[SJ][WonHyuk] All I Wanna Love [SJ Fiction] [วอนฮยอก] [นิยายวาย][Yaoi]

ตอนที่ 18 : อีซุนอา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61

การตามหาตัวอีฮยอกแจนั้นไม่ยากอย่างที่ซีวอนกล่าว เขาใช้เพียงอำนาจเงินและเส้นสายของตระกูล ติดตามเส้นทางทางการเงินของร่างบางเพียงไม่นานก็รู้ว่าเจ้าตัวอยู่ที่ใด เพียงแต่เขาไม่กล้า




ไม่กล้าไปหา…เพราะไม่กล้าหาความจริงอย่างที่คิมฮีชอลว่า




สุดท้ายความคิดถึง ความทุรนทุราย ความร้อนรุ่มในจิตใจก็เอาชนะทุกอย่าง ขณะนี้ชายหนุ่มอยู่ที่เมืองชาวประมงเล็กๆบ้านเกิดของบิดาเขาและมารดาของอีฮยอกแจ




คนของตระกูลชเวแจ้งว่า บ้านเก่าของครอบครัวทางมารดาฮยอกแจไม่เหลือใครแล้ว ดังนั้นร่างบางจึงเช่าห้องเล็กๆอยู่ใกล้ๆชายทะเล ด้วยความเป็นคนขยันจึงไม่ได้อยู่เฉย ร่างเล็กเปิดแผงขายสินค้าแฮนด์เมดจำพวก ถุงผ้าหรือเสื้อปักมือ รวมทั้งของที่ระลึกจุกจิกเล็กๆน้อยๆให้นักท่องเที่ยวที่แวะเวียนมาบ้างประปราย



“ขายไม่ได้ดีมากหรอกครับ หนาวๆแบบนี้ไม่มีคนไปเที่ยวทะเล แต่ดูๆไปก็พออยู่ได้ ท่าทางประหยัด วันๆผมไม่เห็นเขาใช้จ่ายอะไร”



ลูกน้องของเขารายงานค่อนข้างละเอียดพร้อมรูปที่ส่งมาทางโทรศัพท์ ซีวอนใช้มือใหญ่หยิบถุงผ้าขึ้นมาลูบคลำ




เขารู้อะไรเกี่ยวกับฮยอกแจจริงๆบ้าง ไม่รู้เลยว่ามีฝีมือปักผ้า รู้แค่เจ้าตัวรสนิยมดีสมอาชีพสไตล์ลิส แม้เสื้อผ้าที่สวมใส่จะราคาไม่แพงแต่ทุกตัวก็ดูดีเหมาะสม







ชายหนุ่มรอจนฮยอกแจปิดแผงในช่วงเย็น ติดตามร่างบางที่เริ่มปรับตัวและใช้ชีวิตอย่างสงบในตัวเมืองเล็กๆ อดีตรุ่นน้องของเขาเดินเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตประจำท้องถิ่น ถือตะกร้าเลือกสินค้าที่ชั้นเครื่องปรุงเพื่อไปทำมื้อเย็น ซีวอนคิดถึงรสมืออีกคนอย่างประหลาด…เขาไม่ได้ใส่ใจเท่าที่ควร ทั้งๆที่เวลาทานอาหารร่วมกันนั้นอบอุ่นอยู่เสมอ




เผลอมองร่างเล็กเลือกซื้อสินค้าไม่นาน ชเวซีวอนก็ต้องหาที่หลบ เมื่อร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนเดินเข้ามาในร้าน



“คุณฮยอกแจ มาอยู่ที่นี่เอง”



ซีวอนมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา…ยุนโฮ…





ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ มือหนาของคนตัวสูงกว่าแย่งตะกร้าไปถือ เสียงพูดคุยสบายๆเพราะไม่มีอะไรปิดบังผ่านเข้ามา



“เพิ่งเลือกซื้อแค่นี้ใช่มั้ยครับ ของสดเก็บไว้ก่อน เย็นนี้ไปทานข้าวกัน ผมเลี้ยงล็อบสเตอร์ที่ร้าน…”



ร่างสูงเอ่ยชื่อร้านดังประจำท้องถิ่น ฮยอกแจขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยติงว่า



“ไม่เห็นต้องเลี้ยงเลยครับ”



“พรุ่งนี้ผมจะกลับโซลแล้ว ก่อนกลับขอทานข้าวด้วยกันซักมื้อนะครับ”



