นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SJ] You really made my day. [Haeeun] [เฮอึน] [ฟิคเอสเจ]

เค้าคงแอบชอบผมมานานถึงได้รู้ว่าผมชอบกุหลาบแบบนี้...ผมอยากขอบคุณเขา ที่ทำให้วันจบการศึกษาของผมเป็นวันดีๆไม่มีวันลืม

ยอดวิวรวม

680

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


680

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ส.ค. 61 / 11:54 น.
นิยาย [SJ] You really made my day. [Haeeun] [ֹ] [Ԥ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



ผมชื่ออีฮยอกแจ อายุ 32 ปีนี้ มีแฟนแล้ว แฟนรู้ใจมากด้วย เขาคงไม่มานั่งหึงผมเพราะเรื่องสมัยม.ปลายหรอก คุณว่ามั้ย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ส.ค. 61 / 11:54


ผมชื่ออีฮยอกแจ ปีนี้อายุ 32 อาชีพ Postdoc อยู่ที่มหาวิทยาลัยคยองฮี อ่ะๆ พอสด็อกคืออะไรน่ะเหรอครับ ก็คนที่เรียนป.เอก แล้วก็มาทำงานวิจัยหรืองานวิชาการนั่นแหละครับ ผมเป็นพอสด็อกให้กับ ดร.โจวคยูฮยอนแห่งคยองฮี ที่จริงเราเป็นเพื่อนกัน หมอนั่นเป็นอาจารย์ ส่วนผมขี้เกียจสอนขอทำงานวิจัยเงียบๆดีกว่า ผมชอบทำแลป แม้แลปในเกาหลีจะต่างจากประเทศอื่นตรงที่ เข้างาน 9 โมงเช้าเลิก 4 โมงเย็น ในขณะที่ต่างประเทศนั้นสามารถเข้าได้เฉพาะช่วงมีงานจริงก็ได้ 



“เลิกแล้วไปไหนวะ”



“ไปที่คาเฟ่หน้าม. รอทงเฮมารับ”



“อ้อ ลืมไปเลยว่าเดี๋ยวนี้มีคุณหมอฟันทันตแพทย์แล้ว”



ผมยิ้มให้คยูฮยอน ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับมันต่อ รีบไปรออีทงเฮก่อนเวลานัด 



ใช่ครับ อีทงเฮคือคนรักของผม เราเพิ่งคบกันยังไม่ถึง 100 วันเลยครับ ทงเฮเป็นแฟนคนแรกของผม เห็นผมอายุขนาดนี้ ยังไม่เคยมีแฟนหรอกครับ ทำไมน่ะเหรอ ออมม่ากับพี่สาวผมบอกว่าเพราะผมเอาแต่เรียนๆจนจบด็อกเตอร์ เลยไม่มีเวลาหาแฟน แต่จริงๆแล้ว เพราะผมชอบผู้ชายตะหากล่ะครับ…โลกไปถึงไหนกันแล้ว แต่เกาหลีของเราก็ยังปกปิดเรื่องนี้กันอยู่ รู้กันเฉพาะกลุ่มเท่านั้นแหละครับ 



คลีนิคของทงเฮอยู่ใกล้ๆกับคอนโดของผม แต่เราเจอกันที่ร้านกาแฟหน้าคยองฮีนี่แหละครับ วันนั้นผมเฝ้าแลปจนอดนอนทั้งคืน เบลอจัดจนสั่งอเมริกาโน่ พอพนักงานยื่นให้ ผมก็ทำหน้างงใส่ว่าไม่ได้สั่ง มือของใครบางคนที่หนากว่ามือผมดึงกาแฟสีดำเข้มแก้วนั้นไป แล้วยื่นลาเต้ของตัวเองมาให้



“แลกกันนะครับ ผมรู้ว่าคุณไม่ทานอเมริกาโน่”



