากฉันไปนอนกองด้วยกันบนเตียงใหญ่ ! คนตรงหน้าระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างสมใจ

“ แกยังต้องฝึกอีกเยอะว่ะไอ้ซิน !  ขืนไม่รู้จักเฉลียวใจบ้าง คราวหน้าแกเสร็จผู้ชายแน่ๆ ”

ร่างสูงของไอ้ลมคร่อมร่างของฉันอยู่เต็มตัว ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน และสายตาของมันที่เต็มไปด้วยความขบขัน มันแกล้งเพื่อน ! ไอ้เปรตนี่ !

“ ไอ้มารยาห้าร้อยเล่มเกวียน !” ฉันด่ามันเต็มๆล่ะ ร้อยเล่มเกวียนน่ะของผู้หญิง แต่คาสโนว่าอย่างมัน..ต้องห้าร้อย!

“ แน่นอน...นี่เป็นมุกขอความเห็นใจแล้วตะปบเหยื่อของราชสีห์...รู้ไหม..”

สายตามันวาววามขบขัน เชื่อเหอะ ! ...ไอ้นี่มันร้าย !

“ เสร็จนายไปกี่คนกับมุกบ้าๆแบบนี้ล่ะ ” ฉันแฟ่ดๆใส่มัน จะหนีก็ไม่ได้มันตรึงข้อมือสองข้างไว้หมด

“ก็….ยังไม่เคยลองกับใครเลยล่ะ...แต่จะว่าไปก็น่าลองอยู่...เนอะ…” ว่าแล้วมันก็ก้มลงมาใกล้ๆ ด้วยแววตาล้อเลียน

แต่มันใกล้ไปแล้วนะไอ้ลม ! ฉันด่ามันในใจ แต่แล้วก็นึกอะไรได้ทันควัน

ฝ่ามือฉันไม่ว่าง แต่ฝ่าเท้ายังว่าง !

ว่าแล้วก็ยกขึ้นยันตูมเดียวเข้าที่ท้องน้อยคนคร่อมเสียเต็มเหนี่ยว แรงไม่แรงก็ไม่รู้ แต่เล่นเอามันร้องจ๊ากตาเหลือกรีบปล่อยมือฉันแทบไม่ทัน พอได้จังหวะชิ่ง ก็เลยกลิ้งตัวหนีมันลงมายืนตาเขียวอยู่ข้างๆ เตียง ขณะที่พ่อขุนแผนแสนสนิทจุกจนต้องกุมท้องร้องโอดโอยของจริงบนกองผ้านวม

“อ๋อยยยย...อย่าเล่นแรงสิวะ..ไอ้ซิน เราขอโทษ...” คนตรงหน้าท่าจะเจ็บจริงแฮะ

“สม.!” ฉันระบายลมหายใจแรงๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าก็ยู่ยี่หมดเลย แต่ก่อนที่จะทันด่าอะไรออกไปอีก  เสียงกดกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น ฉันเหลือบตามองบนอีกรอบด้วยความละเหี่ยใจ

มันนัดแม่สาวเกาหลีคนไหนมาสั่งลากันอีกละเนี่ย แต่จะมากี่ขบวนก็เชิญจัดกันไปเลย ไม่เอาด้วยแล้ว

“ Welcome! …” ฉันเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดก่อนจะขมวดคิ้วกับสตรีตรงหน้าที่อยู่ในชุดฟอร์มโรงพยาบาล….

ไม่น่าจะใช่สเปคของไอ้ลมหรอก ดูมีอายุแบบนี้…?

แต่แล้วคนตรงหน้าก็เบี่ยงตัวด้านข้างเล็กน้อยเผยให้เห็นร่างเล็กๆ ที่นั่งบนวีลแชร์และชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่ยืนสงบนิ่งรออยู่ด้านหลัง

“...ซิน..ใช่ไหมลูก…ซินของย่า…” หญิงชราที่มีผมสีดอกเลาอมเงินที่ขมวดมุ่นขึ้นกลางศีรษะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ

ใบหน้านี้เหี่ยวย่นกว่าเมื่อเกือบสิบปีที่เคยเห็น มือคู่นั้นค่อยๆยกขึ้นมาคล้ายจะขอกอด...จากฉัน

ฉันตะลึงอึ้งไปชั่วขณะกับคนที่อยู่ตรงหน้า

“….คุณย่า !? ”

นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมคุณย่า...มาเกาหลีได้ล่ะ อย่าบอกนะว่ามาตามหาฉันถึงที่นี่ !

…………………………

สารจากไรท์

เป็นอย่างไรคะกับพ่อคาสโนว่าอย่างคุณชายวายุภักดิ์ แสนแสบ...แสบไปถึงทรวง...ก้อร่อก้อติก...หยิกๆหยอกๆ จะรักดีไหมน้าาาา อดขำไม่ได้กับการเอาคืนเจ็บๆของยัยซิน ช่างเป็นเพื่อนที่รู้ไส้รู้พุงกันหมดจริงๆด้วย

อีกไม่กี่ตอนเราจะย้ายกองถ่ายกลับไปต่อกันที่กรุงเทพค่ะ :) ^^

...................................................................

นวนิยายเรื่องนี้ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดในนวนิยายไปเผยแพร่ ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

179 ความคิดเห็น

  1. #120 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 21:03
    อยู่ไทยย่าไม่มาหา แต่ตาสสาที่เกาหลีเนี่ยนะ ลมไม่คิดไรกับเพื่อนใช่มะ
    #120
    1
    • #120-1 (@Philous) (จากตอนที่ 16)
      21 สิงหาคม 2562 / 22:34
      นั่นสิคะ..พ่อลมนี่ก็ร้ายเหลือเกิน เป็นคาสโนว่าที่ไม่รู้ใจตัวเองเอาซะเลย 555
      #120-1
  2. #53 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 15:29
    ย่ามา!!!!
    คุณชายลม เออ..แกล้งเพื่อนแบบนี้เลยหราา555
    #53
    1
    • #53-1 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 16)
      25 มิถุนายน 2562 / 15:31
      คุณลมเขาก็งี้ล่ะค่า แต่สองคนนี้แสบพอกันทั้งคู่ 555
      แกล้งมาก็แกล้งกลับไม่ยอมเสียเปรียบแน่ๆ ;)

      เอาละสิ! คุณย่าโผล่มาถึงที่นี่ เพื่อตามหาหลานสาวคนเดียว จะเป็นยังไงน้อ...^^
      #53-1
  3. #52 (@wachie130) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 06:49

    กรี๊ดดดดดด เรือซิน-ลม แล่นแล้วค่ะพี่เรือน 5555

    #52
    3
    • #52-1 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 16)
      25 มิถุนายน 2562 / 06:54
      อารายน้องนับดาว 5555 พ่อหนุ่มลมนี่ทั้งแซ่บและเจ้าเล่ห์ จริงไหม คริคริ ^^
      #52-1
    • #52-2 ณริสา 七夕 (@nfornan) (จากตอนที่ 16)
      25 มิถุนายน 2562 / 13:07
      ซิน-ลมยัดเข้าไปเรือลำเดียวกันค่ะ
      ขอหมอมาทางนี้ อ้าแขนรับข้างขวาก็น้องกันจากคุณวี ข้าวซ้ายของคุณหมอจากคุณเรือนแก้วนี้แหละค่ะ คริคริ กรุบกริบงานดีมากกกก

      อ่านแล้วยิ้นกับความกวนของลมพายุเฮอริเคนจริง ๆ ค่ะ น่าจะโดนสักทีฮ่า ๆ
      #52-2