สัญญารักพัลวันของนังซิน ++ Oh ! My SyN ?!? ++

ตอนที่ 11 : เด็กทะลึ่ง !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

...............................................................................

ให้ตายเถอะ...แม่คุณ เป็นน้องเป็นนุ่งละก็โดนผมตีก้นลายแน่ ทำไมอย่างนี้นะ มาเที่ยวต่างประเทศโดยไม่พร้อมสักอย่าง โทรศัพท์ที่ต้องให้ที่บ้านติดต่อได้มันต้องมีสิ ไม่ใช่ว่าไม่เติมเงินหรือไม่ชาร์โทรศัพท์มือถืออย่างนี้ เกิดไปตกท่อ สะดุดแผงขายของไม่มีตังค์จ่ายเขา จะเอาที่ไหนโทรกลับบ้านละเนี่ย บ้าชัดๆเลย

เฮ้อ..แต่เห็นเจ้าตัวทำหน้าเป็นหมาหงอยขนาดนั้น ไม่เหลือคราบยัยขี้งกที่สนามบินแบบเมื่อเช้านี้ ทำเอาใจผมหล่นไปวูบนึง ถึงเจ้าตัวจะอุบอิบเบาๆว่าแบตหมดก็เถอะ ผมเลยตัดสินใจเอาโทรศัพท์ตัวเองส่งให้ยัยตัวร้ายใช้ แต่แค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะไอ้ธิศร์ แกจะใจดีกับทุกคนไม่ได้ จำไว้ๆว่าเราไม่รู้จักกันเลยสักนิด นี่เป็นธุรกิจล้วนๆนะ

แล้วก็จริงดังคาด เสียงสนทนาบางส่วนที่ลอดออกมาจากห้องนอนบอกชัด ยัยคุณหนูนี่ไม่ได้เปิดบริการโทรศัพท์ต่างประเทศมาหรอก และยิ่งเป็นไปได้ว่าเจ้าตัวก็อาจยังไม่ทันซื้อซิมโทรศัพท์ของที่นี่เสียด้วยซ้ำ พอยัยลูกแมวเดินออกมาหน้าตาจ๋อยสนิทแล้วยื่นโทรศัพท์คืนให้ผม  ท่าทีที่กังวลอย่างนั้น ทำให้ผมคิดๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกไปนิ่งๆ

“ พรุ่งนี้เราจะเริ่มสัมภาษณ์กัน แต่จ่ายให้ครึ่งหนึ่งก่อนตอนเที่ยงๆ เผื่อจะได้เอาไว้ติดตัว”

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดผิดหรือเปล่าที่พูดไปอย่างนั้น เพราะสายตาที่ปลื้มปริ่มดีใจอย่างปิดไม่มิดที่ยัยลูกแมวมองมา มันทำให้ผมอึดอัดหน้าร้อนขึ้นมานิดหน่อย ...แต่ถ้าเอาจริงๆก็...ทำเอาเขินพอตัวล่ะ

อย่ามาจ้องด้วยสายตาแบบนั้นได้ไหม ผู้ชายก็เขินเป็นเหมือนกันนะคุณ...

ผมเลยต้องจะเมินหลบตากลมโตคู่สวยนั่นก่อน ยัยเด็กบ้า...ใครสอนให้มองผู้ชายแบบนี้กัน ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย

ผมพยายามตัดบทไม่คุยอะไรต่อและเดินดุ่มๆกลับไปนอนบนเตียงตัวเอง อย่างน้อยผมต้องหลับให้ลงให้ได้ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คงไม่มีแรงทำงาน ส่วนยัยเด็กนี่จะทำอะไรก็ช่าง ผมจะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

แต่เหมือนผมจะเคลิ้มหลับไปได้แค่พักเดียวละมั้ง ก็ต้องงัวเงียตื่นขึ้นมา เสียงอะไร? แล้วก็หันไปมองเตียงใกล้ๆกัน ก่อนจะขำพรืดออกมา

นั่นไง...แม่ตัวดีกำลังละเมออยู่ แถมมือไม้ยังออกท่าออกทาง ป่ายซ้ายป่ายขวาอุตลุดทั้งที่ยังหลับตา มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นทั้งที่เจ้าตัวยังกอดผ้านวมผืนโตอยู่ ละเมอสู้กับใครกันเนี่ย ผมลุกขึ้นนั่งและหันไปมองร่างในชุดนอนลายการ์ตูนนั้นแบบขำๆอีกรอบ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเจ้าตัวตะโกนลั่นห้อง พร้อมกับทุบเตียงดังปังใหญ่

“กล้าเหรอ ! หมอ! ขืนเข้ามาจะตีให้ตาย! ”

เอิ่ม...คิดอะไรลามกนะยัยกะเปี๊ยก !