อ่า~ ผู้ชายที่สั่งกาแฟต่อจากผม ลาเต้ที่พนักงานเพิ่งวางให้



“ท่าทางคุณทั้งเหนื่อยทั้งหิว ทานกาแฟใส่นมจะดีกับกระเพาะกว่านะครับ”



เขาหล่อมาก รอยยิ้มละมุนที่ส่งมาให้ ตาสองชั้นผิดผู้ชายเกาหลีทั่วไปเจือแววเศร้า ผมตกลงแลกแก้วกาแฟกับเขาอย่างงงๆ เช้าวันนั้นลูกค้าร้านกาแฟค่อนข้างแน่น ผมเป็นฝ่ายชวนเขานั่งโต๊ะเดียวกัน เราคุยกันถูกคอ ราวกับว่าผมกับเขารู้จักกันมานาน 







“ฮยอกแจ…จะว่าอะไรมั้ย ถ้าผมอยากคบกับคุณ”



เจอกันไม่กี่ครั้งทงเฮก็ขอคบกับผม แน่นอนว่าผมตกลงทันที ผมว่าผมชอบเขานะ เดทกันไม่กี่ครั้ง ทงเฮก็บอกว่ารักผม สายตาของเขาจริงจังมากเลยล่ะ คยูฮยอนว่ามันเร็วไปนิด แต่ผมกลับเชื่อใจเขา ทงเฮเป็นคนโรแมนติก เขาจริงจังกับความรักมากๆจนบางครั้งผมละอาย ว่ารักเขาน้อยไปหรือเปล่า



ผมนั่งรอคุณหมอฟันที่คาเฟ่ชั้นสอง ต้นเดือนกุมภาพันธ์แบบนี้ เด็กๆหลายคนจบการศึกษาชั้นไฮสคูล แทบทุกคนจะได้รับช่อดอกไม้แสดงความยินดีแถมเป็นวันสุดท้ายที่จะได้ใส่ชุดนักเรียน ผมอดจะอมยิ้มกับตัวเองไม่ได้



“ยิ้มอะไรครับฮยอกแจ”



เสียงทุ้มละมุนดังขึ้น คนรักของผมนั่งลงข้างๆกัน เขาถือไอซ์อเมริกาโน่ในมือ



“ผมสั่งเค้กสตรอว์เบอร์รี่ให้คุณ ทีนี้บอกผมได้รึยังครับว่ายิ้มเรื่องอะไรคนเดียว”



“อืม…คิดถึงวันจบการศึกษาตอนม.ปลายน่ะ”



“มีอะไรที่ทำให้ฮยอกแจประทับใจเหรอครับ เล่าให้ผมฟังได้มั้ย”



เล่าได้อยู่แล้ว โตๆกันขนาดนี้ ทงเฮคงไม่มานั่งหึงผมกับเรื่องสมัยม.ปลาย ผมเลยเต็มใจเล่าให้เขาฟัง…



ตอนม.6 อีฮยอกแจค่อนข้างเนิร์ดเลยล่ะ ผมใส่แว่นเด๋อๆหน้าตาก็…เรียบจัด ผมมีเพื่อนนะ แต่ไม่ได้ป๊อบปูล่าในหมู่รุ่นน้องเท่าไหร่ หลังจบพิธีการในหอประชุม อาจารย์ก็ให้เรารุ่นพี่เดินเรียงแถวออกมาเพื่อให้รุ่นน้องได้มอบช่อดอกไม้ หลายคนเกลียดช่วงเวลานี้เพราะกลัวตัวเองไม่ได้ ส่วนตัวผมไม่ถึงกับเกลียดหรอกนะ แต่คิดว่าคงไม่ได้ ก็ผมรู้จักกับรุ่นน้องซะที่ไหนกัน เอาเป็นว่าเดินตามหลังเพื่อนไปเงียบๆให้จบๆไปดีกว่า แค่วันธรรมดาๆกับคนธรรมดาอย่างอีฮยอกแจ ขณะที่ผมกำลังมองแผ่นหลังเพื่อนผู้หญิงตรงหน้า จู่ๆก็มีช่อกุหลาบเล็กๆยื่นมาให้ มันไม่ใช่กุหลาบสีแดงสีขาวทั่วไปหรอกครับ มันเป็นกุหลาบสีครีมขอบชมพูซึ่งผมชอบมากและน้อยคนมากที่จะรู้ว่าผมชอบกุหลาบพันธุ์นี้ ผมยื่นมือไปรับทันที มัวแต่มองช่อดอกไม้อย่างชื่นชม จนไม่ได้มองหน้ารุ่นน้องคนนั้นได้ยินแค่เสียงที่สารภาพกับผม