“ที่จริงล็อบสเตอร์ซื้อสดๆในตลาดปลามาทำเองถูกกว่าทานในร้านเยอะเลยครับ”



ซีวอนกำมือแน่นเมื่อเห็นแววตาแวววับของเพื่อนสนิทยามเอ่ยแกมหยอกคนของเขา



“หรือคุณฮยอกแจจะทำให้ผมทาน”



ฮยอกแจนิ่งไปนิด เขาไม่ได้สนิทกับยุนโฮถึงขนาดเชื้อเชิญอีกฝ่ายมาทำอาหารทานที่ห้อง ดังนั้นเพื่อความสะดวกใจที่สุดก็คือทานที่ร้าน



“ไปที่ร้านเถอะครับ”



คนน่ารักให้คำตอบ ก่อนเดินนำคนถือตะกร้าไปชำระเงินค่าสินค้า








หนุ่มไฮโซเลือกโต๊ะที่วิวดี โรแมนติกที่สุดเท่าที่ร้านอาหารในเมืองเล็กๆจะเอื้ออำนวย โดยมีซีวอนแฝงกายไม่ไกลจากโต๊ะของทั้งคู่ ลมหนาวบาดผิวกายจนเพื่อนเขาต้องเอาผ้าผืนหนาอุ่นมาคลุมให้ร่างบาง บอสของ All I Wanna นั่งมองสีหน้าแช่มชื่นของทั้งคู่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย เอาเข้าจริงเขาแทบไม่เคยพาอีฮยอกแจไปทานข้าวนอกบ้าน ไม่เคยไปเดินเลือกซื้อของ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่นอนเคียงกันทุกคืนชอบทานอะไร



ฮยอกแจส่ายหน้าหวือ ทำตาแดงๆเมื่อบริกรยกปลาหมึกตัวเล็กๆสดๆที่ยังกระดุกกระดิกได้มาเสิร์ฟ



“ผมกลัว…”



ซีวอนมองเพื่อนที่ให้พนักงานยกไปเก็บทันที ยุนโฮยื่นมือไปลูบปลอบใจมือขาวบางก่อนชี้ชวนให้ทานอย่างอื่น ชายหนุ่มพิงพนักเก้าอี้สูดลมหายใจลึกเพื่อบรรเทาความเจ็บเสียดในอก กลั้นใจมองจนทั้งคู่จบมื้ออาหาร




เพื่อนของเขาไปส่งร่างบางที่หน้าห้องเช่าเล็กๆหลังจากร่ำลากันครู่ใหญ่ๆ ร่างสูงใหญ่ของยุนโฮก็เดินผิวปากมุ่งหน้ามายังรถที่จอดห่างออกไป



“มึงมาเจอฮยอกแจที่นี่ได้ยังไง”




คนยืนพิงรถเพื่อนเอ่ยตรงๆไม่อ้อมค้อม



“กูเจอคุณฮยอกแจบน KTX ตอนกลับมาเยี่ยมคุณยายที่บ้านเกิดแม่”



คนตอบก็ไม่อ้อมค้อมเช่นกัน



“ไม่ยักรู้ว่าแม่มึงอยู่เมืองนี้”



“ไม่ใช่หรอกไอ้ซีวอน แม่กูอยู่เมืองถัดไป แต่กูเห็นว่าใกล้ๆเลยขอติดต่อคุณฮยอกแจไว้”



“ไอ้ชางมินไม่ได้บอกมึง?”



“คุณฮยอกแจบอกว่า ‘ลาออก’ จากบริษัทมึงแล้ว”



แม้ไม่ตอบคำถามตรงๆแต่เสียงของคนอารมณ์ดีชักเริ่มบ่งบอกถึงความอดทน ยุนโฮเอ่ยกับเพื่อนเรียบๆหวังเตือนสติ



“มึงไม่มีสิทธิ์มาห้ามคนนั้นคนนี้ซีวอน กูได้ข่าวว่ามึงกำลังจะแต่งงาน กลับไปทำชีวิตมึงให้ดีดีกว่า คนที่เขา ‘ออก’ มาแล้ว มึงก็ควรปล่อยเขาไป”



ยุนโฮก้าวขึ้นรถหรูแล้วขับออกไปโดยไม่มองเพื่อนอีก ซีวอนกำหมัดแน่นเหนือกว่าอารมณ์หึงหวงที่พลุ่งพล่านในใจคือความเจ็บปวด…




…เจ็บที่เถียงมันไม่ได้สักคำ เขามันไม่ได้เรื่อง ทำอะไรไม่ได้ รังแต่จะดึงฮยอกแจมาให้อยู่ในวังวนซ้ำๆ




ความฝันคืนนั้น…เสียงชางมินและคิมฮีชอลหลอกหลอนเขาทั้งคืน



“ยุนๆของเราไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆนะไอ้ซีวอน”



“มึงไม่กล้าหาความจริง!”




