The Angel นางฟ้าตกสวรรค์​ [chanbaek]​

ตอนที่ 1 : ชีวิตข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

Chapter​ 1

ชีวิตข้า

.

.

ปึง! 

เสียงหนังสือหนาเล่มใหญ่ปึกถูกวางลงด้วยน้ำหนักตามลักษณะของมัน​ เสียงดังและกลิ่นฟรุ้งที่ดูจะเก่ามากมันแทบเคลอะไปทั่วบริเวณนั้น

"ทำไมเราจะต้องมาเรียนเรื่องพวกนี้ด้วยนะ​ อะไรก็ไม่รู้​ ไม่เห็นจะใช้ในชีวิตได้สักอย่างเลย" 

หนุ่มผิวแทนวัยมหาลัยวัยปีสอง​ 'คิม​ จงอิน'​ บ่นกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้​ 

"นายเลือกเรียนเองนะ" 'คิม​ จงแด'​ เอ่ย

"ก็ไม่คิดว่าจะเรียนเรื่องพวกนี้ด้วยนี่" 

"ถ้าไม่อยากเรียน ก็ไปเรียนที่อื่น" น้ำเสียงออกไม่จริงจังนักจาก​ 'ปาร์ค​ ชานยอล'​ เขากำลังนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย​ กำลังอ่านหนังสือเล่นใหญ่อีกอันที่หยิบมาก่อนหน้าจงอินแล้ว

"มันก็สนุกดีอะนะ​ ไม่ดร็อป​ดีกว่า" จงอินพูดเสียงเบาๆแล้วค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้​พร้อมกับเปิดหนังสือที่พึ่งแบกมาเมื่อกี้อ่าน

"อ่านๆไปเถอะ​ เดี๋ยว​ก็สนุกเอง" เสียงแทรกเข้ามาก็คือ​ 'โอ​ เซฮุน'​ เขาเดินมาก่อนจะนั่งลงข้างๆจงอิน​ 

เซฮุนเป็นคนที่แปลกคน​ ไม่รู้ที่มา​ที่ไป บางวันก็ไม่มาเรียนบางวันก็มาเรียนเห็นว่าไปทำงานๆ​ เขาไม่เคยใส่ชุดอื่นเลยนอกจากสูทสีดำทั้งๆที่มหาลัยไม่ได้บังคับเรื่องเครื่องแบบ​ แต่เพราะเขาฉลาดเลยมาอยู่ด้วยกันได้

"เทวดาเหรอ" จงอินเอ่ยเมื่อตัวเองเปิดหาข้อมูลไปเรื่อยๆแล้วเจอสิ่งที่น่าสนใจสำหรับตน​ 

"หืม?" จงแดรีบชะโงกหน้ามาที่หนังสือจงอินทันที

"เทวดา​ กับนางฟ้า" 

"ดูน่าอ่านดีนะ" ทั้งสองชะโงกอ่านใกล้ๆไปที่หัวข้อนึงก่อนจะพูดมันออกมาออกเสียง

" 'ลูซิเฟอร์​' อดีตอัคระเทวทูตผู้ถูกสร้างขึ้นมาจากแสงสว่าง​เป็นใหญ่รองจากพระเจ้า​ ด้วยความลุ่มหลงอำนาจมาก เขาจึงคิดก่อกบฏ​หักหลังกับพระผู้เป็นเจ้าจนท้ายที่สุด​ ก็ถูกลงโทษให้ตกสวรรค์​กลายเป็นปีศาจ" จงอิน

"ฟังดูน่ากลัวอยู่นะ" จงแด

"ปัจจุบันนี้ได้เกิดลัทธิ​ใหม่ที่ยกให้​'​ลูซิเฟอร์' เป็นเทพเจ้า​เหนือพวกเขา​ และเรียกชื่อตัวเองว่า​'ลูซิเฟอเรี่ยน'​ มีความเชื่อว่า'พระเยซู'​คริสต์​ไม่ใช่เทพที่ถูกเลือก​ แต่เป็น'ลูซิเฟอร์'​ ต่างหาก" จงอิน