“ผมชอบพี่มานานแล้วครับ อยากให้พี่รับรู้ความรู้สึกของผม”



เสียงเร่งของอาจารย์และเพื่อนให้รีบเดินทำให้ผมที่มัวแต่ตะลึงไม่ได้เอ่ยแม้คำขอบคุณเขาคนนั้น



“เสียดาย ผมไม่ได้ขอบคุณน้องเค้า แถมยังจำหน้าเค้าไม่ได้อีก”



ร่างหนาเลิกคิ้วสูง



“จำไม่ได้เลยเหรอครับ”



“อืม…ไม่ได้เลย พอผ่านมาจนเรียนจบทำงาน บางครั้งผมก็กลับมาคิดว่า น้องเค้าคงแอบชอบผมมานานมากเลยแน่ๆ ไม่งั้นเค้าคงไม่รู้หรอกว่าผมชอบกุหลาบแบบนั้น ขนาดคยูฮยอนเพื่อนสนิทผมมันยังไม่รู้เลย คุณเป็นแฟนผมก็ไม่รู้ใช่มั้ยล่า อา~ ผมอยากขอบคุณเค้านะ ที่ทำให้วันจบการศึกษาของผมเป็นความทรงจำดีๆที่ไม่มีวันลืม”



ฮยอกแจยิ้มหวานให้คนตรงหน้า



“ผมรู้นะ ว่าคุณชอบกุหลาบสีครีมขอบสีชมพู”



“ก็แน่ล่ะ ผมเพิ่งจะบอกคุณไปนี่ กลับดีกว่าครับ เดี๋ยวรถติด”



จริงๆคอนโดผมกับที่ทำงานไม่ห่างกันเท่าไหร่แถมคลีนิคของทงเฮก็อยู่ใกล้ๆแต่เขาก็ยังยืนยันจะมารับผมกลับในวันที่สะดวก ส่วนใหญ่เราจะค้างที่คอนโดผมเพราะว่าสะดวก บางครั้งทงเฮจะกลับไปค้างที่คลีนิคบ้างเวลาแม่หรือพี่ชายมาเยี่ยม ผมไม่เคยไปค้างที่คลีนิคกับเขาหรอกครับ เพราะผมค่อนข้างเกรงใจแถมไม่กล้าบอกว่า ไม่ค่อยชอบบรรยาการร้านหมอฟัน เลยบ่ายเบี่ยงคำชวนทุกครั้ง



วันนี้เราคบกันครบรอบ 100 วัน ทงเฮมารับผมที่หน้าคยองฮีเช่นเคย ในมือเขามีกุหลาบที่ผมชอบ ผมรับมาพร้อมทั้งยิ้มหน้าบานเลยล่ะ เขาพาผมไปดินเนอร์ที่ร้านโปรด จะว่าไปทงเฮเป็นแฟนที่เอาใจใส่ เขารู้ใจผมมากๆ รู้ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ของที่เขาเลือกให้ก็ถูกใจเป็นส่วนใหญ่ คยูฮยอนชอบแซวว่า คนที่ใช่ ทำอะไรก็ถูก คงเป็นแบบนั้น มีเขาคอยตามใจใกล้ๆผมก็ชักจะเคยตัว