ห้วงสุดท้ายก่อนจะสะดุ้งตื่นคือฮยอกแจที่สะบัดมือเขาเดินจากไป



บางที…นี่คงถึงเวลาที่เขาควรทำอะไรเพื่อใครอีกคนบ้าง









ซีวอนมาบ้านมารดาที่เป็นอดีตวังเก่า แม้จะไม่ได้หรูหราเท่าคฤหาสน์ตระกูลชเวแต่ก็ไม่ได้ผุๆพังๆอย่างที่คุณย่ากล่าว ชายหนุ่มเดินตัดเข้าส่วนหลังบ้านที่จัดเป็นสวนแบบตะวันตกตามรสนิยมของแม่เขา 



“คุณแม่ครับ…”



แม้ไม่ได้ใกล้ชิดบุตรชายเท่าที่ควรแต่คนเป็นแม่ก็ยังเห็นได้ถึงความทุกข์โศกของลูก



“ซีวอน…ลูกเป็นอะไร…ไหนบอกแม่”



คุณนายชเวจูงมือลูกชายคนเดียวเข้าไปนั่งในเรือนกระจกเพื่อหลบหนีลมหนาว



“ไหน…มีอะไร ทะเลาะกับหนูโซรามาหรือเปล่า”



“แม่ครับ…ถ้าผมจะถามอะไรสักอย่าง…แม่ตอบผมมาตรงๆได้มั้ยครับ”



“ได้ซิลูก แม่ไม่เคยมีอะไรปิดบังซีวอน”



“แม่…แยกกันอยู่กับพ่อเพราะ…อีซุนอาใช่มั้ยครับ”



“อีซุนอา? เพื่อนคุณพ่อน่ะเหรอ…ใครบอกลูกแบบนั้น”



“เพราะแม่จับได้ว่าพ่อเอาเงินบริษัทไปให้อีซุนอา! แม่เลยทิ้งผมมาใช่มั้ยครับ!!”



“ซีวอน ลูก! ใจเย็นๆ"



มารดาลูบต้นแขนบุตรชายราวกับเขายังเป็นเด็ก เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเริ่มต้นอธิบาย



“แม่ทะเลาะกับคุณพ่อเรื่องเงินก้อนนั้นก็จริง แต่ซีวอนถ้าลูกรู้เรื่องทั้งหมด ลูกสัญญาได้ไหม ว่าจะไม่โกรธแม่”



ซีวอนมองผู้ให้กำเนิดนิ่ง ราวกับยอมรับว่าไม่ว่าจะได้ยินอะไร เขาจะรับได้ทั้งหมด



“แม่ขอโทษ ที่ทิ้งลูกมา แม่…พยายามแล้วซีวอน แม่อยู่ที่นั่นไม่ได้จริงๆแถมแม่ก็ไม่เข้มแข็งพอที่จะแย่งลูกมาจากคุณพ่อคุณย่า…แม่ยอมรับว่า แม่แต่งกับคุณพ่อเพราะเงิน เราทั้งคู่รู้ดี…เขาก็ต้องการยกฐานะทางสังคม ทำตามใจคุณย่า ช่วงแรกเราสองคนปรับตัวอย่างหนัก แต่…ซีวอน ลูกก็รู้แม่กับพ่อเข้ากันไม่ได้เลย แม่ชอบฝรั่งเศส อเมริกา พ่อชอบชนบทบ้านเกิดของเขา แม่ทานอาหารอิตาเลี่ยนเป็นประจำ เขาทานแค่กิมจิ ไชเท้าดองก็อยู่ได้แล้ว ยิ่งพอมีลูก แม่ยิ่งประสาทเสียหนัก คุณย่าเข้ามาวุ่นวายกับเราทุกอย่าง ส่วนพ่อของลูกก็ทำงานหนัก ยิ่งพอเขาเห็นหน้าซีวอน เขายิ่งโหมทำงานจนไม่ยอมกลับบ้าน แม่รู้ เขาทำหน้าที่ทายาทของตระชเวจบแล้ว เขามีทายาทให้คุณย่าแล้ว”