"พวกเขานับถือลูซิเฟอร์ไปแล้ว" จงแด

"เห้ออ​ ให้อ่านซ้ำกี่รอบก็ไม่เข้าใจอยู่ดี" จงอิน

"เรื่องพวกนี้มีเป็นล้านเรื่อง​ กูว่าพวกเรื่องเทวดาก็ควรรู้ไว้เหมือนกัน" จงแด

"รู้ไว้เพื่ออะไร" จงอิน

"ไม่รู้ดิ" จงแด

"เหอะ! เป็นเทพดีๆอยู่แท้ๆ​ กลับหักหลังผู้เปนเจ้า​ ทำไมกันนะ.." เซฮุน

"เพราะความลุ่มหลงของเขา​ ทำให้เป็นแบบนั้น" จงแด

"ว่าแต่.. เทวดานี่มันตกสวรรค์​ได้ด้วยหรอวะ" จงอิน

"ใครจะไปรู้วะ" จงแด

"ลูซิเฟอร์ถูกลงโทษให้ตกลงไปเป็นปีศาจ​ ไม่ได้ตกลงมาบนโลกมนุษย์​" เซฮุน

"มึงว่า...พวกนางฟ้า​ เทวดา​ไรเนี่ย.. มันตกมาบนโลกมนุษย์​ได้มั้ยวะ" จงอิน

"..."

"กูว่ามันต้องมี.." จงอิน

"ไม่มีทางหรอก" เสียงตัดการสนทนาขึ้นโดย​ ชานยอล​ที่นั่งไขว่ห้างพิงเก้าอี้อ่านหนังสือ​อยู่​ 

"..."

"ถ้ามีพวกเราก็คงเห็นแล้วสิ" ชานยอล

"นั่นดิ" จงแด

"มึงคิดว่านางฟ้าเทวดาเขาจะปรากฏ​ให้พวกนายเห็นกันง่ายๆเหรอ​ หรือนายต้องตายเพื่อเจอยมทูตกัน" จงอิน

"..."

"มึงไม่คิดบ้างหรอ​ ว่าพวกนางฟ้าเทวดาเนี่ย​ ถ้าได้เห็นตัวเป็นๆจะเป็นยังไง" จงอิน

"คงสง่านะ​ กูเลือกเห็นนางฟ้าดีกว่า" จงแด

"กูก็เลือกนางฟ้า​ เทวดาเป็นผู้ชายหนิ" จงอิน

"แต่เทวดาก็สง่าเหมือนกัน​" จงแด

"ฉันไม่อยากเห็นอะไรทั้งนั้น" เซฮุน

"แล้วมึงอะ​ชาน​ มึงอยากเห็นอะไร​" จงแด

"..."

"เทวดา"

"..."

"หรือนางฟ้า"

"..."

"..."

"กูอยากเห็น....นางฟ้า"

"..."

"ที่เป็นผู้ชาย.." 

คุณเคยเชื่อเรื่องนางฟ้าตกสวรรค์​มั้ย... นางฟ้าตัวเป็นๆ​ มันจะสวยแค่ไหนกัน.. 


"นางฟ้าที่เป็นผู้ชาย... ก็เทวดา" จงแด

"มันต่างกันด้วยหรอ" จงอิน

"แค่เพศก็ต่างแล้วปะ" จงแด

"ไม่รู้แหละ​ ฉันอยากเห็นแค่นางฟ้า" จงอิน

"นางฟ้า​ไม่เห็นจะสวย​ มัวแต่ทำดี​ จิตใจดี" เซฮุนเอ่ยพลางแสยะยิ้มไปหน่อยๆ

จงอินใช้ฝ่ามือตีที่แขนของเซฮุนอย่าง​แรง​ "นายไม่ควรพูดแบบนั้นนะ!" เซฮุนยักไหล่​พร้อมมองบน​

"ใช่สิ​ พวกเขาอยู่สูงหนิ"

"นางฟ้าก็ต้องอยู่บนสวรรค์​"

"แล้วตกลงจะหาข้อมูลเรื่องนางฟ้าเหรอ" ชานยอล

"น่าสนใจดี" จงอิน

"เหอะ!" เซฮุน

ติ้ดิง~

'น้องตาโต'​

"พวกมึง​ กูไปละนะ​ เมียตามว่ะ" จงอิน

"หนีว่ะ" 

"กูไม่ใจอยู่ต่อว่ะ​ โทษที" 

"เห้ออ​ ให้ตายเถอะ" 

"แล้วพวกเราเอาไง​ กลับกันมั้ยนี่ก็เย็นแล้ว"

"อือ​ ก็ดี" 

"งั้นเก็บของเถอะ"

.