“ฮยอกแจ…วันนี้ไปค้างที่คลีนิคนะครับ”



คงเตรียมเซอร์ไพรส์เพราะทงเฮเป็นคนโรแมนติก เขาไม่รู้หรอกว่าบางครั้งเขาเซอร์ไพรส์จนผมรู้แล้วว่า ตอนไหนเขาจะเซอร์ไพรส์บ้างแต่ก็น่ารักดี มีแฟนเอาใจเก่งแบบนี้ใครจะไม่ชอบ คุณว่ามั้ย



“อืม กลับไปเอาของที่ห้องก่อน”



หลังจากแวะหยิบเสื้อผ้าที่คอนโดผม เราก็ไปที่คลีนิค ดีที่ส่วนที่ทงเฮทำงานกับส่วนที่พักแยกทางเข้าออกจากกัน ผมเลยไม่อึดอัดกับโรคกลัวเครื่องกรอฟันขึ้นสมอง ที่จริงบรรยาการคลีนิคตกแต่งสดใสสบายๆเนื่องจากลูกค้าส่วนใหญ่เป็นเด็ก แต่ผมว่า ผมค่อยๆทำใจดีกว่า โซนที่พักของด้านบนของคลีนิคค่อนข้างกว้างขวางและสะดวกสบายมาก โซฟาสีครีมตัวใหญ่วางหน้าทีวี ข้างๆทีวีของเขามีแต่รูปคู่ของเราเยอะจนผมเขินอาย เขาไม่กลัวใครต่อใครมาเห็นรึไงนะ



“ก็แฟนผมน่ารัก จะอายทำไมล่ะครับ”



ทงเฮว่าพร้อมไซร้จมูกที่ข้างแก้มของผม บ้าจริง นั่นทำให้ผมยิ่งหน้าร้อนกันไปใหญ่



“เข้าไปในห้องดีกว่าครับ”



เขาดึงมือผมเดินตามอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่ยอมวางกุหลาบง่ายๆหรอกนะ ก็ช่อนี้น่ะ ใหญ่กว่าช่อที่ผมได้ตอนจบม.ปลายซะอีก แถมอีทงเฮยังสั่งให้ส่วนก้านมีสายริบบิ้นยาวๆนับสิบเส้น ริบบิ้นพวกนี้มีกระดิ่งเล็กๆห้อยอยู่ส่วนปลายราวกับระฆังเล็กๆดังกรุ๋งกริ๋งยามผมเดินถือไปถือมา 



ห้องนอนของทงเฮตกแต่งสีเข้มแบบผู้ชายทั่วไปแต่ที่สะดุดตาคือ ข้างเตียงมีรูปขนาดใหญ่ของใครบางคนในชุดนักเรียนม.ปลาย… ใครที่ถือกุหลาบสีครีมขอบชมพูช่อเล็กๆ… ใครที่หน้าตาคล้ายกับผม…



“นั่น! หรือคุณ…รุ่นน้องคนนั้น?”



มือแกร่งของเขาโอบผมจากด้านหลัง ก้มลงกระซิบเบาๆที่ข้างหู



“ผมแอบรักพี่ฮยอกแจมานานแล้วครับ”



ผมหันหน้ามามองเขาชัดๆ ความทรงจำเลือนลางเกินกว่าจะจำได้ 



“ขอโทษนะ ที่ผมจำคุณไม่ได้…”



ขอบตาผมร้อนผ่าว เขาจะน้อยใจบ้างมั้ยที่ผมจำอะไรไม่ได้ ทงเฮส่งยิ้มอ่อนโยนแบบที่ชอบทำเสมอ



“ไม่ต้องขอโทษครับ ฮยอกแจไม่ผิดอะไร ขอให้ผมได้รักฮยอกแจแบบนี้ แค่วันนี้คุณยอมอยู่ข้างๆกัน มันก็เกินกว่าที่ผมหวังไว้มาก”