“เพราะพ่อรัก…อีซุนอาไม่ได้รักคุณแม่ใช่มั้ยครับ”



“เรื่องคุณอีซุนอาแม่เพิ่งมาทราบหลังจากแต่งงานมาพักใหญ่ๆ แต่ซีวอน สักวันลูกจะเข้าใจ…”




ร่างสูงสูดลมหายใจเพื่อลดความอึดอัดในช่องอกของเขา



“แม่ไม่เคยรักพ่อเลย…ถึงไม่มีอีซุนอา…เราก็ไม่เคยรักกัน แม่ไม่ได้โกรธแค้นหรือว่าอะไร ออกจะสงสารเขาด้วยซ้ำ แม่ยังคิดว่าในการแต่งงานครั้งนี้แม่ยังโชคดีกว่าเขาที่ได้รักใครมาก่อน เพราะงั้นเขาคงเจ็บปวดเสียใจมากกว่าแม่”



“แม่…”



ซีวอนครางเสียงแผ่ว



“แม่ไม่ได้รักเขา จะมีหรือไม่มีอีซุนอาก็ไม่มีความหมาย ยังไงเราก็อยู่ร่วมกันไม่ได้…ซีวอนโกรธแม่หรือเปล่าลูก ที่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นอย่างนี้…ถึงแม่จะไม่ได้รักพ่อ แต่แม่ก็รักซีวอนมากนะลูก”



หญิงวัยกลางคนพูดด้วยน้ำตานองหน้า ซีวอนมองหน้ามารดาด้วยความมึนงง สมองเขาเหมือนโดนทุบด้วยค้อนอันใหญ่



“แล้ว…แล้วเรื่องเงิน”



“แม่โกรธคุณพ่อเรื่องเงินจริงๆเพราะคิดว่ายังไงๆเราก็เป็นสามีภรรยา แม่ควรรับรู้ว่าเงินของครอบครัวเราหายไปไหน…ที่จริง แม่ทนไปๆกลับๆบ้านหลังนั้นตามคำสั่งคุณย่าไม่ไหว อีกอย่างแม่เห็นว่าลูกโตจนจะจบมหาลัยแล้ว คงอยู่ได้ พอมีเรื่องเงินเข้ามา แม่ก็เลยยกเป็นข้ออ้างที่จะแยกกันอยู่กับคุณพ่อถาวร”



ซีวอนตกตะลึงกับความจริงที่รับรู้…เขารู้มาตลอดว่าตนนั้นไม่ได้เกิดจากความรักของพ่อกับแม่ แต่เขาก็โตเกินกว่าจะมาน้อยใจบิดามารดาได้ ยิ่งตัวเองต้องมาแต่งงานกับคังโซราทั้งที่ไม่มีใจให้ ยิ่งเข้าใจทั้งคู่ว่าทรมาณแค่ไหน



“แม่ครับ แล้วเงินก้อนนั้น คุณพ่อให้อีซุนอาไปใช่หรือเปล่า”



“ลูกจะรู้ไปทำไม?”



ไหล่ของชายหนุ่มสั่นก่อนที่ทุกอย่างจะถูกสารภาพออกมา ซีวอนเห็นว่า ในเมื่อแม่บอกความจริงกับเขาโดยไม่ปิดบังเขาก็ควรบอกทุกอย่างให้เช่นกัน




“ตายจริง…ซีวอน…ลูกไปทำแบบนั้นกับน้องเขาได้ยังไง…”



มารดาผู้ดีของเขายกมือขึ้นทาบอก



“แม่…รับได้มั้ยครับ…ที่ผมรักผู้ชาย…”



สตรีตรงหน้ายิ้มหวาน เค้าโครงหน้าที่ถ่ายทอดไปยังบุตรชายยิ้มละมุน



“ซีวอน ดีแล้วลูก ขอให้ลูกได้รัก อย่ามีชีวิตแบบแม่ ชีวิตที่รักใครไม่เป็น มันไม่ดีนักหรอก ขอแค่ลูกรู้จักรัก รู้จักเป็นห่วงหวังดีกับผู้อื่น จะหญิงหรือชายแม่ก็ไม่ว่า”



“แต่ถ้าอีซุนอาเอาเงินก้อนนั้นไปจริงๆล่ะครับ…”



“เราก็ไปถามคุณพ่อซิลูก แม่เองก็อยากรู้เหมือนกัน มันถึงเวลาแล้วที่คุณพ่อ ควรจะบอกอะไรๆกับเรา”



