hello bro! ดีครับคุณรุ่นพี่

ตอนที่ 1 : บ้านใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 พ.ค. 63

ท่ามกลางผู้คนมากที่กำลังออกมาจากรถไฟใต้ดินอย่างรีบเพราะนี้เป็นเวลา9โมงกว่าแล้ว มันเป็นเวลางานและเวลาเข้าเรียนของใครหลายๆคนแล้ว กรุงโซล ที่แสนจะวุ่นวายขาเรียวเล็กของชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหวานสวยกว่าผู้หญิงได้ก้าวออกมายังประตูทางออกพรางใช้สายตากลมเล็กมองไปรอบๆ

"เมืองโซลแม่งวุ่นวายกว่าที่คิดว่ะ..ป๊านะป๊า"เสียงของชายหนุ่มที่พึ่งหอบกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจากรถไฟใต้บ่นออกมาเพราะตัวเขาเองก็ไม่ชอบคนเยอะๆเบียดเสียดเช่นกัน                                     "จีมิน โว้ย!ทางนี้ครับเพื่อน" เสียงของแทฮยองร้องเรียกเพื่อนรักที่พึ่งกลับจากปูซานด้วยความคิดถึง  "มึงงง คิดถึงจางงง" เสียงของปาร์คจีมินลากเสียงคุยกับเพื่อนเชิงออดอ้อน                               "กูก็คิดถึงมึงไอเตี้ย" แทฮยองบอกกับเพื่อนตัวเล็กอย่างหยอกล้อ                                        "เตี้ยที่หน้ามึงดิ ไอสั* กูมาแทนที่จะหาหอพักไว้ให้กูอีเวรเอาเวลาไปอยู่กับกับผัว"                      "โอ๋เอ๋ไอเตี้ยเพื่อนรัก ก็กูลืมง่าา"เพื่อนตัวสูงบอกกับเพื่อนตัวเล็ก                                          "เอางี้ไหมมึงก็มาอยู่ห้องกูไปสักพักก่อน พอที่เรียนและก็เอกสารอะไรเรียบร้อยเดี๋ยวกูไปหาห้องให้"   "เออๆก็ได้วะ"อีกคนไม่ขัดอะไรก่อนจะพากันกลับไปเก็บของที่ห้อง

 

(jimin)

พอผมเก็บของที่ห้องไอแทเสร็จ ไอเพื่อนตัวเเสบของผมก็รีบขอตัวไปนอนกกกับผัวมันทันที ฟังไม่ผิดหรอกครับถึงพวกผมจะหล่อ จะอะไรอย่างไงแต่พวกผมก็ชอบผู้ชายแหละครับ ความลับนี้รู้กันแค่พวกเรานะ 

ผมออกมาเตรียมของ ขนม อาหาร ขึ้นไปตุนเพราะกะว่าจะไม่ออกมาจากห้องจนกว่ามหาลัยจะเปิดแต่ผผมทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกเชื่อดิ..

"ขนมน่ากินกว่าที่คิดเเฮะ ไม่เหมือนที่ปูซานเลยว่ะ"ผมพูดเสร็จผมก็จัดการหยิบขนมใส่ตระกล้าจนเต็มเลยล่ะครับ

โอ๊ะ!! ผมร้องออกมาเพราะว่าในขณะที่ผมหยิบขนมมันมีไอรุ่นพี่ตัวสูงที่สูงและขาวเหี้*ๆมาชนผม   "ขอโทษครับๆๆ"ก็คงต้องเป็นผมละครับที่เป็นฝ่ายโค้งขอโทษทั้งๆที่ผมไม่ผิด ก็นะเขาเป็นรุ่นพี่นิ  "อือ" เสียงของอีกคนที่ตัวสูงกว่าและขาวมากตอบออกมาอย่างห้วนๆ                                   "อ้าวพี่! ผมก็ขอโทษดีๆที่ตอบห้วนๆใส่ผมอะ"                                                                        "...."