ริมฝีปากบางของเขาทาบทับริมฝีปากผมเบาๆและค่อยๆเพิ่มความหนักแน่น ผมแทบสำลักความสุขตายกว่าเขาจะยอมให้ปากอิ่มๆของผมเป็นอิสระ



“ตอนที่พบกันอีกครั้งคุณเลยรู้ซินะว่าผมกินลาเต้…ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ย”



“ผมชอบฮยอกแจตั้งแต่เข้าม.4 คุณลืมกล่องดินสอไว้ที่ห้องสมุดจำได้มั้ยครับ ข้างในมีปากกา 36 สี คุณหามันจนเกือบร้องไห้แต่ยังใจดีช่วยรุ่นน้องคนนึงหาหนังสือเอนไซโคลพีเดีย แถมช่วยแปลส่วนที่ไม่เข้าใจ ความใจดีของฮยอกแจ ผมไม่เคยลืมเลยครับ…



ทงเฮว่าเขาตามดูผมอยู่ห่างๆจนจบม.6 ไม่เคยคิดมาจีบหรือเข้าใกล้มากกว่านั้น จนผมจบการศึกษาเข้ามหาวิทยาลัย เขาก็มาตามดูผมบ้างเป็นบางครั้ง พอตัวเองสอบติดทันตะเริ่มเรียนหนักขึ้นก็ไม่มีเวลา จนผมไปต่อป.เอกที่อริโซน่า เขาคิดว่าคงไม่มีหวัง แต่กลับวนเวียนไปแถวโรงเรียนเก่าของเราบ่อยครั้งจนตึกนี้ว่าง จึงซื้อเพื่อเปิดคลีนิค



“ตอนแรกผมมีเงินไม่พอหรอกครับ ขอแม่กับพี่ชายช่วยออกให้ก่อน ผมจำได้ว่า เคยได้ยินฮยอกแจบอกว่าชอบแถวนี้ ถ้าเรียนจบทำงานแล้วจะมาอยู่ย่านนี้ ผมเลยซื้อที่นี่รอ”



“อื้อ~ แล้วถ้าผมไม่กลับมาล่ะ”



ผมนั่งตักเขา กำลังพยายามหลบปากและจมูกคนเล่าความหลัง



“ผมก็ไม่รู้หรอกครับ ทำได้แค่รอ แล้วก็ไปที่คยองฮีบ่อยๆจนคุณกลับทำงานที่นั่น”



“อ่า~ ยังไงผมก็ต้องกลับมาใช้ทุนซินะ”



ทงเฮยิ้มนัยน์ตาพราว 



“ขอบคุณนะ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง ขอบคุณที่ทำให้วันจบการศึกษาของผมน่าจดจำ ขอบคุณที่ทำให้ผมมีความสุขถึงเพียงนี้”



“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้มั้ยครับฮยอกแจ”



คนพูดก้มลงจูบฝ่ามือผม เงยหน้ามาสบตาผมจนร้อนวูบไปทั้งร่าง ถึงผมจะจำรุ่นน้องคนนี้ไม่ได้แต่ผมรู้จักนัยน์ตาคู่นี้ดีทีเดียวตอนนี้



“ได้ซิ…ทงเฮ~”



ผมออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมที่ผูกปมไว้หลวมๆ เดินตรงไปยังคนที่อยู่ในชุดเดียวกันที่นั่งอยู่ปลายเตียง มือหนาดึงมือขาวบางของผมไปพรมจูบ



“ตามใจผมนะครับฮยอกแจ”



“อื้อ~”