.


"ฮัลโหล​ ว่า" 

[มึงอยู่ไหนลู่]​

"แถวแม่น้ำฮัน กำลังเดินกลับคอน" 

[เออ​ กินไรยัง​ จะได้ซื้อไปให้]​

"มึงอยู่ไหนอะ"

[ห้างกับพี่จงอิน]​

"เอาไรมาก็ได้​ จัดมา​"

[เค]​

วางสาย

ระหว่างที่ลู่หานกำลัง​เดินเล่นโทรศัพท์​ไปด้วยอยู่นั้น​ สายตาก็พลางมองไปเจอกับใครคนนึง​ ชายในชุดสูทสีดำยืนนิ่งในที่มืด​

"ใครวะน่ะ.."

ติ้ตี้ดี้ดี่ดี้​ เสียงโทรศัพท์​

'ดีโอโด้'​

"ฮัลโหล​ ไรอีกล่ะ" 

[ออ​ จะถามว่าเอาเค้กมั้ย​ กูอยู่ร้านโปรดมึง]​

"เอา​ แล้วก็​โกโ้กด้วยแก้วนึง" 

[เค​ แค่นี้แหละ]​

"ไลน์มาก็ได้หรอก" 

[ไม่​ ขี้เกียจ]​

แล้วก็วางสายไป

ลู่หานกดวางสายก่อนจะหันมองไปทางเดิมนั่นอีกครั้ง​ แต่กลับ.. ไม่พบใครอีก

"ผีปะวะ" สองเท้ารีบจ้ำเดินขฯะที่รู้สึกหวั่นกลัวหน่อยๆ​ นี่ก็มืดมากแล้ว​ คนก็ไม่มี​ ดูรวมๆก็น่ากลัวแปลกๆ​ ตอนนีเขาไม่สนใจอะไรนอกจากรีบเดินกลับบ้านเพียงเท่านั้น

ขณะที่ลู่หานกำลังจ้ำเท้าอยู่​ จู่ๆก็มีแสงสีขาวโพลนส่งลงจากท้องฟ้า​ จากเมฆที่มืดครึมกลับกลายเป็นเปิดทางระหว่างแสงสว่างดั่งมีประตูสวรรค์​ออกมา​

แสงสาดส่องจดจ่อมาที่ปลายตลิ่งแม่น้ำก่อนจะเกิดแสงที่สาดจ้าจนต้องหลับตาปี๋​

มือเรียวใช้กำบังแสงนั่นจากตา​ก่อนที่มันจะเริ่มค่อยๆดับลง​ 

ปึง!! เสียงเหมือนบางอย่างกำลังตกลงมาจากที่สูง​จนสนั่นไปทั้งบริเวณ​ ลู่หานเซล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้​ เขาตาพรึงโตและตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"นี่อะไรกัน..."

ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะเดินช้าๆไปที่แสงอันขาวโพลน​นั่น​ มันส่องประกายจนไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร​ ​เขาเริ่มเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น​ จนแสงนั่นเริ่มจางลง​เผยให้เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิด​ 

ชายหนุ่มผิวขาวเนียนดังหิมะ​ผมสีบลอนด์​กับชุดสูทสีขาวโพลน​ รวมๆดูสว่างสะอาด​ไร้ที่ติ​ ใบหน้าเรียงดั่งนางฟ้า​ปากบางกรีปกุหลาบสง่า​ ดวงตาประกายดั่งกวาง​ใบไม้ปลิวไหว​  

ภาพรวมพวกนั้น​ ทำให้คนอย่างลู่หานถึงกับอ้าปากค้างเพราะความสมบูรณ์​แบบและสง่างามนั่น​

"นายคือใคร.."


"สวัสดี:)"


#TheAngelนางฟ้าตกสวรรค์​



NEXT​





Unicorn fleece... 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น