ร่างสูงโปร่งกว่าสตรีทั่วไปของมารดาเขาลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง หล่อนขอเวลาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและหยิบกระเป๋า เพียงครู่เดียวรถหรูที่สองแม่ลูกโดยสารก็มุ่งหน้าสู่ตึกชเวเอนเตอร์เทรนด์เมนต์









“มีอะไรกันล่ะ ถึงมาพร้อมกันได้”



“คุณพอจะมีเวลาให้เราแม่ลูกได้มั้ยคะ”



เจ้าของตึกใหญ่ใจกลางกังนัมพลิกนาฬิกาข้อมือหลักหลายล้านวอนขึ้นมามองก่อนพยักหน้าเบาๆ



“ได้ซิ ว่างพอดี แล้ว…วันนี้ไม่ทำงาน?”



สายตาเข้มงวดตวัดมองลูกชาย ซีวอนขยับตัวอย่าอึดอัดสุดท้ายทนไม่ไหวจึงกล่าวออกไปว่า



“ผมมาถามเรื่องพ่อกับอีซุนอา!”



คนเป็นพ่อสีหน้าเปลี่ยนทันที 



“แกอยากรู้เรื่องของซุนอาไปทำไม? อา…เด็กคนนั้น…ฮยอกแจซินะ”



“อย่างที่พ่อรู้…ผมกับฮยอก…”



บิดาขัดขึ้นพร้อมใช้ปากกาชี้หน้าเขา



“ฉันไม่รู้ บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่เคยรู้ ฉันไม่เคยส่งคนไปสอดส่องพฤติกรรมของแกเพราะฉันรู้ดีว่ามันแย่แค่ไหน ฉันไม่มีวันทำอย่างที่ย่าแกทำ”



“ผมกับฮยอกแจ…เรา…”



น้ำเสียงที่เคยทะนงตนของลูกชายถ่ายทอดเรื่องราวอย่างแผ่วเบา บางช่วงบางตอนผู้เป็นพ่อกำหมัดแน่นเพื่อที่จะไม่ลุกขึ้นมาต่อยหน้าเลือดเนื้อเชื้อไข



“แล้วเรื่องคังโซราล่ะว่ายังไง ฉันเตือนแกแล้วว่าให้คิดดีๆ ว่าแกมีใคร เฮ้อ!”



“เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะค่ะ แต่ตอนนี้คุณต้องตอบเรา ว่าเงินก้อนนั้นหายไปยังไง”



ประธานบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เขาต่อสายถึงใครบางคำ สั่งด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดจนยากจะปฏิเสธ



“ยองเอ ขึ้นมาหาพี่ เดี๋ยวนี้”







อาสาวของซีวอนก้าวเข้ามาในห้องทำงานหรูหราของพี่ชายอย่างอารมณ์ดี



“มีปาร์ตี้อะไรกันค่ะ อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา”



“เธอบอกซีวอนว่าซุนอาเอาเงินไปเหรอยองเอ”



เสียงพี่ชายเรียบหากแต่ว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด น้องสาวคนเล็กของบ้านชเวเริ่มอึกอัก



“เอ่อ…”



“ซุนอาทำอะไรให้เธอ ยองเอ เธอถึงไปใส่ร้ายป้ายสีเขา”



ซีวอนตะลึงกับคำถามนั้น เขาหันไปมองผู่หญิงคนที่เขารักและวางใจไม่น้อยกว่าแม่



“ไม่ได้ทำอะไรให้ แต่เพราะพี่”



หล่อนกระทืบเท้าเร่าๆราวกับกลับไปเป็นเด็กเล็ก



“เพราะพี่สั่งห้ามฉันทุกอย่าง! ควบคุมเงินฉัน ทำไม เงินก็ของบริษัทคุณพ่อคุณแม่เหมือนกัน แค่พี่เป็นพี่ขาย มีสิทธิ์อะไรมาห้าม!”



