ค่าเริ่มต้น
- เลื่อนอัตโนมัติ
- ฟอนต์ THSarabunNew
- ฟอนต์ Sarabun
- ฟอนต์ Mali
- ฟอนต์ Trirong
- ฟอนต์ Maitree
- ฟอนต์ Taviraj
- ฟอนต์ Kodchasan
- ฟอนต์ ChakraPetch
คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #1 : Ch.1/1 มิร่า
ในห้วรัิาลอันลึลับ ท้อทะเลทอยาวไปสุสายา สะท้อนเาันทร์ที่แวนัวอยู่บนฟ้าให้ทอแสอ่อนโยนลมายัพื้นน้ำ ลื่นบาเบาระเพื่อมเป็นริ้วราวับำลัับานบทเพลแห่รารี เสียระแสน้ำเลื่อนัวไปมาลอเลีย้อนหินใ้น้ำ ุท่วทำนอแห่มหาสมุทรที่บรรเลมาเนิ่นนาน
ลึลไปใ้ผิวน้ำ โลอีใบหนึ่ำลัำรอยู่ เียบสบและาม เปลือหอยที่เรียรายามแนวปะารัระยิบระยับราวับอัมีที่ถูัเลาาาลเวลา แสันทร์ที่ส่อผ่านผิวน้ำแระายเป็นเส้นแสสีเินทอัวลมาถึเบื้อล่า ราวับม่านแพรบาเบาที่ปลุมอาาัรแห่เือ
มิร่าเอนายพิแนวปะารั วาู่สวยทอมอึ้นไปยัผิวน้ำเบื้อบน ผมสีเ้มยาวสลวยอเธอพลิ้วไหวไปามแรน้ำล้ายเลียวลื่นที่ไม่เยหยุนิ่ ร่าอเธอสะท้อนแสันทร์อ่อนา ับเน้นให้เลียวหาเปล่ประายเรือรอ เธอวามือเบา ๆ บนสร้อยอเปลือหอยที่ล้ออยู่รอบลำอ เย็นเยียบและหนัแน่น ล้ายับภาระที่ถูส่่อมาารุ่นสู่รุ่น
เสียน้ำระเพื่อมแผ่วเบาทำให้มิร่าหลุออาภวั์ เรวิน นาเือเพื่อนรัอเธอเลื่อนายเ้ามาใล้ วาอเรวินเปล่ประาย้วยวามสนใ ่อนะเผยรอยยิ้มที่เ็มไป้วยวามมุ่มั่น
"เ้าำลัรุ่นิเรื่อนั้นอีแล้วใ่ไหม?" เรวินเอ่ยึ้น น้ำเสียเือแววี้เล่นปนห่วใย
มิร่ายิ้มบา ๆ แ่ไม่ไ้อบ เธอแ่มอึ้นไปยัวันทร์ที่แวนอยู่เบื้อบน โลเบื้อบนที่เธอไม่เยไ้สัมผัส... และภาริที่เธอไม่อาหลีเลี่ย
ท่ามลาวามเียบสบอท้อทะเล เสียระิบอระแสน้ำัึ้นแผ่วเบา ราวับว่ามหาสมุทรำลับอเล่าเรื่อราวที่่อนเร้นอยู่ในวามลึอันมืมิ ืนนี้เป็นืนที่แสันทร์ามเป็นพิเศษ ทว่าในวามามนั้น มีบาสิ่ำลัเลื่อนไหวอยู่ใ้เาน้ำ บาสิ่ที่อาเปลี่ยนะาอมิร่าไปลอาล…
--
สายน้ำเย็น่ำโอบล้อมร่าอมิร่าในอ้อมออันเียบสบ เธอนอนลอยัวเหนือแนวปะารั ปล่อยให้เส้นผมสีเ้มพลิ้วไหวไปามระแสน้ำ แสันทร์เบื้อบนสาส่อผ่านผิวน้ำ ทอเาเป็นเส้นแสระยิบระยับราวับม่านไ่มุ้อมน์
มือเรียวบาแะสัมผัสสร้อยอที่ล้ออยู่รอบลำออเธออีรั้ มันทำาเปลือหอยัเาและไ่มุสีาวบริสุทธิ์ สิ่นี้เป็นมราบรรพบุรุษ สัลัษ์แห่ำสาบานโบราที่ยึเหนี่ยวเธอไว้ับหน้าที่ที่มิอาหลีหนี
เสียระแสน้ำไหลระิบแผ่วเบา ทว่าภายในใอมิร่าลับไม่ไ้สบนิ่เหมือนทะเลรารี นัยน์าสีมหาสมุทรอเธอสะท้อนประายแห่วามเศร้าและวามหวัที่ัแย้ันอยู่ลึ ๆ
เธอำไ้ี วันที่ถูเลือ
มันือวันหนึ่ในวัยเยาว์ เมื่อเธอยัเป็นเพียนาเือัวน้อยที่อบว่ายน้ำออไปไลาถ้ำอเผ่าพันธุ์ สำรวโลใ้น้ำ้วยหัวใเปี่ยมฝัน นั่นเป็นรั้แรที่เธอไ้เห็นอาทิย์ยามรุ่อรุาใ้ผืนน้ำ แสสีทอที่สาผ่านลมาแ่แ้มท้อทะเลให้เ็มไป้วยเสีอันอบอุ่น
แ่วามฝันเหล่านั้น็บลในวันเียวัน
“เ้าถูเลือแล้ว มิร่า”
ำประาศอเหล่าผู้อาวุโสยัั้อในวามทรำ เธอำภาพใบหน้าอมาราไ้ แววาที่เ็มไป้วยวามภาภูมิใ แ่่อนเร้น้วยวามัวลลึ ๆ
"เ้าือทายาทแห่สายเลือเ้าเือโบรา เ้าะ้อปป้อสมุลอท้อทะเล และรัษาำสาบานที่มีมานับพันปี"
มิร่าำไ้ว่าเธอไม่ไ้พูอะไรออมาเลยในอนนั้น เพราะหัวใอเธอราวับมหายลไปในวามเียบันอมหาสมุทร
แม้ะผ่านมาเนิ่นนาน แ่ทุรั้ที่เธอสัมผัสสร้อยอเส้นนี้ เธอะไ้ยินเสียระิบาวามทรำเหล่านั้นเสมอ มันือเสียอบรรพน เสียอภาระหน้าที่ เสียที่ย้ำเือนเธอว่าเธอไม่มีสิทธิ์เลือเส้นทาีวิอนเอ
ความคิดเห็น