ผมเกาะเกี่ยวไหล่ของเขาขยับขึ้นไปคร่อมบนตักแกร่ง จับใบหน้าหล่อให้แหงนขึ้นมาสบตาผม บรรจงมอบจูบหวานๆอย่างที่เขามักจะเป็นฝ่ายมอบให้ ดูดดึงเลาะเล็มริมฝีปากล่างของทงเฮแบบที่ผมชอบ ดูเหมือนเขาจะทนไม่ไหว ส่งลิ้นเข้าทักทายและเกาะเกี่ยวผมไว้ มือหนาล็อคต้นคอผมเพื่อให้จูบได้ถนัด เค้นคลึงสะโพกหนั่นแน่นของผมบีบแรงจนผมรู้ว่าพรุ่งนี้มันคงมีรอยแดงเต็มไปหมด ริมฝีปากได้รูปของทงเฮไล้มาตามซอกคอขาวและลาดไหล่ของผม เขาขบกัดเบาๆจนผมรู้สึกวาบหวิวก่อนจะวกกลับไปขบเม้มติ่งหูแบบที่ชอบทำ



“อ่ะ อื้อ~”



เสียงของผมราวกับคำสั่งมือข้างหนึ่งของทงเฮเลื่อนมาสะกิดยอดอกผมจนชูชัน เขายื่นปลายลิ้นแหลมมาที่ติ่งไตนั่น แผ่วเบา เปียกชื้น



“อื้อออออ โอ๊ย!”



ดูดดึงเมื่อยามผมเผลอไผล เขาสลับปากกับมือที่ยอดอกทั้งสองข้างจนพอใจ ในขณะที่ผมขาสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่บนตักนั้น 



“พะ…พอก่อน…นะ…นะ ไหนว่าจะให้ตามใจ”



คนหล่อหูตาแพรวพรามยามเมื่อสบตาผม ผมเกี่ยวเสื้อคลุมให้พ้นไหล่หนา จูบและทิ้งร่อยรอยที่ซอกคอกับไหล่แกร่ง ไล่จนถึงอกกว้างและหน้าท้องซิกแพ็ค ลากลิ้นไปที่วีไลน์ของเขาแผ่วเบา ชั้นในไม่ใช่สิ่งจำเป็นระหว่างเขากับผมอีกต่อไปแล้ว มือผมทำหน้าที่ขยับแก่นกลางความเป็นชายของเขาเริ่มจากเบาๆและรุนแรงขึ้น ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขา







ปากอิ่มแดงของฮยอกแจครอบครองตัวตนของผม เขาขยับอย่างไม่ค่อยประสาแต่ทว่าตั้งใจ เมื่อเหนื่อยก็ถอนริมฝีปากออกปลายลิ้นเรียวเล็กแลบเลียส่วนหัวพร้อมสบตาผมไม่ลดละ



“อ่าาาาา ฮยอกแจ”



เมื่อผมครางตอบรับปากอิ่มนั่นก็ครอบลงไปอีกครั้ง เขาจะรู้มั้ยว่ากิริยานี้ทำผมแทบคลั่งสุดท้ายเมื่อใกล้จะปลดปล่อยเพราะริมฝีปากเล็กๆนั่น ผมก็กระชากคนที่คุกเข่าหน้าเตียงขึ้นมารับจูบหนักๆตามแรงอารมณ์ของผม ขบเม้นตะกละตะกรามจนฮยอกแจแทบร้องไห้ อกขาวๆถูกผมคลุกเคล้าเอาแต่ใจ



“อื้อ~ อ๊ะ… อ๊ะ…”



มือผมรูดรั้งแก่นกายขนาดพอเหมาะของเขาจนปริ่มน้ำใส หลังจากนั้นลงไปนั่งคุกเข่าราวกับทาสผู้ซื่อสัตย์ยามฮยอกแจยืนขึ้น



“อยากจะออรัลหรือทงเฮ~”



“อืม…”



ผมครอบครองตัวตนของเขาทันที ดูดเม้นจนฮยอกแจกรีดร้อง



“อ๊ะๆ อื้ออออ พอก่อน จะไม่ไหวแล้ว”