“เพราะเธอเอาเงินไปลงบ่อนในมาเก๊าไงยองเอ”



ทุกคนยกเว้นพ่อของซีวอนนิ่งอึ้งอย่างคาดไม่ถึง



“บ่อน…มาเก๊า”



ร่างสูงครางแผ่วเบา



“ใช่ ซุนอาโทรมาบอกฉันก่อนที่เธอจะเสีย ว่ายองเอชวนไปเที่ยวมาเก๊า แถมบอกว่าน้องสาวของฉันมือเติบ เล่นเสียจนหมดไปหลายล้าน ฉันถึงได้เอะใจ ว่ายองเอโดนคุณแม่สั่งระงับค่าใช้จ่ายเอาเงินมาจากไหน ถึงได้รู้ว่าน้องสาวตัวดียักยอกเงินบริษัท”



“ทำไมคุณแม่ถึงระงับบัญชีน้องสาวคุณ”



เป็นสะใภ้บ้านชเวที่ทนไม่ได้ สามีเหลือบมองหล่อนก่อนถอนหายใจอีกครั้ง



“เป็นความผิดของบ้านเราเองที่เลี้ยงยองเอมาให้เป็นคนจับจด เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทำอะไรไม่ได้”



“หยุด หยุดนะ!”



“เงียบ!!”



พี่ชายน้องสาวตวาดกันจนแม่ลูกสะดุ้ง



“ยองเอขอเงินไปลงทุน เริ่มจากร้านกาแฟ เสื้อผ้า และอีกหลายอย่าง สุดท้ายก็ล้มเหลวเพราะเจ้าตัวไม่เคยสนใจจะทำธุรกิจ เปิดร้านกาแฟในห้างกลางเมืองค่าเช่าแพงหู่ฉี่ไม่เคยรู้ว่าไม่มีจุดคุ้มทุน คบแต่เพื่อนๆที่ชวนกันเที่ยวเตร่ คุณแม่ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง สุดท้ายดึงดันเอาเงินไปลงกับอสังหา…”



“นังเพื่อนสารเลวนั่นมันโกงฉัน”



คนถูกแฉความผิดกัดฟันกรอด 



“เธอมันโง่ไว้ใจคนผิดต่างหาก มีอย่างที่ไหนลงทุนเป็นไม่รู้เท่าไหร่ โอนเงินไปให้เพื่อนจัดการ เอกสารอะไรก็ไม่มี”



อาสาวของซีวอนเถียงไม่ออกได้แต่นั่งน้ำตาคลอเบ้า



“คุณแม่ทราบเรื่องก็โกรธจัด สั่งระงับทุกอย่าง น้องสาวผมบอกว่าจะหาเงินมาใช้…สุดท้ายก็เลือกวิธีโง่ๆ คิดไปหาเงินในบ่อน ไปหลายครั้ง…จนผมมารู้ความจริง…ผมไม่อยากบอกคุณ เพราะผม…อาย”



ประโยคหลังสามีหันมาบอกภรรยาที่แยกกันอยู่



“แล้วทำไมอาต้องหลอกผมว่า อีซุนอาเอาเงินไป!”



หลานชายที่มองมาด้วยแววตาผิดหวัง ร้าวรานกดดันหล่อนจนทนไม่ไหว



“ก็อาโกรธ พ่อเธอเรียกอาไปว่า”



“แต่พ่อก็ไม่ได้บังคับอาให้ชดใช้ แถมยังช่วยปิดอีก”



อาสาวร้องไห้โฮ สองมือปิดหน้า สารภาพกับหลานชายหมดเปลือก



“อาอายซีวอน อาอาย ชีวิตอาอยู่มาจนเกือบสามสิบ พ่อแม่พี่น้องเพื่อนฝูงตราหน้าว่าอาทำอะไรก็ไม่สำเร็จ แถมยังล้างผลาญเงินพ่อแม่ อาเลยสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อที่ว่าจะได้หลอกตัวเอง ตอนที่พี่ซุนอาตาย พี่ชายเอาแต่เก็บตัวเงียบ อาคิดว่าไม่มีใครมารื้อฟื้นเรื่องนี้”



“อาอาย! อาสร้างเรื่อง! อารู้มั้ยครับว่าอาทำอะไรลงไป! ชีวิตผมกับฮยอกแจเกือบพังเพราะอา”



“ฮยอกแจ เด็กคนนั้นเกี่ยวอะไรด้วย”



“ฮยอกแจเป็นลูกของอีซุนอา ผู้หญิงที่ผมตราหน้าว่าหน้าเงิน…ทั้งๆที่ผมรักฮยอกแจ แต่ผมเข้าใจมาตลอดว่าแม่เขาทำลายครอบครัวผม ผมเลยทำทุกอย่างที่จะทำร้ายจิตใจคนที่ผมรัก”




น้ำตาของหลานชายที่รักใคร่กลมเกลียวกันยิ่งกว่าพี่น้องทำให้ชเวยองเอยิ่งสำนึกผิด



“อาขอโทษ ซีวอนอาขอโทษ ยกโทษให้อาด้วย”