ฝันไปเถอะ...ยัยตัวแสบ จ้างให้ก็ไม่มีวันหรอก

………………..

ผลจากการนอนละเมอของยัยกะเปี๊ยกนั่น เลยทำให้ผมรู้ว่าลึกๆยัยเด็กนี่คงหวาดระแวงและคงกลัวผมน่าดู ผมค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงช้าๆอย่างตัดใจ ถ้าพูดตรงๆผมไม่ได้อยากจะใจดีกับยัยลูกแมวนั่นหรอกนะ เพียงแต่ไม่อยากตกเป็นขี้ปากคนทีหลังก็เท่านั้นเอง

จะมีใครไหมที่จ่ายค่าห้องพักหรูระดับ 5 ดาว เพื่อให้ตัวเองต้องระเห็จมานอนโซฟา….ผมได้แต่ถอนหายใจแรงๆก่อนจะขนผ้านวมขนเป็ดและหมอนใบโตจากเตียงนอนนุ่มๆนั่นมา

เฮ้อ...จะมีใครโชคร้ายอย่างผมบ้างไหมนะ แต่เอาน่า…..ทนหน่อย แค่สองคืนเท่านั้น แล้วแกก็จะได้เตียงนอนคืนมาแล้วไอ้ธิศร์

นั่นล่ะคือ คำปลอบใจตัวเองของผม….

แต่ให้ตายสิน่า...นี่มันนอนไม่สบายเอาเสียเลย…โซฟามันสั้นเกินไปสำหรับผู้ชายที่ขายาวๆอย่างผม ผมขยับตัวไปมาอย่างเมื่อยขบ ก่อนจะพยายามซุกตัวข่มตาให้หลับลงอย่างยากเย็น แต่พอใกล้ๆจะหลับได้ แม่เจ้าประคุณเอ้ยยยย คนนอนละเมอลั่นๆนั่นยังคงส่งเสียงโวยวายลอดออกมาเป็นระยะ จนผมฉุนและผุดลุกขึ้นมานั่งหลายต่อหลายรอบ

ทำไมไม่เอา ear plug มาด้วยหือ..อธิศร์ ผมด่าตัวเองในใจ…  แล้วอย่างนี้จะนอนได้ยังไงกัน

ยัยลามกเอ้ย กลัวอะไรไม่เข้าท่า ผมไม่ปล้ำลูกแมวหรอกน่า เพราะเด็กขนาดนั้นไม่ใช่สเปคของผมครับ และที่สำคัญถึงจะเป็นนายจ้างกันแค่วันสองวัน แต่สมภารอย่างผมไม่มีวันกินไก่ในเล้าแน่ๆ สาบานให้ฟ้าผ่าตายเถอะน่า

คืนนี้ผมได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจ เทวดาองค์ไหนดลให้ผมเจอยัยนี่ด้วยเนี่ย ถ้าไม่เจอกันผมคงไม่วุ่นขนาดนี้ ให้ตายเถอะ...นี่แกกำลังคิดผิดหรือเปล่านะอธิศร์ ผมพยายามข่มตาลงให้หลับให้ได้ แต่มันช่างยากเย็นจริงๆ

นั่นปะไร...เสียงยัยตัวร้ายนั่นละเมออีกแล้ว ผมละอยากจะบ้าตาย…

คืนนี้จะได้นอนไหมเนี่ย ไอ้อธิศร์เอ้ย...ซวยจริงๆนะแก

หมอนนุ่มๆกี่ใบในตู้ ผมขนลากลงมาหมดเอามาล้อมรอบตัว บางใบผมก็เอามากดปิดหูไว้แน่นเผื่อจะอุดหูได้บ้าง… ยัยตัวร้าย คอยดูเถอะพรุ่งนี้จะเล่นงานให้หนักเลย โทษฐานละเมอดีนัก


ท้องฟ้ายามราตรีของกรุงโซลยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ มุมโซฟารับแขกติดหน้าต่างที่กรุยาวจรดพื้น ผ้าม่านโปร่งทิ้งตัวกับหน้าต่างและแสงจันทร์ที่ลอดเข้ามา ผมนอนหงายเงยหน้ามองลอดหน้าต่างของห้องพักออกไปข้างนอก ดวงจันทร์ยังอยู่ตรงนั้น... เช่นเดิม