ผมล็อกสะโพกก่อนจะใช้นิ้วแหย่ไปตามร่องเนื้อกลมนูนด้านหลัง สอดนิ้วไปที่ช่องทางรัก ริมฝีปากก็ไม่หยุดทำงาน



“ซี้ดดดด อื้อออ ทงเฮ~ อีกนิ้วนะ…”



ฮยอกแจดิ้นพล่าน แหงนหน้ากรีดร้อง นิ้วชโลมเจลหล่อลื่นนิ้วที่สามกำลังตามเข้าไป



เขาดิ้นจนหลุด ดันตัวผมราบกับผืนพรมหน้าเตียงก่อนขึ้นมาคร่อม จับลูกชายผมสอดเข้าไปในช่องทางคับแคบ สูดริมฝีปากเป็นรูปตัวโอ ก่อนเริ่มขยับช้าๆ



“อืม ซี้ดดด ดี ฮยอกแจ”



ใครจะคิดว่าคนที่ผมแอบชอบมาตลอดจะร้อนแรงได้เพียงนี้ วันที่นำรูปเขามาติดข้างเตียงผมไม่เคยจินตนาการเลยว่ามีวันนี้ ฮยอกแจขยับเร็วขึ้นแรงขึ้นพร้อมมือที่บีบคั้นหน้าอกตัวเอง



“อ๊า~ อ๊ะ…อ๊ะ อ๊าาา”



ผมลอบยิ้มในหน้า คนที่ผมเฝ้าหลงรักตั้งแต่ม.ปลายออนท็อปให้แบบนี้ มองปากอิ่มที่เจ้าตัวกัดจนแดงก็สงสาร ฮยอกแจไม่ค่อยชอบท่านี้หรอกผมรู้เจ้าตัวเขินอายจนความรู้สึกไปไม่สุด บอกแล้วทุกอย่างเกี่ยวกับเขาผมรู้ดีที่สุด ผมจับเขาพลิกตัวคว่ำกับเตียงยกสะโพกขาวลอยเด่น



“ขยับเลยฮยอกแจ~”



มือขาวๆของฮยอกแจยันตัวขึ้น ขยับเข้าออกอย่างช้าๆและค่อยเพิ่มความเร็วตามแรงอารมณ์ของเขา



“อื้อออ ทงเฮ อื้อออ ไม่ไหวแล้ว”



ฮยอกแจชอบแบบนี้ที่สุด เขาจะไปถึงฝั่งอย่างรวดเร็ว ร่างบางกระตุกตอดถี่ๆจนผมต้องซี้ดปาก เวลาปลดปล่อยช่องทางด้านหลังจะตอดรัดจนผมเกือบเสร็จตาม ผมจับเขานั่งซ้อนตักโดยที่ไม่ได้ถอดถอน ใช้มือรูดรั้งเบาๆจนกายเล็กตื่นอีกครั้ง เขาหันมาแลกจูบกับผม มือข้างที่ว่างช่วยเร่งสะกิดยอดอก ขยับสะโพกสวนจนฮยอกแจซี้ดปาก


“อ๊าาา อ๊าาา อื้ออ”



“รักผมมั้ยฮยอกแจ”



“ระ…รัก”



ผมดีใจที่ได้ยินคำนี้ ขยับทั้งมือทั้งสะโพกรวดเร็วอีกครั้ง แล้วเปลี่ยนเป็นเบาๆกะทันหัน ฮยอกแจแทบคลั่ง เข้าขยับสะโพกตามติด



“อื้ออออ ทงเฮ ไม่แกล้ง…อย่าหยุด!”