เสียงร้องไห้ของอาสาวดังเหมือนว่าจะขาดใจ



“ให้อาทำอะไรอาก็ยอม”



ชายหนุ่มเจ็บแปลบไปทั้งใจ ทั้งเจ็บทั้งอายที่ทำร้ายฮยอกแจ เขามันโง่ที่ไม่สืบสาวราวเรื่องให้ดีเสียก่อน นำปัญหาครอบครัวตัวเองไปสาดซัดใส่ผู้อื่น…ที่สำคัญยังเป็นคนที่รักเขา…



“ซุนอาเคยมายืมเงินพ่อครั้งเดียว ตอนที่ไปหาลูกกับสามีเก่าที่เมืองจีน…ถึงพ่อจะรักเขามาก แต่เขาก็มีแค่ความเป็นเพื่อนกลับมา และพ่อก็ไม่กล้าขัดคำสั่งย่าแก”



“คุณย่าต้องไม่มีวันยอมรับเรื่องผมชอบผู้ชาย”



ร่างสูงกุมขมับ



“นั่นก็เรื่องนึง แต่คุณคะ แล้วเราจะทำยังไงเรื่องหนูโซรา”



สามีไม่ตอบแต่หันหน้าไปคุยกับลูกชาย



“รู้มั้ยทำไมพ่อถึงตั้งบริษัทนี้ ชเวเอนเตอร์เทรนด์เม้นต์ไม่ได้อยู่ในธุรกิจของคุณย่าแก ทุกวอนมาจากน้ำพักน้ำแรงของพ่อ ตั้งแต่แกเกิด พ่อคิดแล้วว่าต้องมีวันนี้ พ่อไม่อยากให้แกถูกบีบให้แต่งงานกับใคร ถึงถามว่าแกมีใครในใจหรือเปล่า พ่อคิดเผื่อไว้ ว่าถ้าแกไม่เต็มใจแต่ง ย่าคงเอามรดกมาบีบคั้นแก จึงสร้างที่นี่ขึ้นมา ต่อให้แกไม่ได้อะไรจากตระกูลชเวแกยังมีที่นี่ พ่อสร้างมันมาให้แกซีวอน”



ร่างสูงมองบิดาอย่างไม่เชื่อสายตาเท่าใดนัก



“แกเห็นมั้ยว่าพ่อไม่บังคับให้แกเรียนบริหารเหมือนคุณย่า เพราะคิดว่าแกคงชอบเส้นทางบันเทิง…เหมือนพ่อ…พ่อชื่นชมและอิจฉาซุนอาเสมอ เราชอบเต้นชอบแสดงเหมือนกันแต่พ่อไม่มีโอกาสทำตามใจ แต่เธอได้ไปเรียนการเต้นพื้นเมืองถึงปักกิ่ง ถึงภายหลังโชคชะตาจะพลิกผัน แต่บริษัทนี้ก็เป็นตัวแทนความฝันของเรา”



น้ำตาของคนที่เพิ่งรับรู้เรื่องราวร่วงหล่นอีกครั้ง แม้เขาจะไม่ได้เกิดจากความรักของพ่อกับแม่ แต่ก็รับรู้ได้ว่าท่านทั้งสองรักและหวังดีกับเขาจริงๆ



“เรื่องโซรากับเรื่องคุณย่าไม่ต้องห่วง ในฐานะพ่อกับแม่เราจะจัดการเรื่องนี้ให้แกเอง”



สองสามีภรรยายิ้มให้กันในรอบหลายปี



“ผม…ทำร้ายฮยอกแจ…ผม…”



“แกล่วงหน้าไปคุยกับเขาเถอะซีวอน บอกเขาว่าพ่อกับแม่แล้วก็อาของแกจะไปขอขมาหน้าหลุมศพแม่ของเขา”



“ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะลูกรัก แม่จะคุยกับฮยอกแจให้เอง”



แม้ใจจะเจ็บปวดกับความจริงที่ได้รับรู้ แต่ม่านหมองที่ไม่มีทางออกในอกก็เหมือนถูกปัดเป่าให้หายไป หวังเพียงแค่ทุกอย่างจะไม่สายไป หวังให้ฮยอกแจยอมคุยกับเขา…




............................................