ต่อให้ไกลกันแค่ไหน...เราก็ยังอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน...ใช่ไหมจันทร์เจ้า

“บ้านจันทร์นะ ดาวเต็มฟ้าไปหมดเลย...เวลาดีใจนะ ดาวจะส่องประกายวิบๆ กระพริบปริ๊บๆอย่างนี้ด้วยล่ะ” เด็กหญิงจันทร์เจ้าเคยพูดกับเด็กชายอธิศร์อย่างนั้น

บ้าจริงๆ ทำไมเวลาอย่างนี้ ผมยังนึกถึงเรื่องราวสมัยเด็กได้อีกนะ กระต่ายน้อยของพี่อธิศร์...เธออยู่ใจของพี่นานเกินไปละมั้ง นานเกินกว่าจะลืมออกไปได้ ความจริงบางอย่างต่อให้เวลาผ่านไปเป็นสิบปี มันก็อาจจะยังคงอยู่ในนั้น เวลา...ไม่ได้ลบเลือนทุกอย่างได้หรอก โดยเฉพาะความทรงจำดีๆ

ผมยิ้มขื่นๆให้กับตัวเอง ดวงดาวและแสงไฟยามราตรีที่ส่องประกายแห่งโชซอนยังคงประดับท้องฟ้าสวยงามอยู่อย่างนั้น แล้วความง่วงงุนที่มากขึ้นเรื่อยๆทำให้ผมค่อยๆผลอยหลับไปตอนไหนก็ไม่ทันรู้ตัว

……………………………………….

สารจากไรท์

วันนี้ลงเพิ่มอีกตอนหนึ่งนะคะ ถือเป็น Special Thanks สำหรับรีดเดอร์ของเรือนแก้วทุกคนเลย ขอบคุณมากสำหรับการช่วยโหวตนิยายแนะนำ

ตอนนี้ยัยซินและคุณหมออธิศร์ติดอันดับนิยายแนะนำโดยสมาชิกด้วยค่ะ ตื่นเต้นจริงๆ ^^

รักรีดเดอร์ทุกคนเลย สัญญาจะเขียนไปให้นักอ่านได้อมยิ้มกันไปกับความน่ารักแก่นซนของนางเอกเราและความหน้ามึนของพ่อศัลย์แพทย์หนุ่มอธิศร์



...................................................................
นวนิยายเรื่องนี้ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดในนวนิยายไปเผยแพร่ ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537


B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

181 ความคิดเห็น

  1. #115 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 19:46
    หมออาจจะลืมว่าที่นอนไม้่หลับเพราะพึ่งตื่นตอนทุ่มนึง
    #115
    1
    • #115-1 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 11)
      21 สิงหาคม 2562 / 20:39
      5555 นั่นสิคะ แต่เสียงละเมอยัยซินก็ใช่ย่อย คริคริ
      #115-1
  2. #37 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 11:08
    คุณหมอกว่าจะหลับได้ เฮ้อ! วงวาร
    #37
    1
  3. #35 นับดาวจอมเพ้อ (@wachie130) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 12:57

    ไม่ใช่สเปคหราาาาคะพี่อธิศร์ จะคอยดูนะ หึหึ

    #35
    1
    • #35-1 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2562 / 13:36
      นั่นสินะ ก็ว่าจะคอยดูเหมือนกัน 555 ถ้าหลงรักเมื่อไหร่ งานนี้จะหัวเราะให้หนักๆเลย 55
      #35-1
  4. วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:43

    มาเศร้าตอนจะจบบทนี่แหละค่ะT T

    ความผูกพันก็ลบยากมาก ยิ่งผ่านไปแค่ไม่เท่าไหร่ โอ๋ไงคุณหมอ เดี๋ยวมูมู่ก็ทำให้คุณหมอคิดถึงตลอดแล้วววววกรี๊ดด

    #34
    3
    • #34-2 ณริสา 七夕 (@nfornan) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2562 / 11:54
      ลุ้นให้เมื่อไหร่นางเอกจะได้มัดใจคุณหมอ แต่ตอนนี้ต้องให้นางเอกลบความคิดว่าพระเอกเป็นเกย์ไปก่อนค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ โอ๊ยน่ารักกกกเกินไปแล้วสาวน้อย
      #34-2
    • #34-3 ณ เรือนแก้ว (Philous) (@Philous) (จากตอนที่ 11)
      8 มิถุนายน 2562 / 12:43

      มาลุ้นไปด้วยกันค่า ^^
      #34-3