“อ๊ะๆ ให้ไปนะ ให้ไป”



เสียงครางกระเส่าปลุกให้ผมยิ่งฮึกเหิม สาวสะโพกแรงๆติดๆกันสองสามครั้งคนรักก็ปลดปล่อย ผมจับเขานอนราบกับที่นอน นำหมอนมาหนุนสะโพกขาวก่อนสอดตัวตนกลับไปอีกครั้ง



“อือ ทงเฮ เสร็จนะ ไม่…ไม่ไหวแล้ว”



“พร้อมกันนะคนดี”



ผมจูบขมับเปียกชื้นพร้อมขยับสะโพกอีกครั้ง คราวนี้ตามผมจะชี้นำ



“อ๊าาาาา”



ผมจับมือขาวของฮยอกแจให้สัมผัสตัวเองโดยมีมือผมชักนำด้านบน เมื่อเลยจุดที่ผมจะทนไหวก็ชักจูงเขาเร็วๆฮยอกแจหวีดเบาๆพร้อมปลดปล่อยอีกครั้ง แรงตอดรัดรอบนี้ทำผมต้านทานไม่อยู่จนปลดปล่อยออกมา



“อาาา ฮยอกแจ~ รักนะครับ”




ผมกอดร่างขาวบางของเขาไว้แนบอก ข้างหัวเตียงของเรามีกุหลาบสีครีมขอบชมพูกลิ่นหอมฟุ้งวางอยู่ในคืนนี้... 







......................................................



มีเอลพึของเราเป็นพอสด็อกที่คยองฮี 1 คนค่า เลยแอบขโมยอาชีพน้องมา ^^" ส่วนเรื่องกุหลาบวันจบการศึกษาเป็นเรื่องจริงของไรต์เอง .////. แต่ไม่มีพี่ทงเฮแบบในฟิคหรอกนะคะ ถึงจะจำหน้าน้องไม่ได้ แต่ก็ยังขอบคุณอยู่เสมอเลยค่ะ You really made my day จริงๆ ใครมี อดีตรักยังไงแชร์กันได้นะคะ เผื่อไรต์จะได้แอบเก็บข้อมูล ^_______^


















ผลงานอื่นๆ ของ คนที่ 13

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 มหัศจรรย์ haeeun
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 17:43

    โหความรักที่มั่นคงและยาวนาน. ดีนะที่ฮยอกแจไม่ไปมีใครก่อนตอนไปเรียนต่ออะ. ยินดักับทั้งคู่ด้วยน๊าาาาา

    #8
    0
  2. #7 viwiv
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:36

    รู้ได้ทันทีเลย ตอนทงเฮ ถาม "จำไม่ได้เลยเหรอครับ" ถ้าตัวหนังสือมีเสียง ต้องเป็นเสียงน้อยใจแน่ ๆ

    ดีใจที่ความรักของทงเฮสมหวัง ^^

    #7
    0
  3. #6 Anna
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 22:13

    อ่าาา ทงเฮ คือรุ่นน้องคนนั้นนี่เอง รอพี่เค้ามานานมากเลยใช่มั้ยยล่ะ น่ารักมากๆๆๆ สมหวังสักทีนะ อิอิ????

    #6
    0
  4. วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 17:21

    โอ้ยยยย ชอบอ่าาา ดีนะที่พี่ทงคือเดกคนนั้นนนนน ฮรืออ แล้วรักและรอฮยอกมาตลอดเลยย

    #5
    0
  5. วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 20:40
    เบาหวานขึ้นตา คนแบบอีทงเฮคงมีแต่ในฟิคจริงๆ5555 อิจฉานังฮยอกแจจังเลยค่ะ ฟิคเรื่องนี้น่ารักมากๆ รอเรื่องต่อๆไปนะคะ
    #4
    0
  6. วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 11:17

    น่าอิจฉาไรท์จังค่ะ น่ารักมากๆ

    #3
    0
  7. #2 pimhyuk
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 23:04

    ฮือน้องทงเฮน่ารักจัง รักฝังใจมาก♡♡

    #2
    0
  8. #1 kitty15
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 13:31
    อ่านแล้วฟินไปดาวอังคารรร หวานมาก
    #1
    0