พี่แม่งไม่ตอบอะไรผมเลยครับมันหยิบนมไปขวดนึงแล้วจ่ายเงินออกจากร้านไปเลย คนอะไรวะคนเขาขอโทษดีๆกลับตอบได้กวนบาทาไอ่มินมาก แต่ก็ช่างเขาเหอะครั้งนี้ผมจะไม่อะไรแต่ถ้าครั้งหน้ามีอีกพี่ไม่รอดแน่ ขาวๆแบบนี้สเป็คไอมินเลยครับ หึๆๆๆ

(yoongi)

ผมพึ่งออกมาจากร้านมินิมาร์ชใกล้ๆคอนโดครับ เมื่อกี้ผมเจอเด็กที่คาดว่าน่าจะย้ายมาใหม่เพราะถ้าเป็นเด็กที่อยู่หรือคนเเถวนี้ก็จะรู้กันหมดว่าผมเป็นคนที่ไม่ชอบพูดกับใครหรือถ้าพูดตอบอะไรก็จะห้วนๆไปหมดจนคนที่นี้เขาเอือมระอาไปหมดแล้วครับ เด็กนั้นถึงจะเป็นผู้ชายแต่หน้าตาน่ารัก มองดีๆสวยกว่าผู้หญิงด้วยซ้ำ ตัวก็เล็กปุกปิกแต่ปากนี้น่าจะจัด ผมละเบื่อคนพวกนี้ที่สุด                    

แหมะ

ผมเงยหน้ามองบนท้องที่เริ่มเปลี่ยนสีจากสีสดใสเป็นสีเทา หยดน้ำเมื่อกี้ก็ไม่ต้องสงสัยเลยครับฝนตก และตกหนักมาก ผมขับรถเก๋งคันคู่ใจไปตามทางเรื่อยๆก็ต้องจอดรถทันที

"นั้นมันไอเด็กที่เจอกันในมินิมาร์ชนี้หว่า"ผมจ้องไปที่เด็กผู้ชายที่นั่งตัวเปียกอยู่ตรงป๊ายรถเมล์    ดู๊ดูใส่เสื้อบางสีขาวซะด้วยเห็นเนื้อหนังหมดล่ะถ้าโดนฉุดมาไม่อยากจะคิดสภาพเลยว่ะ 

.

.

ผมได้ไอเด็กที่เจอกันในมินิมาร์ชมาอยู่บนรถเรียบร้อยละ                                                          "ผมบอกแล้วไงว่าไม่เป็นไรอะพี่! ทำไมพี่รั้นแบบนี้วะ!"ไอเด็กนี้มันบ่นไปยู่ปากไปเหอะ..คิดว่าน่ารักมากมั้ง เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีอะไรมากแค่มีการฉุดกระชากลากขึ้นรถนิดหน่อยแต่ก็ทำให้ผมตัวปียกได้เหมือนกัน ไอเด็กนี้มันดื้อจะไม่ไปกับผมให้ได้

"กูรั้นหรือมึงดื้อ"ผมตอบสั้นๆ

"ทำไมพี่แม่งชอบตอบห้วนๆวะ อีกอย่างผมไม่ได้ดื้อ!"แม่งเถียงใจขาดเลยว่ะครับ

"มึงเป็นใครเป็นเด็กใหม่หรอ"ผมถามมันไป

"ถ้าใช่แล้วมันจะทำไม"นั้นๆดูมันทำท่าทาง อยากจะตีนตีหน้ามันสักทีแต่มันดูบอบบางสงสารมัน

"ชื่อไร"

"ปาร์ค จีมิน.."

อ๊ออ ชื่อจีมินสินะชื่อและน่าตาโคตรน่ารักแต่ขัดกับคำพูดคำจาและบุคลิกมาก

"เออกูยุนกินะ หวังว่ากูจะไม่เจอมึงตามป่วนละกันกูรำคาญ"ใช่ครับผมก็ตอบไปแบบนั้นแหละมันจะได้ไม่ตามมาป่วนผมเพราะผมรำคาญจริงๆ

"เหอะๆๆห้ามได้ก็ลองดู"

"อุ้ยฝนหยุดแล้วอะ! ไปดีกว่าบายนะไอพี่หลอดไฟ"พูดจบไอเด็กจีมินก็รีบหอบของลงจากรถไปครับแต่ที่มันพูดแบบนั้นมันหมายความว่าไรวะ...

 

ยุนกิลูกกกหนูไม่รู้จริงๆหรอคะ ต่อจากนี้จีมินจะทำไงต่อไปนะหุๆๆ 

รอติดตามด้วยนะคะ อัปทุกวันจันทร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น