ตอนหน้าให้พี่วอนกับน้องฮยอกแจเจอกันซักนิดนะคะ แต่จะง้อได้มั้ยค่อยมาลุ้นกับพี่วอนอีกที 

























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

371 ความคิดเห็น

  1. #302 namhom_elfthai (@namhom_elfthai) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 22:37
    บางครั้งเส้นผมมันก็ใหญ่กว่าภูเขา เพราะไม่ได้มองให้ลึกถึงความจริง ตอนนี้ก็เสียใจกันไปทุกคน
    #302
    0
  2. #256 sayewj (@wangjae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 10:52
    เรื่องทั้งหมดเกิดเพราะคุณอาคนเดียวนี่เอง แต่ก็นั่นแหละ ซีวอนก็หูเบาไป คิดน้อยไป เชื่ออะไรโดยไม่ตรวจสอบให้ดีก่อน แล้วทำร้ายคนที่รักได้ลงคอ ยังไงซีวอนก็ผิดอยู่ดี ถึงจะอยากให้แฮปปี้เอนดิ้งแต่ก็ขอให้ฮยอกแจใจแข็งๆหน่อยเถอะ ให้เขาลำบากบ้าง น้องเสียใจมาเยอะแล้ว
    #256
    0
  3. #240 Avgous (@nuichal) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 04:26
    โอ้โห. เรื่องพลิกผันค่ะ บอกเลย
    คุณอาทำไมทำแบบนี้
    #240
    0
  4. #156 HKriyeol (@HKriyeol) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 20:36
    ให้เจอน้องนิดเดียวพอนะคะไรท์!!!!!
    #156
    0
  5. #154 เรนี่^o^ (@Raijunk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 09:39

    เชียร์ยุนโฮได้มั้ย 55555555555

    คือไม่ซีวอนแบบไม่ไหวเลย ทำร้ายน้องไปตั้งเท่าไหร่เพราะปัญหาตัวเองทั้งนั้น ขอให้ง้อไม่ได้ ให้น้องโกรธต่อไปนานๆ

    #154
    0
  6. #153 Neko137 (@macaroon137) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 05:56
    ให้เจอนิดเดียวพอนะ
    นิดเดียวนะ !!!!
    โกดอยู่
    #153
    0
  7. #152 คุณพระจันทร์ (@Magic_Snow) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 05:14

    รู้ความจริงซักทีบอกแล้วว่าแม่น้องไม่ได้เป็นแบบนั้นไม่รู้จักสืบให้ดีก่อนจะไปทำร้ายเค้าจนเค้าหมดรัก ไปเลยรีบไปง้อแต่น้องจะดีด้วยหรือป่าวไม่รู้นะ
    #152
    0
  8. #151 ihypha (@ihypha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 00:25
    ฮืออออออออ ดีใจพี่วอนรู้ความจริงแล้ว ถึงเรื่องราวจะเจ็บปวดแต่ความจริงทำให้เห็นอะไรหลายอย่าง น้ำตาไหลเลยเรื่องของครอบครัวพี่วอนก็หนักหน่วง แต่!!! เรื่องที่ทำไว้กับน้องเรา ไม่ สง สาร หรอก นะ ขอให้ง้อยากๆ
    #151
    0
  9. #150 love hyuk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 00:04

    สุดท้ายเรื่องนี้คุณย่าร้ายที่สุดหรือเปล่านะ

    พี่ซีวอนทราบความจริงแล้วรีบไปง้อน้องด่วนเลย

    แต่น้องอย่าเพิ่งรีบใจอ่อนน้า โดนทำร้ายมาตั้งเยอะ พี่ซีวอนจะได้ง้อนานๆ และมีวุฒิภาวะที่พร้อมจะดูแลน้องได้มากกว่านี้ ^^

    #150
    0
  10. #149 kitty15 (@nuty15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 23:40
    ซีวอนน่ารัก อย่างน้อยแก้ผิดเป็นถูกก็ยังดี
    #149
    0
  11. #148 wonhyukza (@wonhyukzaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 23:40

    ความจริงกระจ่างแล้วหายซื่อบื้อสักทีนะซีวอน รีบไปง้อน้องเลยนะ ง้อให้สุดใจเลย แต่น้องอย่ารีบให้อภัยนะ ให้คนบื้อตามง้อให้เข็ดเลยถึงเวลาเอาคืน 😂
    #148
    0
  12. #147 BoBoEun (@boyozaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 23:29
    รู้ความจริงแล้ว พี่วอนจะง้อน้องสำเร็จไหมนะ ทำกะเขาไว่เยอะเลย
    #147
    0